Terk edilme korkusu ve yarım kalmışlık hissimle nasıl başa çıkabilirim..
3-4 senedir neredeyse düzenli olarak terapi alıyordum. Ancak henüz üniversite okuyor olmamdan dolayı bir işte çalışmadığımdan ve ailem de artık maddi olarak yardım edemediğinden dolayı çok ani bir şekilde terapiyi bırakmak durumunda kaldım. Aslında kendi hayatımı elime alabileceğimi hissettiğim bir döneme denk geldi bu ani bırakma meselesi. Ancak 3-4 senelik terapi hayatımda yalnızca son 1 senede kendimi açabildiğimi ve terapistimle derinleşebildiğimi hissediyordum. Dolayısıyla tam da bu açılma döneminde bu imkanı kaybetmek; beni terk edilmiş ve bir anda hayatla baş başa kalmış hissettirdi. Yarım kalmış hissettirdi.
En son hayatımda duygusal olarak terk edilmiş hissettiğimden ve yalnızca çarpıtılmış bir düşünce olarak değil 'gerçekten' duygusal olarak terk edildiğimden bahsediyorduk. Bu terk edilmişlik beni derin yalnızlık duygusuna çekti. Birkaç ay kendimi inanılmaz derecede yalnız hissettim. Daha sonra bu yalnızlığı, bu duygusal görülmemişliği ailemden değil başkalarından da alabileceğimi anladım. Ancak bende şu geride kaldı: terk edilme korkusu. Şuan 3 aylık bir ilişkim var. Sevdiğim hatta harika diyebileceğim arkadaşlıklarım var. Ancak içimde devamlı bir terk edilme korkusu da var. Sevgilim birkaç saat mesaj atmadığında benden uzaklaşmak istediğini düşünüyorum ve korkuyorum. Arkadaşım birkaç kez bana soğuk gelen (ama eminim ki ona göre gayet normal mesajlardır) mesaj attığında, artık benimle vakit geçirmek istemediğini düşünüyorum.. kendi kendime düşünerek çözmeye çalışıyorum ancak yapamıyorum.. napabilirim?
- Paylaş: