Tükenmiş hissediyorum
Merhaba son birkaç senedir hayatımda çok sarsıcı olaylar yaşadım. İnsanlara iyi niyetle fedakarlıkla anlayışla yaklaştıkça beni hep sömürmeye kalktılar. Hakkımı aradığımda ise ben kötü oldum. Aile içinde bile kardeşime ayrılacalıklı davranılır ama her şey benim görevim gibi küçüklüğümden beri annemle babam arasında hep kurtarıcı oldum. İlişkilerimde bile bu görevi üstlendim fark etmeden. Onlara iyi gelirsem beni severler sandım. Ailem dahil hepsinin sorunlarını sünger gibi çektim üzerime. Annem hep sorunlarını kayıplarını eve yansıttı. Babam çalışmadı kendisi çalışmak zorunda kaldı senelerce söylendi. Mutsuzluğuna beni de ortak etti. sorunlarını kendi çözen yük olmamak için bile kendinden kısan biriydim. Benimle iletişimi o kadar kötü ki hep azarlayarak eleştirerek böyleydi. Çalıştığı için bunu hep başıma kalktı. Sanki bu duruma onu ben mahkum etmişim gibi acısını benden çıkarırdı. Kardeşime gelince ona hep naif iyimser arkasını toplayan moddaydı. Şimdi hayattan o kadar yoruldum ki hiçbir şeye emek vermek heves etmek bile istemiyorum. Tek başımayım bu hayatta bu kadar yükle ihanetlerle tek başıma kaldım. Herkesi iyileştirdim ben hasta oldum. Her gün ağlıyorum. İçimdekileri yazmaya çalışıyorum çünkü anlatacağım kimsem kalmadı. Hayat bana zorla bencil olmayı öğretti. O kadar üzülüyorum ki oysa eski halim neşe saçardı iyimser bakardı yeni insanlar tanımak için heyecanlanırdı gözümdeki ışık söndü. Beni bu hale getirenler mutlular ama.
Bu soru 24 Aralık 2025 16:30 tarihinde Psikolog Emine Sena Uzun tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba sevgili danışan,
Yaşadıkların tek tek olaylar gibi görünse de aslında uzun zamandır tekrar eden bir hayat düzeninin sonucu gibi duruyor. Küçüklükten beri çevrende olan insanların yükünü taşıyan, idare eden, arayı bulan, anlayan kişi olmuşsun. Zihnin bunu zamanla şöyle öğrenmiş olabilir: “Ben güçlü olursam herkes ayakta kalır.” “Ben sorun çıkarmazsam sevilirim.” “Ben toparlarsam her şey yoluna girer.”
Bu gibi düşünceler seni kötü biri yapmaz; aksine fazlasıyla duyarlı, sorumluluk alan ve başkalarını düşünen biri yapmış olabilir. Ama bu düzenin görünmeyen bir bedeli var: senin ihtiyaçlarının hep sona bırakılması. Yıllar içinde bu ihmalin birikmesi ve bugün artık bedeninle, duygularınla “yoruldum” demeye başlaması.
Ailende yaşadıkların, bu rolü neden bu kadar güçlü taşıdığını açıklıyor. Küçük yaşta büyük sorumluluklar almak, anne-babanın mutsuzluğuna ortak olmak, eleştirilmek ama yine de idare eden taraf olmak… Bunlar çocuğun seçimi değildir. Ama insan büyüyünce bile aynı şekilde davranmaya devam edebilir; çünkü başka türlüsünü hiç öğrenmemiştir.
Şu an hayata karşı isteksizlik, ağlama, geri çekilme hissetmen; bir zayıflık değil. Bu, yıllardır bastırdığın duyguların artık görülmek istemesi. “Herkesi toparladım ama ben dağıldım” dediğin yer tam da burası. Zihnin ve kalbin sana şunu söylüyor olabilir: “Artık beni de hesaba kat.”
Başkaları mutlu görünüyor diye sen yanlış bir yolda değilsin. Bazen insanlar senin verdiğin emekle ayakta kalır ama senin ödediğin bedeli fark etmez. Bu senin değersiz olduğun anlamına gelmez; sadece sınırların hiç korunmadığını gösterir.
Şunu bilmeni isterim: Kendini düşünmeye başlamak bencillik değildir. Bu, hayatta ilk kez kendi tarafını tutmaya başlamaktır. Şu anki yorgun halin, eski neşeli halinin kaybolduğu değil; kendini yok sayarak yaşamayı artık reddettiğinin işaretidir.
Farkındalık kolay değildir, acıtır. Ama aynı zamanda insanın kendi hayatını yeniden kurabileceği bir eşiktir. Buradan sonra her şeyi bir anda düzeltmek zorunda değilsin. Küçük küçük, önce kendini duymayı öğrenerek ilerleyebilirsin. Ve bu yolculukta yalnız değilsin; yaşadıkların anlaşılır, insani ve anlamlı.
💪 Psikoloğun Önerdiği Egzersizler
Gerginlik – Rahatlama Tekniği
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
