Uzun Süredir Ailemden Nefret Etmek

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızı okurken yalnızca öfkenizi değil; yıllardır biriken kırgınlığınızı, hayal kırıklığınızı ve ne kadar yorulduğunuzu da hissettim. Sanki uzun zamandır kimse sizi gerçekten dinlememiş, anlamamış ve hissettiklerinize yer açmamış gibi... Bugün bunları paylaşmanız bile içinizde ne kadar büyük bir yük taşıdığınızı gösteriyor.

Yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla, siz sorumluluklarınızı yerine getirmeye çalışan, aileniz tarafından kabul görmek ve anlaşılmak isteyen bir gençsiniz. Fakat buna rağmen çoğu zaman sevgi görmek yerine eleştirilmiş, suçlanmış, aşağılanmış ve zaman zaman fiziksel şiddete maruz kalmışsınız. Bir çocuğun ya da gencin en çok ihtiyaç duyduğu yer ailesidir. İnsan, kendisini en güvende hissetmesi gereken yerde incindiğinde, bu yalnızca o anı değil; kendisine, insanlara ve dünyaya bakışını da etkileyebilir.

Annenizin size söylediğini aktardığınız "Seni doğurduğuma pişmanım." sözü, çocukluğunuz boyunca maruz kaldığınızı anlattığınız aşağılayıcı ifadeler ve fiziksel şiddet ve anlattığınız birçok deneyim, oldukça ağır yaşantılar. Özellikle çocukluk döneminde bakım veren kişilerden gelen bu tür mesajlar, zamanla insanın kendi değeriyle ilgili inançlarını da etkileyebilir. Fotoğraf çektirmekten hoşlanmadığınızı söylemeniz bile, o yıllarda duyduğunuz sözlerin bugün hâlâ içinizde bir yere dokunduğunu düşündürüyor.

Bir yandan da anne ve babanızın kendi aralarındaki çatışmaların içinde büyüdüğünüzü anlatıyorsunuz. Onlar tartışıyor, birbirlerini kırıyor, sonra ilişkilerine devam ediyorlar; fakat siz o evde yaşanan gerginliği, belirsizliği ve duygusal yükü içinizde taşımaya devam ediyorsunuz. Çocuklar çoğu zaman dile getirmeseler bile evin duygusal ikliminden çok etkilenirler. Bazen ebeveynlerin çözemediği sorunların yükünü de sessizce omuzlarında taşırlar. Oysa bu yük, hiçbir çocuğun ya da gencin taşımak zorunda olduğu bir yük değildir.

"Ben sadece sorumluluklarımı yerine getirip sevdiğim şeyi yaptım." cümlenizi okurken sanki uzun zamandır kendinizi anlatmaya ve "Ben aslında yanlış bir şey yapmadım." demeye çalıştığınızı hissettim. Dinlenmek, oyun oynamak ya da sevdiğiniz bir şeyle vakit geçirmek, sorumluluklarınızı yerine getirdiğiniz sürece son derece doğal bir ihtiyaçtır. Buna rağmen ağır şekilde eleştirilmeniz ve hakarete uğramanız, sizde büyük bir haksızlık duygusu oluşturmuş olabilir.

Bazen insanlar nefret duygusundan dolayı kendilerini suçlayabilirler. Oysa çoğu zaman nefret, tek başına ortaya çıkan bir duygu değildir. Altında defalarca incinmek, görülmemek, değersiz hissettirilmek ve artık daha fazla canının yanmasını istememek vardır. Bu kadar çok aşağılanma, görmezden gelinme ve haksızlık yaşayınca insanın içinde "Madem beni sevmiyorlar, ben de onları affetmeyeceğim." düşüncesinin oluşması şaşırtıcı değildir. Bazen bu, insanın kendini daha fazla incinmekten koruyabilmek için geliştirdiği bir savunma biçimi olabilir.

Bununla birlikte, burada sizi koruyacak önemli bir noktaya da değinmek isterim. Anne ve babanıza karşı hissettiğiniz öfke ve kırgınlık son derece anlaşılır olsa da, onların size yaşattıklarının hayatınıza girecek diğer insanlara da taşınmaması çok kıymetlidir. Çünkü geçmişte bizi en çok inciten kişiler nedeniyle zaman zaman herkese aynı gözle bakmaya başlayabiliriz. İnsanlara güvenmek zor gelebilir, "Nasıl olsa onlar da beni incitecek." diye düşünebilir ya da farkında olmadan bu yaraların izlerini yeni ilişkilerimize taşıyabiliriz. Oysa anne ve babanızın size yaşattıkları, hayatınıza girecek herkesin size aynı şekilde davranacağı anlamına gelmez. İyileşmek, yaşadıklarınızı yok saymak değil; onların geleceğinizi yönetmesine izin vermemeyi öğrenebilmektir.

"Kimsem yok, yalnızım. Kimseden nefret etmek istemiyorum ama durum böyle." cümleleriniz de oldukça düşündürücü.. Çünkü burada yalnızca öfkenizi değil, aynı zamanda hâlâ incinmek istemeyen, iyi kalmaya çalışan bir yanınızı da gördüm. Sanki bir yanınız yaşadığınız haksızlıklara isyan ediyor; diğer yanınız ise "Ben böyle biri olmak istemiyorum." diyor. Bu iki duygu arasında kalmak gerçekten çok yorucu olabilir.

Şunu da bilmenizi isterim; yaşadıklarınız sizin değerinizi belirlemez. Size söylenen incitici sözler, gördüğünüz muamele ya da size hissettirilen değersizlik, kim olduğunuzu tanımlamaz. Ancak bunların sizde iz bırakmış olması son derece anlaşılabilir. Belki de şimdi en çok ihtiyaç duyduğunuz şey, yıllardır tek başınıza taşımaya çalıştığınız bu yükü, sizi yargılamadan dinleyecek ve duygularınıza güvenli bir alan açacak biriyle paylaşabilmektir.

Eğer şu an ev ortamında kendinizi fiziksel olarak güvende hissetmiyor, şiddetin devam edeceğinden endişe ediyorsanız bunu tek başınıza taşımamanız çok önemlidir. Güvendiğiniz bir akraba, bir öğretmen, üniversitenizdeki psikolojik danışmanlık birimi ya da bir psikologtan yardım istemek, yaşadıklarınızı paylaşabileceğiniz güvenli bir alan oluşturabilir.

Son olarak şunu söylemek isterim: Yazdıklarınızı okurken karşımda kötü bir evlat ya da sorumsuz bir genç görmedim. Ben; yıllardır anlaşılmayı bekleyen, sevgiye ihtiyaç duyan, buna rağmen sorumluluklarını yerine getirmeye çalışan ve artık çok yorulmuş bir genç gördüm. Umarım zamanla, size bugüne kadar gösterilmeyen şefkati önce kendinize gösterebildiğiniz, sınırlarınızı koruyabildiğiniz ve sizi gerçekten gören, duyan insanlarla güvenli ilişkiler kurabildiğiniz bir yaşam inşa edebilirsiniz. Bunu hak ediyorsunuz.

Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman burada olacağım.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner