VERDİĞİM DEĞERİ İLGİYİ GÖRMÜYORUM

Merhaba,

Okurken içimde bir ağırlık hissettim; belli ki içinizden taşan çok yoğun duygular var. Sevgiye bu kadar tutunmak, birine bu derece bağlanmak... Galiba bazen insan sevdiği kişide kendi emeğinin, ilgisinin, sevgisinin kıymetini görmek ister. Bu çok insani bir arayış. Fakat oradan baktığımda, karşılığını bulamamanın verdiği o burukluk da anlatmaya değer bir sıkıntı gibi duruyor. Hep vermek, hep çabalamak, sürekli "daha fazlasını yaparsam belki değişir" umuduyla yorulmak da çok yıpratıcı olabilir.

Birini bu kadar çok düşünmek, ona vakit ayırmak, varlığınızı sürekli yanında hissettirmek istemek… Bunların hepsi, ilişkiden beklentinizi ne kadar büyüttüğünüzü de gösteriyor aslında. Ama ilişkinin doğası bazen iki tarafın eşit şekilde hissetmesi üzerine kurulu olmuyor. Bunu kabullenmek çok da kolay değildir; insanın kalbi kocaman bir talepkar olur bazen. 🌿 Hani, bir çiçeğe aşırı su vermek gibi... Onu daha çok besleyecek sanırsınız ama aslında kökleri boğulur. Belki burada da, verdiğiniz sevgi ve ilginin ayarını yakalamak gerekiyor.

Burada kendinize sorabileceğiniz birkaç soru var gibi düşünüyorum: Onun ilgisini ve sevgisini bu kadar yoğun istemenizin altında ne yatıyor? Sadece onu çok sevmek mi, yoksa ilişkiniz dışında kendinizi iyi hissettiren başka kaynaklardan uzak kalmış olmanızın etkisi olabilir mi? Bunları bir düşünmek iyi gelebilir...

Belki şöyle bir egzersiz deneyebilirsiniz: Bir gün boyunca ilginizi onun dışındaki şeylere, mesela kitaplara, arkadaşlarınıza, hobilerinize, doğaya yönlendirin. Akşam olunca, kendinizi nasıl hissettiğinize samimiyetle bakın. Nelerden zevk aldınız, neler size iyi geldi? Bu süreçte, ilişki dışında da var olabilmek sizi güçlendirecek ve ona olan bağımlılığınızı dengeleyebilir.

İlişkilerde asıl mesele, partnerimizin bize sürekli aynı yoğunlukta ilgi göstermesini beklemekten çok, kendi duygularımıza nezaketle alan açabiliyor muyuz, ona bakmak. Belki zaman zaman geri çekilip, karşı tarafın da sizden bağımsız hareket etmesine izin vermeye çalışmak iyi bir adım olabilir. Evet, sevmek sahiplenmek ister ama ilişkiler, özgürlükle de filizlenir.

Şimdi sormak isterim: Sizi bu kadar tutkulu ve kaygılı kılan şeyin tam olarak ne olduğunu düşündünüz mü hiç? Belki biraz üzerinde konuşmak iyi gelebilir. Dilerseniz, yaşadıklarınızı daha detaylı anlatabilir ya da aklınıza gelen başka hisleri paylaşabilirsiniz psikoterapi ile🙏🏻