Yalnız kalmaktan korkuyorum ne yapabilirim

Merhaba,

Sizden gelen mesajı okurken, insan ilişkilerine hem kıymet veren hem de kendiyle kalmayı seven biri olduğunuzu hissettim. İlk bakışta çelişki gibi dursa da, aslında pek çok kişinin kalbini yokladığında bulabileceği çok insani bir ikilem var burada. Bir yanınız “yalnız kalmak istiyorum” diyor, diğer yanınız ise o yalnızlığı bir süre sonra boğucu bir boşluğa çevirebiliyor. Keşke insan zihni de bir ışık düğmesi gibi, istediğinizde açıp kapayabileceğiniz kadar pratik olabilseydi, ama hayat pek öyle işlemiyor, değil mi?

Bakın, bazı saatler kendinize ait vakit size çok iyi gelirken, başka zamanlarda aynı yalnızlık karanlık bir labirente dönüşebiliyor. Belki de bunları yaşarken çevrenizdeki insanların müsait olmaması, çok yoğun olmadığını düşündüğünüz bir anınızda kendinizi iyice yapayalnız bulmak sanki ansızın bir kapının kapanması gibi etkiliyor olabilir. Bazen dostlarımızın, ailemizin her daim ulaşılabilir olmasını isteriz; ama gerçekte herkesin kendi rutini, yükü ve koşuşturması var, biliyorsunuz.

Kafanızdaki “Yalnız kaldığımda boğuluyorum” hissini tetikleyen kökler biraz geçmiş deneyimlerde, biraz da insan doğasının ait olma ihtiyacında saklı olabilir. Sizi terkedilmiş gibi hissettiren o duygunun belki de çok gerilerde kalmış, farkında olmadan taşıdığınız bir hatırası olabilir. Kim bilir… Belki şimdiye dek yaşadıklarınız, içinizde zaman zaman açılan küçük ama etkili bir boşluk bırakmıştır. Dışarıya oldukça sosyal ve rahat biri olarak görünmek insana bazen fazladan bir yük bindirir; çünkü içimizdeki fırtınaları diğerleri anlamayabilir. 🌫️

Şunu da merak etmeden geçemiyorum… Acaba yalnızken hissettiğiniz sıkıntının tamamı ortamdan ya da yalnızlığın kendisinden mi kaynaklanıyor, yoksa zihniniz sizi “insanların arasına karışsam daha iyi hissederim” düşüncesine mi otomatik olarak itiyor? Sanki beyninizin içi sessiz kalınca birdenbire tüm o huzursuz sesler ortaya çıkıyor olabilir mi? Kimi insanlar yalnızken kendiyle barışık kalmakta daha çok zorlanıyor; buna zihinsel bir alışkanlık da diyebiliriz. Şöyle düşünün: Yalnızlıkla ne kadar başa çıkmaya çalışırsak, bazen başa çıkmamız gereken şeyin aslında yalnızlığın kendisi değil, zihnimizdeki “terkedilme” korkusu da olabiliyor.

Belki bazen kendi başınıza vakit geçirdiğinizde, odanın bir köşesinde küçük bir not defteri tutabilirsiniz. O an aklınızdan geçenleri, hangi saatte daha fazla huzursuz olduğunuzu ya da ister istemez aklınıza gelen “şimdi biriyle olsaydım…” düşüncelerinizi yazmak, bir noktada gerçekten neye ihtiyaç duyduğunuzu anlamanızı kolaylaştırabilir. Birkaç akşam evde tek başınıza, sadece nefesinizi dinleyerek veya kısa bir meditasyonla (örneğin, 5 dakika telefonu bir kenara bırakıp, cama bakarak derin birkaç nefes almak) kendinizi gözlemleyebilirsiniz. İlk başta zorlayıcı olabilir ama zamanla “Dur bakalım, yalnızım ve bunda kötü bir şey yok, ne hissettiğimi sadece izleyebilirim,” demek güç veriyor.

Aklınızdan geçen başka düşünceler, keşfetmek istediğiniz başka alanlar olursa, dilediğiniz zaman tekrar yazabilirsiniz. Bazen bir sorunu anlatmak bile insanı rahatlatıyor. Kendi kendinize şu soruyu da sorarak başlayabilirsiniz: “Şu an yanımda biri olsa, onun bana vereceği neyi özlüyorum?” Belki sohbet, belki sıcaklık, belki sadece sessizce yanınızda oturması… Bu ihtiyaçları daha iyi tanıdıkça, yalnız kaldığınızda kendinize daha farklı bir gözle bakmanız da mümkün olabilir.

Hissettiklerinizi samimiyetle paylaştığınız ve bu konunun üstüne gidecek kadar cesur olduğunuz için sizi kutlamak isterim. Eğer isterseniz, bu süreçte uygulayabileceğiniz küçük günlük egzersizler veya alternatif baş etme yolları hakkında daha fazla konuşabiliriz. Bazen sadece yol arkadaşlığı bile çok iyi geliyor.✨