Yalnızlık ve dışlanmak

Merhaba,

Yaşadığınız durum, sosyal ilişkilerde tekrar tekrar karşılık alamamanın zamanla kişide oluşturduğu zihinsel ve duygusal yorgunluğun sonucu. Bir insana sürekli ilk adımı atan taraf olmak, iletişimi başlatmak için çaba göstermek ve buna rağmen ilişkinin doğal bir akış kazanmaması, sizin de kendi sosyal yeterliliğinizi sorgulamanıza neden olmuş.

 Burada önemli olan nokta, yaşadığınız zorlanmanın yalnızca konuşma becerinizle ilgili olmadığını fark etmek aslında. Çoğu zaman bu tür süreçlerde kişi, iletişimin doğal ritmini kaybederek sürekli kendini gözlemlemeye başlar. Acaba doğru şeyi mi söyledim, yeterince ilgi çekici miyim, karşımdaki sıkıldı mı, neden devam etmiyor gibi düşünceler zihinde yoğunlaştıkça spontane iletişim kurmak zorlaşır. Beyin artık sohbet etmeye değil, performans göstermeye çalışır. Bu da sizin ifade ettiğiniz gibi konuşmak için konuşuyormuşsunuz gibi hissetmenize yol açar. İnsan zihni doğal akışını kaybettiğinde cümleler yapaylaşmış gibi gelir, düşünceler toparlanmaz, söylenecek şeyler zor bulunur. Bu zihinsel yükün iletişim alanına taşınmasıdır.

Sürekli karşı tarafın ilgisini canlı tutmaya çalışma çabası, farkında olmadan ilişkinin yükünü tamamen omuzlarınıza almanıza yol açmış. Oysa sağlıklı sosyal ilişkilerde karşılıklılık vardır. İlgi tek taraflı sürdürüldüğünde bir süre sonra kişi kendi varlığını ilişkinin merkezinden çekip karşı tarafın beklentilerine göre şekillenmeye başlar. Siz de bir noktada kendinizden uzaklaştığınızı söyleyerek tam olarak bunu tarif ediyorsunuz.

 İnsan kendiliğindenliğini kaybettiğinde sosyal temas yorucu bir görev gibi hissedilir. Bunun sonucunda hem zihinsel tükenmişlik hem de kendine yönelik eleştirel bir bakış gelişebilir. Zamanla kişi gerçekten sohbet edemediğine, sıkıcı olduğuna ya da sosyal olarak yetersiz kaldığına inanabilir. Ancak burada gördüğümüz şey bu aslında.

Neden kimsenin yanınıza gelmediğini düşünmeniz de oldukça insani bir sorgulama. Fakat insanların yaklaşım biçimleri her zaman sizin değerinizi yansıtmaz. Bazı insanlar daha pasif sosyal yapıdadır, bazıları kendi iç dünyalarına dönüktür, bazı ilişkiler ise doğal olarak derinleşmez. Bunu doğrudan kendinizle ilgili bir eksiklik olarak yorumladığınızda zihin seçici biçimde yalnızca bunu doğrulayan anları toplamaya başlar. Sonrasında her kısa cevap, her sessizlik, her iletişim kopukluğu sizin için reddedilme kanıtına dönüşebilir. Bu da sosyal kaygıyı besleyen bir döngü yaratır.

Buradan çıkışın ilk adımı, iletişimi bir yeterlilik testi olmaktan çıkarmaktır. Her sohbet sürmek zorunda değildir, her insan sizinle bağ kurmak zorunda değildir ve bir konuşmanın kısa kalması sizin değersiz olduğunuzu göstermez. Kendinizi sürekli dışarıdan değerlendirmek yerine konuşma anında gerçekten ne hissettiğinize ve neyi merak ettiğinize odaklanmanız gerekir. Ayrıca sosyal enerji tükenmişliği yaşadığınız için bir süre kendinizi zorlayarak sürekli adım atmak yerine daha seçici ilişkiler kurmanız faydalı olabilir. Az ama karşılıklı emek içeren temaslar, sürekli tek taraflı çabalardan çok daha iyileştiricidir.

Şu an yaşadığınız bıkkınlık, bir şeyleri beceremediğiniz için değil; uzun süredir kendinizi görünmez bir sınavın içinde tuttuğunuz için ortaya çıkmış görünüyor. Zihniniz yorulmuş olabilir. Böyle dönemlerde mesele daha çok konuşmayı öğrenmek değil, kendinizle kurduğunuz ilişkiyi yeniden düzenlemektir. Sosyal ilişkilerdeki değerinizi, aldığınız geri dönüşlerin miktarıyla ölçmeyi bıraktığınızda konuşmalar üzerindeki baskı azalır. Baskı azaldığında ise zihin tekrar doğal akışına döner. O zaman cümlelerinizin mantıksızlaştığını değil, zaten hep orada olan doğal ifadenizin yeniden ortaya çıktığını fark edebilirsiniz.

Umarım yazdıklarım size faydalı olur. Eğer konuşmak veya soru sormak isterseniz burada olacağım. Görüşmek dileğiyle.