Yanlız ve mutsuz hissediyorum

Merhabalar, cümleleriniz arasından geçen o ağır yalnızlık düşüncesini anlayabiliyorum. Ve bu insanı fazlasıyla yorabilen bir düşünce. Aslında çevreniz insanlarla dolu olsa da, kalbinizin ihtiyaç duyduğu şeyi bulamadığınızda, asıl yanınızda görmek istediğiniz insanı görememek nasıl hissettiriyor acaba?

Eşinizin askerde olması, birlikte hayatınızın önemli bir dönemindeyken eksilme yaşamış olmanız, belki de daha tam alışamamışken birdenbire bambaşka bir düzenin içine girmek, aslında o günleri sabırsızlıkla bekleyip birlikte kuracağınız hayatı hayal etmişken, şimdi bir bekleyişin içinde olmak size neler düşündürüyor, acaba neler hissettiriyor?

Çoğu insan askerde olan bir yakını için sabırlı ve güçlü olmaya çalışıyor gibi görünse de, içeride dönen o fırtınayı kimse tam olarak göremiyor. Gün saymak ne kadar keskin, ne kadar tanıdık bir cümle. Özellikle özlem çok fazlaysa, zaman daha ağır, günler daha uzakmış gibi geliyor.

Zamanın geçmesini sadece beklemek şeklinde yaşamak kendinizi olduğunuz yerde sayıyor gibi düşündürebilir. Ve böyle olunca hiçbir şeyden keyif almamanız, bir şeylerle ilgilenme enerjinizin olmaması da anlaşılır. Uyumak istemeniz de belki biraz kaçış gibi değil mi? Uykuda zaman sanki daha hızlı geçiyormuş gibi bir hissiyat verir. Dünyanın ağırlığından bir süre uzaklaştığınızı fark edersiniz.

Bu duygu genellikle başa çıkmakta güçlük çektiğimizde ortaya çıkar. Bir düşünün, uykudan başka rahat alan yaratamıyor musunuz kendinize? Bu yüzden mi bunu tercih ediyorsunuz? Belki küçük molalar, minik uğraşlar bulmak. Yine de hepsi çok zor gelirken, bazen buradan çıkmak için, başlangıcı sadece bir çay kahve almak, camdan dışarıya bakmak gibi küçük bir şeyde de bulabilirsiniz.

Kayınvalidenizle aynı evde yaşamanın hem desteğini hem de kendinize ait olamamanın sıkıntısını yaşıyor olabilir misiniz? Belki de evlenirken hissettiğiniz ya da düşündüğünüz şeyler bunlar değildir. Belki kendinizi anlatacak, içten içe anlaşılacak biriyle sohbet etmeyi arıyor olabilirsiniz.

Sevdiğiniz, güveneceğiniz bir arkadaşınız ya da yakınınızla konuşmak, içinizi dökmek sizi iyi hissettirebilir. Bu noktada günlük tutmayı da deneyebilirsiniz. Bazen böyle çıkışsız anlarda çok büyük şeyler yapmak değil de ufak tefek rutinler oluşturmak bile daha iyi gelebilir.

Günde 10-15 dakika ayırıp bir yürüyüşe gitmek ya da içinizden gelmese daha bir film açıp izlemek. Küçük adımlar hislerinizi değiştiremeyebilir ama belki ilk başta bedeninizi ve zihninizi biraz olsun meşgul etmek zamanla duygularınıza da etki edebilir.

Şu an yaşadığınız şeyin sizi kısıtladığını, sıkıştırdığını anlayabiliyorum. Yine de bazen bu kadar zorlayıcı süreçlerden geçerken yardım istemek, duygularınızı bir yere aktarmak ve hatta yeni bir şeyler denemek hiç düşündüğünüz kadar zor olmayabilir. Hiç denediniz mi birisine hissettiklerinizi açmayı ya da farklı bir rutine adım atmayı?

Eğer tekrar yazmak isterseniz buradaki yolculuğunuzda sizinle düşünebilir, birlikte başka şeyler konuşabilirsiniz. Sevgiyle kalın.