Yeniden başlamak için çok yorgunum
Merhaba ben yanlış arkadaşgrubu/sevgili ilişkisindeymişim. Bunu geri çekilip izleyince fark ettim. Yalnızlık/alışkanlık bu insanlara uyum sağlamam affedici olmam sessiz içe kapanık olmam yüzünden. Erkek arkadaşım başta beni yarabandı olarak kullandı ben çok affedici fedakar oldum. Benden o ayrıldı. Uzun süre izledim sevgime yenik düştüm o da göndermeler yaptı ben hayatıma devam ettim çünkü arka planda o da devam ettigörüyordum. Onu aradım doğru olan bu dedi.bunu arkadaşıma anlatmadım.konuşulsun istemedim.arkadaşım bunu öğrenince beni kötü göstermek için her şeyi yaptı.ona içimi açtım benim hassas noktalarımdan beni vurmaya bunlar üzerinden kendini yüceltmeye başladı.o insanın zamanında bana yaşattıklarını unutup bu sefer aynı fedakarlıkları yapmadım dönmedim diye altındabaşka şeyler aramaya başladılar birini yedekte bekletiyorum sandılar ben bu arkadaşımın her şeyini bilirim yanında olmuştum. Bu yaşananlar benim psikolojimi mahvetti. Eve kapandım kimseyle görüşmedim 2 sene şimdi başkası var sandılar. Ben gerçekten yalnızım. Kinci oldum kıskanç oldum bencil oldum bukalemun oldum. Kısacası bu grupta onların huyuna gitmeyince onları aynalayınca her şey oldum. Hayatımı didikleyip altında bir şeyler arıyorlar. Yeniden başlamaktan çok korkuyorum ben hayatı yaşamayı öğrenemedim her şeyden çok uzak kaldım. Yalnızım diye hemen insanlara tutunuyorum içimi açıyorum. O gruba dönmeyeceğim haksız olan ben bile olsam ilerde pişman olan ben olsam bile dönmeyeceğim yeniden hayatı nasıl severim
Bu soru 9 Mart 2026 15:45 tarihinde Psikolog Ecem Bakıner tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhabalar sevgili danışan,
Ne kadar zor bir dönemden geçtiğinizi ve tüm bu yaşananların sizde ne kadar hayal kırıklığı, öfke ve üzüntü yarattığını tahmin edebiliyorum. Sanki uzun zamandır sessizliğin sebep olduğu bir çığlığı içinizde taşıyorsunuz ama bunu kimseye tam olarak anlatamamışsınız gibi bir tablo oluştu zihnimde.
Romantik ilişkinizde de arkadaşlık ilişkinizde de sizin için doğru olmayan insanlarla bir arada olduğunuzu sonradan fark ettiğinizi görüyorum. Ancak bu tür farkındalıklar çoğu zaman hemen ortaya çıkmaz; bazen insan ancak geri çekilip baktığında bazı şeyleri daha net görebilir.
Partnerinizin sizi “yara bandı” gibi kullandığını düşündüğünüzde yaşadığınız hayal kırıklığı oldukça anlaşılır. Ancak burada kendinizi suçladığınızı da hissediyorum. Oysa fedakâr, anlayışlı ve affedici olmak bir insanın zayıflığı değildir. Bazen partner, arkadaş ya da çevredeki insanlar bu özellikleri suistimal edebilir; fakat bu durum, bu değerlerinizin yanlış olduğu anlamına gelmez.
Ayrılık gibi zor bir süreçten geçmişsiniz. Böyle dönemlerde insan en çok yakın çevresinin desteğine ihtiyaç duyar. Ancak ayrılıktan sonra destek görmek istediğiniz arkadaşınızdan da benzer bir anlayışı görememek, hatta hassas noktalarınızdan vurulduğunuzu hissetmek sizi daha da yalnız bırakmış gibi görünüyor. İnsan bazen kabul görmek için uyum sağlamaya çalışabilir, susabilir ya da kendinden ödün verebilir. Bu oldukça insani bir tepkidir.
Ancak yazdıklarınızdan şunu da görüyorum: Bir noktada durup “Ben artık burada olmak istemiyorum.” diyebilmişsiniz. Bu aslında oldukça önemli bir farkındalık ve sınır koyma adımıdır.
İki yıl boyunca geri çekilmeniz ve kendinizi izole etmeniz de yaşadığınız hayal kırıklıklarının ardından zihninizin bir tür dinlenme ve toparlanma çabası olabilir. Fakat bu süreçte kendinizi “hayatı yaşamayı öğrenememiş biri” olarak görmek yerine, “zor deneyimlerden geçen ve yeniden öğrenme sürecinde olan biri” olarak görmek belki daha şefkatli bir bakış açısı olabilir.
Yeniden başlama korkunuz da oldukça anlaşılır. Çünkü insan tekrar incinmekten çekinir. Ancak hayatı yeniden sevmek çoğu zaman büyük adımlarla değil, küçük ve güvenli adımlarla başlar. Yeni bir arkadaş grubu kurmak ya da hemen güçlü ilişkiler geliştirmek zorunda değilsiniz. Bazen sadece küçük sosyal temaslar, yeni bir ortam, bir hobi ya da kendinize ayırdığınız zamanlar bile bu sürecin başlangıcı olabilir. Çünkü bazen her şey altüst olmuş gibi gelebilir. Ama bazen altüst olmak, ne kadar acı verici olsa da, insana önemli farkındalıklar kazandırabilir.
Yalnızlık hissi bazen insanı hızlıca başkalarına tutunmaya yönlendirebilir. Bu çok insani bir ihtiyaçtır. Ancak belki bu süreçte önce kendinizle olan ilişkinizi biraz daha güçlendirmek, sınırlarınızı ve ihtiyaçlarınızı tanımak size iyi gelebilir.
Unutmayın ki bir grupta yaşadığınız olumsuz deneyimler tüm insanların aynı olacağı anlamına gelmez. Hayatınıza ileride daha sağlıklı ve güven veren insanlar da girebilir. Çünkü bazen hata olarak görülen deneyimler, farkındalık sayesinde neyi isteyip neyi istemediğimizi daha iyi anlamamıza yardımcı olur.
Şu an kendinizi yalnız hissediyor olabilirsiniz, ancak bu durum kalıcı olmak zorunda değildir. Zamanla kendinize daha şefkatli yaklaşmayı öğrenerek ve küçük adımlarla yeniden sosyal hayata dahil olarak farklı deneyimler yaşayabilirsiniz.
Ayrıca küçük bir egzersiz de önermek isterim, dilerseniz uygulayabilirsiniz. Bir kağıda ya da telefonunuzun notlar bölümüne şu soruların cevaplarını yazmayı deneyebilirsiniz:
- “Ben bir ilişkide ne isterim?”
- “Benim sınırlarım neler?”
- “Bir arkadaşlık ilişkisinden ne beklerim?”
Bu sorular, kurmak istediğiniz ilişkileri daha net görmenize yardımcı olabilir. Böylece herkese içini açmak yerine, gerçekten güvendiğiniz ve yanınızda olmasını istediğiniz insanları daha sağlıklı bir şekilde seçebilmeniz kolaylaşabilir.
Eğer bu süreç sizi zorlamaya devam ederse, bir ruh sağlığı uzmanından destek almak da yaşadığınız duyguları daha güvenli bir ortamda anlamlandırmanıza yardımcı olabilir. Tekrardan danışmak, yazmak ve sormak istediğiniz bir şey olursa, her zaman buradan veya profilimden bana ulaşabilirsiniz.
Sevgiyle kalın
Psikolog Ecem Bakıner
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.