Yks öğrencisiyim bu süreçte duygularım çok değişti.

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızı okurken, uzun zamandır içinizde birikmiş, üst üste binmiş bir yorgunluk ve hayal kırıklığı gibi duygularınızı hissediyorum. Bu nedenle paylaştığınız noktaları tek tek ele almak ve size destek olmak isterim.

Öncelikle YKS süreci; emek, sabır ve dayanıklılık isteyen oldukça zorlayıcı bir süreçtir. Dördüncü senenizde tekrar deniyor olmanız, tüm güçlüklerine rağmen vazgeçmemeye çalıştığınızı ve yorulsanız bile devam etme çabanızı gösteriyor. Aynı hedef için dördüncü kez çabalamak; bir yandan erken kalkmalar, yoğun çalışma, bir yandan da “hâlâ olmuyor” hissiyle baş etmeye çalışmak demek. Bu da insanın içini gerçekten yoran bir süreç. Sanki siz sadece sınava ya da kariyer hedefinize değil, aynı zamanda kendi değerinize dair de bir şeyler kanıtlamaya çalışıyormuşsunuz gibi hissettirdi bana. “Ya yapamazsam?”, “Ya yetersizsem?” soruları arka planda sürekli dolaşıyor olabilir. Bu kadar uzun süredir çaba gösterirken hâlâ devam ediyor olmanız, sizde birçok duyguyu aynı anda tetikliyor olabilir; özellikle de öfkeyi.

Öfke çoğu zaman tek başına ortaya çıkmaz; altında hayal kırıklığı, engellenmişlik, üzüntü, çaresizlik gibi başka duygular da bulunabilir. Günlük hayatta da çabuk parladığınızı ve bu süreçte istemeden sevdiklerinizi kırdığınızı söylemeniz, öfkenizin altında başka duyguların da olabileceğini düşündürdü.

Bu noktada size küçük bir soru sormak isterim:

Sizce hissettiğiniz öfkenin altında hangi duygular daha baskın olabilir? Öfkenin yanında kendinizi en çok hangi duygularla birlikte buluyorsunuz?

Hayatınızın zor bir döneminde erkek arkadaşınızın desteğini, şefkatini ve sevgisini hissediyor olmak sizin için rahatlatıcı bir kaynak gibi görünüyor. Aynı zamanda onu kaybetmekten korkmanızın, geçmişte yaşadığınız bir ilişki deneyiminin bugünkü ilişkinize nasıl yansıyacağına dair kaygılarınızla bağlantılı olabileceğini düşünüyorum. Burada çok ağır bir yük taşıdığınızı hissediyorum.

Geçmişte yaşadığınız bir cinsel deneyim, sizin karakterinizi, sevme biçiminizi, sadakatinizi ya da bir ilişkiye ne kattığınızı tanımlayan bir etiket değildir. Ancak zihniniz, özellikle yorgun olduğunuz zamanlarda, bunu size bir “suç” gibi sunuyor olabilir.

Bu noktada, hem sınav süreciniz hem de ilişkide yaşadığınız suçluluk duygusu için iki küçük egzersiz önermek isterim:

Sınav sürecinde bazen hızlı ilerlemek adına yapılabilirliğin üzerinde hedefler koyabiliyoruz. Örneğin “bugün 6 saat çalışacağım, 800 soru çözeceğim” gibi hedefler, motive etmekten çok stres yaratabilir ve “yapamıyorum, başaramayacağım” düşüncelerini artırabilir. Bunun yerine kendinize daha küçük ve somut hedefler koymanız (örneğin sadece bir konu çalışmak ve o konuya ait belirli sayıda soru çözmek gibi) daha sürdürülebilir olabilir. Gün sonunda bu hedefleri tamamladığınızı görmek, ilerlediğinizi hissetmenize yardımcı olur. Aynı zamanda bu hedefleri gerçekleştirmeyi başardıktan sonra, kendinize ödüller de verebilirsiniz, bu ödüller her zaman büyük olmak zorunda değildir, örneğin sevdiğiniz biriyle konuşmak, sevdiğiniz bir hobiyi yapmak, bu tamamen sizin kendinizi nasıl ödüllendirmek istediğinize bağlı.

İlişkinizle ilgili olarak ise “Ben onu hak etmiyorum, suçluyum” düşüncesi geldiğinde, bunun karşısına dengeleyici bir düşünce koymayı deneyebilirsiniz: “Sevilmeye ve sağlıklı bir ilişki yaşamaya hakkım var.” Bunun için ilişkinizde yaptığınız olumlu davranışları, verdiğiniz emeği ve partnerinizden aldığınız geri bildirimleri küçük notlar halinde yazabilirsiniz.

Kapanırken şunu söylemek isterim: Yazdıklarınızda “çok yoruldum ama vazgeçmek de istemiyorum” diyen güçlü bir yan hissediliyor. O yan şu anda yorgun olabilir, ama tamamen kaybolmuş değil. Bu süreçte yaşadıklarınız anlaşılır ve birlikte çalışılabilir.

Tekrar yazmak ya da paylaşmak isterseniz, buradan veya profilimden bana ulaşabilirsiniz.

Başarılar dilerim,

Sevgiyle kalın.

Psikolog Ecem Bakıner