Yoğun ve kökleşmiş bir yalnızlık hissi

Başka insanların da yaşadığını görmek bu hissimi aman aman azaltmıyor, kendimi son derece izole hissediyorum. İzolasyon durumum gerçeklikten kopuk değil, bu durum yıllardır sürüyor.Bazen kendimden tiksiniyorum, bazense bir şey hissetmiyorum.Ne kendi başıma ne de sosyal ortamda artık bağ kuramıyorum ve geçmişte bağ kurduğum kişilerle olanlar da beni bu istekten alıkoyuyor.Yine de duygusal ihtiyacım var belli ki, hasret duyuyorum. Ama mevcut durumdan ötürü şu an insanlarla buluşmam ve sosyalleşmem imkansıza yakın. Zaten ben rastgele sosyalleşmeler aramıyorum, dedikoduyu ya da rastgele muhabbetleri genelde sevmiyorum. Bunları kibirden söylemiyorum, insanlarla bağ kurmuş ya da ait hissetmiyorum.Lakin hissedersem da bu beni çok korkutuyor geçmişte yaşadığım şeylerden ötürü. Gelecekte iyi bağlar edineceğime inanmıyorum, bırak romantik, sosyal açıdan umutsuz vaka oldum, 1-2 pişmanlığım aklımdan çıkmıyor.Nasıl dikkatsiz ve vahşi davranabildiğimi çözememekten dolayı sanırım. Bunları doğru dürüst konuşabileceğim ya da ortak noktada buluşabileceğim insanlar yok.Uzaklarda varsa bile sosyal becerilerimin facia olduğunu hatırlıyorum -gerçekten de öyle. Bu dediklerimi kendimi germek için söylemiyorum. Hep izoleydim,ne dost ne sevgili edinemedim hiç. Hepsi kısa süreli oldu ama gelin görün ki ben kısa süreli bağlar istemiyorum. Hali hazırdaki öz değersizlik hissim, mevcut durum, geçmiş yaşantılar hep birlikte birleşince hissedilecek bir duygudan çıkıp bedene yansıyor sadece. Baş ağrıları çekiyorum, göğsüm sıkışıyor yada başım dönüyor, çok anlamsız hissediyorum, boşuna bir şey için niye yıpratırsın ki kendini.