Psk. Aleyna Fikret

Merhaba. Yazdıklarınızı çok dikkatle ve ciddiyetle okudum. Yaşadığın durum yalnızca cinsel bir sorun değil, uzun zamandır biriken duygusal yalnızlık, görünmeme ve reddedilme acısı barındırıyor. Bu hislerin çok anlaşılır. Eşin uzun süredir yalnızca “anne” rolünde kalmış gibi görünüyor. Bazı kişilerde özellikle ilk çocuktan sonra: Eş rolü geri plana itilirBedensel temas yalnızca çocukla sınırlanır, Cinsellik “yük”, “görev” ya da “hızlı bitsin” algısına dönüşür. Bu senin çekiciliğinle, yeterliliğinle ya da erkekliğinle ilgili değil. Reddedilmenin sizde yarattığı kırılma“Artık sana ihtiyacım var diyemiyorum” cümlesi çok ağır bir cümle. Talep etmek = incinmekYaklaşmak = küçülmekİstemek = utançBu noktada insan isteklerini bastırır, sonra da içten içe eşinden kopmaya başlar. Sen şu an tam bu eşiktesin. Burada sorun mastürbasyon değil. Sorun şu düşünce Ben evliyim ama cinsel olarak tek başımayım. Ne yapılabilir? Cinsellikten önce duyguyu konuşmak Eşinle “neden benimle yatmıyorsun?” diye konuşmak şu an ters teper. Ama şu cümle çok başka bir kapı açar. Seninle aynı yatakta uyumayı, sana sarılmayı, eşin olmayı özlüyorum. Bu aralar kendimi sadece evin içinde var olan biri gibi hissediyorum. Tarzında konuşabilirsiniz. Çocuklar üzerinden değil, eşlik üzerinden konuşmak Çocuklar yüzünden” söylemi savunma yaratır. Onun yerine Biz ne zaman yan yana olmayı bıraktık? Bu düşündürür kavga çıkarmaz. Kendini tamamen geri çekmemek İçinde oluşan “nasıl olsa reddedilecek” düşüncesi çok anlaşılır ama tehlikelidir. Çünkü bir süre sonra: Sen istememeye başlarsın o da zaten ihtiyacı yok zanneder ve sessiz kopuş gerçekleşir. Bu durum kendi kendine düzelmez. Konuşulmazsa donuklaşır. Çift terapisi alabilirsiniz. Kendiniz ayrı bireysel terapi alabilirsiniz. Çünkü yalnızca eşinizi değil kendinizi de kaybetmeye başlayabilirsiniz. İstemek ayıp değil yakınlık aramakta zayıflık değil. Durum duygu ve ihtiyaçlarınızı eşinizle konuşmanızı öneririm

Sizi dikkatle okudum. Anlattıklarınız, uzun süredir duygusal, bedensel ve ilişkisel olarak tek taraflı yük taşıdığınız bir evlilik tablosu çiziyor. Burada mesele yalnızca cinsel sıklık ya da istek farkı değil; yakınlığın, saygının ve karşılıklılığın giderek kaybolması. Eşinizle yaşadığınız problem sadece “cinsellik istememesi” değil. Sarılma, öpme, tensel yakınlığa tahammülsüzlük, Sizin ihtiyaçlarınızı önemsizleştirme,sizi küçümseme,ilişkiyi tek taraflı bir zemine çekme,sizi suçlu hissettirme…Bunlar size ben görülmüyorum,istenmiyorum,değersizim algısı yaratır. Bir kaybın ardından cinsel isteğin azalması anlaşılabilir ancak 12 sene geçmiş yani yasın akut dönemi bitmiş. Burada o travma yaşadı tablosu bu durumu meşrulaştırmaz. Anlattıklarınıza göre siz hep veren taraf gibi görünüyorsunuz ama karşılığında yarı yolda kalan siz oluyorsunuz. Bu özsaygıyı aşındıran bir ilişki biçimidir. Eşinizin terapiyi kabul etmeme davranışı aslında bize sorumluluk almama davranışını gösteriyor. Burada kendinize şunları sormanızı istiyorumBen bu ilişkide erkek olarak, eş olarak, birey olarak kendimi değerli hissediyor muyum?Yakınlığın tamamen bitmesi halinde, sadece sevgiyle bunu ne kadar sürdürebilirim?Bana “böyle işime gelirse” denilen bir yerde, benim payım nerede?Bu tablo böyle devam ederse ben kim olurum? -Ne yapabilirsiniz?Bu bir rica değil, çerçeve koyma konuşması olmalı:Ben cinselliğin, temasın ve saygının olmadığı bir evlilikte tükeniyorum. Bu benim için temel ihtiyaç Bu şekilde devam edememÇift terapisi için net bir teklifKendi terapinizde odağı değiştirin:Benim sınırlarım ne,neyi kabul ederim neyi edemem?İlişkide kalmamın bedeli ne?Siz seviyorsunuz, sadıksınız, çabalıyorsunuz. Ama sevgi, tek başına bir evliliği taşımaya yetmez. Yakınlığın, saygının ve karşılıklılığın olmadığı bir ilişkide,insan zamanla kendini kaybeder. Hala bir yol var mı yok mu bunu eşinizin sözleri değil, davranışları belirleyecek. Ve siz, bu süreçte kendi ruhsal sağlığınızı feda etmek zorunda değilsiniz.