Kaygı Kategorisi

kaygılarımla nasıl başedebilirim

Aşırı kaygılı duygusal biriyim kafamda çok kuruyorum çok düşünüyorum başedemiyorum başladığım her işi yarım bırakıyorum tamamlayamıyorum yarım bırakıyorum bu durumla nasıl başa çıkabilirim ? Odaklanma problemim var odaklanamıyorum çok zayıf hissediyorum kendimi beynimi uyku düzenim çok bozuk başarısızlık var kendimle çelişkilerim var çok yorgun hissediyorum hiçbirşey yapasım gelmiyor. Çaresiz güçsüz başarısız hissediyorum hiçbir başarım yok ve birde anneyim oğlum var

panik ve yoğun korku durumunda nasıl sakinleşirim?

Aklıma gelen kötü düşüncelerden ve tekrar eden döngüden(kötü düşünce-kalp atışında hızlanma panik korku hali-kafamda kanıt arayıp onay alıp araştırıp vs rahatlama-tekrar aynı düşünce) dolayı bazen dayanmakta zorluk çekiyorum psikologla görüştüm yaşadığım durumun okb olduğunu söyledi. Bazı anlarda her şey üstüme geliyor kötü düşünceler bozuk plak gibi tekrarlıyor ama hepsi aynı anda,en kötü ihtimaller kafama bombardıman ediyor böyle anlarda dikkatimi hiçbir şeye veremiyorum odaklanamıyorum tabiri caizse ne yapacağımı bilemez hale geliyorum panikliyorum korkuyorum ve sakinleşemiyorum hayattan aldığım keyif çok azaldı sürekli yorgun ve kaygılı hissediyorum en son ne zaman sakin hissettiğimi hatırlamıyorum(komplüsyonlarla sakinleştiğim zamanlar hariç) aklıma gelem düşünceleri daha önceki sorularımda anlatmıştım kısaca dinden çıkma korkusu ahlakıma ters bi şey yapma korkusu sevgilime ihanet etme onu aldatma ve başkasından hoşlanma/beğenme korkusu yalan söyleme korkusu gibi durumlar yaşıyorum yaklaşık 13 yaşımdan beri bu durumu yaşıyorum dini konularla başladı ve şuan sevgilime ihanet etme ahlaka ters bi şeu yapma ve dürüstlük etrafında dönüyor düşüncelerimin teması değişiyor ama döngüm aynı size sorum gerçekten çok kötü hissettiğim ne yapacağımı bilmediğim anlarda ne yapmamı önerirsiniz bu düşüncelerim gerçek midir gerçekten istediğim şeyler mi yoksa sadece beynimin bir oyunu mu?

xxx

Ne yapmalıyım ?

başka birisinden hoşlanıyor ama ben onu seviyorum. Gerçekten bıktım. Hep hep hep hep ulke ayrımı yapıyo heppp bu benim canımı coooook sıkıyor. Kendisinide havalı sanıyor zaten. Ellerini cebine soktu diye kendisini havalı sanıyor yada gulusuju havalı sanıyor diger kızlarla konusup benle konusmuyor bu durum benim canımı cok sıkıyo ve dıslanıyorum herkes oyun oynarken ben tek basıma yemek yiyorum oyle yani

Terk edilme korkusu ve yarım kalmışlık hissimle nasıl başa çıkabilirim..

3-4 senedir neredeyse düzenli olarak terapi alıyordum. Ancak henüz üniversite okuyor olmamdan dolayı bir işte çalışmadığımdan ve ailem de artık maddi olarak yardım edemediğinden dolayı çok ani bir şekilde terapiyi bırakmak durumunda kaldım. Aslında kendi hayatımı elime alabileceğimi hissettiğim bir döneme denk geldi bu ani bırakma meselesi. Ancak 3-4 senelik terapi hayatımda yalnızca son 1 senede kendimi açabildiğimi ve terapistimle derinleşebildiğimi hissediyordum. Dolayısıyla tam da bu açılma döneminde bu imkanı kaybetmek; beni terk edilmiş ve bir anda hayatla baş başa kalmış hissettirdi. Yarım kalmış hissettirdi. En son hayatımda duygusal olarak terk edilmiş hissettiğimden ve yalnızca çarpıtılmış bir düşünce olarak değil 'gerçekten' duygusal olarak terk edildiğimden bahsediyorduk. Bu terk edilmişlik beni derin yalnızlık duygusuna çekti. Birkaç ay kendimi inanılmaz derecede yalnız hissettim. Daha sonra bu yalnızlığı, bu duygusal görülmemişliği ailemden değil başkalarından da alabileceğimi anladım. Ancak bende şu geride kaldı: terk edilme korkusu. Şuan 3 aylık bir ilişkim var. Sevdiğim hatta harika diyebileceğim arkadaşlıklarım var. Ancak içimde devamlı bir terk edilme korkusu da var. Sevgilim birkaç saat mesaj atmadığında benden uzaklaşmak istediğini düşünüyorum ve korkuyorum. Arkadaşım birkaç kez bana soğuk gelen (ama eminim ki ona göre gayet normal mesajlardır) mesaj attığında, artık benimle vakit geçirmek istemediğini düşünüyorum. . kendi kendime düşünerek çözmeye çalışıyorum ancak yapamıyorum. . napabilirim?

freufreu

Beynimin içinde çok ses var

Çok yanlız hissediyorum kendimi erkek arkadaşımla yaşıyorum ama yinede her an bir sorun çıkacak ve beni bırakacak gibi hissettiriyor üzülünce tüm gün uyuyorum bedenim uykuya veriyor iş hayatında başarısızım mesleğim yok erkek arkadaşımdan ayrılmış olsam nereye gideceğimi bilmiyorum gidebilecek bir aile düzenim yok ailem yok yeni bir erkek arkadaş arayış içinde bulunmak düşüncesi bile yoruyor ve midemi bulandırıyor yeme bozukluğu başladı yemekler midemi bulandırıyor yiyemiyorum birbirimize iyi mi geliyoruz kötümü artık anlayamadım 2 gün önce aldatıldığımı öğrendim beynimin içinde binbir türlü sesler durmuyor yardımcı olun lütfen bana

Sevgilimle birlikte yaşamaya başladım ilişkimizi nasıl canlı tutabilirim

Erkek arkadaşımla birlikte yaşıyoruz zorlu süreçten geçiyoruz bende ruhsal olarak kötüyüm erkek arkadaşımda çok kötü 2 gün önce bir arkadaşlık uygulamasında kadınlarla mesajlarını gördüm bir çok kadınla ömür boyu mutlu olacağım birini arıyorum demiş bütün mesajlarında neden bu şekilde davrandığını anlamıyorum ne yapacağımı bilmiyorum lütfen yardımcı olur musunuz güvenim sarsıldı kırgınım özür diledim daha ne istiyorsun diyor süreklide zayıfla diyor ben zayıf görmek istiyorum seni diyor cinsellikte tıkanıyoruz diyor bir duvar var aşamıyoruz diyor 25 yaşındayım vücüdün 40 yaşındaki kadın gibi diyor

Bebeğim için çok endişeliyim

Ben 5 ay önce anne oldum. Fakat içimde ona karşı müthiş bir savunma mekanizması gelişti. Çocuğumu sevme şekillerine ağızlarından çıkan hitaplara kucaklarına almalarına bile çok ama çok ofkeleniyorum. Hatta bu çoğunlukla gece uykularımı kaçırıyor. Birde güncel Dünya çapındaki haberlerden sonra daha da arttı. O küçücük çocukların yaşadıklarını sanki ben yaşıyorum gibi acı çekiyorum. Sürekli bebeğimi nasıl koruyacağım ya bana bişey olursa gibi şeyler düşünüyorum. Sanki her an bir yerlerden tehlike gelecek gibi gozumu bebeğimden ayiramiyorum. Geceleri uyuyamaz oldum. Nasıl düzeltebilirim bu durumu ? Bunlarla mücadele etmek zihnimi çok yoruyor. Düşünürken kalbim acıyor yalnız kaldigimda hep ağlıyorum

yenianne

kendimi sevmek istiyorum

Kendimi sevmek ve güzel bulabilmek istiyorum insanların beni sevmesini istiyorum İnsanların benim hakkımdaki kötü düşüncelerini kafaya takmamak istiyorum sevilmek istiyorum kendimi çok yalnız ve dışlanmış hissediyorum sevilmeye layık değilmişim gibi geliyor ve sevdiğim insanlara kendime verdiğimden daha fazla değer veriyorum sürekli görünüşümü değiştirmeye çalışıyorum ama ne yaparsam yapiyim kendimi beğenmiyorum ne zaman geçecek bilmiyorum

İşten eve evden işe rutin bir düzenim var haftanın 6 günü akşam 9 da işten çıkıyorum

Haliyle monoton bir hayatım var kendime zamanım yok Zaman hızlıca geçiyor fakat ben boş yaşıyor gibiyim Genel olarak zorlu bir hayattan geçtik eşim ve ben işsizdik ve borçlarımız var yani çalıştığım para da gidiyor ne yapmalıyım sıkışıp kalmış gibiyim mutsuzum hayatta mutlu edecek bir şey bulamıyor gibiyim yorgunum sürekli düşünceler arasında boğuluyorum adeta nedense Çözüm arıyorum ama bulamıyorum :( …. .

Merhaba. Eşimle olan ilişkimde kendimi çok yalnız hissediyorum.

Eşimle 18 yıldır evliyiz. Ona karşı güven sorunum var. Sürekli kafamda beni aldattığına dair kurgusal hikayeler üretiyorm. Her yaptığını gizli birşey yapıyormuş gibi algılıyorım. Kendimi sorguladığımda. Aptal yerine konuyor olmaktan korktuğumu buluyorum. Bazen düşük desibelle tartışıyorum. Bir kaç imada bulunduğumda “zoruma gidiyor” diyor. Ben verdiği tepkiden dolayı bu düşüncelerimden pişmanlık duyuyorum. bir kaç gün iyi hissediyorum sonra yine kurmaya başlıyorum. Eşim işi dolayısıyla yurtdışı-yurtiçi seyahatleri oluyor. O yokken her dakika kafamda kuruyorum ama onu hiç aramıyorm. akşamları yakınımızdaki bir kafede arkadaşlarıyla oturur. Önemli birşey olmadıkça aramam. Bazen öyle kuruyorum ki şimdi yakalıycam diye düşünüp arıyorum tartışma çıkarıyorm bu sefer de açıklama yapıyor vs. Ben sakinleşip tlf kapatsam bile aslında ikna olmuyorum ama onu çok üzdüğüm için sakinleşmiş gibi yapıyorum. Ve kendimi yine *ptal gibi hissediyorum. Ve tabi nihayetinde kendimi çok kötü, ezik hissediyorum. Bazen de nere gidiyorsun dediğimde ne yapacaksın diyor. Merak ettim deyince ben çocuk muyum diyor. Tamamen ayarlarım bozluyor. Bir kaç yıl önce instagram aramasında eski görüştüğü kız arkadaşının bir kaç soyisimle ismini arattığını gördüm ve bu sürekli aklıma geliyor. Eşimle konuştum. Neden? Diye sordum. “Ne desen haklısın, yanlış yaptım. Yaşadığı şehirle ilgili konu geçti merak ettim arattım. Soyadını hatırlayamadım zaten bulamadım. o anlık merak yani” dedi. Aklı hala onda mı diye içim içimi yiyor. . (soyismi benim aklımda😒)Arabada bir şarkı açsa ona mı dinliyor diye kahroluyorum. Geçtiğimiz günlerde başka bir şehire gitti. Döndüğünde oradaki iş arkadaşıyla olan muhabbetinden yakaladım ki; arkadaşı; “eski kız arkadaşının eşinin de tanıdığı olduğunu vs. ” söylemiş. Ben de “Sen de anlattın mı eskileri” dedim. “Öyle biraz konuştuk dedi. ” Üstünde durmadım çünkü eski kız arkadaşı hayatımızda çok önemli bir noktaymış gibi hissetsin istemdim. Ama çok gururum kırıldı. Kızımız yanımızda diye konuşamadım. Sonrasında Msj attım. Aradı “haklısın da takma kafana ne var bunda o anlatınca bende biraz anlattım o kadar. Bir şey yok bunda” dedi. Ama benim için çok şey. Kendime güvenim yok sanırım. Güvenimi kıran diğer bir taraf da şu; biz muhafazakar bir yapıya sahibiz. Ancak eşim kendi işini kurduğundan beri kendini muhafazadan çok uzaklaştı. Bu da benim güvenimi sarsıyor. Yani daha önce yapmaz dediğim şeyler için yapabilir diye düşünüyorum. Çünkü, eskiden eşim olkollü otellerde konalama yapmazken şimdi yapabiliyor. Önceden namahreme karşı bir tutum içerisindeyken şimdi değil. Konuştuğumda yapmaman lazım vs dediğimde. “Öyle olmuyor işte, orada bir sürü müşteri oluyor, yeni insanlarla tanışıyoruz,iş yapıyoruz. Ben müşteri yakalamaya çalışıyorum. Kendimi tanıtmaya çalışıyorum. İsmimi duyurmaya çalışıyorum ki iş olsun” diyor. Bu gibi değişimleri beni üzüyor. Ve çevremde kimseye anlatamıyorum. Aslında içten içe de yaparsa yapsın. Kendi kaybeder. Benim yeni bir hayat kurmam zor değil. (Çok ta çalışkan biriyim çünkü. ). Diyorum. Ama bana sarılışını kaybetmek istemiyorum. Korkuyorum. Bu tip kaprislerin kurgularım beni O’ndan soğutur mu diye yine kahroluyorum. Güvenmek istiyorum ama içimdeki ses bana “gevşeme, aptal durumuna düşeceksin” diyor. Bazen telefonuna takip programı yüklemek geliyor aklıma. bir kaç gün takip edebilsem rahatlıycam diye düşünüyorum. Ve yine düşündüğümde bazen rehberşndeki bütün erkek kişileri telefondan arayıp gerçekten erkek mi diye bakmak geliyor aklıma. Sonra ne saçmaladığıma kızıyorum. Sonra en kötü ne olabilir, ayrılırım diyorum. Rahatlıyorum. Ama bir zaman sonra yine bu döngünün içinde buluyorum kendimi. Temelde güven sorunum var ama eşime karşı mı? Kendime karşı mı? Yoksa ikisi birden mi? Bana yardım edin. 😔