Kaygı Kategorisi

Ailemle aynı evde yaşarken onlardan nasıl etkilenmeyebilirim?

6 senedir zorunlu işlerim olmadıkça dışarı çıkmam. Çünkü stres oluyorum,karnım ağrıyor. Eğer tek gidiyorsam az stres oluyorum karnım çok ağrımıyor. Küçüklükten beri aynıyım. Ailemle yaşamadığım 1 senede böyle bir sıkıntım olmamıştı,ailemle kavga edip dışarı çıkarsam karnım ağrımıyor. Düşüncem şöyle kavga ettiğimizde onlara o kadar sinirleniyorum ki beni soktukları kalıplardan bir nebze kendimi kurtarabiliyorum. Çok manipülatifler. "Dışarı çıkacağımızda tuvaletten çıkamaz" lafları kulağımda. Elbette söylendiklerinde cevap veriyorum,inanmıyorum ama sonrasında tam olarak onların dediği gibi olmaya başlıyor. Onların hakaretleriyle uyanıyorum. Ben uyurken bile bana sinir olacak konular bulup oturup beni eleştiriyorlar,bu seslerle uyanıyorum. Yemekyerken,lavabodayken,sürekli onların yersiz hakaretlerini dinliyorum. Birkaç sene öncesinde temizlik hastası olduğumla ilgili laflar etmeye başladılar. Onlar öyle yaptıkça benim temizliğe düşkünlüğüm daha arttı. Kendimi gerçekten temizliğe takıntılı ama onlardan saklamaya çalışan biri olarak buldum sonunda. Bu takıntı ilerledi,en çok önem verdiğim öğrencilik hayatım durdu resmen. Defalarca masayı temizlememe rağmen masaya hiç oturamadım. Derslerimi çalışamadım,defalarca mezuna kaldım. Sonra konu dersten çıktı. Oturarak uyumaya çalıştığım zamanlar oldu çünkü kendimi kirli hissediyordum. Sonra düzeldim. Tam düzelmiş değilim ama onlardan soğudukça takıntının belirtileri azaldı. Şuan ağır takıntım yok, ellerimi çok yıkamam kaldı sadece. Tabi bu süreçte dışarı çıkmadım elime telefon almadığımdan arkadaşlarımla aram bozuldu. İyice ailemle başbaşa kaldım. Yediğim hakaretlerin haddi hesabı yok. Nasıl etkilenmeyeceğim aynı evde?

Cuma namazın da anksiyete / panik atak

Cuma namazın da anksiyete heyecan panik atak ölüm korkusu çarpıntı yaşıyorum. Paxera 20 mg ilaç kullanıyorum. Her zaman değil ama cuma günü olmadan önce diğer günler de aklıma geliyor. Çocukluk da istismar edildim. Yakınım tarafından bununla bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Kendi kafam da affetsem de bu durumu yaşım 31 olmasına rağmen. Zihnim henüz aşmadı sanırım. Bu konu da kitaplar da okudum. Nefes egzersizleri olsun. Bilinç altına iyi gelen ses frekansları. Bazen bu anksiyetemi yeniyorum belli bir süre sonra yine yokluyor. Aynı zaman da işsizim bir süredir. Belki ev de olduğum için de sürekli kafam dağılmadığı için bu da etkiliyor olabilir bilmiyorum ve extra olarak gün aşırı veya 2 gün de bir evli olmadığım için normaldir belki mastürbasyon da yapıyorum. Eskiden mastürbasyon yaptıktan sonra duşa girene kadar nabız yüksekliği oluyordu şimdi onu yönetiyorum ama cuma namazı anksiyete ve kaygısı düşünce olarak devam ediyor bazen gidiyor bazen nüksediyor

selman07

Kafam çok karışık kötü hissediyorum

Daha 21 yaşında bir üniversite öğrencisiyim ama gelecek kaygım fazla okuduğum bölümü sevemiyorum başka bölüme geçebilirim ama onun da kesin bir iş getirisi yok sürekli ailemden bir memur ol baskısı var akrabalarımın okuduğu bölümler iyi olduğu için sürekli kıyaslıyorum kendimi artık cidden yoruldum ve bunaldım ne yapacağımı bilmiyorum ve bu kendi içimde yaşadıklarım erkek arkadaşımı da etkiliyor o okumuyor ara vermek zorunda kaldı ailesel problemlerden dolayı bir şeyler için çabalıyor ama benim asla gelecek kaygım sönmüyor çünkü onunla iyi bir gelecek istiyorum parasız kalırız iyi bir geleceğimiz olmaz diye ki zaten benim durumum ortada kendimi kötü hissediyorum bu yüzden fazlaca ve elimden hiçbir şey gelmiyormuş gibi hissediyorum

Ekran bağımlılığı ve Anksiyete

ben 18 yaşında lisans 2. sınıfa geçecek bir öğrenciyim. Bölümüm sanat ile ilgili bir bölüm ve üretken bir insanım ancak ekran bağımlılığının vaktimi çaldığını,bana özgüvensiz hissettirmeye başladığını farkettim. Hayatımın ekranda gördüklerimden farklı olması, sürekli benden daha iyi hayatlar yaşayan,daha güzel olan ya da daha yetenekli insanları görmek bana kendimi kötü hissettiriyor. Bunların ilüzyon olduğunun farkındayım. Yaşadığım hayata şükretsem de kendimi çevremle karşılaştıramadan duramıyorum. Başkaları gibi zekice düşünebilmek,üretmek istiyorum ancak sanki beynimde bir sis varmış gibi hissediyorum. Bazen çok yaratıcı olabildiğimi düşünüyorum ancak bunları hayata geçirmeyi erteliyorum. Geceleri hep kendi kendime tartışır,fikirler üretirim ancak gün içinde bir anda aptallaşıyormuşum gibi hissediyorum. Anda kalmak istiyorum ancak aklım hep farklı yerlerde. Mesela daha çok fotoğraf çekmek,anı biriktirmek istiyorum ama hep unutuyorum. Üretmek istediğim sanat eserlerini aklımda tutuyorum ama boş vakitlerimde bunları yapmıyorum. Bunlar ekran bağımlılığımdan mı bilmiyorum ancak bundan bağımsız olsa bile bu bağımlılığımdan kurtulmak istiyorum çünkü medya çok çabuk değişen,hızlı akan ve yetişmenizi gerektirecek bir öğe. Ekrana ihtiyacım var hissi artık bana hayatı kaçırdığımı,her saniyemi boşa harcıyormuşum gibi hissettiriyor çünkü ekranda herkes bir şeyler yapıyor ve ben yapamıyorum. Hayatımı istediğim yöne doğru şekillendiremeyeceğimden korkuyorum ve bu uykularıma engel oluyor. Hayatımı boş geçirme fikri korkunç geliyor ama istediğim hayatları izleyerek yine boşa harcıyorum.

İlişkiler

Sevgilimin iki tane çocuğu var ikisi de annesinde kalıyor. 15 yaşındaki oğlu babasına çok düşkün ya da değil bilemiyorum ama sürekli babasında kalmak istiyor ve kalıyor da kalmasında sıkıntı yok ama kaldığı zaman sevgilimin özel hayatı kalmıyor sadece eve mahkum yaşıyor oğlu geldiğinde. Ben de sevgilimle vakit geçirmek istiyorum 15 günde iki gün görüştük ne yapmam lazım. Bu aynı zamanda ben de gelecek kaygısı yaşatıyor acaba hep böyle mi geçecek ben bir noktada çocuğun annesine de sorun buluyorum çünkü bir anne olarak düşünmesi lazım eski kocasının bir hayatı var mı özel alanı var mı yok mu bence anne adamın hayatını sabote etmek için hiçbir şeye karışmıyor. Sevgilim de kendince haklı kaç parçaya bölünceğim diye sitem ediyor ama ben de onu özlüyorum sonuçta üç yıllık ilişkimizin iki yıllık süre zarfında o evliydi ve çok kısıtlı bir hayatımız vardı şimdi boşandı bir sene oldu ve birlikte yaşayamıyoruz hala ne yapmam lazım

pelin3535

Hep kötü bir şey yaşanacak hissi nasıl geçer

Ablam sevgilisi ile evden kaçtı ve ailemiz orta baskıcı bi aile. Ablamla en yakın bendim. 2 hafta geçti onlar geri dönmedi. Abim babam ben annem kardeşim evde kalıyoruz. Her zaman kendimi suçluyorum. Sanki bana bişi yapacaklar olacak hissi var. Ancak onların hareketi öyle göstermiyor. Kafamda bi ton senaryo var. Okula az kaldı fakat sanki o süreçte bile kötü şeyler olacak gibi hissediyorum. Yani iyi bişi olacakken sanki birden kötü bir kavga olacak vs. 21 yaşındayım ama ailem tarafından büyük biri değil hala çocukmuşum gibi davranılıyor. Ablam gittiği için çok aşırı korkmustum. Abimi tanımıyorum tam olarak ama eskiden bizi döven biriydi aramız hiç yok. Genel olarak annem babam üzgünler tabi ama alıştırlar ama ben bu kendimi suçlama herşey çok kötü olacak hissinden bıktım. İletişim kuramıyorum fazlası ile özgüvenim düştü. Başka arkadaşlarım babaları ile açıkça samimi iletişim kururken ben hala utangaç o çocuksu taraftayım. Babamın annemin üzüntüsünü kendime yüklüyorum. Artık umursamaz biri olmak istiyorum. Umursamaz özgüvenli. Bunu nasıl başarabilirim.

Dış onay bağımlılığını nasıl yenebilirim?

Merhabalar, iyi günler ben geçmişte farkında olmadan ailem tarafından sürekli eleştirilerek büyüdüm hala da eleştirilmeye devam ediyorum artık bunu babama söyledim ama kendini değiştirmesi çok zor ben okul zamanı başka bi yerde kalıyorum sosyal kaygım özgüven bozukluğum ve genel olarak kaygım var bunu değiştirmeye çalışıyorum ama zorlanıyorum arkadaşlarımın yanında onlar çok rahatken ben acaba beni nasıl görürler diye düşünüyorum sosyal ilişkilerden kaçınıyorum bu toplu ortamlardada yaşanıyor artık bu durum günlük yaşantımı ve iletişimimi etkiliyor okul hayatım berbat oluyor artık sabahları uyanınca bile dinlenemiyorum genede 3 4 aydır çabalıyorum bişeyler değiştirebildim ne yapmam gerekiyor

fownd19

Daha yaşanmamış olaylar için kaygımı nasıl azaltabilirim ?

merhabalar , 6 yıllık ilişkim var ve bir dönem ayrılmıştık hayatına yeni birini aldı ve duygusal bağ kurduğu biriydi benimle barıştığında fotoğraflarını gizlediğini görmüştüm bir şekilde durumu kurtarmaya çalıştı ve kapandı konu . 9 ay geçti üstünden ama ben atlatamadım . Şimdide erkek arkadaşımın mesleği kız ile aynı şehire denk geldi . Kötü bir şey yaşanmadı şuan ama kaygım çok yüksek ya o kıza dönerse benimleyken diye ve yönetemiyorum bu kaygıyı bu kaygıyı nasıl yönetebilirim …

Yabancılaşma hissi

Merhaba bu hissi geçen sene de yine bu zamanlarda yaşamıştım çok garip bi şekilde evime aileme kendime yabancilasmistim bildiğim yerler bildiğim insanlari sanki tanımıyormuş gibi oldum birkaç hafta sürdü korkudan deliriyorum sanmıştım ama sonra üniversiteye geçince çok iyi geldi bana düzelmiştim şimdi yine son bir haftadır olmaya başladı bilmiyorum özellikle yazın evde kalınca mi oluyor diye düşünüyorum gecen sene çok zorlamisti internetten bakınca derealizasyon diye bir olaymış bu yine de içimi rahatlatmak için size danışmak istedim yine aynı hisler geliyor kendimi hissetmiyorum gibi oluyorum ya aileme karşı da öyle oluyor ki en çok bu etkiliyor bildiğim insanlar ya ailem tanıdıklarım nasıl böyle hissederim diye daha da korktum bu hisse elimden geldiğince takılmamaya çalışıyorum ama zorluyor geçen seneki kadar kötü olmasada yine etkiliyor bu hisle nasıl baş ederim yardımcı olursanız çok sevinirim çünkü deliricem diye korkuyorum teşekkür ederim.

Sevgilim ve ailem seçim durumu

Şimdi şöyle demek istiyorum öncelikle merhabalar ben 22 yaşında biriyim bunu yapma şunu yap niye böyle yaptın vs tarzı baskıcı ailem vardı ve bir ablamda ben ne zaman biri ile konuşsam yada dışarı çıkmak istesem konum at numarasını ve beni üç dört defa ararlardi kucukkende telefonumu ona vermedigim için telefonumu kırmıştı kısacası ben hiçbir zaman kendi kararınıvermiş biri değilim hep birileri bir şeyler dedi bende hep onları dinledim dinlemedigimde bana kendimi kötü hissettirirlerdi asıl konumuza gelelim iki yıldır tanıdığım biri ile dört aydır beraberiz onunla her şey olduk ve çok mutluyum daha bir yıl önce tanıştığımız zamanlar o kişiyi ablamla tanıştırmıştım belki sevgili olurlar diye ve sadece iki defa buluştular. Ama kafa yapıları uyuşmadığı için olmadı bu durumdan tam bir buçuk yıl sonra biz sevgili olduk çünkü aynı iş yerindeyiz ve her gün onu goruyordum onunla konuşuyordum onunla aramızda sekiz yaş var ve ailem onu istemiyor oteki ablam ise bana kahpe diyor onu diğer ablamla zamanında tanistirdigim icin ama ben bilseydim böyle olacağını bulusturmazdim kendime çok hakim oldum ama duygularım ve ben onunla olmak istedim kısacası kimse destek olmuyor ailemden onun Ailesi yanımızda ben onunla Ankara'ya gideceğim aileme bir şey demeyeceğim sadece bir mektup bırakacağım doğru bir şey mi yapıyorum sence