KaygıKategorisi
Kaygı duymak insani bir şey. Önemli olan onun seni yönetmesine izin vermeden, senin onu anlaman. Ne zaman yükseliyor, nasıl baş edebilirsin, bu soruların cevabını birlikte aramak mümkün.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Zihnim hiç susmuyor ne yapmalıyım
İyi günler. Hayatımda hep yanlız bir şekilde yaşadığım için zihnim hayalci bir yapıya büründü, bir nevi arkadaşım gibi oldu sürekli konuşup hiç susmuyor. Geçmiş anıları çok fazla düşüyor. Benimki si daha çok yatmadan önce değil de Sabah uyandığımda beynimde milyonlarca hayalin altında ezilip gidiyorum. Yataktan bile kalkamıyorum. Her beş altı saniye de bir farklı olay, farklı hayal, farklı anılar sürekli düşünmek istiyor. Bunun önüne geçmiyorum , Hayatımı küçük bir beyne sığdırmış durumdayım. Bu da başarısızlıkları beraberinde getiriyor. Ne derse odaklana biliyorum ne de bir işi unutmadan yapabiliyorum şuan yazarken bile yaptığım unutkanlıklar gözümün önünde dökülüyor gibi. Bunun bir çaresi varmı gerçekten?
Gizli Kullanıcı
Tükenmişlik, Kaçış Kapısının Olmaması Adına
Merhaba, ben Umut 17 yaşındayım. Yaklaşık bir yıldır periyodik olarak yoğun tükenmişlik, anlamsızlık ve ağlama krizleri yaşıyorum. Hayatımın merkezinde gelecek kaygısı ve kendime vakit ayıramama korkusu var. 12. sınıfa geçerken, eğitim sisteminin sunduğu soyut hedeflerle, ailemin baskıcı ve sürekli dini öğütlerle dolu dünyası arasında sıkışmış hissediyorum. Ailemle kuramadığım sağlıklı iletişim, evde 'rol yapma' zorunluluğunu doğuruyor; bu durum uyku düzenimi bozuyor ve beni zihinsel olarak tüketiyor. Taksim gibi kaotik bir ortamda çalışmak ve çevremle kendimi sürekli kıyaslamak, beni robotik bir yaşama itiyor. Toplumun genel akışına ve beklentilerine uyum sağlayamadığımı, bu yüzden sürekli kaçınma davranışı sergilediğimi fark ediyorum. Bu baskıdan kaçmak için bağımlılıklarıma sığınıyorum; ancak sonrasında gelen derin pişmanlık, güçsüzlük ve suçluluk duygusu döngümü daha da ağırlaştırıyor. 'Erkek olarak güçlü olmalıyım' baskısıyla hem iş hem okul temposunda eziliyorum. Tüm bu çabaların anlamsızlığı, kölelik hissi ve topluma yabancılaşmam beni 'baştan kaybetmiş' hissettiriyor. Köyde doğayla iç içe, basit bir yaşam sürme hayalim olsa da bunu gerçekleştirecek gücü, inancı ve iradeyi kendimde bulamıyorum. Yaşadığım bu derin karmaşa, yalnızlık ve çıkışsızlık hissiyle başa çıkmakta zorlanıyor; zihnimin artık çok daha karanlık ve yıkıcı düşüncelere kaydığını, kendimi bu döngüden çıkaramadığımı hissediyorum
memoly_ckaygımı nasıl azaltabilirim?
10-15 gündür bir şey olacakmış hissi var ama olmuyor. öyle durumlarda terleme sürekli bir şeyler düşünme bayılma hissi daralma hissi oluyor. panik oluyorum sonra bir şey yapmak istemiyorum. düşüncelerimi kontrol altına alamıyorum. nasıl düzelecek? ne yapmalıyım? öyle hisler gelince üstüne gitmek yerine ondan kaçtığımı hissediyorum ve böyle hisler yaşadıkça vücudumu halsiz bitkin hissediyorum. bunun bir an önce hafifleyip gitmesini istiyorum…
Gizli KullanıcıKaygımı nasıl azaltabilirim
Durduk yere önceden bi konu aklıma geliyor ve kaygı yaşıyorum 4 ay önce arkadaşımın aracıyla kaza yapmıştım o konunun ayrıntısı aklıma geliyor ya isterlerse diye kaygı duyuyorum istemiyeceklerini ve zaten aracın bağlı olduğunu biliyorum ama istemiyecekler bildiğim halde ve o konunun kapandığını bildiğim halde ve arkadaşıma her sorduğumda yok demesi halinde yani konunun kapandığını bildiğim halde kaygı yaşıyorum öncedende yaşıyordum ama kayboldu yinebaşladı
Gizli KullanıcıEşim beni kapattı ve şuan tüm açık kadınlara baktığını düşünüyorum çok mutsuzum
Merhabalar,ben açık ve bakımlı bir bayandım ve eşimin isteği üzerine tesettüre girdim. Açıkken hiç bir şekilde kıskançlığım yoktu çünkü kendi güzelliğimin ve özgüvenimin farkındaydım,kapandıktan sonra dışarıdaki tüm açık ve bakımlı insanları kıskanmaya ve kendimle kıyaslamaya başladım ve daha kötüsü eşimin de bu kızların hepsine bakabileceğini düşünmekten kafayı yerken buluyorum kendimi. Ne kadar güzel giyinip süslensem de dışarı çıktığımız zaman o kızları görüyorum açık ve dikkat çekici olduklarını düşünüyorum ama ben kapalı olarak onlardan kendimi daha aşağıda görüp eşimin de dikkatini çekebileceklerini düşünüyorum. Kendi kendime şu kanıya varıyorum . Eşim benim kapanmamı istedi eğer istemeseydi şuan ben o baktığı kızlar gibiydim zaten. Gayet bakımlı giyim kuşamına dikkat eden güzel bir kızıdım kendimce. Ama benim kapanmamı isteyip güzelliğimi örttüysen senin o tarz kızlara göz ucuyla dahi bakmaman gerekiyor diyip. İçten içe her dışarı çıktığımda eve mutsuz dönüyorum. Çünkü biliyorum ben de giyinmeyi süslenmeyi seven biriyim. Ama bazı fedakarlıkları eşim için yaptıysam eşimin de hiç bir şekilde o tarz kızlara bakmasını istemiyorum. Eğer bakıcaksa ben de onlar gibiyim olayım ondan sonra baksın fikrindeyim . Lütfen olumsuz düşünmekten beni alıkoyun yardımcı olun. Bu düşüncelerden bir türlü kurtulamıyorum ve bundan dolayı da kendimi kötü hissediyorum mutlu değilim en önemlisi . Şimdiden teşekkür ediyorum 🙏
Gizli KullanıcıÇok agır okb yada agır kaygım var nasıl geçer
Yaklaşık bir süredir kaygı ve aşırı düşünme yaşıyorum. Özellikle sağlığım hakkında çok endişeleniyorum. Küçük belirtileri bile ciddi hastalıklarla ilişkilendirebiliyorum. Saç dökülmem, nefesim, vücudumdaki sesler ve geleceğim hakkında sık sık kaygılanıyorum. İnternetten araştırma yapma ve sürekli güvence alma ihtiyacı hissediyorum. Bazen bu düşünceler gün içinde çok zamanımı alıyor. Bunun yanında kilo vermek, kendime bakmak, ehliyet almak ve motor sahibi olmak gibi hedeflerim var ancak kaygılarım zaman zaman beni zorluyor. Bu durumun nedenini ve nasıl düzelebileceğini öğrenmek istiyorum. ”
Gizli KullanıcıDeğişim ne zaman olacak?
Yıllardır aşamadığım bir sorunum ben kendimi hiçbir yere ait hissetmiyorum bulunduğum ortamda daha iyi bir yere gelebilirdim bugün burda olmayabilirdim herkes başarmış ben yapamamışım yaşım 32 olacak benden küçükler evlendi çocukları var yuvaları düzenleri var benimse hiçbir şeyim yok ne kadar denesemde bu yolda başarılı olamıyorum kendimi farklı şekilde meşgul edecek şeyler yapıyorum ama içimdeki o duygu o düşünceler peşimi bırakmıyor yenemiyorum atlatamıyorum mutlu olduğum ortamda bile olsam gerçek anlamda mutlu olamıyorum yapmış olduğum işimde bile mutlu değilim hep eksik hissediyorum etrafta yaşıtım olan insanların yuva kurduklarını aile olduklarını görüyorum çok üzülüyorum asla yapamıyorum bir türlü bu düşüncelerden kurtulamıyorum içimi kemirip duruyor çaresini bulamıyorum sırf yuva kurmak içinde sıradan biriyle evlenemem sanki bu durum hiç değişmeyecek gibi yıllardır dualar ediyorum sanki kabul olmayacak gibi aile ile yaşamakta zor nereye gitsem bu duygu ve düşünceler benimle birlikte bir şey oldu bana sanki içimden bir şeyler sökülüp alındı mutlu olamıyorum artık sevinemiyorum hiç bir şeye hep eksik hissediyorum birinin bana bunların geçeceğini söylemesini istiyorum yıllardır aynı döngüyü yaşıyorum evlilik meraklısı bir insan değilim ama yaş ilerledikçe insan istiyor nasıl atlatacağımı bilmiyorum bana yardımcı olabilir misiniz
Gizli KullanıcıNişanlılık sürecindeki kaygılar
Merhabalar,Nişanlımdan soğurum diye çok korkuyorum bunun önüne gecmek için her şeyi yapıyorum yanıma hep tertemiz gelsin istiyorum. Malum çoğu erkege baktığımızda kişisel bakım,hijyenleri biz kadınlara göre az. Fakat nişanlimda böyle bir şey olsun istemiyorum Allah var ne desem yapıyor ikiletmiyor sabah akşam dişini fırçalasin istiyorum her gün duşa girsin tırnakları bakımlı olsun v. b. .. o da elinden geldiğince bunları yapıyor ama ben bazen çok düşünüyorum ya bugün sabah dişini fırçalamadan dışarı çıktıysa ya elini yikamadiysa diye çok değişik psikolojiye girdim korkuyorum bu durumdan dolayı ondan sogursam diye. Benim gibi olan var mı bilmiyorum her şeyi çok fazla kaygı ediyorum. Bu kaygimda onlardan biri, sizce bu normal mi? Bu durumun önüne nasıl geçebilirim lütfen yardım edinn
Gizli KullanıcıNişan ve evlilik stresi
Yeni nişanlandım nişanlanmadan önce 5 ay tanışma sürecimiz oldu. Nişanlım tanıdığım süre boyunca çok iyi birisi beni mutlu ediyor ama ben çok korkuyorum onu mutlu edemezsem anlasamazsak etrafta birbirini aldatanlari duyunca korkuyorum ya bizde öyle olursak diye. Nişanlım dış görünüş ve huy olarak da ideal ama içimde hep gelecek korkusu var. Bende onu seviyorum ama onun kadar bağlı değilim dış çevreden bile onu kıskandığim zamanlar oluyor. Gelecek kaygısı beni yiyor daha önceki ilişkilerimde asla birini aldatmadım öyle bir egilimim bile olmadı. Ama şimdi böyle bir kaygıya girdim o çok iyi birisi onu asla üzmek istemiyorum beni bir bebek gibi seviyor neden böyle oluyor bende mi sorun var?
Gizli Kullanıcıİlişkimi nasıl düzeltebilirim
3 senelik ilişkim vardı ayrıldık ondan ayrılıp başka kızlarla oluyodum ve onu hala çok seviyorum onunda hataları var ama benim daha çok konustuğum kişileri hep öğreniyodu psikolojim alt üst ağlamak istiyorum ağlayamıyorum haykırmak istiyorum haykıramıyorum ama onu çok seviyorum ne yapıcağımıda bilmiyorum aslında o haklı biliyomusun ben değer veremedim ama benimde zoruma giden seyler oldu tabikide öyle iste onu geri kazanmak istiyorum
Gizli Kullanıcı
