Kaygı Kategorisi

Yoğun kaygılıyım. Nasıl değişebilirim?

Merhabalar, kendimi bildim bileli içimde hep stres, kaygı ve korku var. Bir doktor zamanında panik atağımın olduğunu söylemişti ve psikoloğa gitmemi önermişti. 2 kere psikoloğa randevu aldım fakat odaya girmek bile beni strese soktuğundan ikisinde de kapıdan geri dönmek zorunda kaldım. Yardım almak bir şeyleri değiştirmek çok istiyorum ama yapamıyorum. Zamanında hoşlandığım çocuğu reddettim ve bunun vicdan azabıyla yaşıyorum hala 3 sene oldu. Şu anda birisinden hoşlanıyorum sanırım ama galiba kendimden uzaklaştırdım yanlışlıkla. İstemeden dediği bir şeye çıkıştım, bunalmıştım. Eskisi kadar yakın değiliz artık. Onunla bir ilişki içerisinde olmak çok istedim, hala istiyorum fakat korkuyorum. Korktuğum şeyi bir anlayabilsem. . Bu belirsizlik beni çok yoruyor. Yalnız olduğumda bin kat daha rahat ve mutlu hissediyorum bu yüzden sanırım bir şeyleri değiştirmekten sorumluluk almaktan korkuyorum. Ama konuşacak kimsem olmadığında da kendimi sanki depresyona girecekmiş gibi hissediyorum. Bundan 4-5 sene önce ağır bir dönemden geçmiştim annem ve babam yollarını ayırdığında. Hala dönem dönem geri geldiğini hissediyorum ve o zamana geri dönmek istemiyorum. Hiçbir zaman güzel bir ilişki içerisinde olamayacağımı düşünüyorum. Konuştuğum kişi de onlinedan bir arkadaşım. Eskiden online arkadaşlarımı annemden gizlemiştim ve ağır bir sonuç elde etmiştim, onun da travması duruyor hala. Online da insanlarla iletişime girmekten kaçınıyorum. Her an kötü biri çıkabilirlermiş gibi geliyor. Bu stresim konusunda arkadaşlarıma danıştığımda benimle dalga geçiyorlar. Ufacık şeye stres yaptığım için. . Beni stres eden bir olay olduğunda danışacak kimsem yok. Geceleri stresten ağladığım zamanlar oldu, konu ne olursa olsun fark etmiyor. Kafamda çok kuruyorum sanırım, öyle diyorlar. Ve bazen o kadar bunalıyorum ki istemeden yanımdakilere çok bağırıyor ya da çıkışıyorum. . Halbuki 2 dk öncesinde çok iyiydim. Bu hareketimle çok kişinin kalbini kırdığıma eminim gerçekten istemeden yapıyorum. Umarım bir gün düzelebilirim.

Ergen kızımın iletişim problemini nasıl aşarım?

16 yaşındaki kızım tek başına markete sokağa çarşıya gidemiyor. Yanında biz varken bile bir ürünün fiyatını soramıyor. İnsanların tepkisinden utanç verici bir duruma düşmekten cekindigini düşünüyorum. bu durumda ne yapacağımı bilmiyor ve çok üzülüyorum. Evde bize karşı çok despot kırıcı ve saygısız. Her sey için bize ihtiyacı olduğu halde isteklerini çok zorba bir şekilde elde etmeye çalışıyor. Dışarıda aşırı pasif

Çok mutsuzum sevilmek ilgi görmek istiyorum yalnız kalmak istemiyorum bu durumda ne yapmalıyım

Çok yalnızım çok mutsuzum hayatıma kimi aldıysam beni sevmedi ben artık sevilmek istiyorum bir eşim olsun çocuğum olsun kalan ömrümü onlara adayim istiyorum ama hayatıma kimi aldıysam beni sevmedi beni istemedi her gün ağlıyorum her gün derinden acı çekiyorum ve nedense bu beni çok rahatlıyor çoğu zaman bir ağlayim kendime gelim diyorum ve kendi kendime çok konuşuyorum kimse yokken tabi

kafamın içinde susmayan beni sürekli yargılayan bir ses var geçmiş travmaları ve suçluluk duygusu

kendimi boğulmuş hissediyorum. şuan bir ilişkim var fakat onun yanında bile bu hislerden dolayı bazen mutlu olamıyorum kendimi sevmek istiyorum hayata bakış açım değişsin istiyorum gerçekten kendimi sevmeyi istiyorum bu düşüncelerin etkisinden kurtulmak en çokta mutlu olmak mutlu hissetmek istiyorum bi süredir gerçekten mutlu bile olamıyorum tam anlamıyla lütfen yardımcı olur musunuz gerçekten şimdiden çok teşekkür ederim beni mutlu edersiniz

Kendimi yeterli hissetmek ve kendimi sevmem için ne yapmam gerek

Ben kendimi güzel ifade edemediğimi düşünüyorum ve kendi değerimi dışarıdan bir önemli gördüğüm birinin tepkilerine göre yaşadığımı fark ettim. Ve ufak bir şeyde minik bir işi yapamadiysam en rezil insan gibi hissediyorum ve iki üç gün bu düşünceler beynimden atamıyorum. Benden daha iyi gördüğüm insanlarla kendimi kiyasliyorum. Ve iletişimde bu zamanlarda çok zorluk çekiyorum. Kendim olmak istiyorum artık. Ne yapmalıyım

ilişkimde kendim hakkında kaygı duyuyorum

7 aylık bi ilişkim var ve her şey 4. Ayımızda yavaş yavaş başladı. İlk başlarda kendimi sevgilime yakışıcak kadar iyi bi insan olarak görmüyordum çünkü ona kıyasla daha dışa dönüktüm hiç ilişkim olmadı ama konuştuğum tanıştığım insanlar olmuştu , onun ise olmamıştı bu yüzden sürekli takıntılı bi şekilde eskiyi düşünüyordum daha sonra bu obsesif düşünceler sadakat konusunda gelmeye başladı. Sevgilime gerçekten sadık mıyım acaba ilişkinin başımda bu kadar ciddi değilken ona bi sadakatsizlik yaptım mı gibi veya yolda birini görünce hoşlandım mı yakışıklı buldum mu gibi başladı. Daha sonra artık yolda her gördüğüm insandan sonra bu düşünceler tekrar etti her defasında kontrol ediyorum neredeyse. Geçen gün ise sevgilimle bi yere oturmaya gittik birini gerçekten yakışıklı buldum sonra kendimi sakinleştirdim tamam bu hoşlandın demek değil diye sonra birkaç kez daha gözüm çarptı yine kendimi sakinleştirdim,fakat şuan bu olay aklıma geldiğinde kendimden nefret ediyorum sevgilimin yanındayken nasıl birini yakışıklı bulabilirim diye. Eskiden böyle şeyler yaşamazdım ki eskiden sevgilimi bu kadar sevmiyordum ona rağmen bir gün bile onun yanındayken başkasına bakmadım. Şuan onu aldatıp aldatmadığımı düşünüyorum sıkıldım artık kendimi bu şekilde sorgulamaktan

her şey (en başta kendim) hep mükemmel olmak zorundaymış gibi hissediyorum.

nişan törenimde o kadar her şey mukemmel olmak zorundaymış gibi hissettim ve her şey o kadar kötü geçti ki benim için etraftan gelen iltifatların hiçbirini içselleştiremedim her olumlu sözcük yalanmış gibi geldi nişan fotoğraflarına bir müddet bakamadım bile öz saygım ne oldu da böyle düştü niye her şey mukemmel olmalı diye hissediyorum bilmiyorum su an dügünüme cok az var ve ben mutlu olamamaktan korkuyorum. insan dügünü var diye sırf estetik olmak ister mi artık bunu düsünmeye basladım. herkes tarafından sevilen neşeli hallerim yerine ağır baslı olmalıyım diye kalıplara soktum kendimi. elimde değil hem kendimi hem nişanlımı yıpratıyorum bu durum beni çok üzüyor. belli başlı kitapları aldım yazılar okudum ama yok nafile başaramıyorum iyi hissedemiyorum. hep insanlar ne der ne düşünür düğün salonu boş olursa arka plan kötü olursa ben nasıl olurum nişandaki gibi kötü mü çıkarım halim tavrım nasıl olmalı gibi düsünceler beynimde dolanıyor ve hep rüyamda aksilik yaşadıgımı görüyorum dügünümde. normalde insanların ne dedigini cok düsünen biri değilim ama kendi organize ettigim şeylerde beni yansıtan şeylerde hata kusur bunlara gelemiyorum. ..

Panik atak geçirme korkusu ve annemi kaybetme kaygısı?

Öncelikle merhaba . 18-20 yaşlarım arasında bir dönem panik atak hastalığı geçirdim psikiyatri ve sosyalleşme sayesinde atlattım. Şimdi 33 yaşındayım ve bundan 1 ay önce bir gece başımı yastığa koyduğumda gene atak geçirdim ve 1 aydır herhangi bir atak geçirmedim ama sürekli atak gene atak geçireceğim korkusu var içimde şimdi birde ekstradan annemi kaybetme korkusu oluştu içimde sürekli onu kaybedersem ne olacak acaba ne zaman ölecek diye düşünüyorum benim bu dünyada hiçbir akrabam yok sadece annem var kafamdan bu iki şeyi atamıyorum bana ne oluyor yardımcı olun lütfen. Yaklaşık olarak 3 aydır işsizim ve evden çıkmıyorum belki yardımcı olur diye söyledim.

Geçmişte yaptığım hata canımı sıkıyor ne yapacağım?

Yaklaşık bir yıl önce, sadece eğlenceli olacağını düşünerek okuluma sahte bomba ihbarı yaptım. Polisler geldi ve onlarla konuşurken çok korktum. O an aklıma her geldiğinde, sanki yeniden yaşıyormuşum gibi korku hissediyorum; kalbim sıkışıyor, çok stresleniyorum ve moralim bozuluyor. Artık bundan kurtulmak istiyorum, diğer insanlar gibi normal hayatıma dönmek istiyorum. Eskiden çok iyi olduğum çizim yapmayı bile, bu olay aklıma geldiğinde başaramıyorum. İçim adeta kararıyor. Nasıl eskisi gibi olabilirim, bu olayın yarattığı kaygıdan nasıl kurtulabilirim?

Kendimi ağlamadan nasıl ifade edebilirim

Ben kendimi ifade ederken sürekli ağlamaya başlıyorum bu da beni çok rahatsız ediyor iş hayatimda olan sorunları konuşurken birden ağlayarak anlatmaya başlıyorum kendimi tutamıyorum buda çok zoruma gidiyor psikiyatriye gittim ama ilaçlar uyku yaptı bu arada bu bende depremden sonra oldu 6 Şubat depremi yaşadıktan sonra çok fazla arttı bunun için ne yapmam gerek hocam iyice kafayı yiyeceğim daha konuşmaya başlamadan ağlamaya başlıyorum kendime hakim olamıyorum iş hayatında zorlanıyorum yardımcı olur musunuz hocam teşekkür ederim