Psk. Melisa Sude Kav
Mersin
Bilişsel Davranışcı Terapi, ACT, Şema Terapi
Uzman Hakkında
2024 yılında İstanbul Kent Üniversitesi Psikoloji bölümünden Onur derecesiyle mezun oldum. İzmir Psikoloji Enstitüsünün düzenlediği Bilişsel Davranışçı Terapi, ACT ( Kabul ve Karalılık Terapisi ) ve Şema Terapi Uygulayıcı eğitimlerimi tamamladım. Stajımı da İstanbul Bakırköy’de bulunan Pozitif Psikoloji Enstitüsünde tamamladım.
Eğitim
- İstanbul Kent Üniversitesi - Lisans
- Mersin Üniversitesi - Yüksek Lisans
Seminerler / Konferanslar (Sertifikalar)
- DIR101 Floortime
- İstanbul Kent Üniversitesi Terapi Odadına Hazırlık Normatif Olmayan Çift İlişkisi semineri
- Gipdermersin Bireye Dokunan Ekoller semineri
Uzmanlık Alanları
Çalışma Ekolleri
- Bilişsel Davranışcı Terapi
- ACT
- Şema Terapi
Cevaplar (164)
İlk olarak şunu size söylemeliyim ki sosyal açıdan yetersiz sevilmeyecek ya da insanlarla bağ kuramayacak biri olduğun anlamına gelmez anlattıklarınızdan anlıyorum ki sosyal ilişkilerinizde reddedilme ve dışlanma korkusunun arttığını ve bundan dolayı da ortamlarda iletişim kurarken zorlandığınızı görüyorum. Bir ortama girdiğiniz de insanlar birbiriyle iletişim kurarken sizin kendinizi dışarıda kalmış gibi hissetmeniz ve bu durumuda kendinizden kaynaklandığını düşünüyor olabilirsiniz. Belki de ortamdaki insanların sürekli sizin hakkınızda ne düşündüğünü tahmin etmeye çalışıyorsunuz. Bu da önyargınızı daha da pekiştirmeye yardımcı oluyordur. Fakat birisinin sizinle sohbet etmemesi sizin sıkıcı ya da yetersiz olduğunuzu göstermez. İnsanlar bazen kendi alıştıkları tercihler ve alışkanlıklar doğrultusunda hareket ederler. Yani birinin size gösterdiği sosyal mesafeyi direk olarak reddedilme olarak kişisel algılamamalısınız. Diğer bir konuda kabul görmek adına kendinizden ödün vermeniz. Sosyal ilişkilerinizde yalnızca karşı tarafın sizin düşüncelerinizi kabul edip etmemesi odaklanmak yerine o kişinin yanında nasıl hissettiğiniz daha önemlidir. Küçük adımlarla sosyal girişimlerde bulunabilirsiniz örneğin birine selam vermek sohbeti başlatmak bir etkinliğe katılmayı teklif etmek gibi kısacası burada hedefimiz reddedilme ihtimalini tamamen ortadan kaldırmak değil de reddedilme ihtimalinin sizi yaşamaktan insanlarla tanışmaktan ve kendinizi olduğunuz kişiden alıkoymasını engel olmaya çalışmaktır. Unutmamalısınız ki Kendinizi değiştirmek zorunda değilsiniz kendiniz olarak ilişkiler kurabileceğiniz dair güveninizi yeniden geliştirebilirsiniz. Yanıt hakkında geri dönüş sağlayabilirsiniz ya da başka soracağınız soru varsa sorabilirsiniz. Psikolog Melisa Sude Kav
Merhaba sevgili danışan, İlk olarak belirtmek isterim ki işe başlamak istememeniz veya sürekli ertelemeniz tembel veya sorumluluklardan kaçan birisi olduğunuzu göstermez. Aslında anlıyorum ki işe başlamamaktan ziyade sizde bu düşüncenin uyandırdığı kaygının oldukça yoğun olduğunu görüyorum. Belki de işe başlamak sizin için yeni bir ortama girmek yeterli olup olmadığınızı görmek hata yapma ihtimalleri sizde güvenli alanınızın dışına çıktığınız hissini veriyor olabilir sizce de böyle mi? Üniversiteye devam etmek sizin için daha tanıdık ve güvenilir geliyor olabilir Çalışma hayatına girmek size belirsizlik duygularını daha çok ortaya çıkarıyordur belki de ailenizin baskı yapmadığını ifade ediyorsunuz fakat bazen içinizden bununla ilgili bir beklenti içerisine de giriyorsunuz anladığım kadarıyla bu noktada önemli olan yeni bir işe başlamak değil işe başlarken size asıl korkutan şeyin ne olduğunu anlamaya çalışmaktır. Örneğin; başarısız olmaktan mı, yetersiz görülmekten mi? buna cevap bulmak şu an daha anlamlı olacaktır. Ayrıca çarpıntı ve nefes darlığı belirtilerini göz ardı etmemenizi tavsiye ederim. Çünkü bu durum ile ortaya çıkan kaygı fiziksel belirtilere neden olabilir. Bu kaygıyı küçük adımlarla isterseniz ele alabiliriz. Psikolojik destek süreci daha yararlı ilerletmenizi sağlayacaktır . Bununla beraber şu sorumuda düşünüp eğer isterseniz yanıt verebilirsiniz Gerçekten çalışmak istemiyor musunuz yoksa çalışmaya başladığınızda karşılaşabileceğiniz ihtimaller sizi korkuttuğu için mi başlamaktan kaçınıyorsunuz? Psikolog Melisa Sude Kav
merhaba sevgili danışan,Anlattıklarınızdan ilişkinizde çoğu zaman yalnız değersiz ve daha çok ikinci planda hissettiğinizi anlıyorum. Aslında istediğiniz şey tam olarak daha sık görüşmek ya da aranmak yerine partnerinizin hayatında size kendiliğinden yer açtığını hissedebilmek sizinle vakit geçirmek istediğinizi anlaması değil mi? Bu ihtiyaçlarınızda gayet anlaşılır ilişkide önemli bir alanı kapsar. Özellikle ilişkinizin başında bu yakınlığın olması sonrasında azalması sizinde kafanızda bazı soru işaretlerinin olmasını ortam sağlamış. Bir ilişkide alma verme dengesi çok önemlidir. Partnerinizin duygusal ihtiyaçlarınıza yönelik kaygınızı anlaması aynı şekilde sizinde ona karşı aynı duyarlılığı göstermeniz bu dengeyi sağlar. Bir taraf fazla fedarlık gösterdiğinde veya değersizlik yalnızlık hissettiğinde diğer taraf bu durumu anlamamazlıktan veya görmemezlikten geliyorsa denge haliyle bozulur ve bir süre sonra karşı tarafta tükenmişlik hissinin ortaya çıkmasına sebep olabilir. Partnerinizin iş hayatındaki yoğunluklar elbette davranışlarını etkileyebilir fakat unutmamalısınız ki ilişkinin sürdürülebilmesi için iki tarafın da emek vermesi birbirlerine zaman ayırmaları gerekir. Belki de şu an kendinize şu soruyu sorabilirsiniz bu ilişkide partnerinizi sizi sevip sevmediğini anlamaya çalışırken kendi ihtiyaçlarınızı ne kadar geri plana atıyorsunuz? Partnerinizle bu konuları konuşmaya çalışabilirsiniz ancak amacınız onu daha fazla aramaya sizi arkadaşlarıyla tanıştırmaya ikna etmeye çalışmak yerine ilişkide ne beklediğinizi ve beklentiye be kadar istekli olduğunuzu anlayabilmek olmalı Başka bir sorunuz varsa tekrar soru oluşturabilirsiniz. .Psikolog Melisa Sude Kav
Merhaba sevgili danışan,Yazdıklarınızdan da anladığım kadarıyla sizi yoran durumun yalnızca kıyafetlerinize getirilen kısıtlamadan ibaret olmadığını düşünüyorum. Bir yandan kendi istek be ihtiyaçlarınızı ifade etmede rahatsızlık hissederken diğer yandan da abartmakla suçlanarak anlaşılmadığınızı hissediyorsunuz bir de bu durumu çocukluğunuzdan beri yaşamanız yoğun çaresizlik içerisinde kaldığınızı gösteriyor aslında sürekli bir şeylerin değişmesini isteyip fakat aynı noktada kalmanız bu çaresizlik umutsuzluk hissini tetiklemiş gibi. . 18 yaşında olup kendi istek ve ihtiyaçlarınızı tercih yapmak istemeniz gayet anlaşılır bir durum kişinin bireyselleşme ayrımsallaşma ihtiyacına gerek duyması bu yaşlarda görülen bir durumdur. Buradaki asıl sorun aslında bir kıyafet değil de kendi kararlarının önemsenmesini, büyüdüğünün ve birey olduğunun kabul edilmesini istemen değil mi? Fakat unutmamalısınız ki bu durum hayatınızın sonuna kadar devam edecek anlamına gelmez Babanınızın şu an değişime kapalı olması, sizin hiçbir zaman kendi hayatınız üzerinde söz sahibi olamayacağınız anlamına gelmez. Değişim hemen olmayacak belki ama bu sürede kendi sınırlarınızı oluşturabileceğiniz kararları da bağımsız alabileceğiniz durumları geliştirebilirsiniz. Yani bütün geleceği çözmeye çalışmaya odaklanmak yerine şu ana odaklanmayı ve neler yapabilirim sorusundan başlayabilirsiniz. Unutmamalısınız ki Bir ihtiyacının sürekli küçümsenmesi, o ihtiyacı gereksiz ya da abartılı yapmaz. Yaşanan durumu tekrar tekrar kabul ettirmeye çalışmak sizi daha da yoracaktır. Size şunu sormak istiyorum Sizi en çok yıpratan şey, istediğiniz kıyafetleri giyememek mi, yoksa ne kadar anlatırsanız anlatın ailenizin sizi anlamayacağını ve hayatınız boyunca kendi kararlarınızı veremeyeceğinizi düşünmek mi? Psikolog Melisa Sude Kav