Psk. Melisa Sude Kav

merhaba sevgili danışan,Yazdıklarınızdan da anlıyorum ki içinizde derin bir anlaşılma ve şefkat görme arzusu var. Sizin diğer kişilere gösterdiğiniz o anlayış ve sabrı aynı şekilde görmek istemeniz gayet anlaşılır bir durum bunu görmediğiniz için içinizde biriken yalnızlık ve duygusal yorgunluk yazdıklarınızdan da çok net görülüyor. Sürekli ağlama hissinizin de gelmesi içinizde biriktirdiğiniz duyguların dışarıya yansımasıdır. Aynı zamanda kendinizi karşı haksızlık ettiğinizi fark etmeniz aslında içinizde kendinizi iyileştirmeye dair bir gücün olduğunu gösteriyor. Burada paylaştıklarınızla ilk adımı attınız aslında Kendinizi sevmek ve değer vermek, her an "daima mutlu olmak" ya da ağlamayı tamamen hayatınızdan çıkarmak demek değildir. Psikolojide öfke heyecan hüzün duyguları kontrol edilmesi gereken düşman duygular değildir. Bu duygular bize sınırlarımızın ihlal edildiği biraz durup dinlenmek ve düşünmeye ihtiyacımızın olduğunu gösterir. Siz kendinize hak ettiğiniz şefkati göstermeye, sınırlarınızı korumaya ve kendinizle kurduğunuz bağı güçlendirmeye başladıkça, başkalarıyla olan ilişkilerinizde de o beklediğiniz empati ve güven zemini yavaş yavaş oluşacaktır. Unutmayın ki tüm bu duygusal yükleri tek başınıza omuzlamak zorunda değilsiniz. Profesyonel Yardım almak bir zayıflık göstergesi değildir. Aksine duygusal yüklerinizi paylaşarak ne kadar güçlü olduğunuzu gösterir. Terapi alarak kendinizi keşfetme ve değer verme yolunda size destek sağlayacaktır. Öneri olarak ise Ağlama hissi geldiğinde bunu bastırmak yerine kendinize güvenli bir alan yaratın ve bırakın gözyaşlarınız aksın. Duyguyu yaşayıp bitirmek, onu içinizde büyütmekten çok daha az yorucudur. Psikolog Melisa Sude Kav

Yaşadığınız bu tetikte olma durumu ve sürekli olmayan şeyleri düşünmeniz zihinsel olarak be kadar yıprattığını anlayabiliyorum. Kendinizi mutlu ve huzurlu hissettiğiniz anlarda bile ya kötü bir şey olursa düşüncesinin gelmesi bir nevi zihnin huzuru tehdit şeklinde algılamasından kaynaklanıyor gibi. Nefes egzersizleri yürüyüşler kısa vadede bedeninizi rahatlatsada bu durumun arkasında belirsizliğe tahammülsüzlük yatıyor gibi görünüyor. Çünkü zihin bu düşünceleri üreterek aslında korumaya altına çalışıyor gibi gözükebilir. Sizinde dediğiniz gibi bir uzmandan destek almanız en azından bu düşüncelerle nasıl baş edebileceğinize yol gösterecektir. Yaşadığınız bu döngüden kurtulmanın yolu zihninizdeki negatif düşüncelerle savaşmanız değildir tam tersi savaşırsanız zihninize o düşünceler daha çok gelecektir. Size önerim ise • Düşünce günlüğü tutabilirsiniz. Kafanızda kurduğunuz senaryoları bir kağıda yazın ve altına şu iki soruyu ekleyin: "Bu düşüncenin gerçekleşeceğine dair elimdeki somut kanıtlar neler?"Bu düşüncenin sadece bir olasılıktan ibaret olduğuna dair kanıtlar neler? Kişi zihni kaygılıyken her zaman en kötü seçeneğe odaklanır. Bu olumsuz düşünce döngüsünü kırmak için şu iki soruyu sorabilirsiniz. Başıma gelebilecek en kötü şey ne?" "Başıma gelebilecek en iyi şey ne?"Kısacası zihninizin sürekli düşünceler üretmesi kalıcı bir çaresizlik durumu değildir. Sadece yanlış yapılandırılmış bir savunma mekanizması gibi de düşünülebilir. Bu süreçte kendinize yüklemeden anlamaya çalışmanız daha yararlı olacaktır. Terapi süreci içinde Burda bunları paylaşarak aslında ilk önemli adımı attınız. Psikolog Melisa Sude Kav

Yazdıklarınızdan da anladığım kadarıyla uzun süredir hem anlaşılmayı hem de güçlü kalmaya çalışıyorsunuz ve bu durum sizi artık tüketmiş yormuş gibi görünüyor. Yaşadığınız olaylar karşısında çevrenizdeki kişiler tarafından yalnız bırakıldığınız ve üzgün hissettiğinizi anlıyorum. İlişkinizde de duygunuzu ifade ettiğinizde uzatma tarzında ifadeler aslında ihtiyaçlarınızın küçümsenmiş gibi hissettirmesinin kırıcı olduğunu anlayabiliyorum. İnsan bazen duyulmak ve yanında biri olduğunu hissetmek ister. Ailenizde de yük gibi hissettiren bir dengesizlik var gibi duruyor; sürekli birilerinin öncelikli olması, sizin duygularınızın geri planda kalması zamanla “ben kime yaslanacağım? sorusunu zihninize gelebilir. Sürekli ayakta durmaya çalışıyorsunuz bu da sizde içten içe yorgunluk hissettiriyor. “Yıkılacağım bir yer bile yok” cümlesindeki yük çok anlaşılır. Bazen insanı yoran sorunların kendisi değil onları tek başına taşımak daha zor gelir. Şu an yaşadığınız şey zayıflık değil; duygusal tükenmişlik ve birikmiş kırgınlık. Uzun süre ihtiyaçlarımızı ertelediğimiz zaman bir noktadan sonra sizin gibi bıktım artık hissine kapılabiliyor. Kendinize şunu hatırlatmanız önemli ilgi istemek anlaşılmak yanınızda biri olduğunu hissetmeyi istemeniz fazlalık değil temel duygusal ihtiyaçlarınızdır. Şu soruları kendinize sormanız kendinizi daha iyi hissettirebilir. Ben gerçekten dinleniyor muyum, yoksa sadece idare mi ediliyorum?Sürekli veren taraf ben miyim?Yorulduğumu söylediğimde yanımda duran biri var mı?Ben başkalarına gösterdiğim şefkati kendime gösterebiliyor muyum?Unutmayın sürekli güçlü kalmaya çalışmak değil yorulduğunuzda arkanızı yaslayabileceğiniz bir omuz bulamamak aslında insanı tüketir. .Psikolog Melisa Sude Kav

merhaba sevgili danışan,Öncelikle doktorunuzun oğlunuzun odaklanma problemi için ilaca gerek duymaması yaşadığı sorunun biyolojik bir rahatsızlıktan ziyade bilişsel alışkanlıklar ve duygusal süreçlerle ilgili olabileceğini gösteriyor. Bu süreçte bir çocuk ve ergen psikoloğu ile çalışmak oğlunuzun dikkati yönetmesine engel olan çevresel ve içsel faktörleri daha iyi anlamasına yardımcı olacaktır. Terapide kullandığımız Bilişsel Davranışçı Terapi yöntemi oğlunuza zaman yönetimi, görevleri küçük parçalara bölme ve dikkat dağıtıcılarla başa çıkma gibi somut beceriler kazandırabilir. Genellikle 15 yaşındaki dikkat ve odaklanma problemi yaşayan ergenlerde altta yatan sorun motivasyon eksikliği, gelecek kaygısı veya duygusal stresin bir sonucu olabiliyor. Burda ders yönetiminde odaklanma sorunuyla birlikte oğlunuzda özgüvenini ve öz-düzenleme sorunları da beraberinde gelebilir. Sürecin daha sağlıklı ilerlemesi için bir psikologdan yardım almanız ve bu sürece "bir eksikliği gidermek" için değil, "oğlununuzu kendi kapasitesini daha verimli kullanmayı öğrenmek" için dahil etmeniz oldukça faydalı olacaktır. Psikologunuzla beraber hem bireysel çalışarak hem de bu süreci okulda ve ev hayatınızda yönetebilirsiniz. Peki, oğlunuz bu destek alma fikrine nasıl bakıyor; istekli mi yoksa bir direnç gösteriyor mu?diğer bir sorum ise Oğlunuzun gün içinde en çok hangi saatlerde veya hangi derslerde zorlandığını hiç gözlemlediniz mi?Son olarak sürece ilaçsız ilerlemeniz oğlunuzun odaklanma becerisini kendi çabasıyla ve doğru yöntemlerle kalıcı olarak öğrenmesini sağlayacaktır. Psikolog Melisa Sude Kav