Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Alıngan olmak ve insanlara değer vermeyi bırakmak için ne yapabilirim
Gorumcem veya kaynanam veya kendi ailem bana birsey desin hemen alınıyorum gorumcemin bana dedigi herseyi. Takıntı haline getiriyorum o beni asla umursamaz takmaz bile ama ben onu takıntı haline getirmişim giyimi ev hayatı herseyi sürekli merak edip araştırmaya Başladım. Vede fark ettim ki kimse beni arayıp sormak asla istemiyor ben sürekli herkesi arıyorum bunları bırakmak için ne yapabilirim ozelliklede gorumcemi unutmak istiyorum o beni umursasin takıntı haline getirsin istiyorum sürekli ben onun peşinde dolanmaya başladım ben ona diyorum neden sen hiç aramıyorsun oda diyorki benim kimse umurumda degil kimseyi de aramam diyor geri bide kaynanam a bisi diyorum kızını öyle koruyup kolluyorki her hatasını kapatıyor bide kaynanamlar ne zamn arasa bizim evde eşimle kavga kıyamet evlendiğim günden beri çeyizim yok diye eşim ailesi bir sürü. Hakaret etti esime soyledim hiç inanmadi 7 yıldan sonra bisileri gördü ama ailesinin bana karşı yaptı hiç bir şeye tepki hiç göstermiyor zamanı gelince derim diyip hiç bisi demiyor hep susuyor. Ben ailesine cevap verincede hep suçluyum. Kayın validem ben eve dolap aldım gitti oda aldi ama daha büyüğünü aldi kendime bilezik aldim hemen gitti daha fazlasını aldi hemen bana gösterdi. Ben ne yapsam. Aynısının daha fazla sinin yapıp durdu hep bide yakın zamanda öğrendim benim. Hakkımda komşularına akrabalarına hep ileri geri konuşurmuş yemek yapamaz hep kolum yapar evi temizlemez evi hep pis dermiş çocuğa bile bakmayı beceremiyor dermiş ve bana kilolu giyinmeyi bilmiyor herseye alınıp küser dermiş simdide çocuğuma laf yapıyor. Hal ve hareketleri tuhaf değişik diye. Parmakları ayakları uzun diye ona bile laf ediyor lütfen bana yol gösterin
Gizli Kullanıcı
Exi unutamıyorum
eski sevgilimle uzak mesafe ilişkisi yaşıyorduk. Biz birbirmizi önceden tanıyorduk sonra il değişikliği yaptı. Bu il değişikliğinden sonra biz konuşmaya başladık flört gibi sonra iş sevgililiğe kadar gitti yaklaşık 5. 5-6 ay kadar sürdü ama bu süre zarfında buluşamadık ayrılalı 9 ay oldu ama bir türlü unutamıyorum. Ayrılma sebebi uzak mesafeydi sonradan öğrendim ki unutamadığı varmış ve benden soğumuş. Asla atlatamıyorum bu durumu bana verdiği sözlerin aynısını benim çevremden bi kıza da söylemiş benden sonra duyunca çok üzüldüm. Çok yıprandım hayatımda bi erkek bile istemiyorum ben onunla tekrar olmak istiyorum neyine bağlandım inanın bilmiyorum ama 9 aydır geçiremiyorum napabilirim ?
Gizli KullanıcıBoşanmak istiyorum ama gidemiyorum neden bilmiyorum kaybolmuş gibiyim. Kendimi yolumu nasıl bulabilirim?
Eşim yıllarca yurtdışında çalıştı bundan öncekilerde gönlüm yoktu gitmesine ama birşeyler yapabilmek adına konuşup ikna ederdi. Artık eşim son üç gidişinde bana yalanlar söyleyerek vallahi gitmeyeceğim diyerek uçağa bineceği gün ben gidiyorum deyip çıkıp gidiyor bu durum benim zoruma gidiyor senelerce ağladım peşinden iki çocukla doğumda bile yoktu yanımda. Ve ben yine ona geldiğinde iyi davrandım galiba bundan çok yüz buldu. Eşim son gidişinde de aynısını yaptı benim gitmem lazım deyip eşyalarını hazırladı ve ben onla tartıştım gitmemesi için. Yüzüğü çıkarıp eline verdim. Boşanmak istediğimi söyledim. Bunların karşısında hiçbir yere gitmeyeceksin beni de boşayamazsın deyip aldı çantasını sırtına bekleyeceksin benim geleceğim günü dedi. Büyük kavga ettik ve ben yolcu dahi etmedim. Koltuktan dahi kalkmadım. Giderken de ahım seni tutacak dedim. Gözleri dolup evden gitti çocuklarıyla BİLe veda etmedi kaçar gibi gitmem gerek ses. Ne sıkıntın var dediğimde söylemez hiç. Ben onu imana gibi karşıma alıp çok kez konuşmaya çalıştım hep yalan yapacağım deyip yapmamalar vaatler ama yalandan hersey . Bir hayal dünyası var yapacağı şeyleri yapacağım deyip acayip ikna etme beceresi sergiliyor seni buna inandırmak için. Her neyse gideli bir hafta olacak hiçbir aramasını açmadım. Çocukları görmek istiyor. Mesajlara bakıp çıkıyorum yanıtlamıyorum göstermiyorum. Çocukları ve beni asla düşündüğünü düşünmüyorum hep sizin için yapıyorum ne yapıyorsam diyor ama ortada fedakarlık ettiğini hiç görmedim bile . Onca sene ben cektim her sıkıntıyı el kapılarında muhtaç oldum herkese umursar gibi yaptı ağladı zırladı sizin için dedi bekletti beni yıllarca. Şimdide ben tiksiniyorum yaptıklarından da yapacaklarından da. Hiçbirşeyini istemiyorum. Benim hayatımı çaldı duygularımı senelerce duvarlarla konuştum geceleri ağladım gündüzleri hem anne hem baba oldum. Bunları hak etmedim hiç. Onun gibi kaçmadım. Şimdi boşanmak istiyorum. Ama kafam çok dolu karar veremiyorum. Önümü görmeden bir yola atılamıyorum. Bana bu konu da yardımcı olur musunuz? Ben neden bırakıp gidemiyorum? Boşanmak cozum mu? Boşansak acılarım diner mi?Çocuklarım mutlu olur mu diyorum ama çocuklarım bana bağlı büyüdü hep. Çocuklarım bir gün bana senin yüzünden biz bu hayatı yasamak zorunda kaldık deyip benden kaçarlar mı? Eşim hiçbir zaman iyi bir baba iyi bir eş olmayı başaramadı dövdü sövdü kırdı ama hep ikna etti beni. Destek aldım üniversite okuyan biri olarak bunları yaşadığına inanamıyorum nasıl destek almazsın dedi hiç bunları yaşayıp. Hani büyükler der yA kol kırılır yen içinde kalır. Bu baskılarla büyüyüp aman ailem duymasın eşimle yüz yüze geliyorlar sen unutursun ama ailen unutmaz diyerek yıllarım çalındı. Bana yardımcı olun lütfen yolumu bulamıyorum kaybolmus gibiyim…
Gizli KullanıcıEşim ve sürkeli aşağılayan hor gören ailesine nasıl davlanmalıyım?
Eşim ailesiyle bir konuşur bir kavga eder yıllarca beni de ailesiyle papaz etti bu tavırlarından ailesi bana cephe aldı kötü koca dolduran gelin ilan edildim. Her zorluklarında koştum ve konuşmasak bile Allah için deyip yaptım her seferinde sonuç yA kovuldum ya ağır ithamlar söylenildi bana. Ikı yıl kadar konuşmadım aile binası bu esnada eşimde hep dışarlarda çalıştı burada benimle olmadı. Durumumuza ise konuşmaman daha hayırlı deyip kestirip attı. Çünkü sonucunda hep ben üzülüyormuşum oyle söyledi. Ailesinin onca yaptığına hiç ses çıkarmaz savunmaya kalksa dahi hemen ağzına tıkarlar lafı suçlu çıkarırlar. Onlara göre hep onlar haklı ben ve oğlu suçlu. Bu uzun zaman sürecinde torunlarını da hiçbir şekilde sevmediler ne kapıda olsun ne doğumuma dahi gelmediler. Ama sorsan yine onlar haklı oldu. Geçen eşim çocukları alıp bir yukarıya çıksam ne dersin dedi bence kendin çık annen babandır sen hal hatır sor ama çocukları işlerinize alet etmeyin muhakkak bir şey derler dedim eşim gönlümü aldı çocuklarla çıktı ailesi çocuklara eşim dışarı çıktığı esnada beni kötülemiş. Kızım eve geldiğinde anne senin için böyle şeyler söylediler dedi ve benim çok zoruma gitti ve çocukları uzun zaman görmemişler ilk dedikleri şey bu olmamalıydı dedim eşime. Kızımda oyle yalan konuşmaz desem çocuk aklı ama değil doğrucudur. Ben artık eşime de ailesine de nasıl davranacağımı şaşırdım. Sizce ben nasıl davranmalıyım? Hep iyi niyetimden Allah için deyip ahiretimi yakmamak adına sustukça iyice bana hakaret edip onur kırıcı davranışlardan çekinmiyorlar. Böyle birilerine tepkimi gösteremiyorum lütfen yardımcı olur musunuz?
Gizli KullanıcıArkadaşlarımı seçemiyorum nedendir bilinmez hep yarı yolda kalmak zorunda mıyım?
Nereden başlasam diye kaç kez sildim yazdım ama en kısa haliyle yazmak istiyorum. İnsanlar arasında sevilen neşeli biriyim yani bunu gören bütün çevrem söyler ama gel gör ki arkadaşlık konusunda samimi ve yalansız yaklaştığım bütün arkadaşlarım beni kullandıktan sonra benden uzaklaşıyor bu çok zoruma gidiyor. Kimseye birşey yapmadım deyip kendimi sürekli suçlayacak yer arıyorum. Bütün kişiler mi hep sahte olur. Kimileri beni sessizce engelledi kimi arkadaşlıktan çıkardı kimi çıkarı düşünce ablası arkadası olduğumu hatırlayıp yazıyor ve ben suan kimsesiz gibiyim hiç arkadaşım kalmadı neden hep böyle olur ki ben kimseye kötü yaklaşmıyorum insanlara çok yüz verdiğimi söylüyor eşim ve sürekli bana kızar bir arkadaşım olsa bunu eve alma bununla arkadaş olma der ve eninde sonunda onun dediği gibi tekmeyi yiyorum herkesten. Bu durum gerçekten psikolojik zorluyor beni bana yardımcı olabilir misiniz?Nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum iyi niyetimi sürekli suistimal ettiklerini görüyorum. Benim hiç mi kendim gibi bir dostum arkadaşım olmayacak ?🥹
Gizli Kullanıcıİstemediğim halde kötü şeyler düşünmeyi nasıl bırakabilirim?
Geçmişte yaşadığım olaylar beni çok etkilediği için her ne kadar unutmak istesemde başaramıyorum(örn: aldatıldım. .)sürekli bunu yaşamıyorum ama çoğunlukla aklıma geliyor hayatım çok sıkıcı okul ve ev arasında geçip gidiyor sınava tekrardan hazırlanıyorum evin içinde problem hep oluyor annem ve babam arasında ama barışmaları uzun sürmüyor ya da evde biri hep hasta bir yandan da kilo problemi yaşıyorum özgüven sorunum var kendimi başarılı hissetmiyorum iyi bir partner olduğumu düşünmüyorum(çirkin hissediyorum fotoğraf çekilmekten hoşlanmam bazı günler çirkin olduğum için buluşmakta istemiyorum ) ilişki hayatım çok karışık(eski sevgilimle konuşuyorum) arkadaş çevrem çok azaldı sosyal değilim (benim yüzümden değil onların bana yalan söylemesi yüzünden beni kıskanç hareketleri yüzünden bana kötü günde destek olmadıkları için. .. ) anlatıcak çok şey var ama artık anlatmaktan çok yoruldum😂 ama şunu söylemek istiyorum geçen seneye göre daha olgunum daha mantıklıyım bazen mantıklı bazende saçma hareketlerim oluyor kabul ediyorum
Gizli KullanıcıKadın olarak evlilikten korkuyorum
Merhaba. Umarım kendimi iyi ifade edebilirim. Ben 5 aydır falan nişanlıyım haziranda da düğünüm var ama açıkçası ben bu düğünü yapıp yapmak istemediğimi bilmiyorum. Yani evlenmek çok korkutucu geliyor bana özellikle o sorumluluğu almak istemiyorum. Bir de sevgimi sorguluyorum ve sanırım sevgim eskisi gibi değil ona karşı bu yüzden de evlenmek istemiyor olabilirim. Ailemden birkaç kişiyle bu durumu paylastım ve neredeyse hepsi bana cephe aldı. Sanki ben karşımdaki insanla dalga geçiyormuşum gibi konuşuyorlar ve hiçbiri benim yanımda arkamda olmuyor. Bu beni o kadar üzüyor ki. Çünkü ailemin benim yanımda olacağını düşünmüştüm. Onlar sorunları görmediğinden sadece iyi anlasmamızı ve nişanlımın benim için yaptıklarını görüyorlar ve bu düşüncelerim için beni suçlu buluyorlar. Aşırı geri kafalılar ve onlara göre nişan atmak çok kötü bir şey onlar böyle bir durumda insanlara ne dermiş bunları düşünüyorlar. Ben zamanında karşımdaki insanla nişanlanmak için ailemle çok tartıştım ve bunları yüzüme vuruyorlar benim anladıgım kadarıyla. Hani ben zamanında onları nişanlanmak için karşıma almıştım simdi ne olmus ben 15 yaşındaymısım mı bu çocuk oyuncağıymış mı gibi şeyler. Ben ne düşüneceğimi bilmiyorum. Ailemle aynı evde yaşamak istemiyorum fakat 25 yasında olmama rağmen ayrı evde kaldırmayacakları kadar da katılar ya da cahiller bilmiyorum. Resmen benim o evden cıkısımım tek yolu evlenmek olabilir yani. Belki de evlenmekte o yüzden bu kadar acele ettim. Bana bir cıkıs kapısı gösterir misiniz?
Gizli KullanıcıÇok kötü hissediyorum
Okulda kompozisyon yarışması var daha önce üç kere katıldım ve derece ödül almıştım. Yeniden var ama ben katılmak istemiyorum ödül almaya gitmek çok geriyor kendimi çok kötü hissediyorum daha önce ödül töreninde çekindiğim fotoğraflar için dalga geçmişlerdi ve ben artık yazmak istemiyorum. Öğretmenim rica etmişti hayır deyip kestirip atmıyım diye sizin için denerim dedim ve şimdi herkes insanları peşinden koşturup egoistlik yapıyorsun diyor ama benim amacım kesinlikle o değil sadece mutlu ve rahat hissetmek istediğim için bunu yaptım ayrıca insanların beni tanımaları iyi bişeymiş ama benim umurumda değil çünkü birilerinin beni tanıması benim mutluluk sebebim değil beni anlamadıklarını düşünüyorum çok kötü hissediyorum kendimi sevmiyorum galiba her şeyi elime yüzüme bulaştırdım ayrıca her şeyi yanlış anlayan sulugözün tekiyim galiba kendime de sinirliyim
Gizli Kullanıcıİş hayatında gelecek kaygısı
25 yaşındayım 4 yıllık üniversite mezunuyum. Mezun olalı 3 yıl oldu. Kamuda memur olayım dedim olmadı atanamadım. Özelde çalışayım diyorum cv bırakıyorum tecrübe/deneyim soruyorlar. Cv bıraktığım iş başvurusu yaptığım hiçbir yerden dönüş almıyorum. Atanmaya çalışmaktan tecrübe edinemedim ki. Çalışmak istiyorum kendi paramı kazanmak istiyorum artık olmuyor. Ailemden para isterken utanarak istiyorum. 25 yaşındayım ve hâlâ aileme bağlı yaşıyorum. Kendi iş yerimi açayım diyorum 3 yıl staj ve sınavlar var. Keşke diyorum. Keşke mezun olur olmaz kendi iş yerimi açmaya karar verseydim. 3 yılı boşa yaşamışım gibi hissediyorum. Böyle sanki bir odadayım o odadan çıkamıyorum hayatım hep bu odada olmuş ve öyle olmaya devam edecek gibi, özgürlüğüm yok gibi hissediyorum. Yardımınıza ihtiyacım var işin içinden çıkamıyorum 🙏🏻
Gizli Kullanıcıİlişkisel OKB yaşıyorum
merhaba ben ilişkisel okb yaşıyorum. çok zor zamanlar geçiriyorum sevgilime her şeyi anlatma dürtüm var buna engel olamıyorum artık kendi özel alanım ne ne değil bilmiyorum. eski flörtüm hakkında bazı şeyler geldi aklıma ve o anlar rahatsız olmadım şuan nasıl o anlar rahatsız olmadım? diye kendimi suçlayıp bitiriyorum sevgilimede anlatamam ayrılırız büyük ihtimal nasıl yenicem nasıl aşıcam bunu yanlış olan bir şeyi anlatmak zorunda mıyım? (düşünceler ve hareketler sadece beni etkiliyor kimseyi değil düşündüğüm kişi ile bir iletişimim yok fakat hareketlerim ve düşüncelerim yanlış)
Gizli Kullanıcı
