Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Okula nasıl istekli bir şekilde giderim?
Okula gidince sıkılıyorum yani dersin bitmesi için dakika sayıyorum derslerimde iyi değilim hocalarımla aram iyi değil her konuda çok agrasif ve sinirliyim ödevlerimin hiç birisini yapmak istemiyorum ailemle iyi anlaşamıyorum kardeşlerimle fln ne yapacağımı bilmiyorum annemle anlaşamıyorum babamla da aynı şekilde beni zorla okula gönderiyorlar her konuda çok isteksizim sadece bütün gün oturmak yatmak yemek yiyip su içmek lavaboya gitmek istiyorum başka hiç bir şey yapmak istemiyorum
Gizli Kullanıcı
Banyo yapma sorunu
35yasinda olan kizkardesim 5yil tarih öğretmenliği okudu ve mezun olduktan sonra memlekete geldi. .WC ye girerken kıyafetleri çıkarmaya başladı şuan çıplak giriyor çıktıktan sonra banyoya sonra mutfakta el yüz kol ayak göğüs baş yıkıyor ama 6ay banyo yapmıyor. agrasif, sürekli bahane ve baş ağrısı ile memnuniyetsizlik söz konusu. ogleye kadar uyuyuyir gece uyuyamadım diyor ve tekr uyuyor. bekar çalışmıyor hep evde internetten Kore dizileri izliyor, borsayla ilgileniyor. bi ev ye girip çıkması ustunu giyip tamm demesi bir saat sürüyor. tuvaletim gelir diye su icmiyor,karpuz kavun yemiyor çay dahi içmiyor. .psikolog yardımı almayı reddediyor çünkü onun yaptığı doğru temiz olması için bı saat yeterli. . ama adetten sonra bile gusül almıyor banyo yapma bir ayla başladı şuan 6ay oldu hala banyo yapmadı. ne yapalım nasıl yapalım hocam
Gizli KullanıcıÖzgüvenim Neden Düştü? Kendimi Neden Güzel Hissetmiyorum?
Son zamanlarda kendimi güzel hissetmiyorum, hatta bazen kim olduğumu bile hissedemiyorum. Mesleğim nedeniyle kıyafet tarzım değişti ve bu beni benliğimden uzaklaştırmış gibi geliyor. Kendime ait bir alanım, dolabım, hatta yatağım bile yok. Yaşadığım yer soğuk ve fiziksel koşullar da zorlayıcı. Daha iyi hissetmek için spora başladım ama hastalık nedeniyle ara verdim ve bu da motivasyonumu düşürdü. Çalıştığım işte her zaman bakımlı görünmem gerekiyor, ancak bazen buna hiç enerjim olmuyor. Sokakta ya da mağazalarda gördüğüm güzel kadınlarla kendimi kıyaslamaya başladım. Ciltleri kusursuz, saçları sağlıklı, özenli giyinmişler…Ben neden öyle olamıyorum diye düşünüyorum. Özgüvenimin düştüğünü hissediyorum ve bu ilişkimi de etkiliyor. Erkek arkadaşımın yanında kadınsı hissetmiyorum daha çok küçük bir kız çocuğu gibi ya da bazen normal bir insan gibi hissediyorum. Dışardayken güzel kadınlar gördüğümde ister istemez onunda gördüğünü görüyorum ve acaba o da güzel buldu mu? Ben neden güzel değilim?Tarzında sorular geliyor aklıma. Onun başka kadınları güzel bulup bulmamasından çok, benim kendimi neden güzel hissedemediğim sorunu da beni rahatsız ediyor. Eskiden fiziksel kusurlarımı daha kolay kabul edebiliyordum ama son zamanlarda bu konuda çok takıntılı hale geldim. Kendimi değersiz hissetmeme neden olan şey tam olarak ne, bunu anlamakta zorlanıyorum.
Gizli KullanıcıHakkettiğim değeri göremiyorum ne yapmalıyım?
Merhabalar bu yıl okul açıldığından beri tanıştığım insanların toplam dördünün doğum günü bitti ben 3 tamesininkini saat 00 00 da özen göstererek diğerini uyuyakaldığım için doğum günü sabahı kutladım ama onlar bana mesaj bile atmadı gün içerisinde yüz yüze gelince gayet iyiler problem yokmuş gibi davranıyorlar ama ben mesaj atmadikca mesaj atmıyorlar çok samimi olmadığım bazı hareketleri gözüme batan bir kaç arkadaşım bana daha iyi davranıyor ve özel günlerde benimle iletişime geçip doğum günüm vs. kutluyorlar bu durumda ne yapmalıyım son 4 5 gündür bana yazmayan insanlarla iletişimimi kestim yani ben de yazmıyorum açıkçası grupça bir şey yapıldığında da davet edilmiyorum yani sınıfta bir etkinlikte geldikleri kişilerden değilim bu durumda ne yapmalıyım nasıl bir yol izlemeliyim ne kadar mesafe koyarsam kendime hakkettiğim gibi davranmış olurum
Gizli KullanıcıPsikolog randevusu nasıl ilerler?
Daha önce hiç psikoloğa gitmedim. Son dönemde dersler, aile ve arkadaşlık ilişkileri ve daha birçok farklı alanda yaşadığım zorluklar üst üste binince psikolojik destek almaya karar verdim. Uzunca bir süredir erteliyordum ama artık birçok şeyi yalnız başıma halledemediğimi ve gerçekten çok yorulmadığım günlerde kolayca uyuyamadığımı saatlerce yatakta dönüp durduğumu fark edince bu adımı atmam gerektiğine karar verdim. Bir psikologdan bu perşembe için randevu aldım ama sanıyorum daha önce deneyimlemediğim için içimde bir endişe var. Başıma ne geleceğini bilmemekten sanırım. İlk randevu nasıl geçer neler olur? Terapi sürecinde beni neler bekliyor? Bu belirsizlik beni son günlerde biraz endişelendiriyor. Hatta bu kararı ilk aldığım zamanlarda da bir randevu almıştım ancak aynı endişelerime yenik düşüp iptal etmiştim. Terapiye başlamak ve terapi süreci nasıl ilerler bilgi verebilir misiniz?
Gizli KullanıcıRuh gibiyim
Kendi içinde ruh gibi hissediyorum. kimseye kendimi anlatamıyorum. başkalarını dinleme istemiyorum. Ruhuma beton dökülmüş gibiyim. Duygularımı ifade etmekte zorlanıyorum. Çok önemli sınavlarım var. İlişkilerimde sorunlarım var. Hiç kimseyi görmek istemiyorum. Nefes alamıyorum. Kimsenin olmadığı bir yere gitmek istiyorum. Ağlamak istiyorum sürekli. Çevremdekiler beni anlamıyor. Stresle başa çıkamıyorum. Eski enerjim ve neşem yok. Kendimi unuttum. Kendime zaman ayırmak ve hayatımın düzene girmesini istiyorum.
Gizli KullanıcıRomantik İlişkilerden Korkuyorum
Yakın zamanda ilgilendiğim kişinin bana karşı ilgisinin de olduğunu öğrendim. Benimle konuşmak istediğini söyledi. Benden hoşlanması benim kuruntum değil, eminim. Sorun şu 1 haftadır o kadar çok midem bulanıyor ki, yemeden içmeden kesildim bu yüzden bu sabah bayıldım hatta. Ondan hoşlanıyorum, ve tanışmak da istiyorum fakat bedenimin bu kadar tehlikede hissetmesi beni üzüyor. Tehlikede olmadığımı hatta güvende olduğumu biliyorum fakat bedenim öyle söylemiyor. Geçmişte bir ilişki yaşamadım, hoşlandığım ilk kişi o şu an. Sadece vücudumun verdiği bu tepkileri engellemek istiyorum. Çünkü ben hayatımın güzel bir dönemindeyim, kaygılanabileceğim bir şeyim yok. Sadece bunu bedenime nasıl anlatabilirim ki? İnanın ufak tefek endişelerim var tabi ama bunlar normal şeyler. Bu kadar mutlu olup vücudumun kötü hissediyor olmaması lazım yahu! Yardımcı olursanız çok sevinirim 🩷
Gizli KullanıcıKaçarak evlendim nişanlıyken ayırmak istediler
Bir buçuk sene önce kaçarak evlendim nişanlıydık ayırmak istediler o telefon işi bitecek bir daha görüşmeyeceksin dediler. O zamana kadar ne yaparlarsa yapsınlar hep susup sineye çekmiştim o gün birşey oldu ben bile bana şaşırdım nişanlımın ailesi yok diye istemiyorlardı ne yaparsa yapsın sorun ediyorlardı o gün kaçalım dedim ve ben onların korkusundan adım atmaya korkan ben kaçtım gittim yeni bir hayata başladım evlendim o an bile el elalem dediler sen ne hissediyorsun yada biz ne yaptık demediler. Düğüne geldiler el elalem için. Hamileliğim zorlu geçti. Hastanede yattım bir hafta boyunca. 2 kere düşük tehlikesi geçirdim. Ziyarete geldi annem çorba getireyim şunu getireyim bunu getireyim dedi akşam ziyaretçi saatinde çok bekledim ne yazan oldu ne arayan ne gelen… Neyse. . hamilelikten önce 2/3 kere gittik eşimle fakat içimin almadığı bir duygu var gitmek istemiyorum samimi gelmiyordu ama özlüyordum da. Bilmiyorum ki bunu nasıl tarif edebilirim. O hastane mevzusundan sonra iyice soğumuştum. Ama bir çorba görüp iç çekmişliğimde çok olmuştur. Velhasıl kelam öyle yada böyle hamilelik sürecimi eşimin desteğiyle atlattım. Doğum yaptım. Şuan bebeğim 2 aylık oldu. Pazar günü çat kapı geldi annem kardeşimle beraber. Kızım pazartesi hastaneye yatacak salı anjiyo olacaktı dua istemek için paylaşmıştım gördüğü halde haberi yokmuş gibi davrandı geçmişi açtı daha ne kadar sürecek dedi ben kendimi toparlamak istedim dediğimde bir buçuk sene oldu daha mı toparlayamadın dedi hani o evde psikolojik sıkıntılarım vardı ya şimdi hiçbiri kalmadı iyileşiyorum derken sözümü kesip götürdük ya hastaneye dedi ne kolay değil mi evladın kendini bildi bileli sizin yüzünüzden geceleri altına kaçırıyor bunu bile bile herşeyin sorumlusu oymuş gibi yada günah keçisi ilan edilmiş gibi iyice bunaltıp üstüne gidenler daha da kötü hale getirenler hasta ettiklerini tedavi ettirmeye götürüyorlar. Ama onlara sorsan mükemmel bir ebeveynler. Herşeyi geçtim ben yine affeder sineye çekerdim alıştım der susardım. Konuşma böyle devam ederken ben konuşabilecek durumda değilim bebeğim yarın hastaneye yatacak dedim ona rağmen görüşmek istersen kapı orda istemezsen kendin bilirsin bu son adımım dedi gitti. Bekliyorum ki hastaneye gelirler ararlar yazarlar sonuçta daha minicik bir bebek riskli bir bölgedeki damarı açmak için girecekler yedi kat yabancı olsa bile için gider merak edersin canının canı o nasıl bu kadar katı olabildiniz? Daha dün aradı açmadım kimse kusura bakmasın ben o hastane köşelerinde oturup ağlarken sadece eşim ve ablam vardı yanımda ben evladıma birşey olacak korkusu yaşarken yanımda olmayanlar şimdi hiç olmasın dedim kendi kendime siz olsanız ne hissedersiniz ne düşünürsünüz ne yapardınız ben sıkıştım kaldım bana yardım edin lütfen bende anne oldum annelik benim gördüğüm gibi değilmiş anne olunca anladım.
Gizli KullanıcıNasıl çevre edinir, ve yalnızlıktan kurtulurum?
Çok yalnız olduğumu hissediyorum,yani arkadaşlarım var ama şöyle açıklayayım mesela bunlarla aramda bir sevgi bağı yokmuş gibi hissediyorum çünkü ben yazmadıkça yazmıyorlar ama aramızda hiç biriyle bir problem yok 7 yıllık bir arkadaşım vardı çok yakındık ama 6 aydır yani ben yazmadıkça yazmıyor dışarı çıkacağımız zaman hep bir işi var bunları söylüyor ve çıkamıyoruz yani ben problemli ve anlaşılmaz biri değilim ama çevremde kimse yok bu durumu dün yaşadığım bir olayla çok daha iyi farkettim dün büyük bir parka gittim ve inanır mısınız yalnız olan tek kişi bendim ben dün toplam 4 kişiye yazdım kimse çıkmadı herkesin yakın olduğu arkadaşları vardı buluşuyorlardı sarılıyorlardı gülüyorlardi herkes çok mutluydu ve ben yapayalnızdım 2 saat boyunca dolaştım ve bunu iliklerime kadar hissettim ya benim telefonum bile çalmaz tek bir mesaj bile gelmez kimseden bu durumu nasıl düzelteceğim dediğim gibi kötü anlaşılmaz vs biri değilim kimseyle aram kötü de değildir görünce selamlasiriz yani herkesle ama durum bu yalnızım
Gizli KullanıcıSevgilimi eskisi kadar sevip sevmediğime nasıl emin olabilirim?
2 senedir devam eden ilişkim var fakat son 1 2 aydır ondan soğuduğumu hissediyorum. Şu anda 4 aylık bir işsizlik sürecinden geçiyorum. İkimiz de aynı okuldan mezun olduk ve o tanıdığı sayesinde hemen iş bulabildi fakat ben bir süre çalıştığım işten haksız yere çıkarıldım ve bunu atlatmam çok uzun sürdü hala da devam ediyor. Bu sürecin getirdiği maddi sorunlar ve ailemde yaşanan bazı sorunlardan dolayı kendimi ilişkiden çok uzaklaşmış hissediyorum. Zaten artık eskisi kadar görüşemiyoruz o çalışıyor ben de her zaman evden çıkamıyorum. İlişkimizin geleceğini göremiyorum sanki onunla olursam ileride sorunlar yaşayacakmışız gibi hissediyorum. Ailesiyle tanıştığımı veya onun aile ortamına girdiğimi düşündükçe çok rahatsız oluyorum. Onunla eskisi kadar baş başa kalmayı da istemiyorum bunun için artık çabalamıyorum. O beni her zaman destekleyip yanımda olmaya çalışıyor her şeye rağmen belki başkası olsa bana bu kadar katlanamazdı bunun da farkındayım ve bu ilgisizliğimle onu da üzüyorum bu durumun bir süredir farkında. Aslında çok iyi bir insan bu süreçte bana destek olmak için maddi manevi elinden geldiğince yardım ediyor. Bazen düşünüyorum ilişkinin en başından beri acaba gerçekten sevmiyor muydum diye. Başka biriyle olsam acaba daha mutlu ve tutkulu mu olurdum diye düşünmeden edemiyorum. Arkadaşlıktan aşka dönüşen bir ilişkimiz var ve o önceden benim eski sevgilimle arkadaştı benle ilişkisi olunca onunla arkadaşlığını bitirdi. Bazen diyorum ki acaba ben bir anlık yanılgıya düşüp eski sevgilime inat mı onunla beraber oldum ama sonra ilk zamanlarımız geliyor aklıma ve onu gerçekten sevdiğimi de biliyorum o zamanlar. Benim bir sene önce ablam eşinden ayrıldı ve bu ailecek bizi çok zorlayan bir süreç oldu zaten evliliğinin başından beri bir şeyler yolunda gitmiyordu sürekli kavga gürültü vardı hep bir huzursuzluk vardı ve şu an bir de ortada çocukları var ve biz hep beraber yaşıyoruz bu durumdan şikayetçi değilim kesinlikle ama evde çocuk olunca benim de sorumluluklarım arttı evdeki duruma karşı ve bu da ister istemez ilişkimi de etkiliyor. Çoğu zaman acaba ben de böyle mi olacağım ileride korkusu sarıyor beni ve bu durumun içinden çıkamıyorum. Tüm bunları düşününce kafamda o kadar çok şey var ki sanki ilişkiye yer kalmıyormuş gibi hissediyorum. Ne yapmam gerek ne hissetmem gerek kafam karmakarışık bir de bu süreçte iş aramak zorundayım işsizlik de beni aşırı özgüvensiz bir insan yaptı bu durumun içinden nasıl çıkacağım gerçekten bilmiyorum.
Gizli Kullanıcı
