Aile Kategorisi

İki arada kaldım ve ne yapacağımı bilmiyorum

eşimle kaçarak evlendık sonra dugun oldu düğünü,eşyaları takılarla yaptılar benim ailem konuşmadı bu sürede sonra konuşmaya başladık ve aimdi konuşuyoruz eşim gelmelerini gitmeyi istemiyor hiçbirsey yapmadılar bana dıyor ama kendının aılesı de düğündeki altınlarla yaptı bunu düşünmüyor şimdi ailemi sevmiyor iki arada kaldım ne yapacağım bılmıyorum ama eşimi ailesinin doldurduğunu düşünüyorum eşim beni aileme götürüyor kendisi içeriye girmiyor oda ailesine gidiyor ve bu da benım sinirimi bozuyor ne yapacağım bılmıyorum ne kadar konuştuysam da bişey yapmadılar bıze sımdı evlat sahıbı oluyorlar dıyor

Evliyim ama eşimin beni düşünüyor gibi yapıp eleştirmesi artık yoruyor.

3 yıldır evliyiz. Görücü usulü evlendik ama severek evlendim. Şu an Vajinusmus tedavisi görüyorum 3. Yılımda tatlı bir doktor buldum. Birlikte gidiyoruz sorun belki bundandır diye belirtmek istedim. Eşim sağlıksız yediğim ya da fazla yediğim ekmekten tutun benimle ilgili her konuda yorum yapıyor. 36 yaşındayım ve alışkanlıklarım var her gün bir hata yaptığımda “bir kerede sözümü tur beni ciddiye al” diye bir başlıyor bitmiyor. Ben bir şey söylesem dinlemiyor bana göre hatalı olduğunu konularda ben abartan taraf oluyorum. Yani basagrısı çekiyorum her hata yaptığımda. Bana sağlıksız beyaz ekmek yeme diyor ya ben ekmeği çok seven biriyim ailem nasıl adamız iki ekmeği bitiremedik der az yendiğimizde. Diyorum alışkanlık çok severim ama yok her ekmek yediğimde yine başlıyor. Okulda zaten stresteki bir ortamdayım. Eve geldiğimde sakin içe dinlenmek istiyorum. Ev ilerinde yardım etmesi çok güzel ama kendi hatalarını kabul etmemesi benim eksiklerim hakkında saatlerce konuşması çok yoruyor beni. Ben ilk tanışmamda çok konuşkan yapım var demiştim sanki bilmiyor arkadaşları geldiğinde ya da akrabamıza benim kendi akrabama gittigimde çok konuşuyorsun bırak onlarda konuşsun diyor. Cıldıracağım. Gelip seviyor sayıyor ama azıcık tartışma geçsin işim var der tarlaya gider daha da akşama kadar aramazz. Ne yapmalıyım bilmiyorum

Merhaba babam neden Beni sevmez. Bana kizim degilsin dedi. Esimde ayrica cok duyarsiz. Cok moralim bozuk. Cogu zaman cekip gitmek isterim ama ozgur olarak Maddi durumum yok. O yuzden kalmaya mecburum bu sacmaligin icinde. Annem desen hasta. Bakim evinde. Kardeslerimle gorusmem. Onlarin tercihi. Yani kisacasi cok moralim bozuk. Bu yuzden intihari denedim ama yapamadim. Ve ozellikle esimin hic umurunda degil. Yardim edin lutfen.

Ailemin özel hayatına şahitlik etmek sağlıklı mi?

Ben 20 yaşındayım. Bu yıl üniversiteye başladım ilk senem bitti. 5-6 yaşlarından beri anne babamın yatak odası ilişkisine şahit oluyorum. 1 kere yine 6 yasindayken basmiştım onları. Başlarda ne olduğunu ne yaptıklarını anlamiyordum ama büyüdükçe anlamaya başladım maalesef. Maalesef sadece yatak odasi da degil evin her yerinde yakınlasiyorlar. Kendimi evde guvende hissetmiyordum. Lise sonda sınava hazırlanırken gece ders çalışmak için biraz geç yatıyordum ama onların sesi yüzünden ders de çalışamıyordum. Okula sınavlara hep uykusuz gittim. İlk sene istediğim yer gelmeyince 1 sene daha kaldım çalıştım ve yine benzer şeyleri yaşadım. Sınav günümde bile uykusuzum çünkü yine gece onlar yüzünden uyuyamamistim doğru düzgün. Benim onlari fark ettiğimi biliyorlardı çünkü ben onlara sahit olunca biraz ters konuşuyordum her defasında bana seni de göreceğiz gibi şeyler diyorlardı. Onlardan kaçmak için istemediğim bir bölümü yazdım ve şu an bölümümü seviyorum ama aklımda hep acaba böyle olmasaydı şu an nerde ne yapıyor olurdum gibi bir düşünce var. Yaz tatilinde eve geldim yine aynı şekilde devam ediyorlar. Hâlâ fark edince sinir oluyorum uykum kaçıyor. 20 yaşındasın saçmalama normal demeyin lütfen. Cinselligin normal olduğunu biliyorum ama bunu çocuklarına belli etmek zorundalar mı. 2 tane kardeşim var ve en küçüğü onlarla ayni odada kalıyor. Yoruldum artık ne yapacağım bilemiyorum. Tiksiniyorum onlardan.

Uzun Süredir Ailemden Nefret Etmek

19 Yaşındayım Yıllardır Ailemi Sevmiyorum Nefret Ediyorum Sorumluluklarımı Yerine Getiren Birisiyim Dün Sadece 2 Saat Oyun Oynadım Diye Babam İş Yerine Getirdi Bağırdı Bana Şeytan Dedi Babam Ve Annem Sürekli Kavga Eder Birbirinin Arkasından İş Çevirir Sonra Birbirine Canım Der Gerçekten Tiksiniyorum Onlardan Yıllar Boyu Sorumluluklarımı Yerine Getirdim Bana Demedikleri Kalmadı Kardeşim Kuzenime Benim Yanımda Onu Sevmiyorum Dedi Ciddi Şekilde Bende Neden Dedim Şaka Dedi Sonra Ama Ciddiydi Bir Kaç Gün Önce Annem Seni Doğurduğuma Pişmanım Dedi Yıllardır Annemden Sözlü Fiziksel Şiddet Görüyorum Örneğin Çoçukken Fotoraflarda Engelli Gibi Durma Zihinsel Engelilere Benziyorsun Derdi Bana Vururdu Bu Yüzden Yıllardır Fotoraf Çekinmiyorum Nefret Ediyorum Kısaca Babamda Aynı Şekilde Eve Gelmez Benle Vakit Geçirmedi Hiç Ben Evdeyken Arkadaşlarıyla Gezmeye Giderdi Çoğu Kez Sonra Eve Gelince Kavga Çıkardı Annem Babam Kardeşim Başkalarına Karşı Kibar Bana Gelince Canavar Oluyorlar Onlarla Konuşmak İstemiyorum Nefret Ediyorum Onlardan Asla Affetmicem Onları Ben Sadece Sorumluluklarımı Yerine Getirip Sevdiğim Şeyi Yaptım Yanlızım Ve Kimsem Yok Kimseden Nefret Etmek İstemiyorum Ama Durum Böyle

Aynı evde iki yabancı olarak yaşamak zorunda mıyım?

Merhaba benim düğünümden bugüne kadar sıkıntılar öncelikle eşimin ailesi tarafından başladı sürekli bir müdahale herşeyimize karışma gereği duyuyorlar. Belli bir yaşa gelmiş insanlar neden çocuğu evlenmiş artık mutlu olması için elinden geleni yapmıyor? Ailene sınır koy dediğimde; ailemle görüşmemi istemiyorsun diyor. Ben eşimle birşey konuşmak istediğimde kök ailesine sanki hakaret ediyormuşum gibi tepki gösteriyor, tartışmayalım uykum var sonra konuşuruz diyip geçiştiriyor. Ama konu çözülmüş olmuyor ben konuyu konuşup çözelim ve bir daha konuşmak istemediğimi söylemek istiyorum. Bu seferde aynı şeyi söyleyince yıllardır aynı şeyi söylüyorsun diye dırdır ediyorsun diyor bana. Eşimle aramızda ki iletişim kopuk. Bir sabah günaydın canım birtanemle başlıyor sonrasında ilgi alaka yok. Ufacık şeye tepki gösteriyor. Seni seviyorum diyor ama göstermiyor. Ailesine karşı hiç korumuyor, teyzesi bana hakaret ediyor, bana hakaret edicek ne beni tanıyor ne de bunu söylecek bir sebep var ortada ama teyzem birşey diyemem diyor. Senin aile kavramın farklı diyor. Ailesi dediği kişiler hiçbir özel gününde yanında bizim mutluluğumuzu düşünerek hareket etmediler. Hepsi egolarına göre takıldılar. 5 yaşında kızım var. Benim de hatalarım mutlaka vardır ama eşim ve ailesi tarafından çok kırıldım ve yıprandım. Bir insan birini kırıyorsa ailense özellikle özür dilemese bile davranışıyla belli eder ama onlarda o yok. Mutsuz bir evliliği çocuğum için sürdümkistemyrumNeyapmlyımyardmcıolurmusunuz?

Aile baskısı evlilik

ben 24 yaşına girdim küçükken de kuzenim biriyle evlilik lafı geçti bu senede işte yaz ona tanış hayatını kurtar evlen denildi açıkası ben annemi takmadım dün bir amcan kızı kocasının eşinin kardeşi varmış kız arıyorlar beni sormuşlar yok istemem sağolun dedim annem bana sen evde kalacaksın neneler gibi hareketler etmeye kalktı korkuyorum hemde çok depremzeyim kimsem yok yardım edin bana

Ailem beni manipüle mi ediyor?

Annem ve kız kardeşim son zamanlarda bana alaycı ve 'laf sokan' tavırlar gösteriyorlardı. Ailemi en son ziyarete gittiğimde bu hareketlerinden çekinerek içime kapandım ve hüzünlenip ağladım. Bundan dolayı üçü de -annem, babam ve kız kardeşim- başıma gelip bana günlerini mahvettiğim için bağırmaya başladılar. Ben kendimi tutamadım daha da kötü ağlamaya başladım ve bana daha da çok bağırdılar, bu anı unutamıyorum. Annem bana "seni evlatlıktan reddediyorum" da dahil birçok kırıcı şey söyledi. Ben en son hıçkırarak ağlamaya başladım, beni bırakın evime gideyim dedim ve bu herkesi daha da sinirlendirdi. En sonunda ortalık biraz duruldu ama ben ağlamayı bırakamadım. Çok kötü hissettiğim, işkence çekiyormuş gibi olduğum için anneme sarılıp özür diledim sadece her şey bitsin diye. Kabul etti. Sonra kahvaltı hazırlamaya başladılar. Kardeşimle arkamdan kötü şeyler söylediklerini duydum. Gün içerisinde moralim düzelmediği için bana sorunlu olduğumu söylediler. Onlarla bir şeyleri konuşmak ve anlaşmak isterim, ama yapamıyorum. Geçmişte denediğimde sinirlendiler ya da hislerimle dalga geçtiler. Ben de artık onlara hislerimi açamıyorum. Hatalarını asla kabul etmiyorlar. Annemin savunması "Ben sana laf söylediysem n'olmuş, ben senin annenim. " Kardeşiminki ise "Ben sana öyle bir şey söylemedim. " ya da "Sen çok alıngansın. " Adım iyice alıngana çıktı. .. Gerçekten ben mi çok hassasım? Ailemdeki huzuru bozan ben miyim?

eşim ve bana karşı davranışları için ne yapabilirim?

eşim beni ailesi olarak görmüyor varsa yoksa kök ailesi bende aşırı rahatsızım bu konuda ailesini atsın istemiyorum ama benide ötekileştirsin istemiyorum benide sevsin saysın istiyorum dışarıya herkese bir melek adeta ama bana gelince gerçekten çok farklı hep beni bir şeylere mecbur görüyor misal ailesine yardım söz konusuysa ben mecburum ama söz konusu bana yardım ise hiç kimse mecbur değil onların kendi kararları bende mutsuzum sürekli bir tartışma içerisindeyiz kendimi ona bir türlü anlatamıyorum yada o anlamak istemiyor çok yoruldum artık dışarı çıkmak istemiyorum kimseyi görmek istemiyorum içime kapandım ve artık bu mutsuzluğum anlaşılmamam sinir stres olarak geri dönüyor bana ve ister istemez çocuğuma yansıtıyorum bu konuda ne yapabiliriz yardımcı olur musunuz?

kardeşimi kaybettim

evimizin en küçüğünü (20) erkek kardeşimi 70 gün önce hiç beklenmedik ve tahmin edemeyeceğimiz şekilde kaybettik. acısı hiç geçmeyecek gibi geliyor, kocaman bir boşluk var sanki hayatımda. yeteri kadar iyi abla olsaydım belki bana açılabilir, ona destek olabilirdim ve şu an hâlâ aramızda olabilirmiş gibi düşünüyorum. daha çok özlüyorum, daha çok konuşmak istiyorum ama bunlar için çok geç olması canımı yakıyor. derdimi ona anlatmak istiyorum, yanımda olsun istiyorum. arıyorum bazen ama ulaşılamıyor diyor. herşeye normal devam ederken birden dank ediyor onun artık olmadığı o hayatımdaki boşluk. son kez seni seviyorum dememiş olmam canımı yakıyor belki deseydim yanında olduğumu yeterince hissettirseydim hâlâ burda olurdu diye düşünüyorum. bazen ne yaşadığımı anlayamıyorum. bunun benim başıma gelmiş olmasını kabullenemiyorum. sanki böyle birşey olmamış uzaktaymış, arasam açıcakmış gibi geliyor. onu bu kadar yalnız bıraktığımız, bu kadar kendini yalnız hissetirdiğimiz için kendimi suçluyorum. sanki herşey rüyaymış gibi onun gittiğini kabullenemiyorum. sanki hiç gitmemiş gibi hayatıma devam ediyorum sonra onun olmadığı aklıma gelince yaşadığım herşeyden,mutlu olmaktan pişmanlık duyuyorum. bazen film izlediğimde, şarkı dinlediğimde o da severdi keşke olsaydı diye düşünüp, o bunları yapamıyorken ben yaptığım için kendime kızıyorum. zamanında onun isteyipte yapmadığım, yapamadığım şeyler için kendime kızıyorum. eksik bi ablaymışım gibi. boşluktaymışım gibi. yaşadığım şeyi bir türlü idrak edemiyorum. kabullenemiyorum.