Aile Kategorisi

Mutlu olmak hayatımın hersey yoluna gitmek için ne yapmalıyım

Merhaba. Ev ortamında kendimi uzun süredir mutsuz hissediyorum. Sürekli gerginlik ve tartışma yaşanıyor. Özgüvenim çok düşük ve kendimi özgür hissedemiyorum. Yetişkin olmama rağmen annemle olan iletişimimde zorlanıyorum. Küçük hatalara karşı çok tahammülsüz olabiliyor ve sık sık eleştiriyor. Bu durum bende de yoğun bir öfke ve gerginlik yaratıyor. Ben tepki verdiğimde, iletişim daha da kötüleşiyor ve kısır bir döngü oluşuyor. Geçmişte, özellikle çocukluk ve ergenlik dönemlerimde bazı zorlayıcı deneyimlerim oldu ve hatalar yaptım. Annem bu geçmişteki hataları sık sık gündeme getiriyor ve bu da kendimi yetersiz hissetmeme neden oluyor. Kendimi düzeltmeye ve daha iyi olmaya çalışsam da yeterince takdir edilmediğimi düşünüyorum. Eleştirilme korkusuyla zaman zaman dürüst olmakta zorlandığım oldu ve bu durum ilişkimizi daha da zedeledi. Son zamanlarda hem psikolojik hem de fiziksel olarak kendimi çok yorgun ve gergin hissediyorum. Öfke kontrolü, aile içi iletişim ve sınır koyma konusunda desteğe ihtiyacım olduğunu düşünüyorum. Bu durumla daha sağlıklı başa çıkabilmek için ne yapabilirim?

cagla_98

Çocuklarımın annesi onları terk etti

30 yaşındayım kötü bir evlilik yaptım dul bir kadınla evlendim bu kadından biri 5 yaşında erkek diğeri 4 yaşında kız çocugum var eşim sürekli kavga çıkartıp bizi terk ediyor ve sonra pişman olup geri dönüyor çocuklarım annesini çok özlüyor diye boşayamıyorum ama hep kavga ediyoruz olmayan şeyleri kafasında kurup kavga çıkartıyor sonra özür dileyip geri dönüyor anlamadım yârdım ediniz boşanmak istiyorum ben

İletişim sorunum var

İletişim yetersizliğne sahibim . evliyim ama eşimle sohbeti uzatamıyorum kısa kesiyorum daima eğlendiğimizde de şakalaşamıyorum fazla çünkü canım acıdığığımda sonlandırmak istiyorum . En çok iki kelime kurmakta zorlanır mıyım bilmiyorum ama sohbet ederken iletişim yok ve eşim bundan rahatsız haklı kendisi . Benimle sohbet etmek istiyor. Benim de aklıma hiçbir şey gelmiyor. Bu konuda bana yardımcı olabilir msnz ücretsiz yardım alabilir miym? Çalışan bir kadın değilim.

Nasıl kendime değer verip aynı evde yaşadığım insanların beni etkilememesine izin vermem?

Aynı evde, aile gibi yaşıyoruz ama değiliz çünkü iki ayrı devlet gibiyiz ve bana göre bunu ilk onlar yapıyor gibi geliyor, bence zaten öyle. Her on günde bir, bir mutluyuz, bir küs. Çok sıkıldım onlarla aynı evde yaşamaktan. Sadece bana değil, beni diğer insanlara da şikâyet ediyorlar, cidden bu durum beni çok yoruyor. Nasıl davranacağımı bilmiyorum, bu kadını sevmeli miyim, sevmemeli miyim, hiç bilmiyorum. Bir bakıyorum çok iyimser, çok seviyorum. Bir bakıyorum beni şikâyet ediyor, nefret ediyorum. Yorucu.

Güven problemimle nasıl başa çıkabilirim

Merhaba. Eşimin de benim de ikinci evliliğimiz. 7 yıllık evliyiz. Benim bir kızım vardı, onun çocuğu yoktu. Eşimden de 2 çocuğumuz oldu. Eşim normalde evine, evliliğine çok bağlı, bizimle vakit geçirmekten hoşlanan biri. Evliliğimizin 6 yılına kadar kıskançlıklarından dolayı aşırı yorulmuştum. Hatta konular boşanmaya gidecek hale gelene kadar beni boğuyordu. Ama ikinci evliliğim ve kızım olduğu hâlde onu baba olarak biliyordu. Kıskançlığı haricinde ele alınacak çok ciddi tartışmalarımız olmazdı. Neyse… Bu yıl son hamileliğimde çok riskli bir gebelik ve riskli bir doğum sürecim olacağını öğrendik. Eğer son ayımda kanamayla başlayan bir doğum olursa ölüm riskim çok yüksekti. O yüzden donanımlı bir hastanede doğum yapmam gerekiyordu ve bulunduğumuz yerde değil, şehir dışında doğum yapmak zorunda kaldım. Bu süreçte ilk defa oğlumdan ayrı kalacaktım ve bu beni aşırı etkiliyordu. Hastanede annem benim yanımda kaldı, eşim annemin evinde yalnız kaldı. Ben üzüntüden acil sezaryene alındım, gece 3’te. Neyse ki çok şükür kızım da ben de ameliyattan sağ salim çıktık. Ama benim 12 saatlik ölüm riskim, kanamamdan dolayı devam etti ve bunu da daha sonra atlattık. Aslında neden bu kadar detaylı anlattığımı şimdi anlayacaksınız. En zoruma giden yer de burası… Eşim vardiyalı sistemde güvenlik olarak çalışıyor. Daha sonra, kırkım çıktıktan sonra, ilk defa başka bir sebepten dolayı güvenim sarsılmıştı ve hiç kurcalamadığım kadar telefonunu kurcaladım. Eşimin zaman zaman, ayda bir ya da iki defa, 2–3 dakikalık porno izlediğiyle karşılaştım. Ben o gün hayatımın şokunu yaşadım. Özellikle bir insan karısını kıskançlıkları yüzünden 7 sene, her yerde, zaman mekân fark etmeden zehir ediyorsa ve sonra porno izlediği ortaya çıkıyorsa, benim güvenim her şeyim yerle bir oldu. İçimi anlatamıyorum; öyle büyük fırtınalar kopuyor ki içimde, sanki kalbim acıyor. Özellikle beni hastanede bıraktığı gün annemin evine uyumaya gitmişti. Sözde oradayken bile, eşi ölüm tehlikesindeyken bunları izlemesi bana ihanet gibi hissettirdi. Ben sadece üzüldüğümde bile aklıma seks gelmezken, ölüm tehlikesi olan bir eşin aklına seks nasıl gelir? Benim beynim almıyor. Benim için en ağırı şu an onunla evli olmam. Boşansaydım rahatlayacaktım sanki, içimi hafifletecektim. Ama 3 çocuğum var ve yeni doğum yapmıştım. Bu konular yüzünden sütüm gitti, çocuklarıma yetemedim. Güvenim gitti, insanlara inancım gitti. Eşime duyduğum güven ve sevgi yerle bir oldu. Bu konu beni derinden çok sarstı. “Bunu bana nasıl yapar?”, “Ben hak edecek biri miyim?” diye düşünmeye başladım. Kendimde sorun arar oldum, kendimi suçladım, kusur aramaya başladım. Kendimi yetersiz hissediyorum. Benim öyle abartılacak kıskançlıklarım yoktur ama bu tarz konuları da kabul edecek bir yapıda değilim. O yüzden kendime yediremiyorum. Eğer böyle şeylere ara ara bakan biri olduğunu bilseydim asla evlenmezdim. Benim bir kızım var ve ben ona, kızımla ilgili sonsuz güven verdiği için evlendim. Zaten bir kere ağzım yanmıştı, bu yüzden eş seçiminde çok daha dikkatli davranmıştım. Eşim çok pişman. Çok ağladı, çok yıprandık. “Bir daha asla yapmam” diyor. “Bu benim dönüm noktamdı. Belki de sana 7 yıl boyunca her şeyi zehir ettim, o 7 yılı sana telafi edeceğim. Senin istediğin gibi bir eş olacağım. Sen bunların hiçbirini hak eden biri değilsin” diyerek defalarca yalvardı, ağladı. Ama tekrar yapar mı bilmiyorum. Hiç güvenmiyorum.

Eşim ile eski konulardan ayrılamama

Merhaba 3 yıldır evliyim evlilik zamanı ailem istemedi ve bazı sorunlar yaşadık maddi manevi olarak ve arada kaldım o dönem sonrasında ailem ile bağı kestik sonrasında maddi sıkıntılar çıktı eşim yardım etti devamlı vakit geçiren bir çiftiz her zaman yardımcı olurum ama her ay eski konular açılıyor devamlı ağır kelimeler kullanıyor özür diliyorum ama yetersiz kalıyor ve kavgalar uzuyor sadece son dönemde hem maddi hem manevî olarak aşırı yıpratıyor beni bir kaç defa konuşmayı denedik tamam diyor ama sonra yine aynı konuyu açıyor bende aynı konuları duymak istemiyorum ne yapmalıyım.

Gerçekten seviyor muyum bilmiyorum.

Merhabalar 8 ay önce birisi ile ciddi bir ilişki yaşamaya başladım. İlk gördüğüm gün onu çok beğenmedim ama yine de zaman tanımak istedim. Bu şekilde 8 ay geçti her hafta yüzyüze görüşme yaptık arada sırada ona karşı içimde hoşlantı hissediyorum ama bir türlü bu sevgimden emin olamıyorum. Onun yanındayken hala onu yabancı gibi hissediyorum. Mantığıma çok uyuyor o da bana çok değer veriyor ve çok seviyor. Aklım çok karışık onunla devam etmeli miyim. İleride sevgim daha da artar mı böyle mi devam eder bilmiyorum. O bana zaman çok tanımıyor hemen benden evlenmek için cevap bekliyor. Bir taraftan onu onun beni sevdiği gibi sevmeyi çok isterdim. Ama benim sevgim o kadar büyük değil ne yapmalıyım. Şunu düşünmeden edemiyorum ben normal yaşantımda da insanlara çok fazla güvenip hemen sevemiyorum bunun olması için uzun bir süre geçmesi ve ona çok güvenmem gerekiyor. Bu böyle bir şey mi acaba yoksa insan evleneceği adama karşı çabucak bir duygu besler mi

Herkese yetişip kendime geç kalıyorum

Küçüklüğümden bu yana ailem çalıştığı için kendi başıma hallettim çoğu şeyleri sorumlulukları yüklendim en basitinden kardeşimi okula götürür kendi harçlığımdan ona yemek alırdım birinci sınıfta bile okula tek gidip geliyordum sonra büyüyünce aileme yardım ettim bir şey olduğunda koşmaya çalıştım arkadaşlarımda sınır koyabiliyorum ama ailemde bu olmuyor. Şu an çalışıyorum kendi paramı kazanıyorum ama bunda bile rahatça harcamaya hakkım yok gibi hissediyorum herkesin yardımına koşarsam var oluyorum gibi 24 yaşındayım çok yorulduğumu hissediyorum kendime gelince enerjim hiç kalmıyor bazen istedikleri şeyi yapmazsam kimse yapmıyor yine bana kalacak diye düşünüyorum tek çocuk değilim ama en büyüğü bile sorumluluklarını yerine getirmiyor evde orada burada herkesin yardımına koşmaktan yoruldum ama diğer türlü nasıl yaşanır? Kendi hakkıma girmek istemiyorum daha fazla yorulmak istemiyorum beynimin içi hiç susmuyor evde herkesin sorumlulukları birbirine girmiş durumda herkes iyisin diyor ama bilmiyorlar ruh halimi durduk yere ağlıyorum hayat akıp gidiyor gibi hissediyorum kendime kurallar koysam da uygulayamıyorum kardeşimi seviyorum ama o bile ben varım diye rahat davranıyor

öfke problemim var

ablamla sürekli kavga ediyoruz. az önce yine eşyasını görmeden yere koyduğum için bağırdı ve üzerine benim bilgisayarımı kıracağını söyledi bir daha eşyasını yere koyarsam. ve bu beni çıldırttı. evdeki birçok şeyi kırdım, kapının camı, elime geçen herşeyi. .. ve bu durumdan en çok annem etkileniyor. bu yüzden kendimi kontrol etmeye çalışsam da b u tarz patlamaları nadiren de olsa yaşıyorum. on kere sustuysam artık on birincide dayanamıyorum sınırlarımı çok zorluyor. sürekli bir hizmet bekleniyor benden. kendisi pek birşey yapmıyor. temizlik yemek vs artık bende bazen bu şekilde patlıyorum ama yine en çok üzülen ben oluyorum annemin yanında oldugu için tüm bunlar. kendime yine kızamıyorum çünkü çok sabırlıyım. bu patlamalar haklı demiyorum ama yerimde başkası olsa çeker gider diye düşünüyorum. .. bana yardımcı olur musunuz?

Eşim kadınlık gururumu kırdı ne yapmalıyım?

Üç yıldır sevgiliydik yaklaşık yedi aydır evliyiz eşim 35 yaşında ben 23 o benim ilk sevgilim ilk eşim oldu cinsel ilişkimizde defalarca yatakta bırakıldım ve üstüne bayan videoları izlemesi fotoğrafları izleyip onlarla takılması ve bana gelince sağlıksal olduğunu hiçbir duygu beslemediğini benim onu etkilemediğimi söylemişti ve annesine düşkün annesi defalarca beni rencide eder açık sözlüyüm diyerekten beni hep küçük düşürdü ona karşı hep sessiz kaldı ve eşimle bunu defalarca tartıştık aile boyutuna geldi boşanmaya karar verdim hala hatasını kabul etmiyor psikolojim altüst oldu ay başları göremez oldum çok stresliyim ne yapmalıyım hocam bana yol gösterin

sedefozturk