Aile Kategorisi

Babama yaptıklarının normal olmadığını nasıl söyleyebiliriz

Merhaba 22 yaşındayım kendimi bildim bileli babam dengesiz tavırlar sergiliyorNe zaman konussak bir fikir belirtsek ona başkaldırmışız hakaret etmişiz gibi davranıyor ortada birşey yokken alınganlık yapıyor günlerce küsüyor bazen keyfi yerinde ama dısarda evin tam tersi oluyor bir misafirlikteyiz veya eve biri geldi orada her fikre açık herkesi kaale alan biri oluyor biz niye böyle yaptığını sorunca ben hep hatalıyım zaten bir daha kimseyle konusmayız görüşmeyiz diyorKendi birsey beceremese bile bizi sebep görüyor her şeyi büyütüyor herkese normal olan seyler bizde kaos sebebi en ufak olayda panik yapıyor dünya nın sonu gelmiş gibi asırı uç tepkileri var bugün ne pişirelim diye sormak bile bir anda tartısma oluyor hal böyle olunca kardeşimle çok odamızdan çıkmıyor kendi işimizi kendimi hallediyoruz bu sefer konusmadığımıza sinirleniyor bizi kasıtlı yanlış anlamaya çalışıyor kac kere anlatmaya calıstım ama nafile tmm diyor iki gün normal davranıyor sonra diğer günler yine aynı dışarıya karşı mahçup tavırları varken evde zıttı oluyor hep kendini haklı görüyor o ne dese yapsa kabul etmeliymişiz gibi kendi kendine kafasında olayı büyütüyor abartı laflar söylüyor sonra bizi hatalı buluyor bazen kendi kendine somurtkan duruyor depresif şekilde sorunun ne olduğunu sorunca yok birsey diyor hep huyuna gitmeye calışıyoruz ama olmuyor bizde geriliyoruz

Evlilikte duygusal mesafe ve yok sayılma

Merhaba, 5 yıllık evliyim . Özellikle son iki yıldır eşim bana karşı çok duyarsız ,ilgisiz , duygularımı yoksayan birine dönüştü. Küsüyor ya da beni üzen bir konuyu konuşmaktan kaçıyor uykusu gelmiş gibi yapıyor. Evliliğimizin ilk iki yılında ,kayınvalidemin beklentisi olduğu için eşimin isteğiyle ben her gün kayınvalidemin evine gidip yemek ve ev işlerini yaptım. Bu süreçte kayınvslidemin hakaretlerine , küçümsemelerine maruz kalfım. Eşimle paylaşınca da "çözümü olmayan şeyler için kendini üzme " dedi. Çocuklarım olduktan sonra yüküm ağır geldiği için sürekli öfkeyle ailesini şikayete başladım. Başlar da gönlümü almaya çalışıyordu. Bu çabası bile beni iyi hissettiriyorsdu. Ancak sonrasında beni görmezden geldi. Bana yüklenilen bu "gelin hizmeti" rolü benden sonra evlenen eltime dayatılmadı. Eşi ona saygı duyduğu için aile de saygı duydu. Benim de aklım başıma geldi ve araya mesafe koydum. Kendimi kullanılmış ve değersiz hissettim. Ve bunu lohusalığımın da verdiği duygusallıktan sürekli dile getirdim. Aertık benimle sohbet etmekten kaçıyor. Kendisiyle ilgili özel şeyleri Ailesine anlatıyor. Hatta ailenin gelini olmama rağmen hiç bir ailevi konu benim yanımda konuşulmuyor. Ve en yıkıcı tarafı da ben o ortamda odaya girdiğimde "konuyu kapatın "diye uyaran benim eşim oluyor . Ama bunun benim için ne kadar üzücü olduğunu beni anlamayacağı için yine konuşamadım. Duygusal tatmin olmadan evlilik sürdürülebilir mi?

Annemle 1-2 aydır konuşmuyorum ve iyi değilim

Merhaba,27 yaşındayım. Çok sonradan, istenmeden doğan bir çocuğum bu sebeple annemle aramda çok yaş farkı var. Babamla annem ayrı olduğu için üniversiteye geçtiğimden beri anneme ben bakıyorum. Hiç anlaşamayız kavgada çok ağır konuşuyor ve artık bir yerde bıktım artık konuşmuyorum onunla aynı evdeyiz evin giderlerini ben karşılıyorum ve onunla konuşmuyorum. Görünce suratıma bile bakmaz. İğrenir gibi geçer mesela yanımdan. Çok kötü rüyalar görüyorum bu süreçten beri, yalnız kaygılı takıntılı birine dönüştüm. Herkes bana annendir küsülmez diyor ama yalnız büyüdüm bir bağ hissetmiyorum anneme karşı. Adım atamayacak kadar öfkeli, kırgın ve uzağım. Ne yapacağım? İyileşmek toparlanmak istiyorum maddi olarak şu an onunla kalmaya da mecburum ama sürekli kötüleyen biri beni, iyiliği varsa da artık görmez oldum. Yemek yapmak bile istemez bana, kısacası yalnızlık hissi, maalesef ki iğrenme ve çok yoğun öfke var. Psikolojiye ilgim çok, yol gösterirseniz iyileşmek için çabalamak isterim

Anneme karşı olan öfkem ve çaresizliğimi nasıl tolere ederim

Annem psikolojik hasta ve katarakt, dişleri döküldü bu sebeple yemek yiyemiyor,çok zayıfladı ve evden çıkmıyor kişisel bakımını yapmıyor. Onu hastaneye gitmeye ikna edemiyorum. Ölmesinden korkuyorum ama artık tahammülüm kalmadı ne görmek ne aramak istiyorum. Bazen aklıma geliyor öldümü diye kontrol etmek için bi bahaneyle arıyorum ve yine iyi değilim diyor yine nefretle telefonu kapatıyorum. Çaresiz kaldım aileden destek olacak kimse yok ne yapabilirim

Anneme karşı hislerim

Annemle aramızda yaşanan çatışmadan ve bunun artık rutin haline gelmesinden sadece bana öfkesini yansıtmasından kardeşime ve babamda söyleyemediklerini benden çıkarmasından bana karşı empati kurmamasından çok sıkıldım daraldım ve bu daralmayı kendi evime kocama yansıtıyorım enerjim düşüyor kocama karşı enerjimi yansıtamıyorum çevremdekilerin takma demesini yapamıyorum elimden gelmiyor kardeşimle aramda yaşanan çatışmadanda çok tedirgin oluyor ve korkuyorum nasıl kendimi anlatabilirim nasıl yapabilrim

Aile baskısı sırf evden gitmek için üniversite okumak istiyorum ama sınava da çalışamıyorum

Aile baskısı sırf evden gitmek için üniversite okumak istiyorum ama sınava da çalışamıyorum psikolojimi bozuyorlar çok üzerime geliyorlar kapanıyım diye zorluyorlar her konuda ne yapacağım bilmiyorum o kadar soğudum ki ailem gibi değil yabancı gibiler kurtulmak istiyorum daha 17 yaşındayım ailem çok cahil ama dışardan öyle gözükmüyor yardım lütfen her konuda 😼 sinirimi kontrol edemiyorum duygularımı da hemen ağlıyorum aklıma geliyorlar baskıları

Ben buna katlanmak zorunda mıyım?

Ben 22 yıllık evliyim,eşime arada bir bişey olur,kendince bir sebep bulur,suratını asar,az konuşur, sürekli mutsuz gözükür ve ben dayanamayıp konuşurum uzatmamak için. Ama bu artık beni çok yıpratıyor. İki tane yetişkin çocuğumuz var,kaç kere kendisine böyle davranmamasini söylediysem de hep aynı. Şu an yine aynı durumdayız,bu defa ben de konuşmuyorum,bakalım bu durum nereye kadar gidecek. Kendimi çok çok değersiz hissediyorum,ben bunu çekmek zorunda mıyım,çok yoruldum artik. Calişan kendine yeten bir kadınım. bazen yeter artık diyorum ama ona da cesaret edemiyorum,ne yapacağımı şaşırdım doğrusu. Bu durumu da kimseyle paylasmadim şimdiye kadar,yakinimdan birine de asla anlatmak istemiyorum. Bana yardım ederseniz çok sevinirim.

Annem kendini beğenmiş mi?

Merhabalar;2kardeşiz. 1 kız bir erkek. Ben 38 yaşındayım. Erkek kardeşim 28 yaşında. Annemle uzun zamandır tarif edemediğim tavırlarında hep neden böyle dediğim sorular vardı. Şuan 3 aydır annemle konuşmuyoruz. Kendisine resti çektim. O birileri ile tartıştığında onu onaylamamız ve evet anneciğim sensin diyerek sevgi gösterisinde bulunmamızı ister. Hatasını söylediğimizde bu sefer yalan konuşarak sana duygusal tavırlar takınarak(ben sizin için ne yapmadım, siz en iyisi olun diye uğraştım)üste çıkmaya çalışır gün aramamızı eteğinde dolaşmamızı ister. Baskı yapar sen dediğini yapmazsan baban gibi der. Kardeşimle kavga etse bana gelir onu kötüler. Benle kavga ettiğinde kardeşime beni kötüler. Şuanda konuşmadığımız için kendi kardeşlerine yalan konuşarak beni kötülüyor. Babamda tam aksine çok mazlum ve sesi çıkmayan biri. Şimdi babamla evde konuşmayarak yemek vermeyerek boşanacam diyerek evde huzursuz ortam yaratıyor. S izce bu durum nedir? ne yapmam gerekir?

duygu durum bozukluğu mu ? care arıyorum

Mrb. 1998 dogumlu oglumda duygu durum bozukluguna benzer durumlar yasiyoruz. Annesine cok bagli buna ragmen iyi olmadigi zamanlar annesine eziyet cektiriyor, kufurler bizim olmemizi istemesi bazen kirip dokmeler 1,2 saat sonra kuzu gibi hicbirsey yasanmamıs gibi. bunun tersi cok iyi vakit gecirirken birden tavri degisiyor bagirmalar cagirmalar kufurler kirip dokmeler uzun zaman anti depresan ilac aliyordu dr. Birakabilecegini soylemis. Buna benzer durumlar ozunde iyi bir cocuk ama annesiyle beni bezdirdi bizler emekli insanlariz nasil basa cikacagimızi bilmiyoruz. Yardimci olabilirmisinizSaygilarimlaBabasi

ocb

v8z3pjlbpq7m9gy8tkxta-hesabini-sildi

Ailemi affedemiyorum ne yapmalıyım?

Merhaba, ben 22 yaşında bir kadınım ailemi affedemiyorum annem, babam, ablam, abim. Onların geçmişte söyledikleri bana davranışları akılımdan çıkmıyor. O yüzden en ufak tartışmada onlarla görüşmek istemiyorum ve ablam ve abimle zaten görüşmüyorum. Bu gün annemle ve babamla da ilişkimi tamamen bitirdim. Ama bu beklediğimden daha çok canımı yaktı. 18 yaşımdan beri yurtdışındayım bugün fotoğraflara bakarken bir daha asla o fotoğraf karesinde olmayacağım gerçeği canımı acıtıyor. Ama onlarla konuşmakta beni mutlu etmiyor. Geçmişte bana yaptıkları psikolojik şiddet yüzünden geçmişi hala unutamıyorum çok zoruma gidiyor hak etmediğim şeyler yaşattıkları hep akılımın bir köşesinde. Onları nasıl unuturum bilmiyorum. Lütfen bana bir öneride bulunun. Teşekkür ederim