Aile Kategorisi

Kimsesizlik hissi nasıl geçer?

Hocam, 27 yaşındayım, bu yaşıma kadar hep çevremi memnun ederek geçirmişim, kendimi hep yok saymışım, hatta kullanılmışım bile. Son aylarda fark ettim bunu, beni kullanlarla, iyi niyetimi suistimal edenlerle aramı açtım, istemediğim şeylere hayır demeye başladım, bu süreçte yalnız kalma ihtiyacını çok hissettiğim için daha az sosyalleştim. Yalnız bunları yaparken fark ettim ki insanlar benden çok kolay vazgeçti, kimse "Sana ne oldu, neden böyle davranıyorsun?" diye sormadı, bazı çok sevdiğim insanlarla sebebini bilmediğiim bir şekilde aram açıldı, kimse ama kimse beni anlamaya çalışmadı, şu an hissettiğim tek his değersizlik hissi. Yakınlarım tarafından organize şekilde dışlanmışım gibi, kimse için o kadar da değerli değilmişim gibi hissediyorum. Ve bu his hiç geçmeyecek gibi geliyor. Sınav dönemindeyim, aklımı derslere vermekte zorlanıyorum. Ne yapabilirim?

Annemle aramı nasıl düzeltirim?

Annemle olan ilişkim uzun zamandır sağlıklı değil; aslında geçmişte de çok iyi değildi ancak 2023 yılında yaşadığım bir olaydan sonra ciddi şekilde kötüleşti. O dönemde eski erkek arkadaşım, bana ait bazı özel fotoğraflarla beni tehdit etmeye başladı. Bu durum benim için oldukça travmatik ve zorlayıcıydı. Uzun süre kimseye söyleyemedim ancak sonunda dayanamayarak annemle paylaştım. Bu süreçte ondan destek görmeyi beklerken, tam tersine bana karşı bakış açısının değiştiğini hissettim. O günden beri annem bana karşı ciddi bir güvensizlik geliştirildi. Ne yaparsam yapayım bana inanmıyor ve davranışlarımı sürekli sorguluyor. Özellikle dış görünüşüm üzerinden sık sık eleştiri yapıyor; kilomla ilgili aşağılayıcı ve kırıcı yorumlarda bulunuyor. Giydiğim kıyafetler üzerinden beni “uygunsuz” ya da “dikkat çekmeye çalışan” biri gibi itham edebiliyor. Örneğin, odamda bir kıyafet denediğimde bile bunu başkalarına göstermek ya da fotoğrafını paylaşmak için yaptığımı düşünüp beni suçlayabiliyor. En zorlayıcı taraflardan biri de, yaşadığım o travmatik olayı sürekli tekrar gündeme getirmesi. Bu durum hem suçluluk hem de utanç duygularımı tetikliyor ve iyileşmemi zorlaştırıyor. Bu süreç beni duygusal olarak oldukça yordu. Sürekli eleştirilmek, suçlanmak ve anlaşılmadığımı hissetmek özgüvenimi ve psikolojik dayanıklılığımı olumsuz etkiliyor. Bu nedenle bu durumu daha sağlıklı bir şekilde nasıl yönetebileceğimi ve kendimi nasıl koruyabileceğimi öğrenmek istiyorum.

whossena

Annemin psikolojik sorunları için uzmanlardan yardım istiyorum

Annem küçüklüğünden beri psikolojik sorunları olduğunu söylüyor, aynaya baktığını, ondan bir travma geçirdiğini söylüyor. Bir de rahmetli babamla daha yeni evlilik zamanlarıdayken babam işe gittiği için yalnız kalıyormuş, ondan yalnız kalamama korkusu oluşmuş. Babam rahmetli olalı 1 yıl olacak. 2 kişiyiz; illa 3 kişi olma takıntısı var. 2500 liraya yarın psikoloğa götüreceğim onu, durumum olmamasına rağmen. Ne yapmalıyım? Yardım edin lütfen, cevaplayın. Psikolog Beyefendi veya Hanımefendi, yaşadığım bu durum için bir yol gösterin. Sürekli de 2500 verecek durumumuz yok. Keşke devlet hastanelerinde ücretsiz konuşan psikolog olsa ilaç vermeyen, konuyu görürseniz lütfen rica ediyorum cevap verin

ademyilmaz

Bu evliliği devam ettirmeli miyiz?

Eşim ve ben 6 yıldır birlikteyiz. 1,5 sene önce evlendik ve yaklaşık iki ay önce bir çocuğumuz oldu. Her zaman tartışıp barışan çiftlerden olmuştuk anlaşamama problemlerimiz oluyordu. Ancak en azından benim nezdimde severek yapılan bir evlilikti. Evlenmeden önce de kumarla ilgili bazı sıkıntıları olmuştu, ancak toparlayıp devam ettik. Evlenmemizin akabinde önce annem ve babam daha sonra ise kardeşim ve eşi arka arkaya boşandılar. Bu süreçte ben ve eşim yanlarında olmak ve biraz iç içe olmak durumunda kaldık. Bunun getirdiği rahatsızlık ile eşim tekrar kumar oynayarak battığını babamda olan paramızı alarak oynamaya devam ettiğini söyledi. Çocuk olmadan önce bu problemi yaşadık ve tekrar olmayacağını düşünerek ailecek toparlanarak devam ettik. Ancak bebeğimiz 40 günlükken eşimin kolay yoldan para kazanmak adına benden gizli işler yaptığını fark ettim. Bu olayın üzerine gitmemin akabinde aileler araya girdi ve eşim aileme, kardeşime çok ağır laflar etti. Onu çok seviyorum. Şu anda 40 günlük çocuğumuzla aile evine döndüm. Annem ve babam her zaman bana destek oluyorlar. Onlarla ilgili söyledikleri nedeniyle kesinlikle eşimi görmek istemiyorlar. Eşim para konusunda tedavi olacağını, iyileşeceğini, ailemizi yeniden kurmak istediğini söylüyor, ama ailem ona asla güvenmiyor ve güvenmeyecek de. Bu saatten sonra işler nasıl toparlanabilir? Mantıklı olan bu kadar çıkmaza girmiş bir evliliği bitirmek midir?

Soğuk ve sevgisiz bir anneyle büyümek

Annem bildiğim bileli bana hiç sevgisini göstermedi. Ailenin son çocuğuyum, tek kızım. İki abim var, muhtemelen ben yanlışlıkla oldum. Abilerim de aramda 18-20 yaş var. Şu an 22 yaşımdayım ve annem 60, babam 70'e yakın yaş var. Annem babam hep yaşlıydı. Okulda arkadaşlarım babamı dedem zannederlerdi. Babam anneme göre daha sakin, biraz daha sevgi gösteren biriydi. Büyük abim de öyle, ama ben annemin bir kere başımı okşadığını, “Canım kızım, seni seviyorum” dediğini, bana güzel sözler söyleyip gönlümü hoş tuttuğunu hatırlamıyorum. Abim ve babam bile “Esmayı şımartmayın” tarzında şeyler söylerdi, kendisi de babasından böyle görmüş. Aklıma geliyor, acaba yanlışlıkla oldum diye mi annem beni sevmedi diye. Benim okumam için elinden geleni yaptı, beni kurslara, dershanelere gönderdi ama beni sevgi yönünden eksi bıraktı. Anneme şu an bile içimde aman aman bir sevgi yok, çünkü ondan hiç görmedim ve bu beni bu yaşımda çok etkiliyor. Yakında evleniyorum. Annem bu zamana kadar beni hep eleştirirdi, en ufak şeyde kızıp bağırırdı, ama evleniyorum diye galiba bu ara duygusala bağladı. Bana kızıp bağırmıyor, daha anlayışlı; evlenmemi istemedi, çok erken buldu; şimdi de üzülüyor, bence 22 yıldır benimle anne-kız ilişkisi kuramadı diye. Ben 10 yaşındayken abim evlendi, annem yengemle benden daha yakın oldu. Tamam, ona da sevgisini göstermez, ama her şeyi ona sorup danışır; onunla arkadaş gibi oldu. Benim evlilik muhabbetim açılınca, benle konuşmaya başladı; zaten konuştuğumuz tek şey benim evlilik telaşım hakkında şeyler… Benim de içimde vicdan azabı oluyor ya annem ölürse pişman olursam diye. Annem benimle bir bağ kuramadı, bana enerjisi kalmamış gibiydi. Tabii, 40 yaşında anne olunca şimdi de aramızda duvar ve resmiyet var, ama içimde ya ölürse korkusu var. O kadar yalnızım ki, annenle iyi değilsen kim olursa olsun, yalnızsın. Hep özendim anneleriyle arkadaş gibi olan arkadaşlarıma.

Anne-kız ilişkisinde anneden kaynaklı saygısızlık ve değersizlik

Annem bana saygı göstermiyor. Ben senin hizmetçin miyim, diyor. Git halanda yaşa, seni istemiyorum, diyor. Sürekli hakaret ediyor. Evde özel alanım yok. Benden resmen nefret ediyor. Artık dayanamıyorum. Burası otel mi diyor (odamda ders çalıştığım için) sürekli evden git diyor. Halamı kıskanıyor. Ama bunların yanında da bensiz dışarı çıkamıyor, korkuyor. Küçükken bebekken yaptığım şeyler için bile bana şu an hakaret ediyor. Ruhum kaldırmıyor artık.

Duygu mu mantık mı?Nasıl karar vermeliyim

Ben bir ilişki yaşıyorum ve duygularım çok karışık. 39 yaşındayım, daha önce evlendim ve boşandım, çocuğum yok. Birlikte olduğum kadın 49 yaşında, o da boşanmış ve 17 ile 19 yaşlarında iki erkek çocuğu var. Aramızda 10 yaş fark var. Ben daha muhafazakâr bir aileden geliyorum, o ise tesettürlü değil ve ben onun kapanmasını istiyorum. Bu durumlar geleceğe dair kafamı karıştırıyor. Ailem bu ilişkiye karşı. Yaş farkı ve çocuk konusu onlar için önemli. Kadının yaşı nedeniyle çocuk olmayacağını düşünüyorlar ve bu da beni etkiliyor. Çünkü ben çocuk sahibi olmak istiyorum ve bu ihtimalin gerçekleşmemesi beni düşündürüyor. Bir yandan bu kadını çok seviyorum ve o da beni seviyor. Aramızda güçlü bir bağ var. Ama içimde bu ilişkinin uzun vadede yürümeyeceğine dair bir his var. Uzun vadede mutlu olamayacağımızı düşünüyorum ve bu his sürekli içimde duruyor. Evlilik konusunda onu ben ikna ettim ve şimdi geri adım atarsam haksızlık etmiş gibi hissediyorum. Bu da bana suçluluk yükü getiriyor. Ayrıca birlikte yaşam planı olarak dubleks bir evde yaşamak istiyor. Kadının çocuklardan çekinmesi ve zaman zaman utanması, onun da bu ortamda rahat edememesi beni düşündürüyor. En zorlandığım şey şu: Onu kaybetmekten korkuyorum ama evlenmekten de korkuyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum ve netleşmeye ihtiyacım var.

İlişkimde affetme yolu

36 gün önce bir ihanet gördüm. Eşim ve öz ablam 9 aydır beraberlermiş. Ve ben düşünüp taşındım, eşimi affedeceğim. Sadece kafamda yaşadıkları detaylar aklıma gelince panik atak geçiriyorum. Kaygım, çok fazla kıskanclık. Ama duygularım eşime çok yoğunlaştı. Sevgim, hissim anormal mi düşünüyorum? Nasıl rahatlayabilirim… O da pişman gibi ve inanmak istiyorum. Kafamda bir yerlere oturdu bir şeyler. Bana yardımcı olursanız sevinirim.

Nasıl ailemi düşünmeyi bırakabilirim

Dayım babamdan borç almış, yüklü miktarda ve bu parayı ödeyememiş. 3 aydır da kredi yüzünden de maaşı gelmiyor babama. Buzdolabımız bomboş ve ben 12. sınıf öğrencisiyim. Sınavla uğraşmam gerekirken ailemle uğraşıyorum. Annemle babam her gün kavga ediyor. Ben artık bunaldım, başımı alıp gitmek istiyorum ama gidecek kimsem yok. Doğrudürüst ders bile çalışamıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bana yardım edin. Borç yüzünden üniversiteye gidemeyeceğim diye korkuyorum, sanırım da gidemeyeceğim. Annemin psikolojisi bozuldu. Evde huzur yok. Her gece ağlayıp uyuyorum. Psikolojim bozuldu. Artık bu sıkıntılardan anneannemden borç istedik, vermedi. Kendi oğlu verse ölecek sanki de vermiyor. Diğer dayım da anneannemin maaşını biz alıp yiyeceğiz sanıyor. Herhalde o da maaşı vermek istemiyor. Dedem yaşasaydı bulurdu, borç-harç olurdu. Yok ama dedem hayatta değil. Bu borç yüzünden annemle babam boşanmayı düşünüyorlar boşanırlarsa ben napıcam kimse beni almazsa nolacak

Saygı görmemek dıslanmak

Merhaba. Biz evleneli 20 yıl oldu ve eşim hiçbir zaman beni korumadı. Şimdi 5 yıldır aile apartmanına taşındık. Ne kadar sınır koymaya çalışsam da, eşim beni dinlemeyip annem ve babam diyerek sınırları yıkıyor ve ben hiçbir zaman dikkate alınmıyorum. Diğer eltilerim kayınvalideme ne yaparsa yapsın, onun acısını benden çıkarıyorlar. Onlar azarlıyor, ben de azarlıyorum. Her zaman ben her şeyi yaparım, fedakârlık gösteririm. Artık ben de yoruldum, bir ihtiyacı olsa duymazdan geliyorum, eskisi gibi her şeye koşmuyorum. Hatta eşim gidiyor ailesine; ben arada bir gidiyorum. Birkaç sefer misafirlerime karışma diye tepki gösterdim; evime de gelmiyor. Kayınvalidemle gelip gidiyor; işim olduğunda ortada yok. Kendi işleri olduğunda çağırıp duruyorlar. Ama eltimin bir şeye ihtiyacı olsa, bunu dile getirdiği için kıskanıyor, diyor. Kendi aileme bile saygı duyulmuyor. Bayramlarda diğer eltilerimin ailelerini gezerler, benimkini es geçerler. Ben herkese gidiyorum, fakat kimse beni sayıp da gitmiyor. Bunu duyan eltim gelip gidip kayınvalidamların ailesine gidildiğini anlatıp duruyor. Hep eltilerim kendilerini acındırıyor, yok hastayız, yok şöyle böyle. Ben hasta bile olsam kimsenin haberi olmuyor. Aileme de kendime de saygı yok. Eşim "Boşver, kıskanılıyorsun, diyor.