Aile Kategorisi

Ailem ilişkimi istemediği için en ufak tartışmamızda sevgilimi ortak ediyor ne yapmalıyım?

Ailemle en ufak bi konu hakkında tartışsam hemen o kıza da böyle diyor musun yapıyor musun tarzında benzetmeler yapıyorlar tüm hataların yanlışların sebebi benmişim gibi davranıyorlar üzülüyorum ve içime atıp sustuğum zaman da anca kenarda çekil sus bunu yaptığımda bile o kızla tartışınca da böyle mi yapıyorsun trip mi atıyorsun diyorlar ve bu durum gerçekten çok üzüyor beni ne yapmalıyım bilmiyorum çabalıyorum didiniyorum ama her zaman konu sevdiğim kadına geliyor ve belli etmese de sevgilimde bu duruma üzülüyor ailem asla beni anlamaya çalışmıyor sürekli onların istediği olsun onların düşündüğü şekilde hareket ediyim istiyorlar ve bu durum ister istemez sinirlenip sesimi yükseltmeme neden oluyor.

croix

Kendimi nasıl düşünebilirim

kendimden çok ailemi sevgilimi düşünmekten cok yoruldum çok yıpranıyorum hıc bır ıstegım olmuyor hayat bana cok oynuyor ben cok yoruldum bı arkadas ortamım cevrem yok bı evım var ama yok bı yatagım var ama yatamıyorum babanneme bakıyorum yanında yatıyorum yukarda evım var yatamıyorum esyalarımı orda burda ama kımse benım ne ıstegımı bılmıyor ben cok yıprandım 6 senedır ben napıcam bana bı yol gosterın nolur

Nişanlım ve ailem arasında kaldım ne yapacağımı bilmiyorum.

Merhaba 2 yıllık nişanlımla annemlerin evine gittiğimiz sırada nişanlım nişanlılık sürecimizin uzadığını dile getirdi ve sinirlerine hakim olamadı ağlamaya başladı ardından annem kendisine yapıldığını düşünüp nişanlıma defolsun gitsin bu ne biçim böyle tarzında cümleler kullandı. Ben anneme yanlış olduğunu dile getirdim ancak özür dilemeyi reddetti. Bu olay geçtikten 6 ay sonra gelinlik bakmaya gidildiği sırada nişanlımın arkadaşına güzelim fıstığım görüşürüz diyip sarılırken nişanlıma sadece görüşürüz diyip gitmiş. Nişanlımda bana bunun bu şekilde devam etmeyeceğini annemle görüşmemi istemediğini kendisine ve bana zarar verdiğini düşünüyor. Çok arada kaldım ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Annemin böyle yapmış olması beni çok üzüyor. Nişanlıma da hak veriyorum çünkü istenmediğini düşünüyor.

babam annemi aldatıyor ve bugün öğrendik

babamin annemi aldattigini bugun ogrendik ben birkac ay oncesinden suphelendim fakat bugun kanitlanmis oldu ben 20 erkek kardesim 16 yasinda henuz haberi yok ailemiz gayet huzurlu ve sakin her sey yolunda gidiyordu bu olay bize buyuk bir sok yasatti ne yapacagimiz konusunda benim bir fikrim yok annemin var mi onuda bilmiyorum belki bize yansitmamak icin konusmuyordur kafam cok karisik destek almak istiyorum babamin suratina bile bakmadim olaylar gelistikten sonra bu olay beni cok etkiledi daha baslangicta bile bosanma olursa kaldiramam diye korkuyorum ama sanmiyorum bosanmanin olacagini annem gerektigi gibi davranacaktir

Kocam sürekli kahveye gidiyor

Kocam sürekli kahveye gidiyor çocuk olduktan sonra daha fazla vurdum duymaz davranıyor. Çocuğuyla benimle hiç vakit geçirmiyor evde kumanda telefon elinde onun dışında da zaten sürekli dışarda arkadaşlarıyla kahveye gidiyor. Bu durum beni artık çok yıpratıyor. Ben sürekli konuşmayı deniyorum evliliğimizi yoluna sokmaya çalışıyorum ama hiç bir şekilde halden anlamıyor konuştuğumda azarlıyor. Boşanma davası açacam diyip çocuk ortada kalmasın diye açamadım ama çok yıprandım. Bencilce davranıyor. İş yeri açtık ama orada da düzenli durmuyor çalışan bakıyor hep. Severek evlenmiştik ama hiç beni sevmemiş gibi davranıyor. Böyle yaptığı için kendime vakit ayıramıyorum çocuğumla ve evle ilgileniyorum. O kadar tükendim ki ona hizmet etmek yemek yapmak vs. içimden gelmiyor

Babama yaptıklarının normal olmadığını nasıl söyleyebiliriz

Merhaba 22 yaşındayım kendimi bildim bileli babam dengesiz tavırlar sergiliyorNe zaman konussak bir fikir belirtsek ona başkaldırmışız hakaret etmişiz gibi davranıyor ortada birşey yokken alınganlık yapıyor günlerce küsüyor bazen keyfi yerinde ama dısarda evin tam tersi oluyor bir misafirlikteyiz veya eve biri geldi orada her fikre açık herkesi kaale alan biri oluyor biz niye böyle yaptığını sorunca ben hep hatalıyım zaten bir daha kimseyle konusmayız görüşmeyiz diyorKendi birsey beceremese bile bizi sebep görüyor her şeyi büyütüyor herkese normal olan seyler bizde kaos sebebi en ufak olayda panik yapıyor dünya nın sonu gelmiş gibi asırı uç tepkileri var bugün ne pişirelim diye sormak bile bir anda tartısma oluyor hal böyle olunca kardeşimle çok odamızdan çıkmıyor kendi işimizi kendimi hallediyoruz bu sefer konusmadığımıza sinirleniyor bizi kasıtlı yanlış anlamaya çalışıyor kac kere anlatmaya calıstım ama nafile tmm diyor iki gün normal davranıyor sonra diğer günler yine aynı dışarıya karşı mahçup tavırları varken evde zıttı oluyor hep kendini haklı görüyor o ne dese yapsa kabul etmeliymişiz gibi kendi kendine kafasında olayı büyütüyor abartı laflar söylüyor sonra bizi hatalı buluyor bazen kendi kendine somurtkan duruyor depresif şekilde sorunun ne olduğunu sorunca yok birsey diyor hep huyuna gitmeye calışıyoruz ama olmuyor bizde geriliyoruz

Evlilikte duygusal mesafe ve yok sayılma

Merhaba, 5 yıllık evliyim . Özellikle son iki yıldır eşim bana karşı çok duyarsız ,ilgisiz , duygularımı yoksayan birine dönüştü. Küsüyor ya da beni üzen bir konuyu konuşmaktan kaçıyor uykusu gelmiş gibi yapıyor. Evliliğimizin ilk iki yılında ,kayınvalidemin beklentisi olduğu için eşimin isteğiyle ben her gün kayınvalidemin evine gidip yemek ve ev işlerini yaptım. Bu süreçte kayınvslidemin hakaretlerine , küçümsemelerine maruz kalfım. Eşimle paylaşınca da "çözümü olmayan şeyler için kendini üzme " dedi. Çocuklarım olduktan sonra yüküm ağır geldiği için sürekli öfkeyle ailesini şikayete başladım. Başlar da gönlümü almaya çalışıyordu. Bu çabası bile beni iyi hissettiriyorsdu. Ancak sonrasında beni görmezden geldi. Bana yüklenilen bu "gelin hizmeti" rolü benden sonra evlenen eltime dayatılmadı. Eşi ona saygı duyduğu için aile de saygı duydu. Benim de aklım başıma geldi ve araya mesafe koydum. Kendimi kullanılmış ve değersiz hissettim. Ve bunu lohusalığımın da verdiği duygusallıktan sürekli dile getirdim. Aertık benimle sohbet etmekten kaçıyor. Kendisiyle ilgili özel şeyleri Ailesine anlatıyor. Hatta ailenin gelini olmama rağmen hiç bir ailevi konu benim yanımda konuşulmuyor. Ve en yıkıcı tarafı da ben o ortamda odaya girdiğimde "konuyu kapatın "diye uyaran benim eşim oluyor . Ama bunun benim için ne kadar üzücü olduğunu beni anlamayacağı için yine konuşamadım. Duygusal tatmin olmadan evlilik sürdürülebilir mi?

Annemle 1-2 aydır konuşmuyorum ve iyi değilim

Merhaba,27 yaşındayım. Çok sonradan, istenmeden doğan bir çocuğum bu sebeple annemle aramda çok yaş farkı var. Babamla annem ayrı olduğu için üniversiteye geçtiğimden beri anneme ben bakıyorum. Hiç anlaşamayız kavgada çok ağır konuşuyor ve artık bir yerde bıktım artık konuşmuyorum onunla aynı evdeyiz evin giderlerini ben karşılıyorum ve onunla konuşmuyorum. Görünce suratıma bile bakmaz. İğrenir gibi geçer mesela yanımdan. Çok kötü rüyalar görüyorum bu süreçten beri, yalnız kaygılı takıntılı birine dönüştüm. Herkes bana annendir küsülmez diyor ama yalnız büyüdüm bir bağ hissetmiyorum anneme karşı. Adım atamayacak kadar öfkeli, kırgın ve uzağım. Ne yapacağım? İyileşmek toparlanmak istiyorum maddi olarak şu an onunla kalmaya da mecburum ama sürekli kötüleyen biri beni, iyiliği varsa da artık görmez oldum. Yemek yapmak bile istemez bana, kısacası yalnızlık hissi, maalesef ki iğrenme ve çok yoğun öfke var. Psikolojiye ilgim çok, yol gösterirseniz iyileşmek için çabalamak isterim

Anneme karşı olan öfkem ve çaresizliğimi nasıl tolere ederim

Annem psikolojik hasta ve katarakt, dişleri döküldü bu sebeple yemek yiyemiyor,çok zayıfladı ve evden çıkmıyor kişisel bakımını yapmıyor. Onu hastaneye gitmeye ikna edemiyorum. Ölmesinden korkuyorum ama artık tahammülüm kalmadı ne görmek ne aramak istiyorum. Bazen aklıma geliyor öldümü diye kontrol etmek için bi bahaneyle arıyorum ve yine iyi değilim diyor yine nefretle telefonu kapatıyorum. Çaresiz kaldım aileden destek olacak kimse yok ne yapabilirim

Anneme karşı hislerim

Annemle aramızda yaşanan çatışmadan ve bunun artık rutin haline gelmesinden sadece bana öfkesini yansıtmasından kardeşime ve babamda söyleyemediklerini benden çıkarmasından bana karşı empati kurmamasından çok sıkıldım daraldım ve bu daralmayı kendi evime kocama yansıtıyorım enerjim düşüyor kocama karşı enerjimi yansıtamıyorum çevremdekilerin takma demesini yapamıyorum elimden gelmiyor kardeşimle aramda yaşanan çatışmadanda çok tedirgin oluyor ve korkuyorum nasıl kendimi anlatabilirim nasıl yapabilrim