Aile Kategorisi

3 buçuk yaşında oğlum var bundan 2 ay önceye kadar çok sosyal bi çocuktu

Merhaba bnm 3 buçuk yaşında oğlum var 2 ay öncesine kadar çok sosyal bi çocuktu herkesle heryere gitmek isterdi oyun evini çok severdi sürekli gittiği yerler vardır mesela eskiden gitmek için agladıgı yerlere bile şu an gitmek istemiyor market olsun evden dışarı çıkmak istemıyor sadece evin yanındaki parka gidiyoruz 2 aydır bu şekilde nasıl davranmalım biz de çıkamıyoruz asla dışarı o çıkmak istemeyince yardım eder misiniz eşimle her yolu denedik oyun evine gidelim deyince mutluluktan havaya uçardı şimdi ağlıyor çok evcimen oldu kreşe vermeyi düşünüyodum 4 yaşında ama ya oraya da gitmek istemezse ısrar edince daha da ağlıyor ne zaman geçer bu korku mu kaygı mı anlamıyorum asla çok üzülüyorum evde de mutlu bi sıkıntısı yok ama dışarı çıkalım gezelim deyince ağlıyor ve gitmiyoruz geçen avm ye gittik götürdük zorla asla oyun alanına girmedi eskiden zorla süren doldu çıkalım derdik zorla çıkardı şimdi girmeden geldi noldu çocuğuma çok üzülüyorum

Narsist eşimle boşanma sorunları

Merhaba, 2 yıllık evliyim. Hamileyken eşimin telefonunda cinsel içerikli şeyler izlediğini gördüm, birine mesaj attığını da ve hamileyken şiddet gördüm. Fiziksel ve psikolojik olarak manipüle etti. Özür diledi affettim. Sonra doğum yaptım ama tekrar şiddet ve kötü kelimeler devam etti ve bunun dışında kök ailesine çok bağlı. Beni hep ikinci plana atıyor. Bebeğim var. Ev içinde hiç yardımcı olmuyor ama ablalarına gittiğimizde mutfağa giriyor, onlara yardımcı oluyor. Benim bebeğim var, ona rağmen asla yardımcı olmaz. Hayatımı zorlaştırıyor. Ne yapmalıyım? Manipüle edip özür diliyor. Affetmeyince, senden boşanmam, sürünürsün, diyor. Bana vurduğunda sinir krizi geçiriyorum ve ben de kendime vuruyorum, ağlıyorum. Gün içinde çok öfkeliyim ama asla ona belli edemiyorum, ona hiçbir zaman sesimi yükseltemem, asla surat asamam. Bunları yapmama asla müsaade etmez. Kullandığım kelimeler bile ona ters gelirse kavga çıkarır, kızar.

Görmemem gereken bir şeye şahit oldum ne yapmam lazım?

Annemin arkadaşının kocasının telefonunda uygunsuz şeyler gördüm ve bu beni çok sarstı. Bunu annemin arkadaşına söyleyemem 2 çocuğu var ve ayrılmalarına ben vesile olmak istemiyorum. Bunun dışında aynı hafta içinde babam annemi aldattı, güvenimi çok sarstı bir daha yapar mı korkusu varken bir de bunu gördüm. Sürekli babamın telefonunu kontrol etmek istiyorum ama bir şekilde kendimi durduruyorum. Sınav senem çok kötü hissediyorum sürekli aklıma geliyor. Ne yapacağım hiç bir fikrim yok. ..

Neden bu kadar kötü birine dönüştüm

O kadar doluyum ki bu konuda… Benim iki tane küçük kardeşim var, ama onlara o kadar tahammül edemiyorum ki, küçükken onlara bakmak, onları tek bırakmamak zorundaydım. Annem çalışıyordu; yoktu. Bir tanesi okula giderken dolmuşta uyuyakalmisti onsuz dolmuştan indim o dolmuşta kaldı ve peşinden koşup durdurdum onu aldım ama o kadar korktum ki bu anıyı silip atamıyorum aklımdan daha bir sürü sorumluluk yüklendi bana onlarla ilgili şimdi ise onların yaptığı en ufak hata gözüme o kadar batıyor ki mesela yere içecek doktuklerinde ya da disarda beni rezil edicek hareket ettiklerinde bir yere giderken onlar olmasın istiyorum çok tetikleniyorum oysa onlar benden sevgi bekliyorlar bana güzel sözler cümleler ediyorlar sevgi içeren ama ben onlara edemiyorum içimden gelmiyor aslında etmek isterdim ama yapamıyorum tersliyorum istesem de istemesem de bu beni çok rahatsız ediyor onlar bana hiçbir şey yapmamisken onları sevmemek sevmemek derken onlara bir şey olsa mahvolurum ama onları da görmek istemiyorum bunun nedeni nedir ne yapacağım

Kardeşime nasıl davranmalıyım ?

27 yaşındayım. Kız kardeşim benden 6 yaş küçük. Onu çok seviyorum. Düzgün bir iletişimimiz olsun istiyorum ama güzel bir iletişim sürdüremiyoruz. Şu anda ben evliyim ve hamileyim. Kız kardeşim de üniversite okuyor. Üniversiteden döndüğünde zaman geçirmek için yanına gidiyorum. Birlikte ilk bir iki saat güzel geçiyor; sonrasında özensiz davranışlar, en ufak bir şeyde sinirlenip terslemeler. Saygısız davranışlar görüyorum kardeşimden. Bir süre sonra ben de karşılık veriyorum; bu nasıl bir konuşma tarzı diyorum, düzgün konuş diyorum. Karşılık verdiğimde iş çığırından çıkıyor ve artık büyük bir kavgaya dönüşüyor. Üstüme yürümeye başlıyor, sonrasında ben üzüldüğümde şimdide böyle ağlarsın işte deyip umursamaz bir tavır takınıyor. En son tekrar böyle bir durum yaşadıktan sonra şöyle geçmişe dönüp baktım ve son 2 yıldır hep aynı şeyler olmuş; bana karşı hep nezaketsiz davranmış, ben huyuna gitmeye çalışmışım, kardeşim demişim, barışmışım. Ama o tekrar aynılarını yapmış. Örneğin, ben güzel giyindiğimde bana çok iyi davranıyor, ama ben biraz halsiz olup kendime bakmadığımda veya moralim bozuk olduğunda çok saygısız davranmaya başlıyor. Şu an onu aramak hiç içimden gelmiyor. Uzun süredir çok nadiren arayıp kısa konuşup kapatıyorum. Çünkü aynı şeylerin olacağını biliyorum ama üzülüyorum da böyle olmasını istemem. Sonuçta kardeşiz; ona bazen çok ihtiyaç duyuyorum. Güzel bir iletişimimiz olsun isterdim. Ne yapmalıyım, ona nasıl davranmalıyım?

Kimsesizlik hissi nasıl geçer?

Hocam, 27 yaşındayım, bu yaşıma kadar hep çevremi memnun ederek geçirmişim, kendimi hep yok saymışım, hatta kullanılmışım bile. Son aylarda fark ettim bunu, beni kullanlarla, iyi niyetimi suistimal edenlerle aramı açtım, istemediğim şeylere hayır demeye başladım, bu süreçte yalnız kalma ihtiyacını çok hissettiğim için daha az sosyalleştim. Yalnız bunları yaparken fark ettim ki insanlar benden çok kolay vazgeçti, kimse "Sana ne oldu, neden böyle davranıyorsun?" diye sormadı, bazı çok sevdiğim insanlarla sebebini bilmediğiim bir şekilde aram açıldı, kimse ama kimse beni anlamaya çalışmadı, şu an hissettiğim tek his değersizlik hissi. Yakınlarım tarafından organize şekilde dışlanmışım gibi, kimse için o kadar da değerli değilmişim gibi hissediyorum. Ve bu his hiç geçmeyecek gibi geliyor. Sınav dönemindeyim, aklımı derslere vermekte zorlanıyorum. Ne yapabilirim?

Annemle aramı nasıl düzeltirim?

Annemle olan ilişkim uzun zamandır sağlıklı değil; aslında geçmişte de çok iyi değildi ancak 2023 yılında yaşadığım bir olaydan sonra ciddi şekilde kötüleşti. O dönemde eski erkek arkadaşım, bana ait bazı özel fotoğraflarla beni tehdit etmeye başladı. Bu durum benim için oldukça travmatik ve zorlayıcıydı. Uzun süre kimseye söyleyemedim ancak sonunda dayanamayarak annemle paylaştım. Bu süreçte ondan destek görmeyi beklerken, tam tersine bana karşı bakış açısının değiştiğini hissettim. O günden beri annem bana karşı ciddi bir güvensizlik geliştirildi. Ne yaparsam yapayım bana inanmıyor ve davranışlarımı sürekli sorguluyor. Özellikle dış görünüşüm üzerinden sık sık eleştiri yapıyor; kilomla ilgili aşağılayıcı ve kırıcı yorumlarda bulunuyor. Giydiğim kıyafetler üzerinden beni “uygunsuz” ya da “dikkat çekmeye çalışan” biri gibi itham edebiliyor. Örneğin, odamda bir kıyafet denediğimde bile bunu başkalarına göstermek ya da fotoğrafını paylaşmak için yaptığımı düşünüp beni suçlayabiliyor. En zorlayıcı taraflardan biri de, yaşadığım o travmatik olayı sürekli tekrar gündeme getirmesi. Bu durum hem suçluluk hem de utanç duygularımı tetikliyor ve iyileşmemi zorlaştırıyor. Bu süreç beni duygusal olarak oldukça yordu. Sürekli eleştirilmek, suçlanmak ve anlaşılmadığımı hissetmek özgüvenimi ve psikolojik dayanıklılığımı olumsuz etkiliyor. Bu nedenle bu durumu daha sağlıklı bir şekilde nasıl yönetebileceğimi ve kendimi nasıl koruyabileceğimi öğrenmek istiyorum.

whossena

Annemin psikolojik sorunları için uzmanlardan yardım istiyorum

Annem küçüklüğünden beri psikolojik sorunları olduğunu söylüyor, aynaya baktığını, ondan bir travma geçirdiğini söylüyor. Bir de rahmetli babamla daha yeni evlilik zamanlarıdayken babam işe gittiği için yalnız kalıyormuş, ondan yalnız kalamama korkusu oluşmuş. Babam rahmetli olalı 1 yıl olacak. 2 kişiyiz; illa 3 kişi olma takıntısı var. 2500 liraya yarın psikoloğa götüreceğim onu, durumum olmamasına rağmen. Ne yapmalıyım? Yardım edin lütfen, cevaplayın. Psikolog Beyefendi veya Hanımefendi, yaşadığım bu durum için bir yol gösterin. Sürekli de 2500 verecek durumumuz yok. Keşke devlet hastanelerinde ücretsiz konuşan psikolog olsa ilaç vermeyen, konuyu görürseniz lütfen rica ediyorum cevap verin

ademyilmaz

Bu evliliği devam ettirmeli miyiz?

Eşim ve ben 6 yıldır birlikteyiz. 1,5 sene önce evlendik ve yaklaşık iki ay önce bir çocuğumuz oldu. Her zaman tartışıp barışan çiftlerden olmuştuk anlaşamama problemlerimiz oluyordu. Ancak en azından benim nezdimde severek yapılan bir evlilikti. Evlenmeden önce de kumarla ilgili bazı sıkıntıları olmuştu, ancak toparlayıp devam ettik. Evlenmemizin akabinde önce annem ve babam daha sonra ise kardeşim ve eşi arka arkaya boşandılar. Bu süreçte ben ve eşim yanlarında olmak ve biraz iç içe olmak durumunda kaldık. Bunun getirdiği rahatsızlık ile eşim tekrar kumar oynayarak battığını babamda olan paramızı alarak oynamaya devam ettiğini söyledi. Çocuk olmadan önce bu problemi yaşadık ve tekrar olmayacağını düşünerek ailecek toparlanarak devam ettik. Ancak bebeğimiz 40 günlükken eşimin kolay yoldan para kazanmak adına benden gizli işler yaptığını fark ettim. Bu olayın üzerine gitmemin akabinde aileler araya girdi ve eşim aileme, kardeşime çok ağır laflar etti. Onu çok seviyorum. Şu anda 40 günlük çocuğumuzla aile evine döndüm. Annem ve babam her zaman bana destek oluyorlar. Onlarla ilgili söyledikleri nedeniyle kesinlikle eşimi görmek istemiyorlar. Eşim para konusunda tedavi olacağını, iyileşeceğini, ailemizi yeniden kurmak istediğini söylüyor, ama ailem ona asla güvenmiyor ve güvenmeyecek de. Bu saatten sonra işler nasıl toparlanabilir? Mantıklı olan bu kadar çıkmaza girmiş bir evliliği bitirmek midir?

Soğuk ve sevgisiz bir anneyle büyümek

Annem bildiğim bileli bana hiç sevgisini göstermedi. Ailenin son çocuğuyum, tek kızım. İki abim var, muhtemelen ben yanlışlıkla oldum. Abilerim de aramda 18-20 yaş var. Şu an 22 yaşımdayım ve annem 60, babam 70'e yakın yaş var. Annem babam hep yaşlıydı. Okulda arkadaşlarım babamı dedem zannederlerdi. Babam anneme göre daha sakin, biraz daha sevgi gösteren biriydi. Büyük abim de öyle, ama ben annemin bir kere başımı okşadığını, “Canım kızım, seni seviyorum” dediğini, bana güzel sözler söyleyip gönlümü hoş tuttuğunu hatırlamıyorum. Abim ve babam bile “Esmayı şımartmayın” tarzında şeyler söylerdi, kendisi de babasından böyle görmüş. Aklıma geliyor, acaba yanlışlıkla oldum diye mi annem beni sevmedi diye. Benim okumam için elinden geleni yaptı, beni kurslara, dershanelere gönderdi ama beni sevgi yönünden eksi bıraktı. Anneme şu an bile içimde aman aman bir sevgi yok, çünkü ondan hiç görmedim ve bu beni bu yaşımda çok etkiliyor. Yakında evleniyorum. Annem bu zamana kadar beni hep eleştirirdi, en ufak şeyde kızıp bağırırdı, ama evleniyorum diye galiba bu ara duygusala bağladı. Bana kızıp bağırmıyor, daha anlayışlı; evlenmemi istemedi, çok erken buldu; şimdi de üzülüyor, bence 22 yıldır benimle anne-kız ilişkisi kuramadı diye. Ben 10 yaşındayken abim evlendi, annem yengemle benden daha yakın oldu. Tamam, ona da sevgisini göstermez, ama her şeyi ona sorup danışır; onunla arkadaş gibi oldu. Benim evlilik muhabbetim açılınca, benle konuşmaya başladı; zaten konuştuğumuz tek şey benim evlilik telaşım hakkında şeyler… Benim de içimde vicdan azabı oluyor ya annem ölürse pişman olursam diye. Annem benimle bir bağ kuramadı, bana enerjisi kalmamış gibiydi. Tabii, 40 yaşında anne olunca şimdi de aramızda duvar ve resmiyet var, ama içimde ya ölürse korkusu var. O kadar yalnızım ki, annenle iyi değilsen kim olursa olsun, yalnızsın. Hep özendim anneleriyle arkadaş gibi olan arkadaşlarıma.