Aile Kategorisi

bu hissi nasıl atlatırım

ben babamın telefonunda başka bi kadınla mesajlarını gördüm annemi aldatıyordu ve anneme söyledim kavgalar oldu ama bir şekilde olay kapandı çünkü aldatmanın dozu anneme göre küçük bir olaydı ya da başka bir sebep bilmiyorum ama ben atlatamıyorum bu olay 2-3 sene önce yaşanmasına rağmen her üzgün oluşumda kendimi bu olaya ağlarken buluyorum herkes çok mutlu herkes unuttu ama benim aklımın bir köşesinde çıkaramıyorum çok yoruldum yalvarırım unutmam için yardımcı olun gerçekten çok yoruldum bazen kendime kızıyorum şu an babam iyi unutmamakla ona haksızlık mı ediyorum diye ama aşamıyorum

Kendime nasil daha iyi davranırım?

Nisanlimla annemin cok uzun süredir devam eden baskıcı hali yüzünden tartıştık ama normal bir tartisma gibi degil ayrılık eşiğindeyiz düğüne 1 ay var. Annem ayni 5 yasinda çocuk gibi ben disarda oldugum zaman arayip eve cagiriyor telefon acilmadiginda delirmis gibi arıyor korkuyo strese giriyor her ne durumda olursam olayim o telefonu acmami istiyo nisanlim da bu sekilde bizim bir ozel hayatimiz olmayacagini benim de bi sınır koymayacagimi dusundu biz kavga edince anneme de senin yuzunden dedim anlayabilmesi icin çünkü daha once cok cok kez denedim anlatamadim ileri derecede kaygi bozukluğu var saat basi haber almak istiyor. Simdi durum nisanlimla aram kötü evliligimize inancini kaybetti annem anlattiklarimi anlayamadigi için onu istemiyoruz sanip üzülüyor yüzü bes karis ve aralari bence iyice açıldı. Dahasi kac gündür bu konuyla ilgili kime danissam annemle ilgili hep haksız olduğu ve kotu seyler soylendi suan hic iyi hissetmiyorum kendimi evet annemin aşırı bir baskısı olduğu icin bunlarin olduğunun farkındayım ama anneme cok üzülüyorum babam yok abimin madde bagimliligi yuzunden ben memur olduktan sonra ben yanima aldim burda kimsemiz yok aksama kadar evde tek basina duruyor abim calisiyo suan ama aksam gelir o da bagirir cagirir uzer suan tekken bide onu üzmüş olmam beni mahvediyor hic kiyamiyorum ama öbür türlü de bir hayatim olmayacak is ve annem arasinda olmam gerekecek ne yapacagimi şaşırdım aslinda ne yapmam gerektiğini biliyorum ama annem o kadar üzgün ki kıyamıyorum üzüntüden icim yaniyo evlenip gidince annem iyice tek kalacak diye de yaniyo içim lutfen bana bisey söyleyin bu ruh halinden nisanlimi kaybedip iyice yalnizlasmak da istemiyorum annemin de mutlu olmasini istiyorum çok üzgünüm ne yapmalıyım?

Cok tsk ederim Can hanim. .. beni cok rahatladiniz. .. evt bizimikiler daha cok dediginiz gibi is gibi görmek degil sadece yanimizda olmak vakit gecirmek. .. ama malesef esim farkli düsünyorKiz kardesim bizimle beraberdi sonra bebekleri oldu cikti isten ortakligimiz vardiSuan bir Problem daha geldiDükkan önü insaat ve 10. Ayda biticek. .. .kardesim dediki fiyat icin 10 ay bekleriz kim ne sunuyor ona göre illerde Parameter verirsiniz. .. .. esimde suan bana baski yapiyor ve diyorki bana bu konuyu bu ay bitir bu ay ögren ne istiyorAma Saaten susn verecek paramiz yok bir kismini bile ana esim bunu anlamiyor yinede acele ediyor. .. .. belki satilir kurtuluruz cünkü insaat baya sürdü. .. bizi yipratti bayaYine arada kaldim bu baskilarla malesef. .. .Gecen babada söyledi bu ay fiyat verin . .. babamda dediki ikiniz ailemsiniz kimseye yanlis olmaz simdi fiyat ölcülür sonra daha farkli cikar ne sizin üzülmenizi isterim nede onun. .. .Yok az verdiler yok siz derseniz cok verdik. .. .Böyle malesef Can hanim

Beni anlamak istemiyorlar

Hep ailemle sorunlarımız var beni anlamıyorlar hep sorunu kendilerinde değilde başka kişilerde buluyorlar gibi bağırıyorlar ama ben daha beter oluyorum bunu hep yapıyorlar akşam ağlarayak içimi rahatlatıyorum onlara kendimi anlatmaya çalışıyorum anlamak istemiyorlar açık giyinme diyolar köye götüreceğim, arkadaş çevrenin olmasını istemiyorlar ve ben çok tükendim küçük yaşta tükendim iste kendim takmamaya çalışıyorum strese kaygı var ama ne yapacağımı bilmiyorum

Aldatıldım Ne Yapmalıyım

Öncelikle merhaba bu camiada yeniyim ve derdimi anlatacak kimsem yok. Ben 6 yıllık evli ve bir kız çocuk babasıyım (4 yaşında) evladımı çok seviyorum ve ona karşı hassasım. Eşime güvenen ve ondan şüphe duymayan biriydim ama bir başkasıyla telefon konuşmalarını yakaladım mart ayında ve bu süreç Eylül ayından beri devam etmiş kendisinin söylediği sadece konuştum ve herhangi bir flörtöz durumu olmadığı. En son dişçiye diye gideceğim deyip o şahsın evine gitmiş ve bunu yakaladım bana oraya bu muhabbetleri bitirmeye gittim dedi. Çok yeminler ediyor pişman ve beni sevdiğini sürecin başından bu yana dile getiriyor çabalıyor fakat inanılmaz kötü hissediyorum kendimi ayrılmak ve boşanma kararı aldık temmuz ayında fakat çok zor günler geçiriyorum ne yapmam gerektiği konusunda ayrılma kararını ben aldım o bu kararıma saygı duydu ama istemiyor bir tane çocuğum var. Tavsiyelerinize ihtiyacım var.

Esim ailemi istemedi

Merhaba, ben kocamla 14 yıldır evliyim. Dükkanımız var, annem ve babam maddi ve manevi olarak yardım ediyorlar. Dükkanında yardım ederlerdi, sabahları. Ama bu sira esim dediki ben sabahlari giderim acarim yardim etmesinler. .. onlarda gitiginde esim herseyi yapmis oluyor su siralarBir sabah 3 kere bizimkilere demiski niye geldiniz keyfinize bakin. .. annem tabiki anladi gelmelerini istemiyor artikSonra eşim bana dedi ki baban gelmesin istemiyorum çok zoruma gitti üzüldüm. .. Dedimki aliskanlik gelsinlerYok dedi kontrol edilmeyi sevmem yardima da gerek yok Ben varim artik. .. su an ne yapacagimi bilmiyorumTsk ederimSaygilar

Ailemle sıkıntı yaşıyorum

Merhaba, ben 27 yaşındayım ve annem ve babam boşandı. Annem ve kardeşimle yaşıyorum. Küçüklüğümden beri hiçbir hareketim beğenilmezdi, sabahları genelde gergin uyanan birisiyim, küçüklüğümden beri ‘’bu ne sinir, dikkat çekmek için böyle yapıyosun” tarzında söylemlere maruz kaldım. Hasta olduğumda bile kızılırdı neden hasta oldun diye, ve bu sadece annem babam değil, teyzelerim tarafından da yapılıyordu. Kısacası sürekli dışlanıyordum gibi hissediyordum. Ve ben ne yapsam haksızdım, kardeşim ve kuzenlerim daha kötü şeyler yapsa da onlara hiçbir şey söylenmezdi. Bunlar tabii ki yıllarca içimde birikti ve bende kimseyi sevmeme ve saygı göstermeme gibi bir şey oluştu. Şu an yaşadığım her şeyde annemi suçluyorum, babam bir yerden sonra çok değişti ve daha ılımlı oldu, fakat annem hiç değişmedi. Her konuda, erkek arkadaşlarım konusunda, arkadaşlarım konusunda hangi sıkıntımı anlatsam hep beni suçlu buldu ve bana küçükken “benim gibi birisinden nasıl senin gibi bir çocuk çıktı” dedi. Büyüdüğümde ise yine benzer söylemler devam etti her tartışmamızda. Ben bir sıkıntımı anlattığımda bana “salak mısın” da dedi, dinlemediği de oldu. Şu an iş bulamıyorum, ve sınava hazırlanıyorum ve güzel giden bir ilişkim var, geçen gün sohbet ederken bunları konuşuyorduk ve bana “evlenmeyi düşünüyorsan sınavı kazanmalısın, erkek arkadaşın da bunu bekliyordur evlenmek için” dedi. Zaten sınav ve iş bulamama stresi beni sarmışken, bu daha da üstümde baskı oluşturuyor. Bir yanım annemi sevse de, onu suçlamaktan da geri duramıyorum. Elimde olsa muhtemelen asla görüşmem. Ne yapacağımı nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum

Annem

Bıktım her eve geldiğim de suratıma fazlalıkmişım gibi bakılmasından kendi evinde bile tedirgin olmaktan hep aşağılanmaktan kendi değerimi kelimelerle ruhumun kırılmasından çevredeki insanlarla kıyaslanip yetersiz hissettirilmekten bıktım sanki herşeye geç kalmışım sanki bitti ben yeni 24 oldum evlenmem için 3 senedir psikolojik baskı alıyorum Allah'ın her günü ne kadar yoruldugumu anlatamam zaten çabalıyorum sevdiğim güvendiğim insan beni yarı yolda bıraktı aşamiyorum

Açılmak

Ben 10 seneye yakındır kapalıyım küçükken heveslenip kapanmıştım ama hiçbir şeyin farkında bile değildim. Yıllardır öyle saygı gösteriyorlar öyle seviyorlarki beni geçenlerde annemlere 2 senedir açılmak istediğimi ama bir türlü korktuğum için söyleyemediğimi söyledim babam direkt daha önce deseydin olabilirdi ama kaç yaşındasın dedi (21) öyle bişey yaparsan baban yok dedi saygı da duymuyorum dedi. Birkaç gün sonra anneme söyledim bu sürede babam benimle konuşmadı annemde hakkımı helal etmem evlenince ne yaparsan yap ama benim evimde yapamazsın dedi 1 hafta benimle konuşmadılar bende en son açıldım üniversiteye öyle gittim derste beni aradılar ağızlarına ne geliyorsa saydılar senin gibi kızımız yok hakkımı sütümü helal etmiyorum biz sen güzel giyin içinde kalmasın diye her kıyafeti alıyoruz geri kapanacaksın yoksa bir dahaa bu yüzümü göremezsin çektiririm gibi ifadeler kullanılar beni manipüle ettiler yine kapandırdırlar demediklerini bırakmadılar kapalıyken bile kıyafetlerşme laf ediyorlar kısa giymeme izin vermiyorlar yaşımı çok büyük gösteriyor uzun tunikler giymemi istiyorlar ama ben öyle olmak istemiyorum kapalıyken o kadar ağırım ki gülüp eğlenemiyorum bile kendi istediğim hayatı yaşayamıyorum ne dersem yapmışlar ne istediysem almışlar bir istediğimi iki etmemişler diye onların bu isteğini de zorla kabul ettiler hala fikrim değişmedi hala aynı karardayım evlenince de açılmak istemiyorum şuan olmasını istiyorum ama onları nasıl ikna edicem.

Ailevi sorunlar anne baba boşanması

21 yaşındayım. Annem babamı aldatmıştı, daha küçüktüm, sustum, bir şey demedim. 2. kez aldatıyor şu an ve babamaı hissettim. Aylarca bunu düşündüm, önce annemle konuştum, ama annem önemsemedi, kendiliğinden dedi, hatta babana söylersen söyle dedi, babanla benim bildiğim ama senin bilmediğin şeyler var dedi. Bu da beni daha da çıkmaza soktu ve sonrasında hiç bir şey olmamış gibi davrandı. Ben de ertesi günü babama söyledim, boşanmak istediğini söyledi ve bunun için delil toplamam gerek, mahkemeye sunmak için çünkü mesaj yok, yazışıp engellediği için. Onunla hep ben yan yana olduğum için ben almaya çalışıyorum, mahkeme için şimdiden bir mesaj ya da ses kaydı almam gerek ve bunu yaşarken çok daha kötü bir şey öğrendim. Annemden zaten tiksinmişken, bunu da yaşadım. En küçük kardeşim, annemin aldattığı kişinin çocuğuymuş ve babam üvey kardeşim 4 yaşındayken öğrenmiş. Kardeşim şu an 11 yaşında bunu ve buna rağmen kabullenmiş, çocuğu gibi. Biliyorum o çocuğun suçu yok ama çok ağır bir dönemden geçiyorum, ne yapmam g söyleme ihtiyacerektiğini bilmiyorum. Annemin bilmediğin şeyler var dediği mesele buymuş, meğer zaten şüphem vardı. Orası ayrı konu ama emin olmak, duymak daha üzücü oldu. Babam da annene söz verdim, o yüzden söylemedim, imasını bile etmedim. Ama annen böyle bir şeyi kendisi başlatıp öne sürdüğü için, 'Bende söyleyeyim' dedi, ama ben tahmin ettim, oİşte çok kötü ve garip hissettim. Annem benim için hiçbir şey ifade etmiyor artık, ama kardeşime da doğru dedi. üzüldüm. Öz olmasa da kardeşim, normalde iyi anlaşamam, çünkü annem her konuda onu korur, savunur, daha ilgi gösterir. Bu yüzden de anlaşmazlık oluyordu hep, ama nedense onun daha çok üzerine düşüp korumak istiyorum. Ben küçükken de zor şeyler yaşadım. O da yaşanmasını istemiyorum. Ama maalesef ki yaşayacak, ileride gerçeği öğrenecek. Sonra nasıl olur bilmiyorum. İşte onu daha çok sarıp sarmalayasım geldi. Tüm bunlar bir yana, en yakınım bunu yaptı. Güvenim herkese karşı sarsıldı artık ve üstüne de hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Annem, ben ona panik atak yaşadığımı, her çıktığını söyledim. 'Benim yüzümden mi oldu?' dedi. 'Tek stres kaynağın ben miyim?' deyip geçiştirdi. En ufak bir yerimde egzama, üzüntü, pişmanlık yoktu ve şu an benle babam anneye hiçbir şey söylemedik. En kısa ve doğru zamanda, kanıtlarla birlikte dava açılacak. İşte, ben de ne yapsam bilmiyorum, bir şey yapamam ama yıpranıyorum. Bir de bir şey sormak istiyorum, belki bu başka bir konuya girer ama sevgilime bundan bahsetmek istiyorum. 3 yıllık ilişkim var, ona güveniyorum. Aslında tabii, hemen söylemek zorunda değilim ama hayatımı paylaşmayı düşündüğüm biri olduğu için söylemek de istiyorum. Tek korkum, kavgada, tartışmada yüzüme vurur mu diye. İşte, neyse, hem bu hem de aylardır babama nasıl anlatacağım diye düşünüp bahsettiğim gün, bunun ağırlığı zaten üzerimdeyken, bir de üzücü gerçeği öğrendim. Aynı gün, hem kötü ve öfkeli hissediyorum, hem de aptal yerine konmuş gibi hissediyorum. Okuduğunuz için teşekkür ederim.