AileKategorisi
Aileyle yaşamak, sevmek kadar sabretmeyi de gerektiriyor. Çocuklarla, partnerle ya da aile büyükleriyle daha sağlıklı ilişkiler kurmak için bazen sadece doğru bir bakış açısı yeterlidir.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Ben bu durumun içinden nasıl çıkacağım
Babam yıllar önce annemi, beni, ablamı, abimi ve iki erkek kardeşimi başka bir kadın için terk etti. Ancak bu süreç tek seferde yaşanmış bir ayrılık değildi. Yaklaşık 10 yıl boyunca bir bizimle bir o kadınla oldu. Sürekli gidip geldi, umut verdi, sonra geri çekildi. Bu belirsizlik ve kararsızlık ailemizi yıllarca yıprattı. En sonunda bir taraf seçmesi gerektiğini söyleyerek bizi bıraktı. Ayrılırken sadece duygusal olarak değil, maddi olarak da büyük zarar verdi. Evimizi sattı ve annem tüm yükü tek başına taşımak zorunda kaldı. Annem hem anne hem baba olmaya çalıştı. Bize iyi bir hayat kurabilmek için çok mücadele etti ve bugün ayakta durabiliyorsak bunda onun emeği çok büyük. Babamla yaklaşık 4 yıldır hiçbir iletişimim yoktu. Onu görmedim, sesini duymadım, konuşmadım. Hayatımda fiilen yoktu. Bu nedenle onunla ilgili birçok duygunun zaman içinde durulduğunu ve kendi hayatıma odaklandığımı düşünüyordum. Fakat uzun bir aradan sonra yeniden iletişim kurmaya çalışması ve vicdan azabı duyduğunu hissettiren konuşmaları bende beklediğimden farklı duygular uyandırdı. Onun pişmanlık duyuyor olması beni rahatlatmıyor. Aksine, sanki kendi vicdanını hafifletmeye çalışırken bu yükün bir kısmını bana bırakıyormuş gibi hissediyorum. Yaşananların en ağır sonuçlarını annem, ablam ve abim yaşadı. Ben ve erkek kardeşlerim de etkilendik ama kendimi bu hikâyenin merkezindeki kişi olarak görmüyorum. Bu yüzden bana dönüp geçmişle ilgili duygularını anlatması ya da benden anlayış bekliyormuş gibi hissettirmesi beni rahatsız ediyor. Çünkü onun vicdanını rahatlatmak, onu affetmek ya da yaptığı seçimlerle ilgili iç huzura kavuşmasını sağlamak benim sorumluluğum değilmiş gibi düşünüyorum. Buna rağmen kendimi bazen suçlu hissediyorum. Bir yanım ona karşı mesafeli kalmak isterken, diğer yanım onun bir pişmanlık yaşadığını görüyor. Bu da bende kafa karışıklığı yaratıyor. Şu an en çok anlamak istediğim şey, onun yaptıklarıyla ilgili sorumluluğun nerede bittiği ve benim üzerime istemeden yüklenen bu duygusal yükle nasıl başa çıkabileceğim.
Gizli Kullanıcı
ailem yüzünden erkek arkadsımdan ayrıldım
hayatımın yarısını geçirdiğim bi erkek arkadasım vardı sosyal medyada fotograf paylasmam uzerıne aılem ona da tepkı verdi ve oda aılemle konusmak tanısmak istemediğini soyledi yıllarca ıkna etme cabası ıcerısınde oldum ama cok sevdım hala da sevıyorum sonra gururunu kırdı ve tamam tanısalım dedi ve tanısmada tadsız olaylar yasandı oysakı ben herseyımı hazırlamıstım bunların olacagını bılmeden bunca yıldır mutlu oldum tek gundu o gun ailemle kavga oldu benım aılemınde hatalı olduğu cok yerler var konuda o esnada erkek arkadasımda tehdit edınce aılemde istemedi sonra erkek akadasım yazdı ve aılem ogrenınce tekrar tepkı verdi ve ayrılmak zorunda kaldım erkek arkasımında ailesi beni istemıyor fark edıyorum canımız cok acıyor ıkımızınde ama ımkansız aşk olarak kaldık bırlesme sansımız yok aılelerımızden kaynaklı
Gizli KullanıcıBoşanmakta kararsızım ne yapabilirim
Eşimle 5 yıldır bir evliliğim var. Bu 5 yıl öncesinde liseden beri bir geçmişimiz var. Yani neredeyse böyle beraber çocuklukumuzdan beraber büyüdük O zamandan birbirimize sevgimiz var. Gerçekten birbirimizi çok seviyoruz. O da beni ben de onu evlendik. Eşim bir hata yaptı kumar oynadı ve 5 yıldır bunu ödeme ile uğraştık işte 4-5 aydır falan borçlarımız bitmişti. Şimdi tekrar böyle bir şey yapmış. 650. 000 bir borca girmiş onu o kadar çok seviyorum ki o kadar çok üzülüyorum ki bu evliliği bitirmeli miyim yoksa bitirmezsem şu an çok üzülüyorum ama ileride daha mı büyük sıkıntılar Yaşarım Ben aynı zamanda KPSS'ye çalışan bir kadınım ve 4 yaşında bir oğlum var. Ona dedim ki yollarımızı ayıralım ama Eylül'den sonra o zamana kadar hani kurulu bir düzenim var. Bunu bozmak istemiyorum. Sınavlara çalışıyorum. O da dedi ki bana sen her aklında her şeyi bitirdiysen bunun Eylül'den sonra yine Ne alakası var yani gideceksen şimdi gittik gibisinden söyledi ve bana ben sana her şeyi söyledim açıkça dürüst oldum ve sen beni yarı yolda bırakıyorsun dedi. Biz ne olursa olsun bu evliliği sürdürme olarak görüyordum ben dedi ve ben ne yapacağımı Gerçekten bilmiyorum hem dersler hem çocuk hem yani boşanmalı mıyım ikinciye de görmüyorum olayım bilmiyorum
Gizli KullanıcıNe istediğimi bilmiyorum
Boşanmış maddi destek almadan asgari ücretle çalışan üç çocuklu bir kadınım hiçbir şeye yetişemediğimi düşünüyorum hayatımda ki adamda bekar ben evlilik isterken onun acabaları var sorumluluktan kaynaklı ama o da çok fedakar maddi ve manevi olarak çocuklarıma da bana da şu anda cezaevinde bu insan genel olarak ben ne yapmalıyım bilmiyorum hayatıma dair tamamen boşlukta hissediyorum yön bulmak istiyorum artık hayatımda
Gizli Kullanıcıannem beni yatırım aracı olarakmı görüyor
merhabalar ben 21 yaşındayım çocukluğumdan beri okulla derslerle arası iyi olmayan bir öğrenciydim her zaman annem zorlaması ile ders çalışırdım. Ablam 25 yaşında benim tam tersim hep dersleri iyi idi hukuk fakültesinde sınıfta kalmak ve mezuna kalmak dışında bir başarısızlığı olmadı eğitim konusunda iyi değilim ama benimde bir çok konuda yeteneğim var ablamınsa tek yeteneği bana kalırsa eğitimi ama annem beni pek sevmez ve bunun sebebinin benim başarısız onu yoran ve işe yaramayan biri olmama bağlar bana da bunu açıkça söylüyor aslında ablamın hiç kilo problemi olmadı benim bir dönem maalesef ki kilo problemim oldu benimle dalga geçe geçe beni zayıflattığını iddia ediyor benim iyiliğim için yapmış benim sevgisini hak etmem gerektiğini söylüyor bende mi hata var artık anlamıyorum ablam ve annem için normal bir durum içindeyiz benim sevgisini hak etmem benim için çok zor onun istediği gibi biri olmaya çok çalıştım ama olamıyorum tam anlamı ile ne kadar kendimi yontarsam yontuyum istediği gibi bir çocuk olamıyorum benim ne yapmam lazım kendimi nasıl sevdire bilirim yada değiştirebilirim
Gizli KullanıcıSaygısızlığa karşı tepki veremedim
Toplu tasimada yolculuk ederken gençler eşimin karşısında yayilayarak oturuyorlar di yanında da ben oturuyordum olayı fark edip sinir olamam rağmen adeta dondum kaldım bir şey söyleyemedim sonunda eşim çok rahatsız olup karşı tarafa geçti ve bana durumdan rahatsızlığını bildirdi ben de o an ne yapacağımı şaşırdım donup kaldım eşine saygizilik yapılınca müdahale etmeyen pısırık bir adam gibi düşünceler kafamdan geçti gezmeden dönüyorduk günümüz mahvoldu kendimi aciz etkisiz biri gibi hissediyorum o an neden tepki veremedim bilmiyorum eşim bana alındığını söyledi onunda morali bozuldu konuyu açmak istediğimde boşa konuşmayalım diyor ama darılmamiş normal davranıyor kendimi çok kötü hissediyorum ne yapmalıyım zaten ben böyle durumlarda hiç kavga edemiyorum donup kalıyorum ne tavsiye edersiniz. .. Bundan sonra eşim beni aciz pısırık adam olmayan biri mi olarak görecek aklımda deli sorular . .. Ama normal davranıyor ben kendimi aciz hissediyorum. .. Şimdiden teşekkür ederim
Gizli KullanıcıSorun bende mi? Ben mi çok sorguluyorum?
Merhaba, yaklaşık 1. 5 senedir evliyim. 5 senelik ilişkinin ardından evlendik. Uzun süren ilişkimiz çok zorlu süreçlerden geçti. 6 Şubat depreminde ailemi kaybettim birlikte eşimin sayesinde bu zorlu süreci daha iyi bir şekilde atlattım. Tabi ki unutmadım yaşadıklarımı hala beni tetikleyen şeyler var ama bununla yaşamaya alıştım. Eşimle aramızda aslında kişisel sorunumuz yok tartışmalarımız hep annesi yüzünden. Artık sanki üç kişilik bir evlilikmiş gibi hissediyorum. Sürekli gelip gidelim arayalım görüşelim işlerini yapalım istediği her yere götürüp getirelim istiyor. Şimdiye kadar hiçbir şey demedim ama artık katlanamıyorum. Annesinin yaptıkları yüzünden ben eşimden soğuyorum uzaklaşıyorum. Bayramda bir düğün vardı hep beraber gittik düğünden sonra eşimin teyzesinde toplanılacakmış bizim en son haberimiz oldu evde köpeğimiz var ve belli bir süreden sonra tek kalamıyor evde biz hayatımızı bu şekilde düzenledik. Herkesin gönlü olsun kimse kırılmasın diye bizde eğer gidilecekse düğünden erken çıkalım dedik. Herkesten bir ses çıktı kararlaştıramadılar. 22. 00 da çıktık eşim bir saat oturur kalkarız dedi kıyameti kopardı kayınvalidem hep böylesiniz bıktım ne istiyorsunuz benden demediğini bırakmadı eşimde öyle sonra bizim eve çıktık konuşmak için kayınvalidem sinir krizleri geçirdi. Ben yokken eşime sen benim babam kardeşim oğlum hemde kocamsın demiş bu bana hiç normal gibi gelmiyor artık. Bir kere istediği olmadı diye bu kadarı fazla değil mi? Biz onun isteğine göre mi yaşamak zorundayız. Zaten her şey zor. En çok kızdığımda beni içlerine asla almazlar ama temizlik yemek iş güç olunca hep çağırılırım gitmezsem benden kötüsü olmaz surat asarlar. Bizde böyle olduğu için kendi kendimize kalmak istedik bir kere kendimizi savunduk kıyametler koptu. Bu olayın sabahına eşimle de biz tartıştık. Ben aile olamadığımızı söyledim benle değil annenle vakit geçir dedim. Zaten bizim bir şey yaptığımızda yok ne sinemaya gideriz ne bir konsere. Kendi halimizde olmamızda suç. Bunları yapsak kıyamet kopar herhalde ben artık ne yapacağımı şaşırdım. Eşim sürekli arada kalıyor. O sustukça ben sinirleniyorum. Böyle olunca ağır sözler söylüyorum. Eşim bu sabah ilk defa ağladı. Sen benden vaz mı geçtin diyerek. Onu da üzmek istemiyorum. Ama artık bende üzülmek istemiyorum.
Gizli KullanıcıHamileyken eşimin beni aldattiğini öğrendim
Ben hamileliğimin ilk aylarında eşimin beni duygusal ve fiziksel aldattığıni öğrendim. Ama eşim hic aldattigi icin pişman olmadi sadece benim hamileyken öğrendiğim için pişman olduğunu söyledi. Ben boşanmak ve evden gitmek istedim beni göndermiyor. Boşanmak istemiyor hic bir şey olmamış gibi hayatimiza devam etmemizi söyledi. Ben çok yoruldum kafamda binlerce sorular var ve ne yapacağımı bilmiyorum lütfen bana bir tavsiye verebilir misiniz!?
Gizli KullanıcıKarımla artık eskisi gibi anlaşamıyoruz
8 senedir evliyim ve evlilik sebebi ile yurt dışına çıktım ilk başlarda evliliğimiz gayet normal gidiyordu arada tartışsak bile bir şekilde çözüme ulaşıp hallediyorduk ama çocuklar doğduktan sonra eşim annelik görevini daha çok benimsedi ve aynı evde ayrı odalarda uyumaya başladık son üç yıldır ve son zamanlarda artık birbirimizi anlayamıyoruz ve her hareketim bir eleştiri konusu oluyor yakın arkadaşına evimizde olan her detayı benden önce anlatıyor bi şeye karar vermesi gerekirse artık fikir alma işini bile bırakti nerdeyse hiç birşey sormuyor sürekli kavga ortak bi aktivitemiz yok o dizi izliyor ben tarih programı falan oturup konuşamıyorum artık sürekli kavga son zamanlarda benden hamile kaldığı için pişman olduğunu bile söyledi ben evde durunca onu rahatsız ediyor muşum evde olmayınca akşamları en azından kafa dinliyorum diyor zaten bana yakınlık gösterme ve ilgi duyma yok nerdeyse hiç bir zaman olmadi ben de artık doldum bu yere kadar dayanamıyorum artık bir evde iki oda arkadaşı gibi yaşıyoruz
Gizli KullanıcıAilemin psikolojime etkisi
Merhaba ben 19 yaşındayım, ailemle hep çatışma içerisindeydik özellikle annemle annem narsist bir insan onun istediklerini yaparsam beni sever yapmazsam sevmez kendi kararlarımı almamdan rahatsız olur,onun istediği bir şey yapmazsam çıldırır ve öyle bir hal alırki sanki annem değilde düşmanın bana karşı hep öyleydi öyle hakaretler ediyorki bana, Bir insan evladına nasıl böyle şeyler söyler şoka giriyorum. üstüne ağlayarak bana vicdan azabı çektirmeye çalışıyor. Bir insan kızına şeytan der mi inşallah ömür boyu mutlu olamazsın sürünürsün diye beddua etti, tabiki benimde hatalarım vardır yoktur diyemem ama ben asla hakaretle yaklaşmadım. Dışardan herhangi bir insan bana böyle aşağılayacı hakaretlerde bulunsa üzülmem, ama o benim öz annem, insanı annesi sevmezse kim sevebilirki, Ve eskiden ağlardım bana hakaret ettiğinde şu an ağlayamıyorum sanki duygularım alınmış belkide alışkanlıktandır. Donma tepkisi veriyorum. Ve maalesefki ona karşı sevgim kalmadı annem olsa bile ona annem gözüyle bakamıyorum bunun nedenide bana olan kötü davranışları, psikolojim o kadar bozuldu ve herşeyi o kadar içinde yaşamışımki geçen gün sinir krizi geçirdim bağırdım ve rahatladım sanki. Hayatta hiçbir şey istediğim gibi olmadı kendimi de hiç sevemedim zaten dış görünüş, karakter hep kusur buldum kendimde, hep başkaları beni çok sevsin diye çırpındım, annenin doyuramadığını dünya doyuramazmış diye bir laf vardır o kadar doğru ki, Ben daha kendi annemden sevgi, ilgi alamamışım elin insanlarından beklemem saçma, Babam desen hayatımla alakalı hiçbir şey bilmez, uzun zaman şehirdışında çalıştı oda eski düşünceli, muhazakar bir insandır. Doğum günümü bilir mi oda şüpheli, gitmek istiyorum evden, içim acıyor, üzülmekten yoruldum sevilmemekten yoruldum. Hep yetersiz görülmek hep vazgeçilen kişi olmaktan yoruldum. Annemin bana vermediği sevgiyi ben herkese vermeye çalıştım ama yinede yaranamadım, olmadı, ne sevilebildim nede bu hayatta mutlu olabildim. Bazen yaşamak bile zor geliyor çünkü mutlu hissetmiyorum. Ne yapabilirim ?
Gizli Kullanıcı
