Aile Kategorisi

öfke problemim var

ablamla sürekli kavga ediyoruz. az önce yine eşyasını görmeden yere koyduğum için bağırdı ve üzerine benim bilgisayarımı kıracağını söyledi bir daha eşyasını yere koyarsam. ve bu beni çıldırttı. evdeki birçok şeyi kırdım, kapının camı, elime geçen herşeyi. .. ve bu durumdan en çok annem etkileniyor. bu yüzden kendimi kontrol etmeye çalışsam da b u tarz patlamaları nadiren de olsa yaşıyorum. on kere sustuysam artık on birincide dayanamıyorum sınırlarımı çok zorluyor. sürekli bir hizmet bekleniyor benden. kendisi pek birşey yapmıyor. temizlik yemek vs artık bende bazen bu şekilde patlıyorum ama yine en çok üzülen ben oluyorum annemin yanında oldugu için tüm bunlar. kendime yine kızamıyorum çünkü çok sabırlıyım. bu patlamalar haklı demiyorum ama yerimde başkası olsa çeker gider diye düşünüyorum. .. bana yardımcı olur musunuz?

Eşim kadınlık gururumu kırdı ne yapmalıyım?

Üç yıldır sevgiliydik yaklaşık yedi aydır evliyiz eşim 35 yaşında ben 23 o benim ilk sevgilim ilk eşim oldu cinsel ilişkimizde defalarca yatakta bırakıldım ve üstüne bayan videoları izlemesi fotoğrafları izleyip onlarla takılması ve bana gelince sağlıksal olduğunu hiçbir duygu beslemediğini benim onu etkilemediğimi söylemişti ve annesine düşkün annesi defalarca beni rencide eder açık sözlüyüm diyerekten beni hep küçük düşürdü ona karşı hep sessiz kaldı ve eşimle bunu defalarca tartıştık aile boyutuna geldi boşanmaya karar verdim hala hatasını kabul etmiyor psikolojim altüst oldu ay başları göremez oldum çok stresliyim ne yapmalıyım hocam bana yol gösterin

sedefozturk

Kırgınlıklarımı nasıl unutabilirim?

Eşimin ailesiyle sorunlar yaşadım. Birisiyle bir şey konuştum diğerlerine anlattı. Ama onun bana onlar hakkımda söylediklerini halen kimseye söylemedim. Şu an ben hatalıyım ve kırgınlar hatta küs olduklarım bile var. Kendi söylediklerini unutup beni suçlu konumuna düşürdüler. Bir sorun mu var dediğimde de sürekli bir geçiştirme halindeler. Kendileri bir grup ben dışarda kaldım ama bazı şeyleri söylemediğim için oldu bu daha çok.

Menfaatine düşkün insanlara karşı mesafe

Nereden nasıl başlanır bilmiyorum. İçimde bitmek bilmeyen bir yas süreci ve hayal kırıklıkları var, özellikle de kendimle ilgili. 30 yaşındayım ama bu yaşıma kadar hayal ettiğim, heveslendiğim hiçbir şey gerçek olmadı. İstediğim okullara gidemedim, bir meslek sahibi olamadım. Evlenmek planlarımdaydı ama bu kadar erken değildi. 18 yaşında evlendim, şu an 30 yaşındayım ve 4 çocuğum var. Anne olmak hayalimdi ama en büyük hayalim öğretmen ya da hemşire olmaktı. Bu hep içimde ukte kaldı. Kendimi berbat hissediyorum, sanki boşa geçmiş bir ömür gibi. Gençliğim bile boşa gitmiş gibi geliyor. Eskiden cıvıl cıvılken şimdi içine kapanık, soğuk birine dönüştüm. Çevremdeki menfaatçi ve bencil insanlar yüzünden hayattan soğudum. Eşim iyi bir insan ama hep eksik görür, hiçbir şeyden memnun olmaz. O insanlarla arama mesafe koyamıyorum çünkü yapayalnızım. Kardeşlerimle de bağım koptu. Gurbetteydim, uzaktaydım ama yaşananlardan beni sorumlu tuttular. Telefonumun bile olmadığı zamanlar oldu. Şimdi hiçbiriyle görüşmüyorum. Evliliğin ilk yılları çok zordu, ciddi bir kültür şoku yaşadım. Eşimin ailesinden çok ağır sözler duydum. Hamileliğimde bebeğimi kaybetme tehlikesi yaşadım, çocuğum yoğun bakımda yattı ve ben yine yalnızdım. Yalnız kalma korkusu yüzünden kimseyle mesafe koyamiyorum. Zaten yalnız bir cocuktum. Hep hastaydim. Annemi daha 4 yaşındayken kaybettim. Bakın mesafeyi koruyamiyorum. Beni kullanmak isteyen menfaatci insanlarla nasıl mesafe kurucam. Bilmiyorum.

Kocamla iletişim sorunu yaşıyorum

Son zamanlarda yine iyi değilim. Bunun sebebi hayat arkadaşımdır. Yaklaşık 5 yıldır evliyiz ama artık bu davranışlar beni ciddi şekilde rahatsız ediyor. Mesela nereye gittiğini söylemiyor. Ben yazıp sorduğumda “dışarıdayım, çocuklarla” diyor. “Ne oldu, niye?” diye sorunca da açıklama yapmıyor. Ben de diyorum ki: “En azından giderken haber ver, bileyim. ” Ama cevabı hep aynı oluyor: “Neden söylemeliyim? Ben sana hesap mı vereceğim?” İşte bu tavırları beni çok yoruyor.

Nergiz555

Sınır koyma konusunda ve insanlarla konuşurken sıkıntı yaşıyorum

Merhaba,Uzun süredir aile ilişkileri ve yaşadığım hayal kırıklıkları nedeniyle ciddi duygusal zorlanma yaşıyorum. Çocukluğumdan beri ihmal, hastalık ve yalnızlıkla büyüdüm. Buna rağmen insanlarla bağ kurmayı, özellikle kardeşlerimle yakın olmayı çok istedim. Ancak yıllar içinde gördüm ki bu ilişkiler çoğu zaman tek taraflı, menfaat temelli ve beni yıpratan bir hâl almış. Bugün geldiğim noktada, kardeşlerimle ve çevremdeki bazı insanlarla yaşadığım değersizlik, hor görülme ve suçlanma duyguları içimde derin bir kırgınlık oluşturdu. En zorlayıcı tarafı ise, eskiden sosyal, konuşkan ve kendini rahat ifade edebilen biriyken artık insanlarla konuşurken yoğun anksiyete yaşamam. Konuşurken donakalıyor, iki cümleyi bir araya getirmekte zorlanıyorum. İyi niyetli olmama rağmen sınır koyamadığımı, yalnız kalmamak için beni inciten ilişkileri sürdürdüğümü fark ediyorum. Bu durum özgüvenimi ve ruh sağlığımı olumsuz etkiliyor. İnsanlara nasıl sağlıklı mesafe koyabileceğimi, suçluluk duymadan sınırlarımı nasıl koruyabileceğimi ve kişisel gelişimimi nasıl destekleyebileceğimi öğrenmek istiyorum. Evli ve çocuklu biriyim. Destek alma konusunda çevresel ve ailesel kısıtlarım olduğu için bu süreci mümkün olduğunca sakin, güvenli ve bilinçli şekilde yürütmek istiyorum. Amacım kimseyle kavga etmek değil; kendimi koruyabilmek, duygusal olarak güçlenmek ve tekrar kendim olabilmek. Bu konularda profesyonel bakış açınıza ve yönlendirmelerinize ihtiyacım var. Teşekkür ederim.

Ailemle neredeyse her konuda farklı düşünüyorum ne yapmalıyım?

Dediğim gibi ahlak olsun siyasi olsun ailemle çoğu konuda uyuşmayan düşüncelerim var. Ailemle düşüncelerimin uyuşmaması da ilerde evlenirken ve benzeri konularda sıkıntı yaratacak kadar büyük bir seviyede ve bu olay beni çok bunaltmaya başladı sürekli bu konu hakkında düşünüp duruyorum. İşte diyolar ki evleneceğin kişi düzgün giyinmeli , alkol vb. kullanmamalı ama benim hiç böyle çizgilerim yok aileminse çok var ve bu konuları ailemi karşıma alıp konuşmaya da çekiniyorum çünkü hala ekonomik olarak onlara bağlıyım ve ne yapacağımı bilemiyorum.

Kendimi nasıl düzeltebilirim?

Benim annem çok kısıtlayıcı bir anne ama bana bisey olmasından korktuğundan değil bana karşı farklı bir duygusu var ve sureklı ondan kaçmaya çalışıyorum mesela suan onun baskısından kaçıp babanemlere yerleştim annem temızlık yapma zorunluluğu verıyor sureklı bana eger onu yapmasam benı dovuyor laf soluyor benı sevmıyor opmuyor bıle babam da ayrıca cezaevınde ve yokluğu koyuyor annemler ayrı ve ben annemden çok sıkılıyorum gerçekten dayanamayacak hale gelıyorum bazen kendime zarar verıyorum sureklı ve pıskolojım çok bozuldu bunu gerçekten soluyorum çok bozuk boyle birine bısey söylerken bile cekınıyorum annemden kalan bi travma kendimi oldurecek duruma gelıyorum bazen ve kendimi çok değersiz hisedıyorum nasıl duzeltıcem kendımı

Stres yapmadan alkol alan bir insanla nasıl baş edebilirim?

Yoruldum usandim artik 2 cocukla ve ona yapma demekten bunu huzurum kalmiyor bana bir zarari yok ama rahatsiz oluyorum bu durumdan kac defa soylediysem tamm diyor en fazla 2 gun sonra yine ayni gene içip sızıyor cocuklarim ve ben uzuluyoruz bu duruma yaslari on ve 6 daha cok kucukler ama herseyi anliyorlar onlarda uzak duruyor bu durum oldugu icin offfff

Çok kısıtlayan ve sürekli kavga eden ebeveyn ile nasıl mücadele edebilirim?

Annem herşeyime müdahele eden bir kadın. Yaptıklarım asla yeterli gelmiyor. Dünkü kına yüzünden tartıştık bugün kıyafetimden utanmış sadece sıfırkoldu ve uzundu. Bu yaşta hala onlarla yaşıyorum. Ağlamaktan başım ağrıyor mesajda kavga ettik. Hep aynı döngü çok da yoruldum. Annem bitse babam kavga başlatıyor. Ağlamamı durduramıyorum. Bu döngüden de yoruldum. Mesafe koyuyorum ama aynı evin içinde olmuyor. Artık herkese mesafe koydum. Yeterki evden çıkmayım kavga olmasın diye. Artık içimden bile gelmiyor dışarı çıkmak ama böyle de çok mutsuzum. Bir kez kafamı dağıtacağım birşey yapsam arkasından ağlayana kadar dürtüklüyorlar. Diyorum hiçbirşey yapmayım böyle de ağlıyorum her gece iş ev sadece. Eve maddi katlım da var ama ne versem yetmiyor onlara hep daha çok. Bir psikolog ile çalışmak istiyorum ama diyorum ki ne yapılabilir. Olgunlaşmamış ebeveynlerin yetişkin çocukları kitabını okumuştum orada da mesafe koyun diyor psikolog da böyle söyleyecek. Ama aynı evin içinde yapamıyorum. Erkek arkadaşıma anlatıyorum bence o da bunaldı. Çok çıkmazda dayanılamaz bir haldeyim ben ne yapabilirim Allah aşkına. Birinin bir yok göstermesine öyle de ihtiyacım var ki