Aile Kategorisi

Nasıl kendime değer verip aynı evde yaşadığım insanların beni etkilememesine izin vermem?

Aynı evde, aile gibi yaşıyoruz ama değiliz çünkü iki ayrı devlet gibiyiz ve bana göre bunu ilk onlar yapıyor gibi geliyor, bence zaten öyle. Her on günde bir, bir mutluyuz, bir küs. Çok sıkıldım onlarla aynı evde yaşamaktan. Sadece bana değil, beni diğer insanlara da şikâyet ediyorlar, cidden bu durum beni çok yoruyor. Nasıl davranacağımı bilmiyorum, bu kadını sevmeli miyim, sevmemeli miyim, hiç bilmiyorum. Bir bakıyorum çok iyimser, çok seviyorum. Bir bakıyorum beni şikâyet ediyor, nefret ediyorum. Yorucu.

Güven problemimle nasıl başa çıkabilirim

Merhaba. Eşimin de benim de ikinci evliliğimiz. 7 yıllık evliyiz. Benim bir kızım vardı, onun çocuğu yoktu. Eşimden de 2 çocuğumuz oldu. Eşim normalde evine, evliliğine çok bağlı, bizimle vakit geçirmekten hoşlanan biri. Evliliğimizin 6 yılına kadar kıskançlıklarından dolayı aşırı yorulmuştum. Hatta konular boşanmaya gidecek hale gelene kadar beni boğuyordu. Ama ikinci evliliğim ve kızım olduğu hâlde onu baba olarak biliyordu. Kıskançlığı haricinde ele alınacak çok ciddi tartışmalarımız olmazdı. Neyse… Bu yıl son hamileliğimde çok riskli bir gebelik ve riskli bir doğum sürecim olacağını öğrendik. Eğer son ayımda kanamayla başlayan bir doğum olursa ölüm riskim çok yüksekti. O yüzden donanımlı bir hastanede doğum yapmam gerekiyordu ve bulunduğumuz yerde değil, şehir dışında doğum yapmak zorunda kaldım. Bu süreçte ilk defa oğlumdan ayrı kalacaktım ve bu beni aşırı etkiliyordu. Hastanede annem benim yanımda kaldı, eşim annemin evinde yalnız kaldı. Ben üzüntüden acil sezaryene alındım, gece 3’te. Neyse ki çok şükür kızım da ben de ameliyattan sağ salim çıktık. Ama benim 12 saatlik ölüm riskim, kanamamdan dolayı devam etti ve bunu da daha sonra atlattık. Aslında neden bu kadar detaylı anlattığımı şimdi anlayacaksınız. En zoruma giden yer de burası… Eşim vardiyalı sistemde güvenlik olarak çalışıyor. Daha sonra, kırkım çıktıktan sonra, ilk defa başka bir sebepten dolayı güvenim sarsılmıştı ve hiç kurcalamadığım kadar telefonunu kurcaladım. Eşimin zaman zaman, ayda bir ya da iki defa, 2–3 dakikalık porno izlediğiyle karşılaştım. Ben o gün hayatımın şokunu yaşadım. Özellikle bir insan karısını kıskançlıkları yüzünden 7 sene, her yerde, zaman mekân fark etmeden zehir ediyorsa ve sonra porno izlediği ortaya çıkıyorsa, benim güvenim her şeyim yerle bir oldu. İçimi anlatamıyorum; öyle büyük fırtınalar kopuyor ki içimde, sanki kalbim acıyor. Özellikle beni hastanede bıraktığı gün annemin evine uyumaya gitmişti. Sözde oradayken bile, eşi ölüm tehlikesindeyken bunları izlemesi bana ihanet gibi hissettirdi. Ben sadece üzüldüğümde bile aklıma seks gelmezken, ölüm tehlikesi olan bir eşin aklına seks nasıl gelir? Benim beynim almıyor. Benim için en ağırı şu an onunla evli olmam. Boşansaydım rahatlayacaktım sanki, içimi hafifletecektim. Ama 3 çocuğum var ve yeni doğum yapmıştım. Bu konular yüzünden sütüm gitti, çocuklarıma yetemedim. Güvenim gitti, insanlara inancım gitti. Eşime duyduğum güven ve sevgi yerle bir oldu. Bu konu beni derinden çok sarstı. “Bunu bana nasıl yapar?”, “Ben hak edecek biri miyim?” diye düşünmeye başladım. Kendimde sorun arar oldum, kendimi suçladım, kusur aramaya başladım. Kendimi yetersiz hissediyorum. Benim öyle abartılacak kıskançlıklarım yoktur ama bu tarz konuları da kabul edecek bir yapıda değilim. O yüzden kendime yediremiyorum. Eğer böyle şeylere ara ara bakan biri olduğunu bilseydim asla evlenmezdim. Benim bir kızım var ve ben ona, kızımla ilgili sonsuz güven verdiği için evlendim. Zaten bir kere ağzım yanmıştı, bu yüzden eş seçiminde çok daha dikkatli davranmıştım. Eşim çok pişman. Çok ağladı, çok yıprandık. “Bir daha asla yapmam” diyor. “Bu benim dönüm noktamdı. Belki de sana 7 yıl boyunca her şeyi zehir ettim, o 7 yılı sana telafi edeceğim. Senin istediğin gibi bir eş olacağım. Sen bunların hiçbirini hak eden biri değilsin” diyerek defalarca yalvardı, ağladı. Ama tekrar yapar mı bilmiyorum. Hiç güvenmiyorum.

Eşim ile eski konulardan ayrılamama

Merhaba 3 yıldır evliyim evlilik zamanı ailem istemedi ve bazı sorunlar yaşadık maddi manevi olarak ve arada kaldım o dönem sonrasında ailem ile bağı kestik sonrasında maddi sıkıntılar çıktı eşim yardım etti devamlı vakit geçiren bir çiftiz her zaman yardımcı olurum ama her ay eski konular açılıyor devamlı ağır kelimeler kullanıyor özür diliyorum ama yetersiz kalıyor ve kavgalar uzuyor sadece son dönemde hem maddi hem manevî olarak aşırı yıpratıyor beni bir kaç defa konuşmayı denedik tamam diyor ama sonra yine aynı konuyu açıyor bende aynı konuları duymak istemiyorum ne yapmalıyım.

Gerçekten seviyor muyum bilmiyorum.

Merhabalar 8 ay önce birisi ile ciddi bir ilişki yaşamaya başladım. İlk gördüğüm gün onu çok beğenmedim ama yine de zaman tanımak istedim. Bu şekilde 8 ay geçti her hafta yüzyüze görüşme yaptık arada sırada ona karşı içimde hoşlantı hissediyorum ama bir türlü bu sevgimden emin olamıyorum. Onun yanındayken hala onu yabancı gibi hissediyorum. Mantığıma çok uyuyor o da bana çok değer veriyor ve çok seviyor. Aklım çok karışık onunla devam etmeli miyim. İleride sevgim daha da artar mı böyle mi devam eder bilmiyorum. O bana zaman çok tanımıyor hemen benden evlenmek için cevap bekliyor. Bir taraftan onu onun beni sevdiği gibi sevmeyi çok isterdim. Ama benim sevgim o kadar büyük değil ne yapmalıyım. Şunu düşünmeden edemiyorum ben normal yaşantımda da insanlara çok fazla güvenip hemen sevemiyorum bunun olması için uzun bir süre geçmesi ve ona çok güvenmem gerekiyor. Bu böyle bir şey mi acaba yoksa insan evleneceği adama karşı çabucak bir duygu besler mi

Herkese yetişip kendime geç kalıyorum

Küçüklüğümden bu yana ailem çalıştığı için kendi başıma hallettim çoğu şeyleri sorumlulukları yüklendim en basitinden kardeşimi okula götürür kendi harçlığımdan ona yemek alırdım birinci sınıfta bile okula tek gidip geliyordum sonra büyüyünce aileme yardım ettim bir şey olduğunda koşmaya çalıştım arkadaşlarımda sınır koyabiliyorum ama ailemde bu olmuyor. Şu an çalışıyorum kendi paramı kazanıyorum ama bunda bile rahatça harcamaya hakkım yok gibi hissediyorum herkesin yardımına koşarsam var oluyorum gibi 24 yaşındayım çok yorulduğumu hissediyorum kendime gelince enerjim hiç kalmıyor bazen istedikleri şeyi yapmazsam kimse yapmıyor yine bana kalacak diye düşünüyorum tek çocuk değilim ama en büyüğü bile sorumluluklarını yerine getirmiyor evde orada burada herkesin yardımına koşmaktan yoruldum ama diğer türlü nasıl yaşanır? Kendi hakkıma girmek istemiyorum daha fazla yorulmak istemiyorum beynimin içi hiç susmuyor evde herkesin sorumlulukları birbirine girmiş durumda herkes iyisin diyor ama bilmiyorlar ruh halimi durduk yere ağlıyorum hayat akıp gidiyor gibi hissediyorum kendime kurallar koysam da uygulayamıyorum kardeşimi seviyorum ama o bile ben varım diye rahat davranıyor

öfke problemim var

ablamla sürekli kavga ediyoruz. az önce yine eşyasını görmeden yere koyduğum için bağırdı ve üzerine benim bilgisayarımı kıracağını söyledi bir daha eşyasını yere koyarsam. ve bu beni çıldırttı. evdeki birçok şeyi kırdım, kapının camı, elime geçen herşeyi. .. ve bu durumdan en çok annem etkileniyor. bu yüzden kendimi kontrol etmeye çalışsam da b u tarz patlamaları nadiren de olsa yaşıyorum. on kere sustuysam artık on birincide dayanamıyorum sınırlarımı çok zorluyor. sürekli bir hizmet bekleniyor benden. kendisi pek birşey yapmıyor. temizlik yemek vs artık bende bazen bu şekilde patlıyorum ama yine en çok üzülen ben oluyorum annemin yanında oldugu için tüm bunlar. kendime yine kızamıyorum çünkü çok sabırlıyım. bu patlamalar haklı demiyorum ama yerimde başkası olsa çeker gider diye düşünüyorum. .. bana yardımcı olur musunuz?

Eşim kadınlık gururumu kırdı ne yapmalıyım?

Üç yıldır sevgiliydik yaklaşık yedi aydır evliyiz eşim 35 yaşında ben 23 o benim ilk sevgilim ilk eşim oldu cinsel ilişkimizde defalarca yatakta bırakıldım ve üstüne bayan videoları izlemesi fotoğrafları izleyip onlarla takılması ve bana gelince sağlıksal olduğunu hiçbir duygu beslemediğini benim onu etkilemediğimi söylemişti ve annesine düşkün annesi defalarca beni rencide eder açık sözlüyüm diyerekten beni hep küçük düşürdü ona karşı hep sessiz kaldı ve eşimle bunu defalarca tartıştık aile boyutuna geldi boşanmaya karar verdim hala hatasını kabul etmiyor psikolojim altüst oldu ay başları göremez oldum çok stresliyim ne yapmalıyım hocam bana yol gösterin

sedefozturk

Kırgınlıklarımı nasıl unutabilirim?

Eşimin ailesiyle sorunlar yaşadım. Birisiyle bir şey konuştum diğerlerine anlattı. Ama onun bana onlar hakkımda söylediklerini halen kimseye söylemedim. Şu an ben hatalıyım ve kırgınlar hatta küs olduklarım bile var. Kendi söylediklerini unutup beni suçlu konumuna düşürdüler. Bir sorun mu var dediğimde de sürekli bir geçiştirme halindeler. Kendileri bir grup ben dışarda kaldım ama bazı şeyleri söylemediğim için oldu bu daha çok.

Menfaatine düşkün insanlara karşı mesafe

Nereden nasıl başlanır bilmiyorum. İçimde bitmek bilmeyen bir yas süreci ve hayal kırıklıkları var, özellikle de kendimle ilgili. 30 yaşındayım ama bu yaşıma kadar hayal ettiğim, heveslendiğim hiçbir şey gerçek olmadı. İstediğim okullara gidemedim, bir meslek sahibi olamadım. Evlenmek planlarımdaydı ama bu kadar erken değildi. 18 yaşında evlendim, şu an 30 yaşındayım ve 4 çocuğum var. Anne olmak hayalimdi ama en büyük hayalim öğretmen ya da hemşire olmaktı. Bu hep içimde ukte kaldı. Kendimi berbat hissediyorum, sanki boşa geçmiş bir ömür gibi. Gençliğim bile boşa gitmiş gibi geliyor. Eskiden cıvıl cıvılken şimdi içine kapanık, soğuk birine dönüştüm. Çevremdeki menfaatçi ve bencil insanlar yüzünden hayattan soğudum. Eşim iyi bir insan ama hep eksik görür, hiçbir şeyden memnun olmaz. O insanlarla arama mesafe koyamıyorum çünkü yapayalnızım. Kardeşlerimle de bağım koptu. Gurbetteydim, uzaktaydım ama yaşananlardan beni sorumlu tuttular. Telefonumun bile olmadığı zamanlar oldu. Şimdi hiçbiriyle görüşmüyorum. Evliliğin ilk yılları çok zordu, ciddi bir kültür şoku yaşadım. Eşimin ailesinden çok ağır sözler duydum. Hamileliğimde bebeğimi kaybetme tehlikesi yaşadım, çocuğum yoğun bakımda yattı ve ben yine yalnızdım. Yalnız kalma korkusu yüzünden kimseyle mesafe koyamiyorum. Zaten yalnız bir cocuktum. Hep hastaydim. Annemi daha 4 yaşındayken kaybettim. Bakın mesafeyi koruyamiyorum. Beni kullanmak isteyen menfaatci insanlarla nasıl mesafe kurucam. Bilmiyorum.

Kocamla iletişim sorunu yaşıyorum

Son zamanlarda yine iyi değilim. Bunun sebebi hayat arkadaşımdır. Yaklaşık 5 yıldır evliyiz ama artık bu davranışlar beni ciddi şekilde rahatsız ediyor. Mesela nereye gittiğini söylemiyor. Ben yazıp sorduğumda “dışarıdayım, çocuklarla” diyor. “Ne oldu, niye?” diye sorunca da açıklama yapmıyor. Ben de diyorum ki: “En azından giderken haber ver, bileyim. ” Ama cevabı hep aynı oluyor: “Neden söylemeliyim? Ben sana hesap mı vereceğim?” İşte bu tavırları beni çok yoruyor.

Nergiz555