AileKategorisi
Aileyle yaşamak, sevmek kadar sabretmeyi de gerektiriyor. Çocuklarla, partnerle ya da aile büyükleriyle daha sağlıklı ilişkiler kurmak için bazen sadece doğru bir bakış açısı yeterlidir.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Soğuk ve sevgisiz bir anneyle büyümek
Annem bildiğim bileli bana hiç sevgisini göstermedi. Ailenin son çocuğuyum, tek kızım. İki abim var, muhtemelen ben yanlışlıkla oldum. Abilerim de aramda 18-20 yaş var. Şu an 22 yaşımdayım ve annem 60, babam 70'e yakın yaş var. Annem babam hep yaşlıydı. Okulda arkadaşlarım babamı dedem zannederlerdi. Babam anneme göre daha sakin, biraz daha sevgi gösteren biriydi. Büyük abim de öyle, ama ben annemin bir kere başımı okşadığını, “Canım kızım, seni seviyorum” dediğini, bana güzel sözler söyleyip gönlümü hoş tuttuğunu hatırlamıyorum. Abim ve babam bile “Esmayı şımartmayın” tarzında şeyler söylerdi, kendisi de babasından böyle görmüş. Aklıma geliyor, acaba yanlışlıkla oldum diye mi annem beni sevmedi diye. Benim okumam için elinden geleni yaptı, beni kurslara, dershanelere gönderdi ama beni sevgi yönünden eksi bıraktı. Anneme şu an bile içimde aman aman bir sevgi yok, çünkü ondan hiç görmedim ve bu beni bu yaşımda çok etkiliyor. Yakında evleniyorum. Annem bu zamana kadar beni hep eleştirirdi, en ufak şeyde kızıp bağırırdı, ama evleniyorum diye galiba bu ara duygusala bağladı. Bana kızıp bağırmıyor, daha anlayışlı; evlenmemi istemedi, çok erken buldu; şimdi de üzülüyor, bence 22 yıldır benimle anne-kız ilişkisi kuramadı diye. Ben 10 yaşındayken abim evlendi, annem yengemle benden daha yakın oldu. Tamam, ona da sevgisini göstermez, ama her şeyi ona sorup danışır; onunla arkadaş gibi oldu. Benim evlilik muhabbetim açılınca, benle konuşmaya başladı; zaten konuştuğumuz tek şey benim evlilik telaşım hakkında şeyler… Benim de içimde vicdan azabı oluyor ya annem ölürse pişman olursam diye. Annem benimle bir bağ kuramadı, bana enerjisi kalmamış gibiydi. Tabii, 40 yaşında anne olunca şimdi de aramızda duvar ve resmiyet var, ama içimde ya ölürse korkusu var. O kadar yalnızım ki, annenle iyi değilsen kim olursa olsun, yalnızsın. Hep özendim anneleriyle arkadaş gibi olan arkadaşlarıma.
Gizli Kullanıcı
Anne-kız ilişkisinde anneden kaynaklı saygısızlık ve değersizlik
Annem bana saygı göstermiyor. Ben senin hizmetçin miyim, diyor. Git halanda yaşa, seni istemiyorum, diyor. Sürekli hakaret ediyor. Evde özel alanım yok. Benden resmen nefret ediyor. Artık dayanamıyorum. Burası otel mi diyor (odamda ders çalıştığım için) sürekli evden git diyor. Halamı kıskanıyor. Ama bunların yanında da bensiz dışarı çıkamıyor, korkuyor. Küçükken bebekken yaptığım şeyler için bile bana şu an hakaret ediyor. Ruhum kaldırmıyor artık.
Gizli KullanıcıDuygu mu mantık mı?Nasıl karar vermeliyim
Ben bir ilişki yaşıyorum ve duygularım çok karışık. 39 yaşındayım, daha önce evlendim ve boşandım, çocuğum yok. Birlikte olduğum kadın 49 yaşında, o da boşanmış ve 17 ile 19 yaşlarında iki erkek çocuğu var. Aramızda 10 yaş fark var. Ben daha muhafazakâr bir aileden geliyorum, o ise tesettürlü değil ve ben onun kapanmasını istiyorum. Bu durumlar geleceğe dair kafamı karıştırıyor. Ailem bu ilişkiye karşı. Yaş farkı ve çocuk konusu onlar için önemli. Kadının yaşı nedeniyle çocuk olmayacağını düşünüyorlar ve bu da beni etkiliyor. Çünkü ben çocuk sahibi olmak istiyorum ve bu ihtimalin gerçekleşmemesi beni düşündürüyor. Bir yandan bu kadını çok seviyorum ve o da beni seviyor. Aramızda güçlü bir bağ var. Ama içimde bu ilişkinin uzun vadede yürümeyeceğine dair bir his var. Uzun vadede mutlu olamayacağımızı düşünüyorum ve bu his sürekli içimde duruyor. Evlilik konusunda onu ben ikna ettim ve şimdi geri adım atarsam haksızlık etmiş gibi hissediyorum. Bu da bana suçluluk yükü getiriyor. Ayrıca birlikte yaşam planı olarak dubleks bir evde yaşamak istiyor. Kadının çocuklardan çekinmesi ve zaman zaman utanması, onun da bu ortamda rahat edememesi beni düşündürüyor. En zorlandığım şey şu: Onu kaybetmekten korkuyorum ama evlenmekten de korkuyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum ve netleşmeye ihtiyacım var.
Gizli Kullanıcıİlişkimde affetme yolu
36 gün önce bir ihanet gördüm. Eşim ve öz ablam 9 aydır beraberlermiş. Ve ben düşünüp taşındım, eşimi affedeceğim. Sadece kafamda yaşadıkları detaylar aklıma gelince panik atak geçiriyorum. Kaygım, çok fazla kıskanclık. Ama duygularım eşime çok yoğunlaştı. Sevgim, hissim anormal mi düşünüyorum? Nasıl rahatlayabilirim… O da pişman gibi ve inanmak istiyorum. Kafamda bir yerlere oturdu bir şeyler. Bana yardımcı olursanız sevinirim.
Gizli KullanıcıNasıl ailemi düşünmeyi bırakabilirim
Dayım babamdan borç almış, yüklü miktarda ve bu parayı ödeyememiş. 3 aydır da kredi yüzünden de maaşı gelmiyor babama. Buzdolabımız bomboş ve ben 12. sınıf öğrencisiyim. Sınavla uğraşmam gerekirken ailemle uğraşıyorum. Annemle babam her gün kavga ediyor. Ben artık bunaldım, başımı alıp gitmek istiyorum ama gidecek kimsem yok. Doğrudürüst ders bile çalışamıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bana yardım edin. Borç yüzünden üniversiteye gidemeyeceğim diye korkuyorum, sanırım da gidemeyeceğim. Annemin psikolojisi bozuldu. Evde huzur yok. Her gece ağlayıp uyuyorum. Psikolojim bozuldu. Artık bu sıkıntılardan anneannemden borç istedik, vermedi. Kendi oğlu verse ölecek sanki de vermiyor. Diğer dayım da anneannemin maaşını biz alıp yiyeceğiz sanıyor. Herhalde o da maaşı vermek istemiyor. Dedem yaşasaydı bulurdu, borç-harç olurdu. Yok ama dedem hayatta değil. Bu borç yüzünden annemle babam boşanmayı düşünüyorlar boşanırlarsa ben napıcam kimse beni almazsa nolacak
Gizli KullanıcıSaygı görmemek dıslanmak
Merhaba. Biz evleneli 20 yıl oldu ve eşim hiçbir zaman beni korumadı. Şimdi 5 yıldır aile apartmanına taşındık. Ne kadar sınır koymaya çalışsam da, eşim beni dinlemeyip annem ve babam diyerek sınırları yıkıyor ve ben hiçbir zaman dikkate alınmıyorum. Diğer eltilerim kayınvalideme ne yaparsa yapsın, onun acısını benden çıkarıyorlar. Onlar azarlıyor, ben de azarlıyorum. Her zaman ben her şeyi yaparım, fedakârlık gösteririm. Artık ben de yoruldum, bir ihtiyacı olsa duymazdan geliyorum, eskisi gibi her şeye koşmuyorum. Hatta eşim gidiyor ailesine; ben arada bir gidiyorum. Birkaç sefer misafirlerime karışma diye tepki gösterdim; evime de gelmiyor. Kayınvalidemle gelip gidiyor; işim olduğunda ortada yok. Kendi işleri olduğunda çağırıp duruyorlar. Ama eltimin bir şeye ihtiyacı olsa, bunu dile getirdiği için kıskanıyor, diyor. Kendi aileme bile saygı duyulmuyor. Bayramlarda diğer eltilerimin ailelerini gezerler, benimkini es geçerler. Ben herkese gidiyorum, fakat kimse beni sayıp da gitmiyor. Bunu duyan eltim gelip gidip kayınvalidamların ailesine gidildiğini anlatıp duruyor. Hep eltilerim kendilerini acındırıyor, yok hastayız, yok şöyle böyle. Ben hasta bile olsam kimsenin haberi olmuyor. Aileme de kendime de saygı yok. Eşim "Boşver, kıskanılıyorsun, diyor.
Gizli KullanıcıZorla evlendirildim
Merhaba Aile baskısıyla daha doğrusu annemin baskısıyla amcamın oğluyla evlendim 7 ay oldu alışırım sandım ama alışmadım ondan tiksiniyorum şuan boşanmak istiyorum ama annem mantıklı düşün gibi şeyler diyerek beni ikna etmeye çalışıyor ama benim kararım net çevremdeki Kişiler beni manipüle etmeye çalışarak evliliğe devam etmem için zorluyorlar ama ben boşanmak istiyorum kimse arkamda değil destek olacak kimse yok napıcam bilmiyorum
Gizli KullanıcıAile baskısıyla kapanmak zorunda kaldım, açılmak istiyorum ne yapmalıyım?
Merhaba,Ben ortaokul 5. sınıftan beri başörtüsü kullanıyorum. 5–8 arasında yarı kapalıydım, ancak 9. sınıfa geçerken annemin ciddi baskı ve tehditleriyle tamamen kapandım. Annem din kültürü öğretmeni ve dini konulara çok bağlı. Günlük hayatı ibadetle geçiyor ve başörtüsüne büyük bir anlam yüklüyor. Açılmak istediğimi birkaç kez dile getirdim ama “Açılırsan annen olmam”, “Beni kaybedersin” gibi çok ağır sözlerle karşılaştım. 9. sınıfta beni okuldan almakla da tehdit etti. Şu an 12. sınıfım ve üniversite sınavına hazırlanıyorum. Aynı şeyleri tekrar yaşamak, eğitimimin yarıda kesilmesi ihtimali beni çok korkutuyor. Kendimi özgür hissetmiyorum. Başörtüsü benim için artık bir tercih değil, bir zorunluluk ve yük gibi. En yakın arkadaşlarımdan biri açıldı ve ona karşı özenme hissediyorum. Aynaya baktığımda özgüvenim düşüyor. Çoğu zaman isteksizce takıyorum. Önceden fotoğraf çekinmeyi çok severdim, şimdi ise doğru düzgün fotoğrafım bile yok. Makyaj yapmadan kendimi güzel hissetmiyorum. İçimde sürekli açılma isteği var. Bunu bastırmaya çalışıyorum ama her seferinde daha da büyüyor. Dinimden soğmak istemiyorum ama bu baskı beni uzaklaştırıyor. Ne yapmalıyım?
Gizli KullanıcıNasıl başa çıkabilirim?
Annemle asla anlaşamıyorum. O kadar bağım yokki evde yaptığı saçmalıkları görmeye tahammülüm yok. Hem ona bakmak zorundayım hem de nasıl bu kadar cahil olabilir diye düşünerek tetiklediği her durumda cinnet geçirecek gibi oluyorum. Temizlik hastası ve kendi evimde rahat edemiyorum. Yani elimde olsa 2 dakika yan yana olmam. Enerjim düşüyor sanki. Yanımda oldukça rahatsız oluyorum. Küçüklüğümle alakalı olduğunun farkındayım, bu saatten sonra değişmeyecekte ama ben de değişemiyorum yine değişmek katlanmak zorunda olan ben olmak istemiyorum artık.
Gizli Kullanıcıeşim bana odaklanamıyor ne yapmam gerekiyor
eşimle üç yıl bir ilişki yaşadık o ilişkinin ardından evlendik ve yedi aylık evliyiz yedi aydır eşimin iş yoğunluğu sebebiyle hiç vakit geçiremedik kendisinin sürekli yorgun olduğunu sürekli dinlemek istediğini sürekli uyumak istediğini dile getiriyor ve benimle hiç vakit geçirmiyor sanki zorla tutuyormuşum gibi cinsel hayatımız da çok sıkıntılı evlenmeden önce beni çok isteyen adam şimdi cinselliği sürekli ben başlatıyorum ve sadece onun ihtiyacı karşılanıyor ve bitiyor 24 yaşındayım hiç orgazm yaşamadım ve eşim de bunun için hiçbir çaba sarf etmiyor bu yüzden cinsel ilişki benim için sadece onu tatmin etmekmiş gibi geliyor ben de o duyguyu yaşamak istiyorum eşimle güzel vakitler geçirmek istiyorum sevdiğini dile getiriyor ama ben bunu hissedemiyorum çok yeni evliyiz ilk yıl hep zor geçer diyorlar ama ben böyle de bir evlilik istemiyorum ne yapmam gerekiyor
Gizli Kullanıcı
