Aile Kategorisi

Evlilik ile ilgili kafam çok karışık.

6 senelik bir ilişkim var. Erkek arkadaşım ile 6 senedir uzak mesafe ilişkisi yürütüyoruz. İlişkimiz de çok büyük sorunlarımız yok aslında,kendisi de güvenilir, dürüst bir insan. Ama benim için en büyük sorun evlilik aşamasına bir türlü geçemeyişimiz. 2 sene önce eşyaların bir kısmını aldık,aile tanışması yaptık ama gerisi gelmedi. En sonunda babamda bu iş bu şekilde devam ederse rızasının olmadığını söyledi. Ben evlilik için ne kadar istekliysem o da tam tersi uzak gibi. Ben artık aileme onunla ilgili bir şey söylemeye çekiniyorum bu aşama çok uzadı diye. . En sonunda dayanamadım ve patladım. Ben ailem ile senin aranda kalmak istemiyorum,bu şekilde uzatmaya giden bir ilişki istemiyorum artık diye. Önce beni suçladı başkalarının etkisinde kalıyorsun,bizim hatamız ailelerin erken tanışması oldu falan diye ama ben düşüncemde kararlı olunca beni anladığını,onunda bir şeyler düşündüğünü söylüyor ama bir çabası da yok. Ben bu konuşmayı yapalı 2 gün oldu, 2 gündür hiç konuşmadık. Açıkçası yoğun bir duygu ve kafa karışıklığı içerisindeyim şuanda. Bu ilişkinin sonucu ne olur acaba??

Kocamin bana narsist tanisi koyması

13 yıllık evliyim kocam bana narsist tanisi koydu. dokdor felanda değil sürekli kavga ediyoruz,3 yıl önce beni aldatigini ögrendim,bana ister inan ister inanma diyo hiç umrunda değil, ona güvenemiyorum,3 tane çocuğum var çocuklarım için çekiyorum,bir yandan yaptıklarına rağmen ondan kopamiyorumda,kimseyle bir iletişimi yok herkesi kötülüyor ve beni yanlizlastırmaya calisiyor kendisi gibi,ailesiylede hiç bir bagi yok. hic çevremiz kalmadı,bana sürekli sen narsistsin yada bipolar hastası demesi beni çok rahatsız ediyor. Telefonda sürekli açık sacik Kadinlara bakıyor,bana hiç ilgi göstermiyor,13 yıllık kocam birkez düğüne gidip dans bile etmedik,çok özeniyorum etrafımdaki çiftlere,kendisi ben agir insanları severim diyor,ama bende aksine çok sevecen sevgi bekleyen bir insanım. halbuki bana biraz ilgi gösterse belki hersey düzelicek,ne yapacağımı hiç bilmiyorum. biz Almanya’da yasiyoruz,sürekli benim kavgalarımızda burda Almanya’ya bırakıp kendisi Türkiye’ye gidiyor bir kaç ay sonra geri geliyor. ocaktan belli piskologa gidiyorum ilaç alıyorum ama sanki hiç bir ise yaramıyor. en çokta beni yaralayan bana sürekli sana oldum olası güvenmiyorum demesi,halbuki benim gözüm ondan başkasını hiç bir zaman görmedi. Ama derler ya hani kişi kendinden bilir işi diye,acaba oda gerçekten öyle mi,bana 13 yıldan belli bana güvenmediğini söylüyor. belki bunları okuyup sizde bana herkes gibi diyeceksiniz niye bu adami çekiyorsun? Ben kendimi anlayabilsem zaten hersey çözülecek gibi….

gamze27

Kendimi inşa etmek için neden ailemle savaşıyorum?

Ben 19 yaşında bir kızım. Özgürlüğüme oldukça düşkün biriyim. Bir gün kendi evime çıkıp öyle yaşamak istiyorum fakat ailem bunun için fazla baskıcı. Üniversiteyi başka bir şehirde okumak isterdim ama okuduğum bölüm için iyi üniversitelerden biri şu an okuduğum üniversite. 3 çocuklu bir ailenin en küçük ve tek kız çocuğuyum. Ailem muhafazakardır ve abilerim de sınırları genişletmek için çaba sarf etmediler. Bu ailenin 'uçarı' çocuğu benim diyebiliriz. En basitinden tırnağımın uzun olmasına bile babam karışır, giydiğim kıyafetlere bile karışır. Ama ben bu triplere gelebilen biri değilim ve üstüne oldukça kafa yoruyorum ve bu beni çok yoruyor. Artık bağımsız olmak istiyorum ve ailemden yavaş yavaş kopmak istiyorum ama buna izin vermiyorlar. Bunun için maddi bağımsızlığımı kazanmam gerektiğini biliyorum ama gençliğimde istediğimi yapamamak beni kırıyor. Aslında üstüme titrerler bu kadar üzgün olduğumu bilseler ama duygularımı gösteremiyorum. Kısacası artık ailemin beni bağımsız biri olarak görüp kararlarımı destekleyen bir pozisyona gelmelerini istiyorum ama onları değiştiremeyeceğimi biliyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum içimde sürekli bir fırtına kopuyor.

Bu baskıyla nasıl başa çıkarım

Merhaba 30 yasindayim babam bugün annemi arayıp kız 30 yaşına geldi biz ölünce ne yapacak evlenmedi de ne yapacağız biz bunu demiş geçen yıl da bana kaç yaşına geldin sen bulamazsan biz bulalım evlenecek birini birkaç yıla benden farkın kalmayacak yaş olarak dedi ve evlenmedigim icin bana bela okudu sen benim basima belasin allahin cezasisin dedi çok zoruma gitti ama hiçbir şey demedim bir süre konuşmadım ama bugün annemi arayıp konuyu tekrar gündeme getirmiş ne yapmam gerek bilmiyorum kendimi fazlalık hissediyorum ailemden para almıyorum maddi olarak ufak da olsa kendi gelirim var ama hala böyle konuşuyorlar ne yapayım sizce bir çıkar yol gösterir misiniz

Eşimle anlaşamıyoruz

Eşimle 3 yıllık evliyiz. 4 aylık bir bebeğimiz var. Severek evlendik ama evliliğimizin başından beri iletişim sorunları yaşıyoruz. Başlarda sorunları çözmek için çaba sarf ediyorduk ama artık çok yorgunuz ve konuşarak bir şeyleri çözebileceğimizi düşünmüyoruz. Birçok konuda tartışıyoruz ama tabiri caizse incir çekirdeğini doldurmayacak sorunlar bana göre ama eşime göre çok önemli. Aile danışmanı ile görüştük, evlilik ve iletişim üzerine kitaplar okuyorum. Ne yaptıysam düzelmiyor. Hiç olmadık bir şeyden sorun çıkabiliyor. Örneğin, markete gittiğimizde eşim bayram için şeker alıyordu ben de bitki tohumlarına bakıyordum. "Hangi çikolatalardan istiyorsun gel bak" dedi. Ben de "istediğinden al" dedim. "Hangisini istiyorsun gel baksana" dedi tekrar. Ben de yanına gidip "istediğini al dedim ya başka şeyle ilgileniyorum niye çağırıyorsun?" dedim ve bu tartışmaya döndü. Evladımın annesi babası ayrı büyümesini istemiyorum ama artık ne yapabileceğimi bilmiyorum. Ne yapsam sorunlar bitmeyecek gibi hissediyorum. Önerilerinizi rica ediyorum.

Kaygılı ruh halimden nasıl kurtulabilirim doğum sonrası psikolojim karmakarışık

Öncelikle merhaba. Şuan bulunduğum karmaşık ruh hali,kaygılı halim beni psikolojik olarak zorluyor. 1 yıllık evliyim ve evlilik sürecinde hemen hamile kaldığımı öğrenmem ile birlikte hamilelik dönemi yaşadım. Şuan da 40 ını dün geride bırakmış bi lohusayım. Bu süreçte heyecanla kaygıyla bazı anlarda aşırı stresle karnımda kavuşmayı beklediğim bebeğim en güzel hediyem,mucizemm. Onu tüm ruh hali dalgalanmalarımın uzağında bırakarak sıkıntılarımdan bahsetmek istiyorum. Eşimle evlenmeden öncesinde birtakım sorunlar yaşadık düğün sürecinde öncesinde vs. ama sonuç olarak onunla yola devam etmeyi ve sevgimi bırakmamayı seçtim. İlk tanıştığımda üzerime daha çok titreyen beni çok sevdiğini düşündüğüm adam bazen beni aşırı üzerken hiç umursamıyor bu durumu. Hamilelik dönemimde işleri eskisi gibi yapamadığım ve hamilelik sürecim sıkıntılı geçtiği için bi keresinde bekar evim bundan daha temizdi dedi. Yemek yapacağım zaman bunları bende yapıyordum zaten niye evlendik o zaman dedi. Yaptığım şey istediği gibi olmayıp beğenmediğinde aşağılar tarzda konuştu. Ağladığım ama içime attığım bi rabbimin bildiği bi de size anlattığım çok anlarım oldu. Ama bi şekilde diğer güne geçtik. Bazen kendime öyle çok kızdığım anlar oluyor ki. Beni sevmediğini hissettiğim üzülüp ağladığımda seni çok nazlandırmışlar nazlısın sen diyip dalga geçen birine beni kimse nazlandırmadı ben bilmiyorum o nasıl bişey diyerek üste çıkmasına bana karşı çok kızdığım şeyler yapmasına rağmen hala çok sevgi besleyebilmem canımı çoğu zaman acıtıyor. Hamilelik süreci geçtikten sonra eşimin tayini farklı bir yere çıktı ve evimizi taşıdık bu süreçte ben ailemin yanına geldim doktoruma burda olduğu ve doğumu burada planladığımız için. Sonrasında doğum oldu ve 40 gün burada kalmam iyi olacağı için ailemle kaldım. Bayram sonrasında bir aksilik olmazsa döneceğiz. Eşim ile bu süreçte telefon ile konuşuyoruz ama sabahları günaydın iş çıkışı 5-10 dk kısa görüntülü konuşma yapıyoruz. Konuşmalarımız rutine bindi napıyosun iyi sen yemek yiycem gün içinden kısa bi bilgi verirse o. Sonrada hadi canım yemek yiyip daha dinlenicem diyerek kapatıyoruz. Sonrada oyun oynayıp yatıyor yatmadan konusursak kısa bi iyi geceler diyoruz. Diyorum ki 24 saat içinde günde bi 5 10 dk mı bize ayrılan süre. Saatlerce ne konusucaz liseli ergen miyiz diyor. Zaten uzun süre konusamayız ben bebeğimizle ilgileniyorum 7 24 uykusuz kalıyorum ama hiç görünmüyor bu. Benim burada beklediğim bi şefkat bi sevgiyi hissetmek bi nasılsın demesi belki de. Ama olmuyor tabi. Bi gözüm dolsa o sinirleniyor noldu şimdi buna mı ağladın canın sıkılıyor diye. Bana olan sevgisini zihnimde evirip çevirip sorguluyorum. Ha o da çok özledi diye hissettiğim zamanlar da oluyor ama sarkıda diyor ya aşk kırıntısı gibi oluyor sanki. Al bu sana yeter fazlasını haketsen de vermeyeceğim. Eskiden bana mesajı aramayı görmedim diye kızan adam şimdi aynısını yapıyor. Beni mi cezalandırıyor sizce kısasa kısas ile. Bayram dönüşü gidince ben evde tek olacağım anne olmak çok zormuş doğum öncesi ve sonrası aile evimde herkes pervane oldu etrafımda beni dinlendiriyorlardı. Şimdi ev işi temizlik yemek en önemlisi bebeğimin bakımı tek halletmem gerekecek sanki tüm sorumlulukları yüklenmişim de altında ezilicem hissi kaygısı zihnimin beni sürekli olumsuz düşünceleri düşündürmesi kötü etkiliyor. Normalde neşeli eğlenceli biriydim ama artık zihnim sorumlulukları düşünmekle meşgul. Seviliyor muyum yine yetersiz mi hissettirilicem yoksa herşey çok iyi olacak mı bilmiyorum. Her şeyin iyi olmasına olumlu düşünmeye çok ihtiyacım var çok. Ve en önemlisi bebeğime iyi gelmem için benim iyi olmam lazım. Zihnimdeki bu düşüncelerle nasıl başa çıkabilirim

Sinirimi nasıl kontrol edebilirim

Eşimle doğru iletişim kuramıyorum birşey söylediğimde tersliyor damarıma basıyor ve bende bağırıp çağırıyorum böyle biri olmak istemiyorum önceden sakin kalan arkadaş çevresi olan eğlenmeyi bilen biriydim şimdi öyle değilim mutsuzum eşimden destek görmek istiyorum ama göremiyorum Bağıran biri olmak istemiyorum eşim karşımda sakince duruyor ve krizlerimi izliyip dalga geçiyor ne yapacağımı bilmiyorum çok yoruldum ve düzelmek istiyorum böyle biri olmak istemiyorum

Narsist ebeveynlerle büyüdüm şu an yetişkinim hayat benim için çok zor oluyor

Merhaba ben narsist anne ve babayla büyüdüm artı olarak ayrı olmaları çocukluk ve ergenlik sürecinde hayatı benim için 10x zorlaştırdı. Babam küçüklüğümden bu yana sürekli iğneleyerek ve aşağılayarak babalık yaptı neden böyle yapıyorsun dediğimde hep şu cümleyle geldi “yarın öbür gün bana çok dua edeceksin” bu durum yetişkinliğimde yetersizliğe depresyon ve ansiyeteye sebep oldu. Yetişkinliğimde de bana sürekli bu kadar özgüvensiz olma ne bu suçluluk duygusu diye söyleniyor gerçekten dayanamıyorum. Anneme gidip zor bir dönemimde sorunumu anlattığımda 1 cümlelik “aman geçer” diyerek hemen kendi sorunlarını anlatmaya başlıyor kendilerinin asla farkında değiller hem çocukluğum hem ergenliğim he yetişkinliğim mahvoldu ve bir yandan biz yaşlanıyoruz bize bakıcaksın baskıları başladı ben ne yapmam gerek bilmiyorum boşlukta asılı kalmış gibi hissediyorum .

Eşimin ailesiyle ilişkisi

20 senedır evlıyız bana saygı duyulmuyor fazla fedakarlık yapıyorum, kendimi hiçbir şeye layık göremiyorum. Hep çocuklarıma olsun ben önemli değilim modundayım. Eşimden ailesinin yanında yanlışa yanlış dıyemez saygısızlık olarak görüyor. beni ve aılemı koruyamıyor. Bunu dıle getırınce ben hatalı oluyorum. Ailesı hep haklı. . dogruları göremiyor. Böyle bir insana nasıl doğruları gösterebilirim aılesının kendını kullandıklarını işleri düşünce var olduğunu nasıl farkına vardırırım

parentification ve aile ile barışma

tekrardan merhabalar,ben 20 yasindayim, ve universiteye gidiyorum. ben 17 yasimdayken, bir kardesim dunyaya geldi. ve kendisi istenilen bir cocuk degildi. annem 17 sene sonra bir bebege bakmak istemesede yinede kardesimi dunyaya getirdi. o dogdugunda cok sey degisti. annem alisamadi, babamda oyle. abim zaten okula gidip geliyordu sadece. annemle babamin arasi pek iyi degildir. evliler ama gorucu usulu, ustelikte cok anlasamiyorlar ama ayrilmak biraz "tabu" gibi. kardesim dogduğunda ben lisede cocuk gelisimi okuyordum. ve onla surekli ilgileniyordum, yemek yapiyor ve camasirlari katliyordum. cok yalniz biri oldugumdan, disarida cikmazdim. zaten 4 senedir depresyonla mucadele etmis birisiyim. annem kardesim 6 aylikken ise basladi. saat 6 dan 12ya kadar (oglen). ben ise okuldan gelince, tatillerde ve hafta sonlarinda besik salliyordum. bunlarin olmasi gereken bir sey oldugunu soyluyordu annem "sen onun ablasisin". ben kendimi iyice izole ettim, herkesten. hic kimseyle konusmuyor geceleri ise odamda agliyordum. 2 sene oncesine kadar ailecek tatile gidince, onlarla surekli beraberdik. onlara o kadar ofkeli davraniyordum ki? anlamiyordum. gecen sene mesafe koydum terapi aliyorum, antidepresanda kullaniyorum. ama hala ara sira agliyor ve derin bir aci hissediyorum. cocukken cok yalniz birakildim annem hep dertlerini anlatir ama, ben hic. abimle kiyasladilar, notlarim kotuydu zorbaliga ugrardim. simdi ise onlari affedemiyorum. artik ofkeli degilim, ama aci hissediyorum.