Aile Kategorisi

Geçmiş

Merhaba , 2017'de evlilik yaşadım ve 1 çocuğum var. Aldatılma olayıyla ayrılık gerçekleşti . Sonrasında hayatıma farklı birini aldım ve de uzun bir ilişkiye girdik nişanlılık arifesinde bana biriyle birlikte olduğunu belirtti ama ben bekaret var sanıyordum , sonra sorgulayarak daha başkasj diye 2 kişi daha olduğunu hata yaptığınu güvendiğini beni kaybetmekten korktuğu için anlatmadığını söyledi , sonra nişanlandık ama sorgulamalar devam etti derken eşim hamile kaldı ve hemen evlenmek durumunda kaldık , her sabah kalkınca bu durumu hatırlıyorum içim kötü oluyor vede sürekli nasıl oldu dürüst müsün artık tarzı haftafa 2 gün bu konuları konuşuyoruz . Hatırlamak bu konuları beni çok rahatsız ediyor ve de nasıl yapacağımı sorguluyorum. 3 benim için büyük bir rakam çünkü. Bu durumu atlatabilir miyim, duygularımı acaba baskılıyorum , kabul edemiyorum tarzında düşünmeye başladım . Nasıl bir yol izlemeliyim.

Eşim sohbet amaçlı başka bir kadınla konuşmuş

Eşimle evlendik evleneli sorunlar yaşıyoruz ailesi yüzünden son zamanlarda kendi ailemin evine haftada bir küs gittim tartıştığımız için eşim de yakın zamanda ben yokken boşlukta olduğu için eski sevgilisiyle işi için biryerde denk gelmiş ve sonrasında numarasını bulup sohbet etmek için aramış kadın da evlisin konuşmayalım demiş ben bunu öğrendim boşanma dilekçesi verdim anlaşmalı imzaladık 3 hafta var mahkememize yanlış mi yapıyorum doğru mu yapıyorum bilmiyorum bir şans daha vermeli miyim?

Esim aldatti

Eşim beni aldattı ve 7 ay boyunca geri donmedi, döndüğünde ise pişman olduğunu söyledi ve tekrar barıştık ama benim güvensizliğim duygularım berbat oldu ne benimle ilgileniyor ne de eskisi gibi sarılmıyor öpmüyor yatağa girince sadece zevk istiyor eskiden olduğu gibi sarılma koklama hiçbir şey yok konuşuyor gülüyor benle ama eskiden olduğu gibi bir tavrı yok fazla da üstüne gitmemeye çalışıyorum tekrar gider diye nasıl olacak ne yapabilirim?

Nişan süreci ve aile

Ben babamı kaybettim sorunlu bir abim var daha önce madde kullanıyordu onun yüzünden kaçıp baska sehire geldim burda şansım oldu atandım ataninca o da kurtulsun annem de rahat etsin diye yanima aldim onları maddeyi bıraktı ama alkole düştü tek yaptığı akşama kadar çalışıp içip eve gelmek huzur bırakmadı annem de o sadece iciyo diye ondan hicbir sey beklemiyor evin hayatin tüm yükü bende ben o kısımda degilim evladıyım tabi ki yapacağım ama görev oldu ve ben artik anneme hicbir sekilde yaranamaz oldum. Şimdi asil mesele 30uma geldim artik sevgilim vardi evlenmek istedim 1 senedir annemle savaşıyorum istemiyordu evlenmemi hala da alışamadı düğüne 2 ay var suan da nişanlım devamli olarak annemin abimin bu durumundan rahatsiz oluyor devamli olarak bu boyle nasil olacak annenin kocasi gibisin devamli ariyo devamli hersey sende bize de karışacak vs gibi korkulari var devamli o beni bu sekilde strese sokuyo annem devamli olarak nisanlimla ilgili bi sıkıntısı var kapi disari ciksak zaten gideceksin benle durma benle gezme onla gez onla dolan kafasında ben cok boğuluyorum kimse anlamıyor. gecen gun nisanlim geldi oturduk falan sonra abim geldi icmis bi halde o da cok sohbete girmedi biraz durdu gitti annem simdi bana diyor ki saygısızlık yapti önemsemiyor gibi davrandi abin gıcık aldi şimdi dogru ne?

Eş ailesi ile sorun

Eşimin ailesi nişanlılıktan beri sorunlar çıkardı ve hep huzurumuzu kaçırdı. Eşim de onları tuttu. Çocuğum olduğunda sevemedim; alışamadık. Dediler ki duygusal bir bağ olarak eşime sınır çizmesi gerektiğini söyledim. Bana konuştuğunu söyledi, ama aslında konuşmamış. Ardından, ailesi bizim torunumuz yok, bu zamana kadardı. İyi ki de almadık, dediler. O günden beri ne gidiyorum ne deiyorum. Eşim de onların görmeye hakkı var. Seni sevmedikleri için böyle söylüyor, hiçbir şey alma çocuğumu gösterlar, diyor. Ben ise, ben ayrı, çocuğum ayrı; bana kızıp ona bunu diyemezler, diyorum. İllaki görecekler, diyorlar. Ve sürekli tartışıyoruz; bu durumu ne yapabilirim.

Kendime nasıl iyi davranırım?

Ben bu mesajı size ağlayarak yazıyorum. 25 yaşındayım ve size attığım her mesajda bu yaşımdan bahsediyorum. Çünkü 25 yaş bana hiçbir şey başaramadığım, hiçbir şey elde edemediğim ve her şeye geç kaldığım bir yaş gibi geliyor. Bugün içimdekileri ağlayarak anneme boşalttım. bana kendimi değersiz hissettirmeleriyle ilgili… Oysa ben onlara hep iyi davrandım. Her işlerini yaptım. Ev işlerinde yanlarında oldum, hasta olduklarında başlarında bekledim. Sanki bir anne gibi. . Onlara o kadar öyle oldumki artık görevim gibi sayıldı. Babamla zaten gün içinde 2-3 kelmeyi geçmez sohbetimiz. Ben ona yemek, çay ister misin diye soruyorum , o bana evet-hayır diyor o kadar. Bir kez nasılsın, kızım, saçımı okşadığı yoktur mesela. Annem bana diyor ki sanki eskisi gibi düşünmüyorsun beni. Ben de diyorum ki, eğer kendimi düşünüyorsam, buna sevinin. Demek ki artık kendimi seçmeye başlıyorum. Ama yine de diyorum ki, içim hâlâ size karşı yanıyor. Size artık göstermek istemiyorum. Keşke hissiz olsaydım, ama olmuyor. Bir de o kadar konuştum, yine anlaşılmadım. O kadar ağır ki… İnsan konuşuyor, anlatıyor ama anlaşılmamak çok zor. Ben yüz defa bir şey yapıyorum, bir kere yapmayınca o bir kere göze batıyor. Yanlış anlamayın, annem kötü biri değil . O da çok zor hayat yaşıyor, çocukluktan beri. Yetimhanede büyüdü, büyüyüp babamla tanıştı. O da ona hem psikolojik hem fiziksel şiddet gösterdi. Gün yüzü göstermedi. Şimdi de bir hiç uğruna annemi sildi. Aynı evde yaşıyorlar, ama babam annemle konuşmuyor. Annem çok değersizleştirdi. Annem çok ağlıyor, ben onu iyi yapayım diye kendimi düşünmez oldum. Sanki onun için kendimi yıpratmam hoşuna gidiyor, böyle olmasını istiyor, belki hiç böyle his yaşamamış diye. Ama yine o 4-4'lük evlat olamıyorum, ne kadar böyle iyisin, öyle iyisin dese de, bunu biliyorum. İki erkek kardeşim var, onlardan böyle şeyler beklemiyor. Ben hepsini kendimden, hayatımdan önde koydum onlar iyi olsunlar diye. Hatta ben çocuk istemiyorum; eşimle kendime hayatımı adamak istiyorum. Evlenirim; eğer onlar torun görsün diye çocuk yapmayı bile düşündüm, yine hatta onu arada düşünüyorum. En kötüsü sürekli bana vicdan yaptırıyor… O zaman ben kötü bir anneyim, kötü bir insanım, her şey benim yüzümden oluyor. Ama anlatıyorum, bunu yapmamalarını söylüyorum, yine aynı şey devam ediyor. Size Azərbaycandan yazıram. Artık gücüm kalmadı. Onları düzeltmeye çalışırken kendi hayatım mahvoldu. Bıktım.

Kayınvalidemle anlaşamıyorum

Evliyim 1 çocuğum var eşim yurt dışında çalışıyor, ben eşimin evinde kaynanam k. babam, Elti vesaire kişilerle aynı evde kalıyoruz. Ben ikinci gelin olduğum için taşınmam gerekiyor, eşim o yüzden çalışıyor, ve biz kaynanamla ev konusunda her ay bir sebeple tartışıyoruz eşim de sabretmemi söylüyor, annesiyle tartıştığımda eşime haksizlik saygısızlık diye düşünüyor o yüzden susmamı istiyor. Eşimin gelmesini ve bir an önce bu problemi çözmesini istiyorum. Problem hiç bir sekilde değişmezse annemin evine gitmeyi planlıyorum sizce doğrumu? Kaynanam evin hakimi olmayı seven bir insan hiç kimse onun hiç bir sözüne karışamaz yanlış diyemez, eşimde bu yüzden annesinden biraz çekiniyor gibi ama bana hissettirmiyor bunu ve eşim beni çok seviyorum bende onu seviyorum biz birbirimize çok saygılıyız, en acısıda evden hiç bir yere çıkmıyoruz gezmek, çocuğumla mağazaya yada bir markete gitmek annemlere giderken bile eşimden değil kaynanamdan İzin almak zorunluluğu var . Ne yapmalıyım? Ben kendi sınırlarımın olduğunu anlasınlar istiyorum. Yaşadığım yer Turkmenistan

6 haftalık hamileyim ve doğurmak istemiyorum.

40 yaşıma girmiş olacağım. 9 yaşında bir oğlum var. Sürekli kardeş istiyordu. Baba tarafında da kendi tarafımdan da çevremiz olan insanlar değiliz. Deneyelim diye gaza geldik, çocuk yalnız kalmasın ve hamile kaldım. Ama inanılmaz pişmanım şu anda. Aldırmak istiyorum, dini boyuttan dolayı korkuyorum. Ama anne olarak çok fazla yaş farkımız olacak hem kardeşiyle hem benimle. Yaşım sil baştan başlamaya yeterli değil. Ama pişman olur muyum bilmiyorum

Tartışma

Merhaba, 43 yaşındayım eşimle sürekli kavga ediyoruz ve nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum maalesefki hiç konuşmayı da beceremiyorum sürekli ozur diliyorum ama tekrar tekrar kavga edince olmuyor ya nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum ya kendimi eşime ifade edemez oldum yuvam dağılmak üzere hicbirsey yokken 0/100 cikiyorum sinirde kendimi tutamıyorum sinir patlaması yaşıyorum ve ertesi gün çok pişman oluyorum sinir stres hapı kullanıyorum 15mlg

3 buçuk yaşında oğlum var bundan 2 ay önceye kadar çok sosyal bi çocuktu

Merhaba bnm 3 buçuk yaşında oğlum var 2 ay öncesine kadar çok sosyal bi çocuktu herkesle heryere gitmek isterdi oyun evini çok severdi sürekli gittiği yerler vardır mesela eskiden gitmek için agladıgı yerlere bile şu an gitmek istemiyor market olsun evden dışarı çıkmak istemıyor sadece evin yanındaki parka gidiyoruz 2 aydır bu şekilde nasıl davranmalım biz de çıkamıyoruz asla dışarı o çıkmak istemeyince yardım eder misiniz eşimle her yolu denedik oyun evine gidelim deyince mutluluktan havaya uçardı şimdi ağlıyor çok evcimen oldu kreşe vermeyi düşünüyodum 4 yaşında ama ya oraya da gitmek istemezse ısrar edince daha da ağlıyor ne zaman geçer bu korku mu kaygı mı anlamıyorum asla çok üzülüyorum evde de mutlu bi sıkıntısı yok ama dışarı çıkalım gezelim deyince ağlıyor ve gitmiyoruz geçen avm ye gittik götürdük zorla asla oyun alanına girmedi eskiden zorla süren doldu çıkalım derdik zorla çıkardı şimdi girmeden geldi noldu çocuğuma çok üzülüyorum