Aile Kategorisi

annem beni yatırım aracı olarakmı görüyor

merhabalar ben 21 yaşındayım çocukluğumdan beri okulla derslerle arası iyi olmayan bir öğrenciydim her zaman annem zorlaması ile ders çalışırdım. Ablam 25 yaşında benim tam tersim hep dersleri iyi idi hukuk fakültesinde sınıfta kalmak ve mezuna kalmak dışında bir başarısızlığı olmadı eğitim konusunda iyi değilim ama benimde bir çok konuda yeteneğim var ablamınsa tek yeteneği bana kalırsa eğitimi ama annem beni pek sevmez ve bunun sebebinin benim başarısız onu yoran ve işe yaramayan biri olmama bağlar bana da bunu açıkça söylüyor aslında ablamın hiç kilo problemi olmadı benim bir dönem maalesef ki kilo problemim oldu benimle dalga geçe geçe beni zayıflattığını iddia ediyor benim iyiliğim için yapmış benim sevgisini hak etmem gerektiğini söylüyor bende mi hata var artık anlamıyorum ablam ve annem için normal bir durum içindeyiz benim sevgisini hak etmem benim için çok zor onun istediği gibi biri olmaya çok çalıştım ama olamıyorum tam anlamı ile ne kadar kendimi yontarsam yontuyum istediği gibi bir çocuk olamıyorum benim ne yapmam lazım kendimi nasıl sevdire bilirim yada değiştirebilirim

Saygısızlığa karşı tepki veremedim

Toplu tasimada yolculuk ederken gençler eşimin karşısında yayilayarak oturuyorlar di yanında da ben oturuyordum olayı fark edip sinir olamam rağmen adeta dondum kaldım bir şey söyleyemedim sonunda eşim çok rahatsız olup karşı tarafa geçti ve bana durumdan rahatsızlığını bildirdi ben de o an ne yapacağımı şaşırdım donup kaldım eşine saygizilik yapılınca müdahale etmeyen pısırık bir adam gibi düşünceler kafamdan geçti gezmeden dönüyorduk günümüz mahvoldu kendimi aciz etkisiz biri gibi hissediyorum o an neden tepki veremedim bilmiyorum eşim bana alındığını söyledi onunda morali bozuldu konuyu açmak istediğimde boşa konuşmayalım diyor ama darılmamiş normal davranıyor kendimi çok kötü hissediyorum ne yapmalıyım zaten ben böyle durumlarda hiç kavga edemiyorum donup kalıyorum ne tavsiye edersiniz. .. Bundan sonra eşim beni aciz pısırık adam olmayan biri mi olarak görecek aklımda deli sorular . .. Ama normal davranıyor ben kendimi aciz hissediyorum. .. Şimdiden teşekkür ederim

Sorun bende mi? Ben mi çok sorguluyorum?

Merhaba, yaklaşık 1. 5 senedir evliyim. 5 senelik ilişkinin ardından evlendik. Uzun süren ilişkimiz çok zorlu süreçlerden geçti. 6 Şubat depreminde ailemi kaybettim birlikte eşimin sayesinde bu zorlu süreci daha iyi bir şekilde atlattım. Tabi ki unutmadım yaşadıklarımı hala beni tetikleyen şeyler var ama bununla yaşamaya alıştım. Eşimle aramızda aslında kişisel sorunumuz yok tartışmalarımız hep annesi yüzünden. Artık sanki üç kişilik bir evlilikmiş gibi hissediyorum. Sürekli gelip gidelim arayalım görüşelim işlerini yapalım istediği her yere götürüp getirelim istiyor. Şimdiye kadar hiçbir şey demedim ama artık katlanamıyorum. Annesinin yaptıkları yüzünden ben eşimden soğuyorum uzaklaşıyorum. Bayramda bir düğün vardı hep beraber gittik düğünden sonra eşimin teyzesinde toplanılacakmış bizim en son haberimiz oldu evde köpeğimiz var ve belli bir süreden sonra tek kalamıyor evde biz hayatımızı bu şekilde düzenledik. Herkesin gönlü olsun kimse kırılmasın diye bizde eğer gidilecekse düğünden erken çıkalım dedik. Herkesten bir ses çıktı kararlaştıramadılar. 22. 00 da çıktık eşim bir saat oturur kalkarız dedi kıyameti kopardı kayınvalidem hep böylesiniz bıktım ne istiyorsunuz benden demediğini bırakmadı eşimde öyle sonra bizim eve çıktık konuşmak için kayınvalidem sinir krizleri geçirdi. Ben yokken eşime sen benim babam kardeşim oğlum hemde kocamsın demiş bu bana hiç normal gibi gelmiyor artık. Bir kere istediği olmadı diye bu kadarı fazla değil mi? Biz onun isteğine göre mi yaşamak zorundayız. Zaten her şey zor. En çok kızdığımda beni içlerine asla almazlar ama temizlik yemek iş güç olunca hep çağırılırım gitmezsem benden kötüsü olmaz surat asarlar. Bizde böyle olduğu için kendi kendimize kalmak istedik bir kere kendimizi savunduk kıyametler koptu. Bu olayın sabahına eşimle de biz tartıştık. Ben aile olamadığımızı söyledim benle değil annenle vakit geçir dedim. Zaten bizim bir şey yaptığımızda yok ne sinemaya gideriz ne bir konsere. Kendi halimizde olmamızda suç. Bunları yapsak kıyamet kopar herhalde ben artık ne yapacağımı şaşırdım. Eşim sürekli arada kalıyor. O sustukça ben sinirleniyorum. Böyle olunca ağır sözler söylüyorum. Eşim bu sabah ilk defa ağladı. Sen benden vaz mı geçtin diyerek. Onu da üzmek istemiyorum. Ama artık bende üzülmek istemiyorum.

Hamileyken eşimin beni aldattiğini öğrendim

Ben hamileliğimin ilk aylarında eşimin beni duygusal ve fiziksel aldattığıni öğrendim. Ama eşim hic aldattigi icin pişman olmadi sadece benim hamileyken öğrendiğim için pişman olduğunu söyledi. Ben boşanmak ve evden gitmek istedim beni göndermiyor. Boşanmak istemiyor hic bir şey olmamış gibi hayatimiza devam etmemizi söyledi. Ben çok yoruldum kafamda binlerce sorular var ve ne yapacağımı bilmiyorum lütfen bana bir tavsiye verebilir misiniz!?

Karımla artık eskisi gibi anlaşamıyoruz

8 senedir evliyim ve evlilik sebebi ile yurt dışına çıktım ilk başlarda evliliğimiz gayet normal gidiyordu arada tartışsak bile bir şekilde çözüme ulaşıp hallediyorduk ama çocuklar doğduktan sonra eşim annelik görevini daha çok benimsedi ve aynı evde ayrı odalarda uyumaya başladık son üç yıldır ve son zamanlarda artık birbirimizi anlayamıyoruz ve her hareketim bir eleştiri konusu oluyor yakın arkadaşına evimizde olan her detayı benden önce anlatıyor bi şeye karar vermesi gerekirse artık fikir alma işini bile bırakti nerdeyse hiç birşey sormuyor sürekli kavga ortak bi aktivitemiz yok o dizi izliyor ben tarih programı falan oturup konuşamıyorum artık sürekli kavga son zamanlarda benden hamile kaldığı için pişman olduğunu bile söyledi ben evde durunca onu rahatsız ediyor muşum evde olmayınca akşamları en azından kafa dinliyorum diyor zaten bana yakınlık gösterme ve ilgi duyma yok nerdeyse hiç bir zaman olmadi ben de artık doldum bu yere kadar dayanamıyorum artık bir evde iki oda arkadaşı gibi yaşıyoruz

Ailemin psikolojime etkisi

Merhaba ben 19 yaşındayım, ailemle hep çatışma içerisindeydik özellikle annemle annem narsist bir insan onun istediklerini yaparsam beni sever yapmazsam sevmez kendi kararlarımı almamdan rahatsız olur,onun istediği bir şey yapmazsam çıldırır ve öyle bir hal alırki sanki annem değilde düşmanın bana karşı hep öyleydi öyle hakaretler ediyorki bana, Bir insan evladına nasıl böyle şeyler söyler şoka giriyorum. üstüne ağlayarak bana vicdan azabı çektirmeye çalışıyor. Bir insan kızına şeytan der mi inşallah ömür boyu mutlu olamazsın sürünürsün diye beddua etti, tabiki benimde hatalarım vardır yoktur diyemem ama ben asla hakaretle yaklaşmadım. Dışardan herhangi bir insan bana böyle aşağılayacı hakaretlerde bulunsa üzülmem, ama o benim öz annem, insanı annesi sevmezse kim sevebilirki, Ve eskiden ağlardım bana hakaret ettiğinde şu an ağlayamıyorum sanki duygularım alınmış belkide alışkanlıktandır. Donma tepkisi veriyorum. Ve maalesefki ona karşı sevgim kalmadı annem olsa bile ona annem gözüyle bakamıyorum bunun nedenide bana olan kötü davranışları, psikolojim o kadar bozuldu ve herşeyi o kadar içinde yaşamışımki geçen gün sinir krizi geçirdim bağırdım ve rahatladım sanki. Hayatta hiçbir şey istediğim gibi olmadı kendimi de hiç sevemedim zaten dış görünüş, karakter hep kusur buldum kendimde, hep başkaları beni çok sevsin diye çırpındım, annenin doyuramadığını dünya doyuramazmış diye bir laf vardır o kadar doğru ki, Ben daha kendi annemden sevgi, ilgi alamamışım elin insanlarından beklemem saçma, Babam desen hayatımla alakalı hiçbir şey bilmez, uzun zaman şehirdışında çalıştı oda eski düşünceli, muhazakar bir insandır. Doğum günümü bilir mi oda şüpheli, gitmek istiyorum evden, içim acıyor, üzülmekten yoruldum sevilmemekten yoruldum. Hep yetersiz görülmek hep vazgeçilen kişi olmaktan yoruldum. Annemin bana vermediği sevgiyi ben herkese vermeye çalıştım ama yinede yaranamadım, olmadı, ne sevilebildim nede bu hayatta mutlu olabildim. Bazen yaşamak bile zor geliyor çünkü mutlu hissetmiyorum. Ne yapabilirim ?

Eş-

Dışarıda çok aktif, her ortama ayak uyduran, sorunsuz ilişkiler kurabilen bir insanım. . çok nadir sorun yaşarım eğer işin içinden çıkamıyorsun direk hayatımdan çıkartırım. . Ancak eşime karşı aynı özverim yok ona karşı tahammülüm yok. Her şeyi gözüme batıyor . . aslında onu çok seviyorum. . ama bu anlaşmazlık beni çok yoruyor. Sinirli ve öfkeli bir insana dönüşüyorum. . bazen ben gibi olmuyorum. Ağlamak geliyor içimden, duygularıma hakim olamıyorum çocuğum var ve buna şahit oluyor ve çok üzülüyorum. . bazen kendimi tutamıyorum, her şeyi dağıtmak istiyorum. .sonra sakinliyorum ve her şeyi normale döndürebiliyorum. Ne yapmalıyım?

Ne yapsam olmuyor

merhaba ben 52 yaşında evli erkeğim 19 senedir eşim annem önceleri giderken gece ağlıyordu sonra yılbaşı falan derken bu sene bayram ziyaretlerine gitmemeye başladı sen git ben gelmiyorum dedi doğrusu çok zoruma gidiyor diyorum dini vecibe gereği sevap diyorum ne sevabı diyor sonra boşanalım deyince kızdım kabul etmedim çünkü yıkmak kolay yapmak zordur ne yapayım derdin ne diyorum söylemiyor iyice sinir oldum elimi bile kaldırmadım

Evlilik

Merhaba hocam ben 30 yaşında bir kadınım evlenmek istiyorum ama sadece istiyorum görücü geldiği zaman direk reddediyorum karşı tarafı tanımak bile istemiyorum sanırım korkularım var bir kere birisiyle görüşmeye gitmiştim ama onda direk kabul etmemiştim ısınamadım diye ama karşı tarafı tanımak istemedim bile sanırım evliliğimin hayatımın merkezine oturacak diye kendimde korku oluştu sanki kendi değerim evlilikle olacak diye düşündüğum için evlilik düşuncesi bile kendimi zincirlenmiş hissettiriyor. Sizce ne yapabilirim ???? Şimdiden çok teşekkürler🌸🌸🌸🌸

Evlilik ile ilgili kafam çok karışık.

6 senelik bir ilişkim var. Erkek arkadaşım ile 6 senedir uzak mesafe ilişkisi yürütüyoruz. İlişkimiz de çok büyük sorunlarımız yok aslında,kendisi de güvenilir, dürüst bir insan. Ama benim için en büyük sorun evlilik aşamasına bir türlü geçemeyişimiz. 2 sene önce eşyaların bir kısmını aldık,aile tanışması yaptık ama gerisi gelmedi. En sonunda babamda bu iş bu şekilde devam ederse rızasının olmadığını söyledi. Ben evlilik için ne kadar istekliysem o da tam tersi uzak gibi. Ben artık aileme onunla ilgili bir şey söylemeye çekiniyorum bu aşama çok uzadı diye. . En sonunda dayanamadım ve patladım. Ben ailem ile senin aranda kalmak istemiyorum,bu şekilde uzatmaya giden bir ilişki istemiyorum artık diye. Önce beni suçladı başkalarının etkisinde kalıyorsun,bizim hatamız ailelerin erken tanışması oldu falan diye ama ben düşüncemde kararlı olunca beni anladığını,onunda bir şeyler düşündüğünü söylüyor ama bir çabası da yok. Ben bu konuşmayı yapalı 2 gün oldu, 2 gündür hiç konuşmadık. Açıkçası yoğun bir duygu ve kafa karışıklığı içerisindeyim şuanda. Bu ilişkinin sonucu ne olur acaba??