Aile Kategorisi

Ailemden alamadığım destek beni zorluyor

Ailemden duygusal destek alamıyor bunun yerine dışlanıyorum,zorbalanıyorum. Bu da benim psikolojimi bozuyor ve kendi hayatım için şuan kritik adım olan stajıma odaklanmak ardından da ekonomik özgürlük kazanmama engel oluyor. Benden bıktıklarını ve kendi başımın çaresine bakmam gerektiğini söylüyorlar. kardeşlerim de annem de beni görmezden geliyor veya ben insan değilmişim gibi benimle konuşuyor öyle davranıyorlar. Bunu söylediğimde inkar ediyor beni suçluyorlar.

aytajhuseynova

Aile ilişkisi

Merhaba eşimle ilgili sorunlarım var beni sürekli eleştiriyor her konuda haksız olduğumu düşünüyor ve konuştuğumu düşünüyor bunun için ne yapmam lazım haklı olduğum konuda da aynısı oluyor ve başkası dediğinde onayladığı birşeyi ben söylediğim halde süpheci davranıyor sebebini çok merak ediyorum acaba bende mi sorun var diye düşünüyorum lütfen nasıl davranmam gerekiyor yardımcı olur musunuz ilişkim bitsin yada zarar görsün istemiyorum

Sorunlu evliliğimden kopamıyorum..

Merhaba. 3 yıllık evliyim. 4 aydır eşimle ayrı yaşıyoruz. Ara ara görüşmelerimiz oldu ama hep olumsuz sonuclandı. 3 yıldır güven problemi, eşimin kötü alışkanlıkları, benim baskıcı kontrolcü davranışlarım vs. Karşılıklı hatalarla dolu bir süreç geçirdik. Şimdi boşanma davamız açılıyor. 4 aydır bi şekilde hayatıma devam ediyordum işime gidiyorum evimle ilgileniyorum yeme içme düzenim vs her şey devam ediyordu zor da olsa. Ama boşanma kesinleştiğinden beri yemeden içmeden kesildim. Sürekli uyuyorum. İşime zorla geliyorum resmen. Bedenim sürekli uyuşuyor. Onu hala çok seviyorum bir adım atsa koşarak gideceğim ama o kesinlikle istemiyor. Sanırım ikimizin acıyı yönetme biçimleri çok farklı. O kötü alışkanlıkları artırdı ve şu an hastaneye yatacak duruma gelmiş. Ben içime kapandım. Benim barışmaya niyetim olduğunu çok iyi biliyor. Benden ve bizden bu kadar net nasıl koptu anlamıyorum canım yanıyor. Bugün terapiye başlıyorum. Onsuz bir gelecek düşünemiyorum. Bir yandan kendime ev bakıyorum ama kendimi onsuz hiçbir yerde hayal edemiyorum korkuyorum. Her şey zorlaştı. Her şeyle tek başıma mücadele ediyorum. Maddi gücüm var ama manevi hiçbir desteğim yok kimseden. Bitmiş bir ilişkinin tek taraflı çabayla yürümeyeceğinin farkındayım. Çok kez denedik. Bana yaşattığı kötü bir çok anı var. Ama ilk defa onunla tattım aşkı. Onun yanında güvende hissettim. Onunla güçlüydüm. Şimdi her şeyim yok oluyor sanki. Gözümü kapattığımda kötü anılarımızı görsem her şeyi geride bırakmak daha kolay olacak belki ama hep güzel anılarımızı hatırlıyorum. Hep sevildiğim değer gördüğüm anları hatırlıyorum. O ise beni sadece ona yaşattığım kötü duygularla hatırlıyor. Sanki kör karanlık bir kuyudayım. İleriye dönük hiçbir hayalim kalmadı. Belki terapi alsak düzelirdik, belki birileri oturup bizimle konuşsa toparlanırdık belki belki diye düşünmekten kafayı yiyorum. Bu bir bağımlılık mı? Gerçek aşk mı anlamıyorum. İyileşir miyim bilmiyorum önümü göremiyorum. Nasıl devam edeceğim?

boşanmış aile çocuğu

Benim annemle babam ben küçükken, birinci sınıftayken boşandılar ve ben babama çok düşkündüm. Boşandıklarından sonra boşluğa düştüğümü hissediyorum ve hiçbir şey hatırlamıyorum. Birkaç şey var sadece aklımda. İşte yaşadığımız evin boşken anneannemin oturup ağladığını hatırlıyorum. Mahkemeleri olduğu zaman anneannemin yanındaydım, anneannem ağlıyordu. Babama çok düşkündüm ve şimdi onunla eskisi gibi hiçbir zaman olamadık. Onun yok. Ben tek çocuğum. Annem asla duygularını hissettirmeyen bir kadın. Her zaman ağladığımda bağırıldı, kızıldı, bastırıldı. Ayrıldıklarından tam hatırlamıyorum ama yakın bir zamanda annemin hayatına biri girdi ve ben onu hiç istemiyordum. Buna rağmen hep göz önümde, bana fark edilerek ilişkilerine devam ettiler. Hiçbir zaman o adamı sevmedim. Şimdi üniversiteye gideceğim, hala anlatamadım. Etrafımdaki arkadaşlarımın aileleri var, birlikte bir şeyler yapıyorlar, etkinlikler, takılıyorlar. Ama ben koskocaman evde tekim. Şimdi annem başka biriyle evlenecek, üniversiteye gidiceğim hala atlatamadım arkadaşlarım aileleriyle yaptığı etkinlikleri anlattıklarında tetikleniyorum yılbaşında arkadaşımın ailesine katılmıştım ve ailesinin o şekilde bir araya gelip takıldıklarını izleyince ağlayıp eve gitmiştim bunu aşamıyorum bunun için sürekli annemi suçluyorum çünkü ayrıldıklarından sonra babamların beni bi parçaları olarak görmemeye başladıklarını düşünüyorum evliyken benim için olan sorumluluklarını yerine getirirdi ve bunu içinden gelerek yapardı ama babam bunu şimdi yapmıyor onu artık tanıyamıyorum

Gitmeli mi kalmalı mıyım ?

merhaba eşim yıllardır bana ve kızlarıma ekonomik baskı uygulardı ve ben maddi durumu pek iyi bi ailede büyümediğim için her şey normal geldi bana bu bizim normal hayatımıza dönüştü. ona göre pahalı bir şey almak enayilik gibi her şeyi evden hallediyorduk. evden yemek yemek dışardan çok nadir yerdik bazen de gizli gizli kızlarımla sipariş verirdik sonra paketleri yok ederdik. mesela dışarda bi kahve içmemiz imkansız gibi bir şey işte. ve en kötüsü işi hep kötüymüş gibi anlatırdı. meğer çok zenginmişiz ben bunu eşim tüm parasını kaybedince öğrendim. Neye uğradığımı şaşırdım. Kendimi aldatılmış hissediyorum ve eşime çok öfkeliyim 24 yıldır bize yaptıkları film şeridi gibi gözümün önünden geçip duruyor. ben bu durumu nasıl atlatacağımı nasıl devam edeceğim bilmiyorum aklıma geldikçe delirecek gibi oluyorum. Kendime çok acıyorum tüm o yıllara çektirdiği vicdan azapları. . bizi çok rahat yaşatacakken hep biz zor zamandaymışız gibi davrandı. içim yanıyor ben ne kadar aptalmışım her dediğine inanmışım . kendi kendime diyorum kulağın sağır olurda gözünde mi kör olur? Ama sözlerini baskısını tahmin edemezsiniz. mesela marketten aldığımız bir şey diğer markette daha ucuzsa kıyamet kopardı. Anlatacak o kadar çok şey varki. .bi yanım gitmek istiyor bi yanım çakılı kalmış gibi hareket edemiyor çok üzgünüm çok

Ailemle ileride görüşmek istemiyorum ne yapmalıyım? Doğru mu yanlış mı?

Merhaba öncelikle ben 23 yaşımdayım kpss çalışıp atanmaya çalışıyorum. Ailemleyim annem babam 2 abim var fakat aramız biraz kötü ailemle şöyle ki kimse beni anlamıyor, saygı duymuyor, söylediklerimi de umursamıyorlar, hoş dinleseler de haksızım. Bir insan hep mi haksız olur? Hasta olduğuma inanıyorum artık. Atandığımda görüşmeyeceğim. Sadece ruhumu yeniden nasıl iyileştirebilirim? Hep üzgün ve ağlıyorum. Anlaşılamıyorum, yanlış yorumlanıyorum, azarlanıyorum sonra da neden böylesin diye yargılanıyorum. Normalde konuşmayı çok seven birisiyim ama gittikçe gerçekten sessizleştim. Konuşursam şimdi yine yanlış anlaşılırım diye konuşmuyorum artık. Soru cevap haricinde konuşmuyorum. Ha bir de mizacı sert birisiyim bu sebepten dolayı da insanlar tarafından hem çok yargılanıyorum asla kimsenin hakkımda iyi bir şey dediğini bile duymadım, ama biliyor musunuz kötü değilmişim de işte böyle mutsuzmuşum sürekli vs vs. Hocam sert birisiyim ama bağırıp çağıran tiplerden değilim insanlar benimle oturup sohbet ettiklerinde çok şaşrııyorlar dışarıdan böyle görünmüyorsun vs diye. Bu sadece. Sorun bile değil, ben de isterdim hep güler yüzlü olmayı ama olamadım üzgünüm. Bunları başıma kakıyorlar ve gerçekten bunaldım. Sıkıştım. Annemle konuşamıyorum konuştuğumda suçlu yine benim. Abilerimle zaten anlatamam anlamazlar beni. Bir tane kız kardeşleri var ama dinlemezler. .. Benim de kalbim kırılabilir, üzülebilirim, alınabilirim, canım sıkılabilir. Kimse için bir şey ifade etmemesinden de çok yoruldum. Vallahi de anlattığım zaman bile azarlanıyorum o yüzden çekimser birisi haline geldim. Neyin var ki! Her şeyin var! Gözün doysun biraz!. Ben ne konuşursam konuşayım a dediğime hep b derler. Baskıcı bir ailem var gerçekten anlatsam roman olur. Anneme çok kırgınım belki de en çok o beni anlamalıydı ama anlamadı hiçbir zaman. İlişkim falan yok, olmadı bu yaşıma kadar da. Ne sevilmeyi bilirim ne sevmeyi bilirim esasında. Hep bir suçluluk duygusu var üzerimde. 9 yaşıma kadar parmak emerdim onu hatırlıyorum. Babamdan değil ama annemden çokca dayak yedim maalesef. Hep de taraf tutulurdu. Erkeğin tarafı. Klasik baskıcı aileleri bilirsiniz. Evde ben yaşam savaşından ziyade bir benlik savaşı veriyorum sanki. Ben böyle bir insanım nolur böyle kabullenin normal bir bireyim neden beni yargılıyorsunuz ki? Haykırıyorum ama kimse duymuyor. Ya da işine mi gelmiyor hocam ben anlamıyorum. Hep ben hatalıyım hep ben suçluyum ben suratsızım ben sertim ben kaba saba birisiyim sevgisiz birisiyim hiçbir şey bilmem anlamam. Hep bu şekilde büyüdüm ve bunları duydum. Fiziksel bir hastalığı geçirmek çok zor elbette ama kafanıza kazınmış olan sözleri, cümleleri silmek çok zormuş ben şuan fark ediyorum. Belki hasta oldum çoktan hastayım. Ama biliyorum böyle söylersem bile yaftalayacaklar. Ailemizin 'delisi' psikolojisi bozuk vs. Asıl tedavi olması gereken kişiler yanı başımdayken. Geçmişe takıntılı birisi oldım veya olmadım bilmiyorum. Genelde öyle söyler aile bireyleri ama ben sistematik şekilde 20 senedir bu hakaretleri duyuyor olduğum için takıntılı olmam normal değil mi? Herhangi bir gelişme bile yok tavırlarında konuşmalarında algılarında. Hocam ben takıntılı değilim, anlaşılmak istiyorum. Bir insan oturup yapay zeka ile konuşur mu yahu? Çok acizce, zavallıca. Birisi bana böyle bir şey söylese çok üzülürdüm. Etrafında onu dinleyen hislerine önem veren hiç mi kimse yok derdim. 2 abim var demiştim hocam, çocukluk fotoğrafları yığınla var. Ben evin en küçük tek kızıyım benim fotoğraflarım aile albümlerimle 2 tane sadece. Koskoca aile albümünde. 1 2 3 4 5 6 7 yaşım yok? Yok bildiğiniz. Evet üzülüyorum buna da üzülüyorum. Kırgınım, öfkeliyim. Ben bir şeyi yapmak istemiyorsam bir önemi yoktur onlar istiyordur çünkü. Hocam ne var bir de biliyor musunuz? Herhangi bir insanın beni ben olduğum için seveceğine de inanmıyorum, tüm kalbimle inanmıyorum. Dalga geçiyorlar zannediyorum, neden beni seçesin ki diyorum? İçten içe kendimi layık görmüyorum herhangi bir kimseye. Sıkıcıyım, güzel değilim, başarılı değilim, kendi hür iradem bile yok sanki bir cehennemin içinde yaşıyorum. Başkasına üzüntü ve sıkıntı vermekten başka bir şey yapamam bile. Varsın ama yoksun mesela. Kimse seni görmüyor duymuyor seninle konuşmuyor. Böyle yaşam olur mu? Ruhum bu bedenin içinde gerçekten acı çekiyor sanki kıvranıyor gibi. Anlaşılamamaktan kötü şekilde damgalanmaktan herhangi bir kimselerle kıyaslanmaktan çok yoruldum, sıkıldım. Bölümümü yüksek puanla bitirdim ailemin bile haberi yok hocam söylemedim bir şey ifade etmezdi onlar için o sebepten dolayı. Bir daha 23 yaşımda olamayacağım ve en güzel günlerimin böyle geçmesine çok üzülüyorum. Uyumak istiyorum ama nasıl bir uyku olduğunu siz anlamışsınızdır. Cevabınız için şimdiden teşekkür ederim ayrıca çok fazla yazdığım için de kusura bakmayın, iyi günler dilerim.

Anneme karşı nasıl bir tavır sergilemeliyim?

Merhaba, ben 28 yaşındayım. 6 ay önce eşimden boşandım ve İstanbul'dan İzmir'e ailem ve akrabalarımın olduğu şehre taşındım. Annem ve babam sürekli kavga ettiğinden ve annem her şeye şikayetlendiğinden kızımı daha sağlıklı buyutebilmek için onlara yakın, ayrı bir eve çıktım. Ancak özellikle annemin, hayatıma müdahalesi çok fazla. Sürekli evimin ışıklarını kontrol ediyor, eve dönüp dönmediğimi soruyor, boşanmamla ilgili bana laf sokuyor. Kendince benim eksik olduğum yanları sürekli yüzüme vuruyor, fiziksel özelliklerim de dahil. Hatta geçenlerde babamla birlikte kilom yüzünden eşimin benden ayrıldığını ima ettiler, defalarca şiddet gördüğüm bir evliliği bitirmiş biri olarak çok üzüldüm. İnsanların yanında 2 yıldır kızıma tek başıma baktığım halde "daha anneliği öğrenemedi annelik yapamıyor" gibi ithamlarda bulunuyor. Kızımın uyku saatlerine dahi müdahale etmeye çalışıyor. Gerçekten çok bunaldım, 10 yıldır onlardan ayrı yaşıyordum ve şimdi bir anda özellikle annem sürekli hayatıma müdahale etmeye başladı. Eve sipariş ettiğim yemeğe, evime aldığım eşyaya bile karışıyor. (Maddi yükümlülük tamamen benim üzerimde olduğu halde) Geçenlerde tabağıma yemek dizerken, tatlıyı şimdi alma dedi, uzun süredir ona karşı çok dolduğum için "karışma anne, ben belki böyle almak istiyorum" dedim. Dakikalarca bu söylediğime alındı, bir süre ikramlıklardan yemedi. Zaten ben bir şeye itiraz ettiğim anda, sağlık sorunlarını öne sürüp vicdan azabı çektirmeye çalışıyor. Ama bir yandan da onlara muhtacım, kızımın bakımında yardımcı oluyorlar. Ne yapacağımı bilmiyorum, çok bunaldım. Kızım biraz büyüdügünde bu şehirden kaçıp gitmek istiyorum. Hiçbir yere ait hissedemiyorum artık. ..

Nasıl davranacağım?

Eşimden şimdiye kadar hep beni savunmasını istedim 2 yıldır evliyiz o hep ailesinin küçük oğlu gibi davrandı şimdi kendince ailesin ekarşı eşim bu kez savunmayı onlara bağırıp çağırmak olarak kodlamış bana bişey dediklerinde eşim annesine bağırıyor anneside artık ben yaptırıyorum sanıyor birde görümcem okuyordu eve döndü kayınvalidem evde pısırık suskun kimseye hiç bişey diyemeyen bir kadındı şimdi görümcem eve gelince ikisi bir oldular benim kimsem yok aile apt yaşıyoruz sanki onlar bir aile ben dışlanmış olanım eşim yokken bana söyleniyor eşim varken yada n’aptınız bu kıza dediğimde biz bişey demedik biz bişey yapmadık deniyor ve hepsi bir oluyor ben kendim duygularımı açıklayamadığım için daha kötü durum oluşuyor ve kötü davranılıyor nasıl davranacağım

Eşimin huyunu değiştirmek istiyorum ama olmuyor

Eşimin istemediğim bir davranışı var. Bunu evlendikten sonra öğrendim. Ve bu benim kanımca onu daha çok sıkmama ve tartışmaya kadar ilerliyor. İki tane çocuğum var. Onların yanında tartışmamak için hep içime atıyorum ama kaldıramamaya başladım. Ne zaman konuşmak istesem bir şekilde konu kapanıyor ve ben uzatıyo oluyorum. Eşimin huyunu değiştirmek için çok çabaladım ama olmadı. Hep yerimde saydım. Artık hiçbir şekilde tepki vermek istemiyorum sizce ne yapmalıyım uzak olsam çocuklarım etkilenir diye korkuyorum durmasam kafamda aynı senaryolar dönüp duruyor ve bi sonuca varamıyorum.

Eşimin sürekli modu düşük.

Eşim 29 ben 22 yaşındayım. Severek evlendik. Evliliğimiz bir yıllık. Ve ben bu süreçte evime yakın başka bir şehirde lisansımı tamamladım. Üç gün evde kalan günler üniversitedeydim. Neyse mezun oldum ve evdeyim. Ancak yaklaşık iki aydır evde olmama rağmen ve ilk yılımız olmasına rağmen eşim sürekli yorgun ve mutsuz enerjisi yok. Çokça ilgisiz ve tartışırsak küsüp trip atan o oluyor. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Bu durum nişanlılık sürecimizde de vardı. Beni mutlu etmek için çok nadir bir şeyler yapar. Ben genellikle kendim isterim. İlgi istediğimi söylerim. Beni seviyor musun diye sorarım. Özellikle tartıştığımız zaman haklı ve haksız olsun sürekli o trip atar ve özür dilemez. Ben adım atarsam konuşur. Takdir edersiniz ki okul hayatım ile birlikte evlilik oldukça beni yıprattı. Bu süreçte elbette bana yardım etti. Bunu bilerek yola çıktık ancak ruhumu beslediğini düşünmüyorum. Bana değer veriyor gibi hissetmiyorum. Kendisi zaten çok konuşan dilli samimi biri değildir. Yani nasıl desem bilmiyorum. .. Ağır ve sert bir yapısı var. Bazen çok iyi oluyor. Özellikle cinsel ilişki esnasında güzel olduğumu beni çok sevdiğini söylüyor. Ama günlük hayatta buna dair bir şeyler hiç söylemez. Yapmaz. Birlikte planlar hep ben isterim ve ben yaparım onunda çoğunu gerçekleştiremeyiz. Kaçan kovalanır mantığı ile üzerine pek düşmek istemiyorum. Ama artık çok yoruldum. Ne yapacağım nasıl bir yol izleyeceğim bilemiyorum. Onun enerjisinin düşük olması ve ilgisiz davrandığını hissetmem benim de hayat motivasyonumu oldukça düşürüyor. Sizce ne yapmalıyım?