Psikoloji Kategorisi

Tükenmiş hissediyorum

Merhaba uzun süredir yaşadığım üst üste kötü olaylar yüzünden içimdeki iyiyi ve hevesimi kaybettim. Mağdur rolüne bürünmek istemem ama hayatımda kim varsa zamanında hep yanlarında oldum ben biraz kaygılı biriyim mide bulantılarım olur stresli olduğumda ve genelde o an ne yaşıyorsam duygularımı tam aktarıpsavunamam kendimi İçime atarım. Kendi köşeme çekilir izole olurum sonra tazelenir hayata dönerdim. Ama bu sefer tamamen kayboldum. Kendimden çok ödün verdim birini sevdim ama bana karşı hep yalanlarla geldi. Ona dönmeyinxe beni hemen suçladılar bakış açılarıbuydu. Arkadaşlarımın zamanında çok yanında oldum ama ne zaman ben bir hata yapsam bir şey olsa arkadan konuşmalar kendilerini başkalarına iyi göstermeler benim onun hakkında bildiklerimi anlatacağım korkusuyla gidip her şeyimi ortaya dökmüş. Üzüldüğüm şey şu ki bende bu insanlara benzemeye başladım. Onlar gibi düşünmeye başladım. KendimiSavunsam bencil affetsem enayiSanıyorlarİçimi güvenip açacağım bir tane arkadaşım kalmadı. Çünkü ben neysem oyum ama insanlar iyiye değil ne işine yarıyorsa ona bakıyorlar. Hep ağlayasım geliyor kendimi gülüp eğlenirken bir ortamda göremeyeceğim artık çünkü benim bana benzeyen kimsem yok. Çok izole olduğum için hayata karşı yabancıçok kırılgan hevessiz kaldım. Sırf seviyorum diye zamanında bana yanlış yapanlara da dönmek istemiyorum çünkü ruhumu yoracaklarbiliyorum. Ben o kadar çetrefilli düşünen biri değilim. Dümdüz sıkıcı biriyim. Hayat beni çok katılaştırdı.

Geçmiş yaşamımdaki olayların geleceğimi etkilediğini düşünüyorum. Bunu iyileştirmek istiyorum

Geçmişim de tanıdığım bir adam dedi sana tlfon almisim gel sana vereyim bende onunla ciktim bir arkdasi ile beni aldılar gittik ormana oturduk kola faln almışlardı içtik sonra arabaya bindik bana saldırdı ama hiç bise olmadi çok korktum ve aklımdan hala gitmyor ve buna benzer 4 veya 5 ten fazla olay yaşadım bu şekil ve hayatımda biselerin tıklandığıni dusunuyorum .

Sürekli aynı düşüncelerden ve tükenmişlik hissinden nasıl kurtulurum

Önceden çok mutlu ve rahat birisiydim. Yaklaşık üç dört senedir çok depresifim. Psikiyatriye gidip ilaç kullandım ve kendi kendime bıraktım daha kötü oldum. Başımda sanki bir ağırlık var sürekli aynı düşünceler tekrar edip duruyor. Bu beni çok yoruyor. Bir şey okuduğumda asla aklımda kalmıyor. Kendimi tükenmiş hissediyorum. Sanki hiçbir şey düzelmeyecek gibi. Bununla nasıl başa çıkabilirim yardımcı olur musunuz lütfen

Ne zaman kendim olabilirim

hic bir zaman kendim olmadım insanlar beni nasl görmek istediklerini düsndüm hep ve öyle oldum . Benligimi unutdum. ,benim kalbim kırılsın onlarn kalbi kırılmasn diyerek büyüdüm ve kendimi herkese tam farkli biri olarak tanıtm ama asıl ben aksi özgüvenli biriydi. Beni sevçiyen birine her zmana baglanıyorum bana deger verebi hic bir zaman sevmedim secemedim meni sevmiyeni her zaman secdim . Her an duygularım deyisiyo kendimi tanımıyroum hayata merakım yok 20 gün bir cocukla konsudm ve cocuk beni seviyodu ama ben eski sevgilimi hhayatımln ilk askını unutmak icin konusuyrdum vir gün cocukla tartsdık soguk oldu bana karsı ve oldugu gün ven cocuga baglandm gercekten gercekten cok garip . Her zaman baskalrn fikrin önemsedim bana hakaret etseler bile herzmaan susdum nedenmi?cünki susmasam karsmdakini incidirim diye düsündüm en yakn arkadadm bana hakaret etsede agzmdan tek kelime cıkmıyo neden?Beni aldatan eski sevgilimi 2 gün icinde affetim ve onada takntılı kaldm cocuk yüzüme istemedyni deidkce ben nasipi zorluyorudm

Geçmişte yaşadığım olayları nasıl unuturum?

sevdiyim biti var oda beni sevyo ama aramız bozuldu o meni sevmesine ragmen görmezden geliyo ama ben yapamıyorum neden beni sevmeyen birine herzaman takıntılı kalıyorum eskiden nifret etdigim kisi eger venden nefret ederse onun arkasndan kosarm neden?Beni sevmeyen birilerine her zmana daha cok baglandım her zaman affetim gitmelerinden korktum aşıkmıyım diye düsünsek hayır arkadas ortamnda da böyleyim. Ama ben yinede beni sevmeyen virilerini sevmeyi terchi ediyorum.

Annem şeker tedavisi olmayı kabul etmiyor

Annem 2019 da psikiyatrik tedavi gördü belirli bir süre hastanede yattı ve çıktı ordan ilaçlara karşı düşmanlığı oluştu şimdi ise çok zayıfladı ve idrarinda glukoz çıkmış şekeri ise 400 lerde hastaneye gitmeyi reddediyor, kendi kendini tedavi ettiğini söylüyor. Yalvarsamda kabul etmiyor beni hasta eden sensin diyor ilaçlara doktorlara düşman gözüyle bakıyorGerçekçi değerlendirme yapamıyor. Şekerden kim ölmüş diyor daha yaşı 44 ama bitik durumda

Yks öğrencisiyim bu süreçte duygularım çok değişti.

Bu süreç beni zorluyor çünkü dördüncü girişim olucak ve bu sene çok yoğun çalışıyorum çabalıyorum bu süreçte mentalim çok kötü zaten gerginimdir genel hayatta hemen parlarım ama bu süreçte daha kötü bir hâl aldım sevdiklerimi kırıyorum onlardan uzaklaşıyorum istemeden yapıyorum şuan nadir hayatımda kalsın isteğim insan var duygularım karma karışık her gün erken kalkmaktan sıkıldım aynı şeyleri yapmaktan ve bu beni yoruyor erken kalkmak uykumdan fedarkalık yapmak beynimi yormak mesala çalışıyorum çalışıyorum ama olmuyor yapamıyorum bu beni daraltıyor ve kendimi sorguluyorum erkek arkadaşım var o çok nazik anlayışlı dürüst gerçek bir erkek ama ona da bugün biraz sinirlendim haklıyım ama bir tık ama olsun yani ama onuda kaybetmekten korktuğum için öyle oldu ve genel olarak suçluluk pskiloji yaşıyorum özellikle kariyer konumda ve erkek arkadaşım konusunda ben daha önce bir ilişkiye girdim ve bakireliğim gitti her aklıma geldiğimde onu hak etmiyorum oluyor her şey çok üst üste geliyor hedeflediğim ve çok isteğim şeyi kazanamamak beni daraltıyor

İlişkimde karşımdaki kişiyi aldatma korkusu yaşıyorum

İlişkimde karşımdaki kişiyi aldatma korkusu yaşıyorum mesela otobüste birini görüyorum o an onunla konuşmak istiyorum ve sanki kendimi zor tutuyormuş gibi hissediyorum ya da birini görüyorum işte o kişiyle ilgili bazı hayaller geliyor ve tik gibi dudağımda bişi hissediyorum sonra bunu takmıyorum bu şekilde düşünen sürekli bu şekilde yaşayan biri eninde sonunda aldatır mı ben gerçekten sevgilimi kaybetmek istemiyorum bu şekilde düşünmemin bir sebebi olabilir zor gibi sanki eninde sonunda yapacakmışım hissi gibi

Rezerve Soru

Sevgilimi aldatmaktan korkuyorum

Şu sıralar ilişkimle ilgili bir takıntı olup olmadığını bilmediğim bir şey yaşıyorum mesela otobüse biniyorum bir erkek görüyorum içimden sanki konuşma hissi geliyor o kişiyle ya da merhaba deme hissi geliyor ben kendime o an durduramıyor gibi hissediyorum sürekli bir aldatma korkum var sürekli kendimden şüpheleniyorum acaba yapmak mı istiyorum diyorum ve bu herkese karşı oluyor yolda birini görüyorum yok ya bununla aldatmam diyorum ya da o an bir konuşma hissi geliyor sanki o an kendimi zor tutuyorum ama sevgilimi çok seviyorum ve onu kaybetmekten deli gibi korkuyorum gerçekten aldatmayı mı istiyorum bilmiyorum yardımcı olursanız sevinirim

Kendimi evlilikte ve günlük yaşamda çok ama çok yalnız hissediyorum

Kendimi evlilikte ve günlük yaşamda çok ama çok yalnız hissediyorum her seyde hemen kırılıyorum günlük yaşamda ne yapmalıyım ? Konuşacak kimsem de yok ne yazık ki En ufak başarısızlıkta kendimi suçluyorum maalesef bu konuda ne önerirsiniz ? Eşimle de konuşamıyoruz ne yazık ki İçime atmak her ortamda bana iyi gelmiyor ne yazık ki Üzgünüm çok Keyif alamıyorum hayattan :( :( :( :(

Yoncaglsvn