Psikoloji Kategorisi

Bu durumda ne yapmalıyım

Merhaba, insanlar ilişkilerde iyileşir derler. Ben olan neşemi de kaybettim. Bir ilişki yaşadım, onlara içimi açtım. Beni hep yargıladılar. En yakın arkadaşımın zamanında ilişkisinde çok yanlış şeylere şahit olan ama çocuğuna kadar yanında olan biriydim. Bu kişi yakın arkadaşımın grubundandı. O ilişkide güvenim o kadar zedelendi ki yine kaldım. En son o ayrıldı. Çünkü ben çok bağlandım; kendi hayatımda da anksiyete bozukluğu yaşıyordum. Hayatım ilerlemedi, eve kapandım. Yaşadıklarım beni kötü etkiledi. Arkadaş grubum onlardı ve onlara içimi, öfkem, açamıyordum, çünkü laf yiyordum. Diğer tarafta hemen kendini savunuyordu. İlişki bitince göndermeler yaptı; yine de dönmedim. Kendi hayatıma dönünce herkesten bir ima yedim. Onu arayınca da fedakârlık yapmadığım için doğru olan bu dedik; kendisi hep arayıştaydı. Ortaklarla buluşunca bana laf sokmaya başladıklarını gördüm, kendi hayatımı seçtiğim için. Kendimi açıkladıkça hep kötüye çektiler. Neden dönmediğimi anlatmaya başladılar. Ben de aynı şekilde cevap verince yakın arkadaşım beni kıskanç olarak, hasta olarak etiketledi; onları kıskandığım için laf soktuğumu sandı. Ona durumu anlattım, göndermeleri söyledim; o yüzden öfkeliyim, dedim. Haberim yoktu, dedi. İnandırıcı gelmedi, çünkü güvenim kaybolmuştu . Dertleşiyormuş gibi yapıp konuştuklarımı diğer tarafa attı. O kızı çıkarınca kıskanç diye repost attı, sonra bunları kaldırınca kendimi ispatlayamadım. Ona aynı şekilde karşılık verince de beni kötü bildiler. Ben onun özelini anlatmıyordum kimseye ama o beni hep rezil etti. İnsanlar mı yanlış ben mi sorunluyum

Kafamdaki düşünceleri yalnız olduğumda nasıl susturabilirim

Kendimi hiç iyi hissedemiyorum. Özellikle eve gelince tek kaldığımda kafamdaki düşünceler durmuyor, sürekli eskiden yaptığım hatalar geliyor aklıma. İçim daralıyor, kötü hissediyorum. Oturup ağlıyorum tek başınayken, iyi hissettiğim anlar olmuyo. Sadece kalabalıkla nörtlenebiliyor duygularım, yaptığım hataların sonuçları ve sorumlulukları hiç geçmeyecek, bitmeyecek gibi hissediyorum. Çok vicdan azabı çekiyorum. Her anlamda geçmiyor. Neredeyse iki ay oluyor, geçmiyor. İçimde hep böyle kötü his, üzüntü oluyor ve geçmiyor. Tam geçiyor diyorum, tekrar o içimde bir bunalım var, geçmiyor.

1 aydır isteksizlik, uyku artışı, ders yok. Depresyon mu? 3 somut çözüm?

1 aydır hiçbir şey yapmak istemiyorum. Ders çalışmıyorum, arkadaşlarımla konuşmak istemiyorum, ailemle bile iletişimim azaldı. Sürekli uyumak, telefonda vakit geçirmek ve yemek yemekle vakit geçiriyorum. Eskiden zevk aldığım şeyler artık boş geliyor ve kendimi kötü hissediyorum. Bu yüzden derslerim boş geçiyor, kendimi suçlu ve umutsuz hissediyorum. Eskiden yaptığım aktivitelerden keyif alamıyorum, motivasyonum tamamen kayboldu ve yalnız hissediyorum. , hiçbir şeyden keyif almıyorum.

nazliyavi

Her şey beni çok etkiliyor herkes bana bakıyor gibi hissediyorum.

Kendimi o kadar sevmiyorum ki, kilolu olmam, 25 yaşında olmama rağmen hâlâ hiçbir işimin, başarımın olmaması beni artık çok utandırıyor. Her şey beni çok etkiliyor ve en küçük, en anlamsız şeyde bile ağlıyorum. Bir yere giderken, yolda yürürken sanki herkes bana bakıyor gibi hissediyorum. Kilomla, görünüşümle ya da konuşmamla dalga geçiyorlar gibi geliyor. Zayıflayamıyorum. Kötü hissettiğimde yemek yemek istiyorum. Ben kendimi güçlü, başarılı biri olarak görmek istiyorum. Ama artık her şeyden korkar oldum. Biriyle konuştuğumda sanki panik atak geçiriyorum heyecanlanıyorum ve kelimeleri yanlış söylemeye başlıyorum. Sürekli “ya bir şey olursa” diye düşünüyorum. Kafamda sık sık senaryolar kuruyorum ve bunlar çoğu zaman kötü düşünceler oluyor. Sonra da ağlıyorum. En küçük şeyi bile büyütüyorum. İçimde kin tutuyorum. Lütfen bana yardımcı olun

Sınav anında o sessizlikte aşırı stresli hissediyorum

Sınav anında o sessizlikte aşırı stresli hissediyorum. Sürekli bir hareket yapıyorsun, ses çıkaracak diye sınava odaklanamıyorum. Bir rezillik yaparım diye kafamda hep endişe oluyor. Sınava çok az kaldı ve aylardır bu endişe içindeyim. Denemede karnım guruldadı ve ondan sonra bu düşünceyi hiç atamadım kafamdan. Genelde olmuyor zaten ama hep ya olursa düşüncesi kafamdan cıkmıyor nasıl geçebilir bir öneri istiyorum teşekkürler

Tam olarak ne yaşıyorum ve ne önerirsiniz?

Az önce şöyle bir şey yaşandı: Akşam çayı içiyorduk. Abim uyandı, geldi yanımıza. Annemin kuşu oturma odasına koydu diye söylendi. Kuş cıklıyor ve bundan rahatsız oluyor. Ben de dedim ki, madem rahatsız oluyorsunuz, ne diye bakıyorsunuz, birine verin. Abim bana, 'Senden de rahatsız oluyoruz ama yıllardır dayanıyoruz' tarzı bir şey söyledi. Ben de, biz de senin bu sinir kaprislerinden bıktık deyince, 3 IQ deyip sürekli kuş hakkında bunu diyorsun, hayvan diye her hareketinden memnun mu olmamız gerek, dedi. İlk defa, sesinden rahatsız oluyorsanız verin diye ya da söylediysem ben hatırlamıyorum, dedim. 7 yaşından beri aynısın, yalancısın, dedi. Dediğim gibi, kuşu verin demişimdir, dedim (salın diyorum bazen de). Ayrıca, Rabbim benim gerçekten yalan söyleyip söylemediğimi biliyor; ne düşünüyorsan düşün, umurumda değil, dedim. Yalan mı söyledim şimdi sizce? Neyse, ben elimdeki çekirdeği bitirip odama geçerken, şimdide “git, ağlarsın mı?” ne dedi, bir şey dedi de anlamadım. Ben de elimdeki bitti, o yüzden gidiyorum. Abimle konuşurken kalbim hızlandı, vücudum titredi, o yüzden de odama geçtim. Odama geçip kapıyı kapattığım an, bir yere oturup geçmesini bekledim; ağlayasım geldi. Ben neden böyleyim diye abimi gerçekten anlamıyorum. Ben onun arkasından kardeşim abimi bana kötülüyünce o abimiz öyle deme diyen biriyim, erkek kardeşim de o sana gıcık demesine rağmen. Gerçekten bana bu neden oluyor ve abim neden böyle? 3 yıl önceye kadar anksiyetem olduğunu düşünüyordum ama 3 yıldır çok özgüvenliyim ve kalbimin ferah olmasını sağladım. uzun zaman sonra böyle bir şey yaşadım genellikle abimle tartışırken oluyor çok nadir olan bir şey ama Bayadır da olamıyordu. geçenlerde de evden başka biriyle tartışıyordu anneme bir şry dedi bende anneme öyle dediği için tepki gösterdim olayı sözleri hatırlamıyorum neyse yemektrydik ben derse geçince bir şey sormak için yanına gittiğimde bana bir daha bir şey sorma dedi sırf tepki gösterdim diye birde benden alasız bir olaydı onlara öyle bir tepkisi olmadı olaydan sonra normallerdi. 2 3 gün sonrada askere gidiyor. Acaba diyorum, Rabbim benim rahat sınava girmem için askerliği bu zaman dilimime denk getirdi. Acaba şükürler olsun, dedim. Geçen anneme kızdı bana. Lütfen her şeye değinin. Kolay gelsin.

Şema terapi perspektifinde değerlendirir misiniz

Merhaba, ben geçmiş ilişkimde aldatılmıştım ve birliktelik yaşamıştık. Karşıma başka biri çıktı o kişi de kıyafet konusunda fedakarlık bekleyen biriydi. Eski ilişkisinde çok sevmiş ama bu sebeple ayrılmış öyle anlattı meğerse kızı kandırmış ben de kabul ettim kıyafeti, o da ilişki geçmişimi anlattım kabul etti sandım. Meğerse başka birini unutamamış beni de unutmak için idare etmiş ben de ciddiyiz sandım sonra biz devam ettik ona tekrar güvendim ama bana söylediği ve göründüğü kişi bambaşka. Tamam diyor ama arka planda yalanla devam ediyor ve biz ayrıldık. Bu kişi çok gezen muhafazakar birisi onun o haline çekildim başta. Annem hep fedakar, çalışan alttan alan muhafazakar. Babam uzun yıllardır çalışmayan, rahat geleceği düşünmeyen, sorumsuz birisi. Şema tetiklendi mi bilmiyorum ben geri dönmedim. Ben de sürekli panik atak yaşayan, çalışamayan biriyim. Babama benzedim sanırım. O insan annem gibi beni çok eleştirirdi, çok alttan alıp uyum sağladım o dönem. Sonra ben tam tersine dönünce insanlar bencil demeye çalıştılar. Çocuk düşünmediğimi belirtince, fikirlerim farklı olunca çalışacağımı söyleyince, kendilerine ışık tuttum. Herhalde beni kıskanıyor sandılar. Onlar evde çocuk bakıyor. Ben kendi hayatıma döndüm. Anlam veremediler, altında çok şey aradılar. Ortak arkadaşlar kıskanç diye etiketledi, bütün gruptan sıyrıldım. Ne olursa olsun çalışmaya kendi hayatımı kurmaya karar verdim. Yönümü kaybettim ne yapmalıyım bilmiyorum yalnız kaldım kendi yolumdayım ama yalnızım.

Ben kendimi yetersiz hissediyorum sanki herkes bir şey başarmış bir ben yapamıyorum

Ben kendimi sevmek , kendime inanmak istiyorum. Sanki herkes bana gülüyor gibi geliyor. Hiçbir şey başaramıyorum. Artık çalışmak bana korkutucu geliyor. Zihnimde bir ses zaten başaramayacaksın, olmayacak diye söylüyor. 25 yaşım var ama kendimle gurur duyacağım bir şey yok. Ben kendimi sevmek bir şey başarmak istiyorum. Çevremde herkes bir şey başarmış ben ot gibi kalmışım sanki. Kıskançlık da yaramıyor. . içimde bunu sevmiyorum.

Mükemmelliyetçiliğimi nasıl yok ederim

Mükemmelliyetçiliğimi nasıl yok ederim? Her şeyin mükemmel olması takıntımdan kurtulmak istiyorum. Hata yapınca karalar bağlıyorum ve bıktım bu durumdan. Bu çok sinirlenmeme neden oluyor ve çevremdeki insanlara ister istemez kızıyorum ve kırıyorum. İş ortamında her şey mükemmel olsun diye her işi ben yapıyorum. Yetişemeyince de yetersiz olduğumu düşünüyorum ve bu kendimden nefret etmeme neden oluyor. Can acıtıcı bir durum bu. Bunalmış hissediyorum

Kaygılarımı nasıl azaltabilirim

Bir ilişkiye başlayamıyorum. Hep eski ilişkimde yaşadığım olayları hatırlıyorum. Hep mutsuz olacakmışım gibi hissediyorum. Normal hayatımda da böyle yalnızlığa alışmış gibiyim. 2 senedir kimse yok hayatımda olsa da, 2 gün sonra hemen sıkılıyorum çünkü sanki insanlar hep bana yanlış yapacaklarmış, sanki hiçbir tarafından sevilmeyecekmişim gibi hissediyorum. Bir o kadar da kendimi çok seviyorum; birine ihtiyacım yok ama dağ olsun istiyorum, birini de bana bulamıyorum.