PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
NASIL DAVRANMALIYIM?
iyi günler. ileri yaşta olmama rağmen çalıştığım ortamda hiç bir etkinliğe davet edilmeyen, sohbete katılamayan, çevredeki arkadaşlar tarafından görünmeyen biriyim. kendimi kötü hissediyorum. ruhsal yönden beni çok etkiliyor bu durum. ben de diğerleri gibi saygı görmek istiyorum. tercih edilmek istiyorum. ama çalıştığım ortamda görünmez biriyim. sanki yokmuşum gibi davranılıyor. bu durum daha çok saklanmama ortama katılmamaya itiyor beni. insanlardan bazen kaçıyorum. rahatsız hissediyorum kendimi. Kendimi çok aşağılanmış hissediyorum. günlük yaşantımı çok olumsuz etkiliyor. eve yıgın bitkin ve tükenmiş geliyorum. bu durum depresyona girmeme neden oluyor. bir türlü bu durumdan kurtaramıyorum kendimi. çok kötü hissediyorum.
Gizli Kullanıcı
Nefret duyguları
İntikam almak için hayatımı mahveden biri vardı. Gerçekten hakkımda saldırmadığı hiçbir şeyim kalmamıştı. Stresten psikoz geçirtti bu insan bana. Hakkımda dedikodular yaydı. Dışlandım, dalga geçildim, bana 'obje' dendi. Benim hakkımda konuşulurken Hitler'in haklı olduğu savunuldu. (Bana, yahudi ve türko takma adı takılmıştı. ) Kendime zarar vermemi istedikleri belliydi yani. Güç dengesi bozuk olduğu için bu kadar sesleri çıkıyordu insanların. Beni seven, savunan birkaç insan olsa çıtları çıkmazdı. Bunlar yaşanırken aynı zamanda kişisel hayatımda da çok ağır sıkıntılarla uğraşıyordum. Babamın bipolar kişilik bozukluğuna sahip olduğunu öğrenecektik birkaç ay içerisinde. Evde üzerimize yürüyordu, tehdit edip korkutuyordu, 9 ay boyunca polis zoruyla akıl hastanesine götürüleceği zamana kadar duş almadı. Evde bunları yaşarken, okulda da bunları yaşıyordum. Gerçekten çok iğrenç şeyler yaşadım. Burada anlatamayacağım çok detay var. Artık daha fazla dayanamadım ve okula ara verdim, kalp sıkıntılarım ortaya çıktı. Ve daha bir sürü sağlık sıkıntısı. Aylardır terapi alıyorum. Nefretimi yeni yeni sindirmeye başladım. Uzun süre dua ettim. Bana yapılanların aynısını yaşayın ne az, ne çok diye. Bana bunları yapan kişilerden birinin ocak ayında babası ölmüş. Önce kendim sebep olmuş gibi hissettiğim için berbat hissettim. Sonra da bana zarar gelince nasıl güldüğünü, mutlu olduğunu hatırlayıp bundan zevk aldım. Nefretimin iri akmıştı. Bu nefret hissiyle ne yapacağım?
Gizli KullanıcıKendimi karşı tarafa nasıl anlatabilirim ? Hislerimi nasıl belirtebilirim
Anlaşılmadığımı düşünüyorum alınganken duygularıma kapanıkken bana anlaşılmaz hissettirdıklerını düşünüyorum karşı taraftan bir adım bekliyorum bu doğrumu ? Ben üzgünken nasıl bir adım atabilirim? Yanımda olmasını istediğim kişinin olmamasını ben mi etkiliyorum? Nerde yanlış yaptığımı bilmiyorum . . aramızın açıldığını düşünüyorum bunu ne etkiler ? Düzeltmek için ne yapmalıyım yanlışımı bulamıyorum her kız gıbı bende üzülüp alınabiliyorum karşı tarafa bunu nasıl hissettirebilirim? Ne yapmalıyım
Gizli KullanıcıUmutsuzluk ve karamsarlık hissi
Merhaba, 19 yaşındayım ve hayatımdan uzun bir yıldır memnun değilim. İstediğim hayatı yaşayamıyorum. Hayatımda b*k gibi gidiyor ve hayatımın iyiye gideceğine dair hiç bir inancım yok. O kadar yoruldum ki hayatımdan. YKS’ye hazırlanıyorum, sınava gireceğim ve kazanacağıma dair bir inancım yok ama kazanmak zorundayım. Hayatımı değiştirme konusunda bir adımın YKS’yi kazanmak olduğunu düşünüyorum. Kafa yapım ve düşüncelerim beni çok rahatsız ediyor. Düşüncelerimi değiştirmek istiyorum ama nasıl yapacağımı bilmiyorum. Sürekli negatif düşünmekten hayata pozitif bakamıyorum, pozitif düşünemiyorum. Geleceğim hakkında hiçbir şeyin yolunda gitmeyeceğini ve aynı şekilde b*k gibi devam edeceğini düşünüyorum. Çok yoruldum artık, kafam kaldırmıyor. Kafa yapımı ve düşüncelerimi değiştirmek istiyorum ama nasıl yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Çok karamsar ve çok negatif düşünüyorum. Yaşamak istediğim hayatı TikTok ve Instagram’da video çeken insanlarda görünce daha da çok moralim bozuluyor. “Ben bu hayatı yaşayamayacağım. ” diye düşünüyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Bir yandan da arkadaşım yok ve sürekli evdeyim. Konuşacak, buluşacak, gezebileceğim arkadaşım yok ve ev üstüme üstüme geliyor. Özgüvensizim ve insanlarla diyalog kuramıyorum. Bu yüzden arkadaşım yok. Nasıl sosyalleşeceğimi bilmiyorum. Eğer üniversite sınavını kazanırsam da insanlarla nasıl tanışıp diyalog kuracağımı bilmiyorum. Sohbet başlatamıyorum, özellikle de erkeklerle diyalog kuramıyorum. Depresyondan, özgüven eksikliğinden, umutsuzluk ve karamsarlık hissinden kurtulmak istiyorum. Psikoloğa gitmek istiyorum ama param yok.
Gizli Kullanıcıİlişkimi nasıl unuturum
Merhaba, yaklaşık 1 yıldır süren bir ilişkim vardı. Birbirimizi çok seviyorduk ama babam razı olmadığı için ilişkimizi bitirmek zorunda kaldık. Bugün vedalaştık ve ikimiz de sarılıp ağladık. Şu anda kalbim çok acıyor, sanki bir parçam kopmuş gibi hissediyorum ve bunu nasıl atlatacağımı bilmiyorum. Erkek arkadaşım da aynı şekilde hayattan bağını koparmış gibi . Bunun üstesinden nasıl geleceğim bilmiyorum onu görmek istiyorum bir daha göremeyeceğimi bilmek canımı yakıyor . Severken vazgeçmek zorunda kaldık . Hiç kavga etmedik her gün benimle güzel güzel konuşurdu arkadaşım gibiydi şimdi yapayalnız kalmış dalım kırılmış gibi hissediyorum
Gizli KullanıcıVesveseliği nasıl yenebilirim
Okb ve vesvese hastalığım var aşamadığım. İstemediğim düşünceler sürekli beynimde dönüyor sanki biri konuşuyor benim adıma ama benim cümlelerim istediğim şeyler değil. Çok korkuyorum günaha girmekten içim içimi yiyor. Gün içerisinde her şeyi takıntı haline getirebiliyorum kurtulamıyorum istemediğim düşüncelerden. Anneyim bebeğime zarar gelir diye çok korkuyorum aşamıyorum. En mutlu olduğum anlarda bile içime bir sıkıntı üzüntü düşüyor aşamıyorum bir türlü. Mesela ibadetlerimi yaparken bile vesvese giriyor içime sanki yanlış yapıyorum tekrar tekrar abdest alıyorum.
Gizli KullanıcıBulunduğum durumu anlamlandıramıyorum
Merhaba ben içinde bulunduğum durumdan dolayı mağdur edebiyatı yapıyor gibi gözüküyorum ama gerçekten kendi elimden gelen her şeyi deniyorum. Bir ilişkim vardı uyumsuzduk başta çok fedakar oldum hatta tüm hataları affettim o da fedakar oldu bir konuda ama onun üzerine çok hata yaptı. Sonra gösterdiğim tavır yüzünden ayrıldı benden. Aradan zaman geçti göndermeli şeyler paylaştı ama ben kendime geldim ve eskisi gibi fedakar değildim hayatıma devam ettim başkası var sanıldı ortak arkadaşlar laf taşımaya başladı uyumsuzsunuz dendi ama şarkılı paylaşımlar devam etti. ben onu aradım doğru olan bu dedi fedakar olmadığım için ve tamam dedim kapattım. Arkadaşıma anlatmadım laf sokulmaya başlandı bende laf soktum sonra onun hakkında söylediğim ne varsa diğer tarafa anlattı. O kişi de benimle şarkılarla oradan dalga geçmeye başladı. Arkadaşımla aramız baya bir bozuldu. Uyumlu değiliz deniyor yoluma devam ediyorum bencil oluyorum rahatsız olduğum şeyleri anlatınca ego yapıyorum sanılıyor onlar da bana laf sokuyor gönderme yapıyor. Başkası var sanıyorlar. Artık açıklama bile yapmıyorum sürekli bu döngüdeyiz. Aşk mı mantık mı fedakarlık mı kendi yolunu sıfırdan seçmek mi bilmiyorum çok yoruldum. Anlattığım şeyler çarpıtılıyor artık anlatmıyorum da kendimi geri çektim. Kendi yoluma devam etmek istiyorum.
Gizli KullanıcıKendimi çıkmazda hissediyorum
Merhaba uzun süredir yaşadığım şeylerden sonra kendimi kaybolmuş hissediyorum. Yaşadığım bir ilişki vardı birbirimize uygun değildik ben fedakar oldum o da bir konuda fedakar oldu ama çok büyük hatalar yaptı. Ben onu hep affettim o dönem de işsizdim, evdeydim. Sonra ayrıldık. Ben hayatıma devam ettim. Baktım şarkılı göndermeler yapıyor ama hayatına devam ediyor. Ben de dönmeyeceğime dair şeyler paylaştım. O iyice sevdiğini söylemeye başladı ben dönmeyince başkası var sanıldı. Ben eski fedakarlıkları yapmak istemedim diye bencil oldum. Uyumlu değilsiniz dendi. Sonra baktım ki bu kişi oradan hala şarkı paylaşıyor onu aradım doğru olan bu dedi tamam dedim kapattım. Arkadaşıma anlatmadım bu durumu o da bana ayrı kuruldu laf sokmaya başladı ben de laf soktum. Gitti diğer tarafa her şeyi anlattı. Benimle şarkılardan dalga geçmeye başladı bu kişi. Ben çocuk düşünen biri değilim bunu belli ettim. Amacım işe başlamak olmuyorsa kendime yeni bir hayat kurmak sıfırdan 30 yaşındayım korkutucu geliyor. Ortak arkadaşlar laf taşıyordu kendi arkadaşımla bile aramı açtım. Sürekli aynı döngüdeyiz aşk mı mantık mı fedakarlık mı bu döngüdeyiz hep. Mağdur edebiyatı yaptığım sanılıyor ama durum bu. Hayat değiştiremediklerimizi kabul edip başımıza gelenleri yaşamak mıdır yoksa kendi yolunda devam etmek midir. Sıfırdan her şeyi yıkıp başlamak mıdır şu an vereceğiniz cevaplar benim dönüm noktam olacak
Gizli KullanıcıHayat enerjimi kaybettim ve bulamıyorum
Uzun süredir kendimi aşırı depresif ve mutsuz hissediyorum kimsenin bana hak ettiğim değeri verdiğini düşünmüyorum 6 ay önce toksik diyebileceğim bir ilişkiden ayrıldım başta bunun eksikliğini pek hissetmedim ama bugünlerde fazlasıyla hissetmeye başladım. Kendimi yarı yolda bırakılmış hissediyorum. Arkadaşlık ilişkilerimde kendimle ilgili çok detay veriyorum bu beni rahatsız hissettiriyor. Ölümden de korkmaya başladım çevremde çok insan öldü son zamanlarda iyi değilim. Eski ilişkimde hatalı tarafın karşısı olmasına rağmen hep özür dileyen ve çaba gösteren taraf ben oldum. Şu an benim için çabalamasını bekliyorum ama o hiçbir şey yapmıyor. Ben onun yerinde olsaydım gecemi gündüzüme katardım affetsin diye. Ama sanki ben suçluymuşum gibi pişmanlık duymaya başladım ayrılmak konusunda. Kendimi kimseye de açamıyorum her an ağlayacakmış gibiyim. İnsan içinde aşırı neşeliyim ama tek kalınca kötü hissediyorum. Geceleri düşünmekten uykuya 1-2 saat sonra dalıyorum. Ayrıca ilişkisel anlamda kendimi boşlukta hissediyorum.
Gizli KullanıcıYoğun ve kökleşmiş bir yalnızlık hissi
Başka insanların da yaşadığını görmek bu hissimi aman aman azaltmıyor, kendimi son derece izole hissediyorum. İzolasyon durumum gerçeklikten kopuk değil, bu durum yıllardır sürüyor. Bazen kendimden tiksiniyorum, bazense bir şey hissetmiyorum. Ne kendi başıma ne de sosyal ortamda artık bağ kuramıyorum ve geçmişte bağ kurduğum kişilerle olanlar da beni bu istekten alıkoyuyor. Yine de duygusal ihtiyacım var belli ki, hasret duyuyorum. Ama mevcut durumdan ötürü şu an insanlarla buluşmam ve sosyalleşmem imkansıza yakın. Zaten ben rastgele sosyalleşmeler aramıyorum, dedikoduyu ya da rastgele muhabbetleri genelde sevmiyorum. Bunları kibirden söylemiyorum, insanlarla bağ kurmuş ya da ait hissetmiyorum. Lakin hissedersem da bu beni çok korkutuyor geçmişte yaşadığım şeylerden ötürü. Gelecekte iyi bağlar edineceğime inanmıyorum, bırak romantik, sosyal açıdan umutsuz vaka oldum, 1-2 pişmanlığım aklımdan çıkmıyor. Nasıl dikkatsiz ve vahşi davranabildiğimi çözememekten dolayı sanırım. Bunları doğru dürüst konuşabileceğim ya da ortak noktada buluşabileceğim insanlar yok. Uzaklarda varsa bile sosyal becerilerimin facia olduğunu hatırlıyorum -gerçekten de öyle. Bu dediklerimi kendimi germek için söylemiyorum. Hep izoleydim,ne dost ne sevgili edinemedim hiç. Hepsi kısa süreli oldu ama gelin görün ki ben kısa süreli bağlar istemiyorum. Hali hazırdaki öz değersizlik hissim, mevcut durum, geçmiş yaşantılar hep birlikte birleşince hissedilecek bir duygudan çıkıp bedene yansıyor sadece. Baş ağrıları çekiyorum, göğsüm sıkışıyor yada başım dönüyor, çok anlamsız hissediyorum, boşuna bir şey için niye yıpratırsın ki kendini.
Gizli Kullanıcı
