PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Takıntılı düşünce yapısı ve ilaçlar
Ben yaklaşık 10 senedir tedavi görmekteyim. Yaşım 29. Sürekli yaşadığım çocukluktaki kötü olaylardan dolayı kafamda. Ben istemeden, yalnız kaldığımda sürekli aynı şeyleri düşünüyorum. Beni çok boğuyor. İstemeden ağlıyorum, ilaçları alıyorum ama napacağımı bilmiyorum. İlaçlardan da bıktım. Terapi alsam kurtulur muyum? Tek sıkıntım durduk yere beni rahatsız eden karamsar, duygusal, kötü, sıkıntılı, kuruntulu düşünceler. Ne yapmalıyım? İlaçlarımdan da memnun değilim açıkçası. İyi bir doktora ihtiyacım var ama maddi olarak zor. Kullandığım ilaçlar Abilify Montana 400 mg, Serex 50. Şu an atakta mıyım? O yüzden Paligris 3 mg kullanıyorum. Bir de kendimi ifade ederken ağlıyorum çünkü çok yoruldum artık tedaviden ve süreçten.
Gizli Kullanıcı
Eski beni özlüyorum
Merhabalar, daha önce de size yazmıştım. Çok ikna olamadım çünkü yeterince anlatamadığını düşünüyorum. 8 aylık evliyim ve 10 haftalık gebeyim. 41 yaşındayım. Dediğim gibi, ilk duyduğumda sevindim ama sonrasında kabullenemiyorum ve kendimi anne olarak görmüyorum. Psikiyatriye gittim, bağlanmaktan korktuğumu ve güven problemim olduğunu söyledim. Bağımsızlığımı düşkünüm, sanırım bu korkutuyor beni ve evliliğimin bitmesini bile göz önünde bulunduruyorum o derece. 2 defa kürtaj için randevu aldım, gitmedim. Randevu aldığımda kurtulacakmışım gibi seviniyorum. Sanki yokmuş ama gitmeyince randevuya yine karamsarlığa kapılıyorum, kendimi zehirli bir kafeste hissediyorum. Ölecekmişim gibi, geçecek diye düşünüyorum ama geçmiyor, istemiyorum. Sanırım kendimi, yalnızlığı seviyorum. Ne olur, yardımcı olun, kendi eski yalnız beni, hayatımı özlüyorum. Aslında hiç olmasa da olurdu benim için. Hem evlilik, hem de çocuk. Ama dünya öyle bir yer ki istemediğin şeylerin içinde bulabiliyor kendini insan.
Gizli KullanıcıSavunma mekanizması kendi kendine gider mi?
Ani değişimlerim vardı ve birden savunma mekanizmam bitti. Normal mi? Çok mutluyum; bittiği için sinirlenme, boşluk hissi —hepsi bitti. Uzun zamandır vardı ve kendi kendine gitti. Sizce neden oldu? Savunma mekanizmaları aniden gitme gibi bir durumu var mı?çünkü güçlü diye biliyorum ani değişimler zor ve birden bire gitmesi mucize gibi çünkü uzun zamandır yaşıyorum yanıtlarsanız çok sevinirim teşekkür ederim terapiye de gerek kalmadı bu arada 💗💗
Gizli KullanıcıKürtaj psikolojisinden kurtulmak için ne yapmam gerekiyor?
Merhaba ben bir hafta önce iki çocuğumun kalbi durduğu için onları kürtajla aldırmak zorunda kaldım. Çok üzülüyorum onlar için ama cennete gittiklerini biliyorum. Aklıma geldikçe ağlama krizlerine giriyorum. Eşim de kürtajdan dört gün sonra askere gitmek zorunda kaldı ve eşim hariç çevremde beni kimsenin anlamadigini düşünüyorum. Vicdan çekmiyorum çünkü kendime dikkat ediyordum. Ama onları unutamıyorum ve bir daha kendimi hamileliğime hazır hissettiğimde Allah korusun tekrar bunun olmasından çok korkuyorum bunu nasıl aşabilirim, onların vücudumdan gittiğine kendimi nasıl alıştırabilirim. Şimdiden teşekkür ederim cevabınız için.
Gizli KullanıcıBaşarmak istiyorum ama hevesim yok
Bedenim ve ruhum 1 yıldır ağır bir travmadan geçiyor. 5 yıllık bir ilişkim bitmişti. Çok narsist biriydi. Onun yüzünden panik atak + anksiyete oluştu. O benden ayrıldı ,çok bekledim aylarca ama gelmedi . Her şeyden ümidi kestim, karşıma birisi çıktı, ona şans vereyim derken tacize uğradım . Ama bu kişi şu an benim sevgilim. Aylarca peşimden koştu. Şu an o niyetle yaklaşmıyor . Başarı konusunda ise, aylardır çalışacağım diyorum ama asla çalışmıyorum. Hedefim var ama istikrar ve istek yok. 1 yıldır evdeyim, imkânım var ama gayretim yok; sadece telefonla oynuyorum , sabaha kadar uyumuyorum , uyanmıyorum. Günlerim verimsiz geçiyor . Genel hayatımda da zaten yalnız bir insanım, kimsem yok . Sadece odamda vakit geçiyorum . Hep güçlü durmaya çalışıyorum; içim kan ağlarken bile gülümsüyorum. Annem babam bu yaşıma kadar tek bir gözyaşı bile görmediler. Kendimi buna mecbur hissediyorum. Şu an benim tek isteğim kendi ayaklarımın üstünde durabilmek ve anksiyetemi yenmek. Ortamlarda rahatça konuşabilmek, gülerken ağzımı kapatmamak, biri yüzüme bakınca garip hareketler etmemek, bir şey anlatınca ortamda kelimelerimin birbirine girmemesi, kavga etmekten korkmak, biri kavga edince çok rahatsız hissetmek, toplu alanlara girince saçma bir şekilde gülme isteği; bunların hepsini aşmak istiyorum. Bu anksiyete bana 5 yıllık eski sevgilim yüzünden geldi; belki de onun yüzünden beynim 1 yıldır donuk. Ders bile çalışamıyorum; sınava 2 ay kaldı ama ben daha başlamadım bile …
Gizli KullanıcıYazdığım şey hakkında ve benim hakkında yorumlarınız nelerdir?
MERHABA BEN SÜMEYYE YAZIMI VE BENİ YORUMLAR MISINIZ PSİLOLOJİK AÇIDAN ANALİZİ MERAK EDİYORUM. VE KATILIP KATILMADIĞINIZI D AAYNI ŞEKİLDE? AYRICA PAYLAŞSAM NE OLUR? NE DÜŞÜNÜRLER? NEDEN PAYLAŞMAK İSTİYORUM? bu sorularımı cevaplarsanız çok çok sevinirim. "Bu hayatta en önemli şeyleri zamanla kavrıyorum. İnsan değerlerinden, mutlak ahlâki doğrulardan, inancından bu kadar ani kopmaya başlaması aslında çok kolay bir şey. Bunun en büyük sebepleri de toplumdur ve sorgulamayan beyindir. Toplumun bir şeyleri normalleştirme de üstüne yoktur. Sorgulamayan beyinde bunu direkt onaylar çünkü kendini buna göre ayarlamış,Zaten sorgulamak zeka işidir. Farkındalık, sorgulamak; bunlar olmadan bir insanın gelişmesi çok zor. Çok doğru bir insanda yanlış bir şey söyleyebilir, çok yanlış bir insan ise çok doğru bir şey söyleyebilir. Şaşırmamalıyız buna çünkü hayatın kendisi içinde tezatlıklar barındırırken insanın öyle tekdüze olması beklenemez. İnsan beyni o kadar büyüleyiciki Belki de zannettiğinden çok daha fazlasısın ama bir insanın lafı yüzünden kendini sınırlandırıp geleceğin çok mükemmel olma ihtimalini çöpe atıyorsun. Her şeyin farkında olamayız ama sorgulayarak farkına varabiliriz. Ek olarakta hayat belki de gerçekten çok güzel, din belkide çok kolay ama ben tamamım diyen(ilerlerlemeyi reddeden) insanlar yüzünden; yargılamalarıyla, eleştirileriyle, bakışlarıyla, kısaca başka hayatlara odaklanarak bir söz ile bile bir insanın hayallerini yıkabilmenin, doğru yola gitmesini engellemelerinin ne kadar üzücü bir şey olduğunu ne zaman kavrayacaklar merak konusu aslında. Cevabı bundan vazgeçtikleri o an veya bunu fark ettirecek sert bir söz duydukları o an. Bahane üreterek; yetiştirme biçiminden, zorunda kalarak bulunduğu ortamlardan, çevredeki insanlardan dolayı böyle olduklarını iddia etmelerini reddedemeyiz, mutlaka etkisi vardır ama kendimizi bir şekilde korumak veya etkilerden arındırmak tabiki çok zor imkansız değil. Kimsenin bilinçaltı, geçmişi tertemiz değil. Şanslı dediğiniz insanlar sizden daha kötü yollardan geçmiş olmaları ihtimalini de düşünmek lazım. "
Gizli Kullanıcıcesaretimi nasıl toplayabilirim
Nasıl cesaretli olurum? Bazen bazı şeyleri yapmaktan, kavga etmekten, biri bir şey dediğinde cevap vermekte çekingenlik duyuyorum. Özgüvenimi nasıl artırabilirim veya toparlayabilirim? Kendimi özgüvenli şekilde hissetmek istiyorum ve cesaretli hissetmek istiyorum. Bana bu konuda yardımcı olabilirsen sevinirim. Bazen hiçbir şey yapmak istemiyorum. Bunun sebebi nedir? Kimseye güvenemiyorum. İnsanlara artık özgüvenimi ve cesaretimi toplamak istiyorum. Yardımcı olursanız sevinirim. Teşekkürler gerçekten.
Gizli KullanıcıOnu neden unutamıyorum
Biriyle tanıştım. Alıştım, sevdim, onun için yapmadığım fedakârlıklar kalmadı. Kimseyle görüşmediğini söylemişti. Bir gün memleketine gitti, yabancı uyruklu. Bana iş için gittiğini söyledi ama nişanlanmaya gitmiş. Bana en baştan beri yalan söylemiş. Şimdi bana yaptıklarını unutamıyorum. Beni sildi. Üstünden kaç ay geçmesine rağmen sürekli aklımda çıkmıyor, unutamıyorum, canım çok yanıyor. Ben bunları hak etmedim. Her şey nişanlanana kadarmış, yani nişan yapana kadar. Benle takılmış, sonra zaten bırakırım niyetiyle ki öyle de yaptı. Beni her yerden sildi, bıraktı gitti. Canım yanıyor, ne yapacağım?
Gizli KullanıcıNe yapmaliyim bilinçli düşünüyorum
Merhabalar, 8 aydır evliyim ve 10 haftalık gebeyim. Gebeliği ilk öğrendiğimde çok sevindim ama sonra ne olduysa bir türlü bebeği istemiyorum. Günah ve çevrenin baskısı olmasa aldırırdım, doğurmak istemiyorum kesinlikle. 41 yaşındayım, ne yapmalıyım ama kesinlikle istemiyorum. Kalp sesini duydum, hormonlar deniliyor ama zannetmiyorum. En başından beridir böyle hissediyorum. Aile baskısı tehtidi var aldırırsam. Ama takmıyorum yine de ruh sağlığı önemli benim için.
Gizli KullanıcıBu durumda ne yapabilirim
Merhaba, ben birini çok sevdim. Alıştıkça çok fedakârlık yaptım, çok affettim; o da yaptı ama ayrıldı. Doğrusu buydu, çünkü ben de kendimle yüzleştim; o ayrılık beni kendime getirdi. Annem bana huysuzsun, kimseyle geçinemezsin der, ama ben yalnızlığı seven, içimi sadece sevdiklerime açan, hep de zarar görmüş, yalnız bırakılmış biriyim. O yüzden bu sessizliğim, içe dönüklüğüm; kimseye muhtaç olmak istemem. Her şeyi kendi başıma hallettim hep. İçim yanar ama hep bir yolunu bulur, yaralarımı sarar, tek başıma devam ederim. Anksiyete bozukluğu yaşıyorum. Stresliyken hep midem bulanıyor. Ama o başka birini unutmaya çalışırken beni buldu, hatalar yaptı, ama hep içimdeki o çocuksu yanı da onda buldum. En son buz gibi sessiz birine dönüştüm. Sürekli ağlayan etrafım hep uyardı, ama dinlemedim. Sonunda terk edildim. Yanlış zaman var mıdır, bilmiyorum ama ben de çok içe dönüğüm; o da çok sosyal birisi. Biz çok zıt karakterleriz. Ben çok inatçıyım; sevdiğimi sahiplenirim, gözü kara biriyim ama unutunca da tamamen unuturum. Şimdi ilk defa herkesi, her şeyi sildim; içim yanmasa da devam edeceğim kendi hayatıma, çünkü onun yokluğunda ben her şeyi tek başıma atlattım. Doğru kişi bile olsa, artık bu yoldayım, çünkü orası beni çok yıprattı; kendimi çok açıkladım, çok canım yandı. Kendime güzel bir hikâye çıkarabilir miyim, buradan bilmiyorum. Yalnız kaldım. Sevgiyi değil kendimi seçtim
Gizli Kullanıcı
