Psikoloji Kategorisi

Geçmişte yaşadigim olaylari,kişileri nasil unutucagim

Bir ilişkim oldu 3 ay surdu ayrilik yaşamiştik beni terk etmişti ben de sinirden gidip onunla oturdugumu bankta duşmaniyla oturmuştum o da bana ihanet ettin demişti halbuki ayriyken yapmiştim 1 ay sonra tekrar bariştik 3 ay surdu o da sonra ben suphe ediyorum ruyamda onunla otururken gordum seni dedi ver benden ayrildi unutamiyorum ayni okuldayiz nasi unutucam gormezden gelicem bilmiyorum çok şey yaşadik bir suru animiz oldu

Depresyondan nasıl çıkabilirim? lütfen en net çözümü sunar mısınız.

Merhaba, 19 yaşındayım ve hayatım tam anlamıyla psikolojik baskıyla, okulda yaşadığım zorbalıklarla, aile içi maddi sıkıntılarla, arkadaşlar arası anlaşmazlıklarla geçti ve hala geçiyor. b12, halsizlik, demir eksikliği, disleksi (öğrenme güçlüğü) vs vs. İlkokulda sınıf hocam tarafından yediğim dayaklar, ortaokulda matematik hocam tarafından yaşadığım zorbalıklar, lisede erkekler tarafından yaşadığım şiddetler, kız arkadaşlarım tarafından kabul görememe. . İlkokulda yakalamaca oynarken arkadaşımın beni yakalamaya çalışırken benim yaptığım bir sakarlıkla merdivenden düşmem ve başımı yarmam ardından ameliyat sürecim. Okul tatili sürecindeyken evimizin arka tarafında bulunan otopark kısmında mahalledekilerle oynarken yine merdivenden düşerek alnımın ortasını yarmam ve sonrasında buz tutup geçirmemiz. . Aile içi yaşanılan kavgalar ve geçimsizlikler. . 5 kardeşiz ve hepsi şuan Ankara'da kiralık bir evde yaşamaya çalışıyor ve abimin de yakın zamanda askerliği başlıyor. Ama ben hala hicbir sey yapamıyorum ve ne yapacagımı bilmiyorum aslında adım atmak ve kendim icin bir seyler yapmak istiyorum ama cevremden gelen olumsuz düsünceler ve susmak bilmeyen ceneler dogrultusunda geri vazgeciyorum cünkü o kadar sert konusmalar geciyor ki evimde yatmama sebep olacak kadar yorgun düsüyorum. Ve isteksizligim günden güne artmakta hatta b12 fazlasıyla düsük bakmayın bunları yazdıgıma hatırlamaya calısıyorum ama gercekten cocuklugumla ilgili ve hatta ilkokul-ortaokul hicbir sey hatırlamıyorum sadece yasadıgım kötü seyleri aklıma kazıyıp unutmamak icin tutmaya calisiyorum ve aslinda hata yapıyorum farkindayım ama aklımdan silinmiyor. Bölüm olarak Radyo Televizyon ve Sinema'nın Senarist'lik bölümünü istiyorum kararlastirmadan daha önce bölüm olarak ne istedigimi bilmiyordum ama hikaye yazabildigimi bildigim icin ve senaryo üretmeye yatkın oldugum icin bunu sectim ama 12 yildir bir kitap yuzu acip da calismadigim icin nasıl bir calısma yöntemi kurup calisabilirim onu bile yapamiyorum. Mesela bir hikaye yazarken 5-7 dk anca ayırıyorum vaktimi cunku bir anda üsenmeye basliyor hemen defteri kapatiyorum. bir seye odaklanirken kafam bir anda bulaniyor ve düsüncelere boguluyorum ordan da cikamiyorum. . bir ise girip calısmam lazım ama iş tecrübem olmadigi icin örnegin a101e girmem lazım ama nasıl bir calısma yöntemi oluyor bilmedigim icin geri vazgeciyorum. Yani tam anlamıyla beni yöneten üsengeclik, halsizlik vs vs bunlar oldugu icin adım atamıyorum ve artı olarak 2023de yasadıgım deprem sonucunda oldukca şok gecirmis ve yasadigim deprem sonrasinda olusan unutkanligin halsizligin vs vs daha cok büyümesi ve dısarıya cıkmama baskı uygulayıp izin vermeyen bir babayla yapamıyor olmam cok yoruyor beni. Lütfen bana bir fikir sunun ya da en net cözümü söyleyin. .

edikliebra

Ne yapabilirim

Merhaba ben kaygı bozukluğu yaşıyorum. Bu durum okulda yalnız kalmam ve başarısız olmamla başladı ve her gün okula giderken mide bulantısı kusma refleksi yaşamama neden oldu. Daha sonra stres veren ve bir şeylere başlama sonlandırma terk edilme aklınıza gelebilecek her stres kaygı anında bunu yaşıyorum. Çevremdeki arkadaşlarımla paylaştığımda beni anlamak yerine yargıladılar. İyice içime kapandım. Çünkü onlara çok basit gelmişti yaşadıklarım. Dalga konusu bile oldu hayatımdan çıkardım. Bu daha sonra beni depresyona sürükledi. Yalnızlaştım. Aslında korkum bu mu(yalnızlık) başarısızlık mı bilmiyorum. Reflü ve gastritte var ama kaygılı durumlarda daha çok mide bulantısı ve yanması yaşıyorum. Ben aslında insanlarla tanışırım sosyal olurum kendime güvenirim hatta işimde de öyleydim bu durumdan dolayı hayatım zorlaştı hayattan uzaklaştım. İşe başladığımda aynı şeyleri yaşarken işe nasıl devam edeceğimi bilemediğim için başlayamıyorum da. O mükemmel an gelmeyecek biliyorum. Ama uykusuz kalsam ertesi gün bu durumları yaşıyorum. Ya da bir olay olsa felaketleştirme ile bu durum sabahları ya da o olayı yaşarken hemen bulantı ve yanmaya çeviriyor. Panik atak değil yaşadığım. Bu konuda bana yardımcı olacak ücretsiz bir psikolog varsa çok mutlu olurum. Çünkü bazı şeylerin kökeninde halledince geçeceğine inanıyorum. Yoksa ben tüm her şeye rağmen yine de devam eden biriyim Sadece bu kaygı durumu beni alıkoyuyor.

Ne yapmam lazım

Merhaba ben uzun zamandır depresyondayım hayattan uzak kaldım kaygılı yapım var böylelikle de bir ortama girdiğimde içimi açtığımda insanlar zayıf görüyor beni iyi niyetimden faydalanıyorlar. Ne zaman birilerinin hep yanında olsam zamanda onlara iyi gelmiş olsam sonunda hep bir nankörlük gördüm. Zamanında anlayış bekleyenler şimdi beni anlamıyor. Bütün sırlarını tuttuğum insan benim dedikodumu başkalarına yapıyor. Sevdiğim için fedakarlık yaptığım insan sürekli onu affetmemi ya da geçmiş ilişkimi anlatınca beni farklı gözde görüp onu kullandığımı düşünüyor. Ne yapmak lazım anlamıyorum dürüst olsam dürüstlüğümden darbe yiyorum dertleşmek için içimi açsam gün gelip bana zayıflıklarım kullanılıyor. İnsanlara iyi niyetle yaklaşmayı da geçtim artık komple hayatımdan çıkardım bana laf sokanlara laf soktum. Bu seferde kimsem kalmadı. Ben kime güveneceğim. 30 yaşındayım. Ailem çok saf iyi niyetli büyüttü beni onlar da öyle ve bunları yaşayınca ailemle bile gerildim. Sürekli öfkeli modda takılıyorum. Annem senelerce çalıştı hep fedakar oldu. Ona çok üzülüyorum. Yardımcı olamıyorum. Sanırım onları yalnız bırakmamak için kendimi yalnız bıraktım. Şimdi öfkeli haksızlığa gelemeyen empati kurmaktan kaçınan güvenmekten korkan birine dönüştüm. Çok sıkıcı bir tarafım var hep ailemleyim o yüzden biraz hayatı tanıyamadım. Üniversiteye gittiğimde de hep ailemi özleyip geri geldim. Ben hayatın içinde çok ürkek kaygılı yalnız kaldım. Ne yapmam lazım bende gördüğünüz şeyleri dürüstçe yazın lütfen birinin beni kendime getirmesi lazım.

Anlamdıramadığım bir durum içerisindeyim

Merhaba birini çok sevdim çok fedakarlıklar yaptım çok affettim ama samimiyetim hep sorgulandı. Ayrıldık altında başka şeyler arandı. Acı çektim hayatıma devam edemedim yardımcı olmadılar uzaktan ne yapacağımı izlediler kurtarıcı beklediğim iddia edildi. Sessiz kaldım çok çekingen denildi. Zamanında sustuğum şeylere sert konuştum öfkemi kustum hadsiz kıskanç diye etiketlenildim. Özür dilemeyip uzaktan göndermelerle sevgim test edildi dönmedim kendi hayatıma devam ettim altında başka şeyler arandı. Acı çektiğime bile inanılmadı ki geri dönersem ancak aşkım için yine aynı fedakarlıkları yaparsam onlar için tamam olacaktı. Ama kimse benim çığlığımı acımı yalnızlığımı duymadı. Hep benim hareketlerime göre konum aldılar aramam için zor durumda bıraktılar. Kısacası sebep neyse bana da aynısını yaşatmak için beklediler. Başkasına gideceksem yedek varmış gibi ima yaptılar. Benimle oynadılar denediler neden dönmüyorum diye karşıdaki çok seviyormuş ben oyun oynuyormuşum intikam alıyormuşum moduna girdiler. Uygun değildiniz dediler tamam dedim devam ettim uyumlu olmak için fedakar olmuyor dediler. Eksik yönleriniz var dediler uyumsuzluk var dediler çabalamıyorsan sevmiyorsun dediler. Hepsini çıkardım hayatımdan. Sahiden ben sevildim mi onu bile anlayamadım. Bende kendimi anlamadım çabalamak için yorgunum ama uyum göstermek için farklıyım onlar gibi bakmıyorum. Ben mi beceremedim bencil miydim doğru kişi mi değildi anlamadım. Ama şundan eminim yalnız olsam da kendi hayatıma dönmek istiyorum

Babamla nasıl başa çıkabilirim ve bir şey kırmadan nasıl sakinleşebilirim

Bundan 3 sene önce babama yeni bir bilgisayar aldırmıştım bilgisayar o kadarda iyi değildi ve monitörünü sinirlenince yumruk atıp kırmıştım babam bir şey demedi ama yeni aldığımız monitörde 3 ay sonra tekrar aynı durumu yaşayıp kırdım ve babam çok sinirlendi ama sinirlerini yatıştırdım ve bir tane daha monitör aldı ama bir sorun daha var sinirlerime sahip cıkamıyordum ve yenı aldığımız monitörüde geçen hafta yumruk atıp kırdım. Babama ne demeliyim

enerjim yok

ben gun icinde hiç bir şey yapmak istemiyorum sadece aksama kadar yatıyorum duş bile alamıyorum yemek de hazır olsa yiyorum yoksa yok dışarı çıkasım gelmiyor hiç bir şey zevk vermiyor sadece yatmak istiyorum. enerjim yok gibi benim yaşımdakiler her gün geziyor iş yapıyorlar ama ben hiç bir şey yapamıyorum yaşım 24. ama hayata olan zevkim yok, evden çıkamıyorum kimseyle konuşmuyorum.

2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti.

2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti. Aktif olarak seans almıyorum, kendimi son bir ayda çok saldım, kimse fark etmiyor fakat yataktan bile çıkamıyorum. Şuan terapiye ne kadar ihtiyacım olsa da gitmek istemiyorum, bu durum da sonsuza dek sürmez biliyorum ama cidden çok zorlanıyorum. Anksiyete ve depresyon tanılıyım. Ailem durumumu cidden fark etmiyor fakat günden güne daha çok çöküyorum. Ne yapmamı önerirsiniz?

Hayatım da hiç bir şey yolunda gitmeyecekmiş gibi hissediyorum

Merhaba 19 yaşındayım ve hayatımda hiç bir şey Yolunda gitmeyecekmiş gibi hissediyorum hayatımdan keyif almıyorum ve mutsuzum sürekli negatif düşünüyorum hayallerim var ama bu hayallerim olmiyicakmış gibi hissediyorum hep hayatım kötü gidicek gibi hissediyorum başarısız bir insan olmak istemiyorum ama çok tembel bir insanım yks sınavına çalışmam lazım ama ben hala hiç bir şey yapamadım ders başına oturunca odaklanamıyorum ve çok çabuk sıkılıyorum bu durumu nasıl yenebilirim ilkokuldan beridir derslerim hep kötüydü lise de sınıfta kaldım ders çalışmazdım bazen okumada güçlük çekerdim kitap okumadığım için hayatım da 1 kitap bile bitirdiğimi hatırlamıyorum ders çalışsam da anlamazdım kendimi sürekli böyle söylediğim için derslerde başarısız olurdum hocalarıma yalan söylemek zorunda kaldım beni 10. sınıfta geçirsinler diye İngilizce hocam sayesin de sınıfı geçtim ve onunla konuştuğum da çalışsam da yapamıyorum derdim oda bana tam hatırlamıyorum ama psikiyatriye yönlendirmişti bir kaç test söylemişti bana onları gidip yaptırmanı öneriyorum demişti bana ve hocamın öyle demesiyle de çok geriden gelen bir insanım sonradan anlayan bir insan olarak kendimi gördüm ve ama böyle olmadığımı biliyorum bu düşünce bazen aklıma geldikçe kendimi kötü hissediyorum bu durum beni çok rahatsız ediyor bu düşünceyi hatırlamamak için ne yapmalıyım bir de odaklanamıyorum ders çalışırken ve video açarken bu sevdiğim türde dizi izlerken konu anlatım videosu yada şarkı klibi izlemek bu gibi durumlarda çok çabuk sıkılıp videoyu kapatıyorum bu durumu nasıl yenebilirim ders konusun da çok rahatsız ediyor bu durum beni son olarak şunu söylemek istiyorum ilkokuldan beridir bu yaşıma kadar özgüven eksikliği, asosyallik, diyalog kuramamak, kendimi sevmemek, depresyon, anksiyete aşırı yalnızlık hissi bu durumları çok yaşadım ve arkadaş edinemedim hep sessiz bir insan oldum asosyal özgüvensiz bir insan oldum arkadaşlarım oldu ama karşı tarafa gösterdiğim sevgiyi alamadığım için kullanıldığım için diyologumu kestim ve yalnız kaldım 2 tane yakın arkadaşım dediğim insanlar var ama onlar tarafından da sevildiğimi hissetmediğim için onlarla pek konuşmamayı tercih ediyorum yani kısacası çok yalnız hissediyorum lise bitti ve ben 1 kere mezuna kaldım ikinci defa hazırlanmaya çalışıyorum ama hala bir şey yapamadığım için çok korkuyorum meslegim olmaz diye psikolog olmak istiyorum ve bu anlattığım durumları yenmem lazım psikolog olabilmek için diye düşünüyorum ve bu yaşadığım kötü durumlar yüzünden hayatım hep aynı gidicek mutlu olamiyicam gibi hissediyorum mutlu olmak ve kendimi sevmek istiyorum hayatımı yaşamak istiyorum ama bir türlü bu durumları yenemedim psikiyatriye gittim bu durumları yenmek için ama ne kadar gitsem de faydasını görmedim psikologa 3 defa gittim psikologumu da seviyorum ama faydasını gördüğümü düşünmüyorum lütfen bana yardım edin şimdiden teşekkürler.

Verdiğim Karar Onu Olumlu Etkiler Mi?Bu Süreçte Ne Yapmalıyım?

E ile 5 aydır süren ilişkimizde, aramızda çok özel bir bağ vardı. Bana karşı her zaman çok anlayışlı, şefkatli davrandı normalde kimseye açamadığı iç dünyasını bana çok kolayca açabilir güvenirdi. Aramızdaki bu güven ortamı o kadar güçlüydü ki, beni ilk kez gerçekten kırıp üzdüğünde ve benim ağladığımı gördüğünde, kendi içindeki sorunları çözmek için terapiye gitmeye karar verdi. (Kaçıngan Bağlanan)Dün yaşadığımız son buluşma ise duygusal olarak çok sarsıcıydı çünkü en yüksek yakınlığı ve vedayı aynı anların içine sığdırdık. Dizime yatıp saçlarımı kokladığı, aramızdaki şefkatin en yoğun olduğu o anlarda bile içindeki o aşamadığı korkuların ve mesafelerin gölgesini hissettim. Onun bu 'yakınlıktan kaçma' ve ilgiyi zamana yayarak ilişkiyi belirsizliğe sürükleme ihtimalinin, beni her gün biraz daha tüketeceğini fark ettim. Bu yüzden, o şefkat dolu anın hemen ardından dürüst bir veda yapmaya karar verdim. Gelgitlerinin beni yorduğunu onu anladığımı çabalarını gördüğümü ona karşı hislerimin değişmediğini kızgın kırgın öfkeli olmadığımı onu suçlamadığımı söyledim. Ona hislerimi ve onun içindeki bu çatışmaları ne kadar iyi anladığımı anlatan çok derin bir mektup bıraktım. Yanına kendi yolculuğunda ona rehberlik edeceğine inandığım, önemli yerlerini çizdiğim psikolojik kitap ekledim. Ona karşı hiçbir öfke duymadan, sadece bu belirsizliğin içinde daha fazla kalamayacağımı belirterek kesin sınır çizdim yazsa bile cevap vermeyeceğimi söyleyip birbirimize veda ettik. Samimi bir veda.