PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Anksiyetem var kendimi nasıl motive edebilirim
Anksiyetem var kendimi nasıl motive edebilirim Hiçbirşey yapasım yok çok mutsuz ve karamsarım çocuğumla ilgilenemiyorum ders yapamıyorum eski hayatıma nasıl geri döneceğim dönebilecek miyim emin değilim klişe cümleler beni etkilemiyor ilaca bugün başladım ne zaman fayda eder zamanla düzelecek diye kendimi motive ediyorum etmeye çalışıyorum ama içimde hep bi karamsarlık bi iş yapacak olursam içim tir tir titriyor neden bu titreme
Kpsszede
Kendimi iyi hissetirmek icin napmalıyım
Merhaba nasılsınız ? Umarim iyiisnizdir ben kendimi hep kötü hissediyorum kendimi güzel bulmuyorum özgüvensiz hissediyorum benim ne yapmam lazım bu durum icin cok mutsuz oluyorum mutsuz ediyor 1 saat iyiysem 1 saat kötü hissediyorum sanki bi kum saati cevirilmis gibi vakit dolunca kötü hissedicem o iyi hissettiğim an gidicek pasif hissediyorum biri bişey dese bile alınıyorum duygular gelir giderler ama bu duygu sanki yapışmıs belkide başa cıkmasını bilmiyorumdur :(
AlbatrosKendime yalan söylüyormuş ve yabancıymış gibi hissediyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum
Merhabalar 17 yaşındayım. Bir süredir kendime inanma konusunda sorun yaşıyorum. Kendi kendimi kandırıyormuş gibi hissediyorum. Duygularım ve düşüncelerimin bana ait olup olmadığını anlayamıyorum. Benim için benden çıkan her şey yalan gibi geliyor. Son zamanlarda çok uç noktalara savrulup duruyorum geçişler çok hızlı oluyor çelişkili fikirler arasında gidip geliyorum bazen çok umutlu oluyorum bazen hiç olmuyorum. Karamsar hissetmeye başladığımda pozitif anılarımın hiçbirini hatırlayamıyorum hatırlasam bile gerçek gelmiyorlar. Nasıl anlatmam gerektiğini tam bilemiyorum fakat şuan yazdıklarımın bile doğruluğundan emin değilim sanki yalan söylüyormuşum gibi geliyor. Diğer insanlara karşı çok kalın duvarlarım var ama o duvarlardan memnun değilim. Ortaya bir benlik koyamamış hissediyorum. Varlığımı biliyorum ama hissedemiyorum. Son zamanlarda stresim arttığında yeni bir his deneyimledim ve bu beni korkuttu. Donup kalıyorum . Dış sesler silikleşiyor. Tamamen içe dönmüş dışarıdan kopmuş gibi hissediyorum kafamı topladığımda vücudumu çözmek çok zor oluyor. Hareket edebileceğimi biliyorum ama hareket etme isteğini duyamıyorum zar zor isteği elde ettikten sonra bile hareket edemiyorum sanki yeterince isteyemiyormuşum gibi geliyor hareket etmek için gerçekten savaş veriyor gibi oluyorum. Herhangi bir uzvumu en ufak hareket ettirdiğimde tüm vücüdüm birden çözülüyor. Vücudum bana ait degilmiş gibi bir his. .. (kendimi anlatmakta çok zorlanıyorum, cümlelerim pürüzlü oluyor. Gönüllü olarak yaptığınız bu iyilik sürecini zorlaştırdığım icin Özür dilerim. )
Gizli KullanıcıKendimi nasıl değiştirebilirim
İkili ilişkilerimde her zaman onları sıktığımı çok kıskanç olduğumu inatçı bir insan olduğumu söylüyorlar ve ben onlara çok anlam yüklediğim için unutamıyorum kendimi çok yıpratıyorum ne yapacağımı bilemiyorum sinirlenince titremeye ve üşümeye başlıyorum benim için beni daha iyi hissedirebilecek bir öneri sunabilir misiniz ben insanlarda uzaklaşmak da istiyorum her gün kendimi çok üzüyorum tek kalmak istiyorum her seferinde ne yapabilirim
Gizli KullanıcıDepresyonda mıyım dinlenmeye mi ihtiyacım var
Merhaba ben uzun zamandır kendi kişisel gelişimine odaklanmış biriyim ve aslında tek istediğim şey iç huzurum çünkü beni hayatta bağlayan şey bu kendine ebeveynlik yapmış biriyim ama öncesi bi depresyon dönemim vardı ve kimse bunu farketmemisti ben de küçüktüm baya ergenliğe geçiş dönemi falan yataktan asla çıkamıyordum herseye üşeniyordum uzun zaman duş almadığım zamanlar vardı dışarı çıkmak falan çok ekstra birseydi ve hep kaçardım bazen yemek bile yemeyi unuturdum tek yaptığım şey telefonla oynayıp kafamı susturmak kendimi oyalamak bu bi süre sonra beynimi ve vücudumu dondurmaya başladı fiziksel bi hastalik olduğundan şüphenmisti ailem bi cocuk doktoruna götürmüştü ama alakası yoktu onunla psikiyatri psikolog falan hiç düşünmemişler ve ben bunu bayagi geç farkettim psikolojiye yönelikten sonra anladım ki ben depresyon süreci atlamışım neyse bi iyileşme sürecim kişisel gelişimim farkındalığım kendimi tanıma sürecim falan derken ben baya bi geliştirdim kendimi artık eski benden eser yoktu tabii ki içimdeki çocuğu unutmamıştım ama eskiden çok özenerek baktığım insanlardan birine dönüştüm artık kimsenin beni kurtarmasini beklemiyordum çünkü o kahraman bendim artık kendi sınırlarımı çizdim sevmediğim şeyleri belirledim kötü hissettiren şeylere tepki vermeyi öğrendim bayağı da sessiz bi çocukluğum vardı benim çocukken de yetiskindim aslında ben kimseyi üzmemek kimseye yük olmamaya çalışan biriydim beni buraya iten aile bireylerim vardı bunları farkettim iç sesimi düzelttim en yakın arkadaşım oldu o benim artık eleştiren değil şefkatle sarılan bi ses oldu bunları yapmak kolay değildi çünkü altında yatan birsuru detaylar travmalar vardı kendi içimde halletmeye çalıştım hallettim de geçmişle yüzleştim affettim sadece biri var yine aileden biri onu affedemedim galiba ben onun yüzünden hep diken üstündeymisim gibi hissettim bana kendimi sevmemeyi öğretti hep değersizlik aşıladi şimdi bana yakın olmak konuşmak istiyor ama ben ona biraz yakinlastigimda içimdeki çocuğun sesini duyuyorum ona ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum ve hemen uzaklaşıyorum hep böyle oluyor bu aralar da duygularına çok önem veren ben duygularımı bastırmaya başladım kendimden uzaklaştım bana zarar veren şeylerle arama mesafe koymaya çalıştıkça yapamadım günlerim evde geçiyor çoğunlukla bunun sebebi havalar da biraz aslında ama sıkıntı şu ki bundan şikayetçi değilim sanki tüm Gün yatmaya ihtiyacım varmış gibi hissediyorum telefonla oynuyorum sürekli ve beynimin dondugunu konuşmadığını hissediyorum uzaklaşmaya çalışıyorum ama kendime dönemiyorum bi türlü eski iç huzurumu yakalayamıyorum kendim için yine birseyler yapıyorum evet ama ondan sonra yine yatağıma dönüyorum günümün büyük Bi kısmı yatağımda geçiyor buna ihtiyacım varmış gibi hissediyorum ama bi yandan da bunun eskiden yaşadığım depresyonla bağdaştiriyorum artık öyle biri değilim bambaşka biriyim farklı düşünüyorum farklı davranıyorum ama aynı gibi görünüyorum buna beni biraz ailem de itiyor olumsuz şekilde ama eskiden olsa bunlarla çok dirençli şekilde baş edebilirdim ve bu kadarda etkilenip duygularımı bastırmazdim ama artık eskisi kadar güçlü duramıyorum kendimden kaçıyor gibiyim ama bunu istemiyorum da depresyon mu bu yoksa gerçekten dinlenmeye ihtiyacım mi var
Gizli KullanıcıGeceleri çok düşünmekten uyuyamıyorum napmaliyim
Geceleri çok düşünmekten uyuyamıyorum ne yapmalıyım, bunu nasıl aşabilirim? Kafamda devamlı farklı düşünceler dolaşıyor kendime engel olamıyorum. Meditasyon denedim uyku müzikleri denedim mindfulnes denedim ama olmadı yine de kafamdaki sesler susmak bilmiyor, bu sebeple sabahları yorgun bir zihin ile uyanıyorum. Gün içinde de zihnim çalışmaya devam ediyor ama en çok geceleri yastığa başımı koyunca bir anda sanki tüm enerji beynimde birikmiş gibi düşünmeye başlıyorum
Gizli KullanıcıÇok takıntılıyım ve temizlik hastasıyım
Arabama kirli binemiyorum kirli bir şekilde evden çıkamıyorum elime krem sürsem kendimi kirli hissediyorum çok takıntılıyım aklıma koyduklarım bana çok zarar veriyor şiddet bağımlısıyım çok küfür ediyorum çok sinirliyim çok takıntılıyım her gün duş almadan evden çıkamıyorum gusül abdesti almadan evden çıkamıyorum arabaya benden başkasının binmesi arabamı kirletiyor gibi hissediyorum ne yapıcam bilmiyorum
Gizli KullanıcıAmigdala işlevsizliği
Merhabalar,Doğuştan mı yoksa sonradan mı olduğunu bilmediğim bir rahatsızlığım var. Beynim de amigdala zayıf. Sadece vicdanım yok, bilişsel empati kurabiliyorum ancak duygusal olarak kesinlikle yokum. Eğer birisi karşımdaysa ne hissettiğini veya düşündüğünü anlamak için gözlerinin içine bakmak benim için yeterli gerisi zihnimde canlanmaya başlıyor. Bazen gerçekten insanları araç gibi görüyorum yani umurumda olmuyor onlarla bir oyuncak gibi oynadığım sadece hedefime ulaşmak istiyorum ve bunun için kendimi kötü hissetmiyorum. Arkadaşlarıma kötü davranmam veya aileme karşı sorumsuz değilimdir ancak onları sevip sevmediğimi bilemiyorum sanki içimde hep bir boşluk varmış gibi. Hayatımı kimseye açmam nerede ne yaşadığımı asla kimseye anlatmam çünkü içimde her zaman bir güvensizlik vardır. Ancak şöyle ki benim gibi olanlarda olduğu gibi benim de ihtiyaçlarım var. Etrafımdakileri manipüle etmeye, kontrolü ele almaya, detaylı akıl oyunlara oynamaya ve kesinlikle efendilerinin ben olduğumu benim asla ama asla yenilmeyeceğimi anlamalarını hissetmeye ihtiyacım var. Eğer dürtüm eksik kalırsa bu sefer sinirli olabiliyorum. Çünkü içimde ki boşluğu sadece bunlar dolduruyor. Ancak ben böyle olmak istemiyorum. Diğerleri gibi sıradan, belki çok değil ama sessiz, her şey yolunda giden hayatta ki sıkıntılar ile uğraşan biri olmak istiyorum.
chamboHayatıma herkes müdahale ediyor ve ben onlara nasıl cevap vermem gerektiğimi bilmiyorum
Hayatıma müdahale eden çok kişi var ve ben kendi sınırlarımı nasıl çizip koruyacağımı bilmiyorum. Ve kendimle ilgili doğru kararlar versem bile dış etken beni çok etkiliyor ve doğru karar verdiğimi düşünsem bile böyle kötü bir şey yapmışım gibi hissediyorum başka bir şey odaklanamıyorum sadece içimdeki o korkunç duygunun geçmesini bekliyorum. Ve kendimi hiçbir yere ait hissedemiyorum sürekli kendimle yüzleşmek yerine kendimden kaçıyorum. Yoruldum kendimden yoruldum içimin sürekli bir şey olacakmış hissine kapılmasından yoruldum
Gizli KullanıcıŞuanda sana yazacak halim bile yok o kadar mutsuzum
Şu anda size yazacak halim bile yok iyi değilim kendimi çok kötü hissediyorum ve eşim ile ayrıyız kendime çok kızıyorum kafam çok yoğun ve hiç bir şey kaldırmıyor ayrı yaşıyoruz ve ben bu duruma dayanamıyorum ne yapmam gerekiyor çok sinirli ve uyumsuzum hiç bir şeyden zevk almıyorum hiç bişey beni mutlu etmıyor iyi değilim çok bunalımdayım eşimi de hiç birseyden memnun olmadığım gibi kendimden soğutuyorum
Gizli Kullanıcı
