Psikoloji Kategorisi

Her şeyi unutuyorum, kimseyi asla dinleyemiyorum

Merhaba, gerçekten ağır travmalar yaşadım. İşyerinde iftira, aşağılama ve sırf evli olduğum için dışlanmalara maruz kaldım. Psikolojik anlamda iyi olmayan, takıntılı yıllarca korkumdan ayrılamadığım bir sevgilim oldu. Arkadaşlarım bana ihanet etti, iftira attılar, dışlandım. Son birkaç yıldır çok ağır şeyler yaşadım. Şimdi bunların hepsinden kurtuldum. İşimi değiştirdim, arkadaş ortamımı değiştirdim, düzgün birisiyle evlendim. Ancak hiçbir şeyi aklımda tutamıyorum. İnsanları dinleyemiyorum ya da artık hiçbir şeyi veya hiç kimseyi önemseyemiyorum. Eşimi çok seviyorum ama onla ilgili, sevdiklerimle ilgili önemli şeyleri unutuyorum. Örneğin eşim şuraya gidiyorum diyip evden çıkıyor ama tekrar nereye gittiğini merak edip tekrar arayıp soruyorum. Beni dinlemiyor musun, önemsemiyor musun diye şikayet ediyor sevdiklerim insanlar. Ama elimde değil bu, yapamıyorum. Bu neden böyle oluyor, ne yapabilirim?

Dikkat eksikliği dehb. Erteleme

Sürekli erteliyorum. Bir işin sonunu getirmekte zorlanıyorum. Odaklanamıyorum. Sürekli düşünceliyim binlerce düşünce var aklımda. Hayatımı düzene sokmakta cok zorlaniyorum. Ev isleri ve günlük rutinler işkence gibi geliyor. Sürekli bir özgüvensizlik var. Kendimi hep 2. Sınıf insan gibi goruyorum. İnsanlarla iletişime geçmekte zorlaniyorum. Değersiz olduğumu ve hic bir şeye yetmediğimi dusunuyorum. Artık hayatimi düzene koymak mutlu olmak istiyorum. Umarim yardımcı olursunuz

Erkeklerle arkadaşlık kuramıyorum ve sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum

Merhaba ben 19 yaşındayım ve ben bir kızım bu zamana kadar dostum diyebilicegim bir erkek yakın arkadaşlarım olmadı erkeklerle arkadaşlık edinmek istedim onlarla konuşmak tanışmak istedim ama hiç yakın arkadaş olamadım. Erkeklerle sadece lisede 2 tane konuştuğum erkek vardı ve insanlar konuştuğum 2 erkek için bu gay gibi dediklerini söyleyebilirim size bu 2 erkekle çok sohbet etmesem de arkadaşımdı. Biri benim sınıfım da diğeri ise başka bir sınıftaydı diğeri ile arada bir konuşuyordum sadece sınıfım da ki arkadaşım ise çok iyi biriydi ve arada bir onunla dertleşiyordum bahsettiğim bu arkadaşım gibi arkadaşlarım olsun istiyorum iyi niyetli ve empatik. Gaylerle arkadaşlık edinmek istiyorum çünkü onlardan bir zarar geleceğini düşünmüyorum bunun dışında erkeklerle sohbet edemiyorum ben sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum diyologun devamını pek getiremiyorum o yüzden dolayı erkeklerin benimle konuşunca sıkılacağını düşünüyordum. Keko tipli erkeklerle arkadaşlık kurmam ama keko gibi olmayan erkeklerle konuşmak istiyorum benim şöyle bir hayalim vardı hala da var. 4n1k da ki gibi erkek arkadaş grubum olsun istiyordum bu hayali düşününce çok mutlu oluyorum üniversiteye gidersem böyle bir arkadaşlık istiyorum ama dizide ki arkadaşlık çocukluktan beridir başlamış ve devam etmiş şahsen ben üniversiteye gidersem böyle bir arkadaşlık kurabilir miyim bilmiyorum ama çok istiyorum bulamam gibi hissediyorum böyle düşünmek istemiyorum ama bu düşüncede beni rahatsız ediyor. İnsanlar tarafından pickme olarak anılmakta istemiyorum çünkü bir kaç kere şahit oldum duydum yani benim hayalimi yaşamak isteyen tanıdıklarım vardı ve insanlar bu arkadaşlıgı isteyen kızlar için erkek delisi pick me dikkat çekmeye çalışan bir insan olarak adlandırılıyordu insanlar tarafından böyle anılmak istemem. Benim burda istediğim şey değer görmek kardeşlerimmiş gibi hissettirmeleri bana abi edasıyla yaklaşmaları bunu istiyorum yakın arkadaş değil de kardeş gibi davranmalarını istiyorum böyle bir arkadaşlıgım olsun istiyorum. Diger bir konuya gelmek istiyorum ben diyalog kuramıyorum yani aklıma konuşacak konu gelmiyor sohbeti devam ettiremiyorum ettirmeye çalışıyorum ama zar zor ettiriyorum ve aklıma konu gelmediği için de insanlarla gidip tanışamıyorum. Mesela YouTube'dan dinliyorum sohbet nasıl başlatılır sohbet nasıl devam ettirilir akıcı bir sohbet için ne yapmalıyım diye yani benim aklıma gelen şey şu mesela karşı tarafa kız erkek fark etmiyor işte merhaba işte işte adımı söylüyorum dedim yaşımı söylüyorum ondan sonra işte nasılsın iyi misin diyelim işte okula gittiğim zamanlarda sınıfa sonradan yeni biri geldiği zaman işte merhaba hangi okuldan geldin ismin ne bazen de sınıftaki arkadaşlarıma derslerle alakalı işte soruyorum ödevi yaptın mı hocalar hakkında bazen konuşuyoruz bazen hobilerini soruyorum konuştuğum kişilerin bu kadar yani. şöyle tipler olur ya böyle sosyal çok iyi diyalog kurar işte sohbeti çok sarar akıcı sohbet eder yani sohbeti aşırı saran tipler olur insanlar bu kişiler hakkın da sohbeti çok sarıyor sohbet başlatmayı çok iyi biliyor der ya bende öyle olmak istiyorum. Zaten biriyle tanışmak istediğinizde hani gidip diyalog kurarsınız ya öyle tanışırsınız diyalog kurmak çok önemli bu anlattığım şeyleri gidip psikoloğa da anlatabilirdim ama özel çok pahalı ve ailem bu parayı vermiyor bana ben YKS sınavına çalışıyorum eğer kazanırsam üniversitede sessiz bir insan olmak istemiyorum asosyal bir insan olmak istemiyorum sosyalleşmek istiyorum şu an benim arkadaşlara ihtiyacım var bu yüzden dolayı da diyalog kurmayı bilmem lazım ve öz güven eksikliğini yenmem lazım yardımcı olursanız sevinirim şimdiden teşekkürler

Bu durumu nasıl değiştirebilirim

Merhaba ben uzun süredir yalnızım kaygı bozukluğum nedeniyle sürekli evdeyim bir ilişkim oldu başından beri dürüst oldum kendisine ve fedakarlık yaptım ama o bana karşı hiç dürüst değildi. Ben her şeyimi veriyordum bu ilişkiye ama onun çok fazla çevresi vardı ben çok sessizdim. Biz uymuyorduk bunu kabul edip ortak noktada buluşmaya çalışıyorduk. Dürüst olmayan durumlar vardı. Biz bunun üzerine çok kez tartıştık en sonunda ben o günü çok sessiz geçirdim. Normalde de çok sessizdim arkadaşı benim üzerime gelip şakalar yapıyordu. Hiç ses çıkarmıyordu hiçbeni savunmuyordu çekiniyordum aynı zamanda çevresindekiler hareketlerimi sürekli eleştiriyordu. Arkamdan kız erkeği sahiplenmezse, erkekte onunla oynar; evlilikle gözü yok, zaten yemek yapmayı bile beceremiyor. Bizle de hiç konuşmuyor, uyumsuzlar; sürekli her buluşmamızda buluşmak istemeyince, arkamdan bizi sevmiyor mu diyorlar. Ama bunu yapanlar bizim arkadaşlıklarımız bozulmasın biz karışmıyoruz diyenler. Alttan altta en yakın arkadaşımı erkek arkadaşımı dolduruyor bu kız. her olayda bundan baya olıyor. O da beni haksız buluyormuş. Ben kimseye bunu ispatlayamıyordum. Laf sokunca da en yakın arkadaşım, sen onu kıskandın, demeye başladı. Hepsini çıkardım hayatımdan. O çocuk da beni hiç sevmemiş ki tüm bu olanları uzaktan izledi ve arkadaşının yanında yer aldı. Her seferinde kimsenin arasına bozmamak için beni ortaya atıp haksızlık ediyorlar. Kimsenin yanındaydı mı?Kendimi savunamayınca hemenüzerime oynuyorlardı. Kendi hayatımdan çaldım diyordu o çocuksadeve kendisi önemliydi. Bencildi. Ona hiçbir şey olmadı; benim herkesle aram bozuldu. O zaten kimseyle geçinemiyor dediler. Ben kendimi sorhulamaya başladım.

Özgüvenimi nasıl daha çok geliştirebilirim

Merhaba biraz geçmişten bahsedeceğim öncelikle mükemmeliyetci baskıcı ve narsizmin yaygın olduğu bi ailede ilk kız çocuğu olarak doğdum tahmin edersiniz ki üzerimdeki baskı çok büyüktür evet çok büyüktü 7yasima kadar evin en küçük çocuğuydum ve ben genelde babamla takılırdim annemle ilgili hatırladığım güzel anilarim çok azdır babamla da çok yoktur ama vakit gecirirdim herhalde babamla en çok güzel vakit geçiren çocuğu benimdir ama sonra büyümeye başlayınca babam artık sanki beni sevmekten vazgeçmiş gibi oldu beni sevmeyi bırakmış gibi kardeşim doğdu evet o bebek tabii ki onu da sevecekler bunun bilincindeydim o zamanda ama ben tamamen unutuldum artık benimle ilgilen hiç kimse yoktu babamda benden çok uzaktı sonra kendimi sevmemeyi öğrettiler bana hakaretler eleştiriler kıyaslamalar içerisinde boğulan bi çocuk olarak büyümeye devam ettim ta ki 13 yaşıma kadar o zamanda aşık oldum hayatımda farklı birşey olmuştu çok güzel yoğun duygular yaşıyordum sonra beni kendi karanligima itip gitti ben bu seferde bı depresyon sürecindeydim günlerce haftalarca duş alacak gücü bulamazdim yatakta yatmaktan başka çok nadir şeyler yapardım zorunlu olduğum şeyleri okula gitmek gibi ama bi arkadaş ortamım vardı sağlıklı değildi ama alışmış olduğum ev ortamima benzerdi onlarda beni yargılar eleştirir değersiz yetersiz hissettirdi ama ben zaten buna alışıktim yalnız kalmaktan çok korkardım sonra okuldan ayrıldım 2 yılın sonunda kendi isteğimle artık oraya gitmek istemediğim dışında ne yapacağımı da bilmiyordum ama gitmemek konusunda emindim sonra psikolojiyle tanıştım hayatimin değişim dönüm noktası işte hakaretlerle eleştirilen davranislarimin altında yatan sebeplerini anlamaya başladım ve artık değişmek isteyen biri vardı güçlenmek istiyordu sınırlariyla özgüveniyle özsaygisiyla özsevgisiyle hayata karsi güçlü durmak isteyen biriydi ve başardı da aynı evde yaşadığım insanlara bile o kadar net çizgiler cizmisim ki o kadar çok görebiliyorum ki artık o içindeki çocuğa gidip sarılan ve artık guvendesin diyebilen biri oldum o arkadaş grubundan biriyle hala görüşüyorum uzun bi aradan sonra ama bana okul zamanlarımda davrandığı gibi asla davranamiyo ondan daha özgüvenli olduğumu ve hayatta çok güzel şeyler başarabilecegimi söyledi kendiyle kıyaslaması hoşuma gitmedi ama bana artık böyle davaranamamalari hoşuma gidiyor sınırlarim sayesinde çok kişiyle konuşmayı görüşmeyi bıraktım şimdi psikoloji okumayi hedefleyen bunun için çalışan biriyim ama özgüven eksikliği hissediyorum günlük hayatımda sanki yaptığım şeyler boşmus gibi hissettiriyor iç sesim ha bu arada onun üzerine de çok çalıştım o eleştiriler yargılayan iç sesimi şefkatli destekleyici bir iç sese dönüştürmek hiç kolay olmadı ama yaptım sadece son zamanlarda yapmam gerekenler gerekmiyormus gibi geliyor ama tam tersi tam da yapmam gereken şeyleri yapıyorum ders çalışmayı hiç sevmememe rağmen saatlerimi gunlerimi kütüphanede ders çalışmaya harcıyorum ama yürürken disardayken özellikle kötü hissediyorum sanki herkes bana bakıyor ve ben kötü özgüvensiz görünüyormusum gibi yapacaklarımi önceden planlarım dik dur talimatını hep hatırlatırım kendime sanırım ben özgüvensiz görünmekten çok korkuyorum ama özgüven konusunu gerçekten kendi içimde aşmak istiyorum günlük hayatımda ozguvenle alakalı sıkıntım olmasın istiyorum bunu nasıl yapabilirim

Ani öfke patlamalarım var

İşte tartıştım ve haklı olduğum konuda iş arkadaşım bana küfürlü cevap verdi ve ben de öfkelendim öfkemi bir şeylerden çıkartmam gerekiyordu bende iş yerindeki bir eşyaya kalıcı olarak fiziksel bir şekilde zarar verdim bu konuda benim haksız olduğumu söylüyorlar ne yapmam gerekli bilmiyorum ama öfkem hala dinmiş değil bu konu hakkında konuşmak istiyorum çözümü nedir ve ani patlamalarda nasıl sakin kalabilirim

Geciken tepkiler nelere yol açabilir?

Merhabalar. 34 yaşındayım bi kızım var iki kez boşandım. Artık kimseye uğraşacak gücüm kalmadı. İnsan sevmiyorum. tepkisiz ve gerginim. Olaylara ani tepkiler vermek yerine, sürekli içime atıyorum. “bişey yok, bişey yok” deyip geçiştiriyorum. Bir hedefim var bu yolda ilerlerken tükendiğimi hissedip, yine kendimi teselli ediyor yola devam ediyorum. Kendime çok yüklendiğimi düşünüyorum. Bu boş vermişlikten nasıl kurtulabilirim?. Öneriniz nedirTeşekkür ederim.

Rezerve Soru

Korkumla nasıl başa çıkabilirim?

merhabalar, Ben aşırı her şeyi düşünen ve kafaya takan bir insanım. Bu beni olumsuz anlamda çok etkiliyor. Sürekli bir düşünme, korkma eğilimindeyim. Düşündükçe kafayı yiyorum. Her şeyden kaçıyorum, korkuyorum. Ama korkarak yaşanmayacağını da biliyorum. Kendimden, her özelliğimden çok bıktım. Canım çok yanıyor. Yapmak istediğim şeyleri bile korktuğum için yapamıyorum. Etrafımdakilerden her zaman sakin ol, çok utangaçsın laflarını duymaktan da bıktım. Artık cesur bir insan olmak istiyorum. Korkmamak, kendi istediğim şekilde doya doya yaşamak istiyorum. Sizce nasıl bunu başarabilirim? Lütfen bana bir yol gösterin.

Ayrılmak üzere olduğum nişanlım

Ben nişanlımla ayrılmak üzereyim bir suçum yok ailesinin bana iftira atması üzerine oldu bu ve nişanlım bitti demiş ama bana demiyor konuşmuyor bu ilişkiyi sen bitirdin diyor. Bitsin istemiyorum yalvarıyorum resmen aileler bile birbirine girmiş ama bu çocuk beni sevse bile arkamda duramadı zoruma gidiyor aramızda şehirler var ama gelmiyor da napcam bilmiyorum ya yardım edin bana nolursunuz çok kötüyüm

Sorunumun ne olduğunu bulamıyorum

Merhaba ben çok içe dönük biriyim. Genelde hayatımı kimseye kolay kolay açmam çok büyük arkadaş çevrelerimde yoktur. Ama şimdi kimse kalmadı çevremde. Stresli olaylarda çok midem bulandığı için iş ve sosyal hayattan uzağım. Hayatıma biri girdi ve ben geçmişte ilişki yaşadım yalnız kalacağım korkusuyla ona çok bağlandım ve bana ne hata yaparsa yapsın affettim. Ama mutsuz içe kapanık hemen bir olay yaşayınca suratı asılıyor diye terk edildim. Yaşatılan olay büyüktü. Yani bu kırık cam teorisi gibi mi öne atılıyor yoksa ben hiçbir ilişkiyi yürütemiyor muyum anlamıyorum. Arkadaşım beni hergün arıyordu ee haliyle sürekli biten ilişkimden 6 ay boyunca konuştuk sonra bana hep derdini anlatıyorsun diyerek bitirdi arkadaşlığımızı ben ona çok yazdım o ben dengeyi kuramıyorum insanlarla ya çok yakın ya çok uzağım dedi. Tüm suçu üstüme almalı mıyım bilmiyorum şimdi. Diğer grup biten ilişkimin olduğu grup bu durumu öğrendiler sonra arkadaşım bana alttan alttan laf sokmaya beni denemeye başladı ayrıldığım ortak arkadaşlarla neden görüşmüyorum diye o çocuk uzun zamandır bana göndermeli şarkılar yolluyordu dönmüyordu. Dönmeyince dalga geçiyorlardı. Arkadaşım bana kafada kuruyorsun dedi ve o çocuğu arayınca yoo bilmeden bir şey mi yaptım dedi arkadaşım bana sen herkesi yıpratıyorsun diyip kendi hatalarını görmeyip kırık cam teorisi gibi hayatından çıkardı beni. En zor günümde yanımda bile değildi. Eski arkadaşımın söylediklerini kullandı sen zor günümde bana bunu yapıyorsun diye Oysa ki onlar yapıyordu yanımda bile olmuyordu ama herkes beni suçlu biliyor ya onlar da beni suçlu hissettirdi.