Psikoloji Kategorisi

Öfke problemi anı patlamalar

2 yıldır anneyim oğluma herşeyin en iyisini yapmaya çalışırken tamamen çok kötü bir anne olduğumu şimdi anlıyorum. Yanlızım ihtiyaç harici dışarı çıkmam. Aniden kızdığım şey doğrultusunda oğluma patlıyorum. İstediğim gibi olmadığı için, bazen sebebi yokken eşimden nefret ediyorum hakaret ediyorum, her şey bir anda sebepsiz şekilde oluyor, geçmişte yaşanan olaylar sürekli aklımda düşünmekten uyuyamıyorum bazen. Neden yaptım? Neden bana bunu yaptı? Bunu nasıl yaptım? Nasıl devam ettim hayatıma? gibi. Kendimle başa çıkamıyorum. Depresyon vs gibi düşündüm ama destek almadım hiç bir şekilde eşimde zaten artık kendi halime bıraktı kavga dahi etmiyor çünkü anlamsız olduğunu biliyor ve sadece destek al diyor. Son 1 aydır bütün gün uyku hali olur ya sürekli o haldeyim gün içinde yaptıklarımı hatırlamıyorum net olarak sanki rüyada gibi geçiyor gün anlamadan bitiyor. Her şey hayal gibi geliyor. Yaptığım bir işi kaç kez yaptığımı karıştırıyorum bazen. Hipertansiyon hastasıyım nörolojik bir rahatsızlık mi bilmiyorum ama, buda beni korkutuyor. Uyku düzenim hiç bir zaman olmadı şimdide yok. Gece 3 sabah 11 aralığı diyebilirim. Ama yaşadığım sürekli geçmişte kalma neden yaptım bunu bana neden yaptılardan ziyade oğluma bağırmam, kızmam, onunda benim gibi dışarı çok çıkmaması, benim gibi özgüvensiz olması en korktuğum şey bunlar ne yapmam nereden başlamam gerektiğini de bilmiyorum.

mountain

Bir tartışma veya kavga anında birisi beni savunduğunda ağlıyorum. Neden?

Bir tartışma veya kavga anında kendim cevap verir kendimi savunursam sorun olmuyor ancak birisi bana destek olur karşı tarafa kızar beni korursa ağlamaya başlıyorum ve kendimi tutamıyorum kendimi çok güçsüz ve çaresiz hissediyorum aslında kimse karışmasa kendim sorunu hallediyorum birisi müdahale ettiğinde böyle oluyor. Onlara da kızamıyorum çünkü beni koruyorlar ama ben istemiyorum. Ama onlara yine de minnettarım Neden ağlıyorum ve böyle hissediyorum?

İnsanlarla konuştuktan sonra neden pişmanlık duyuyorum?

Merhabalar, 25 yaşındayım. Sorumluluğum olan bir işe, sorulan bir soruya ya da ilgimi çeken bir konuya başlarken, o alanda bilgi sahip olmak adına, enine boyuna araştırma yapar kılı kırk yarıp özümsemek beni çok mutlu eder. -Özellikle mekanik şeylerin çalışma prensibini zihnimde düşünürüm. - Zihnim sürekli bu tür durumlarda en iyi sonucu almam için o alanda en çok bilgiye ulaşmam daha doğrusu kusursuz bir biçimde bilgilenmem gerektiğini hisseder ve öyle de yapmaya çalışırım. Bunun artısıysa, etrafımdaki insanların bir şeyler alırken veya karar vermeden önce bana danışmalarıdır; eksiyse günlük olarak böyle biri olmam çok yorucu. Farkındalığı gereğinden yüksek, mükemmeliyetçi biriyim. Bunun yanında en önemli sorunum hemen hemen aklınıza gelecek her detayı daha doğrusu konuşulan ve yaşanılan her detayı -geleceğe ya da geçmişe dönük- aklımdan bir akış halinde geçmesi ve sürekli düşünmekte olmam. En zorlayıcı olanı: Bir sosyal ortamda ya da telefondan bir akrabamla veya arkadaşımla konuşurken, bir şaka ya da fazla açıklama yaparsam sanki karşıdakine yanlış bir şey demişim ya da koz vermişim veya onu söylememem gerekmişte söylemişim gibi hissediyor, ek açıklamalar yapıyor telefonu kapadıktan sonra konuştuklarımı anneme anlatıyor onun onayına göre rahatlıyor veya tedirgin oluyorum. Bunların hepsinin farkındayım fakat konuştuktan hemen sonra o kişiye karşı kendimi kafamda küçültüyor ve değersizleştirmeye başlıyorum. Nasıl bir yol izlemeliyim?

İçimdeki öfkeyi nasıl durdurabilirim

Eşimin ailesi sürekli yalan söyleyip benim üstüme atmaları beni sinirlendiriyor çok iki yüzlü insanlar var etrafımda ve sürekli olarak görüşmek zorundayım herkes biz onların gerçek yüzünü gördük diyorlar ama hep onlarla beraberler ve dışlandığımı hissediyorum sürekli olarak küçük olduğum için sen küçüksün alttan alman lazım Boşver falan diyorlar ama ben öyle yapmak istemiyorum herkes yaşattığını yaşamalı benim nazarımda ben kimsenin altında kalmam hiçbir lafın

Çok değersiz hissediyorum nasıl başa çıkabilirim?

17 yaşındayım. Kendime karşı çok sert ve kırıcı bir iç sesim var. Baş edemiyorum gerçekten çok değersiz hissediyorum. Sosyal sorunlar yaşıyorum bu yüzden okul hayatım boyunca hiç arkadaş edinemedim sırf şu sebeple bile iç sesim saatlerce bana işkence ediyor uyuyamıyorum. tamam belki haksız değildir ama çok yoruldum. Bana sürekli yalnızlığı hak ettiğimi, diğer insanların gözünde sadece yer kapladığımı, öğretmenler için bile sadece fazladan sınav kağıdı ve zaman israfı olduğumu söyleyip duruyor. Şanslı olduğum tek ortam ailem yani duygusal olarak da desteklendiğim tek ortam evim ama ben artık orada da değerli hissedemiyorum iç sesim bana maddi yük olduğumu söylüyor bu yüzden ki çok sınav kaygısı da yaşıyorum. Bana ait olmayan bir hedefim var yüksek bir puan yapıp iyi bir meslek edinip aileme olan borcumu ödemek gibi bir planım var ama ailemden hic böyle bir baskı almadım. ben neden böyle oluyor bilmiyorum. Psikoloğa gitmekten de korkuyorum hem iletişim kurmaktan korkuyorum hem de psikoloğu boşuna uğraştıracakmış gibi hissediyorum. Saçma olduğunu biliyorum ama bu düşünceleri susturamıyorum. Birinin beni sevebileceğine bile inanmıyorum ( romantik olarak değil). Sevilirsem birilerine zarar veriyormuş gibi hissediyorum. .. ve ben sevildiğimi hissetmek istediğimde iç sesim açgözlü olduğumu söylüyor. Ve kimseye karşı olumsuz düşünce oluşturamıyorum Bana kasıtlı zarar veren kişilere bile.

Duygularımı kontrol edemiyorum.

Merhaba, duygularımı çok yoğun yaşıyorum ve kontrol etmekte fazlasıyla zorlanıyorum. Çok küçük şeylerden mutlu da olabiliyorum, çok küçük şeylerden mutsuz da olabiliyorum. . Kendimle barışık değilim ama bir gün özgüvenli, kendini seven ve beğenen bir kadın olmak çok istiyorum. 2 Yıllık bir ciddi iliskim var, erkek arkadaşımdan bile zaman zaman çok duygusal ve çok negatif oldugumu belirtiyor. Tabii ki her şeye üzülebilme durumumu tek bir kişiye yani erkek arkadaşıma üstüne yük bindiriyor gibi de olmak istemiyorum ama içimdeki bir his sürekli ona en ufak şeyi anlatmak istiyor. İçimdeki bir his sevildiğinden ve anlaşıldığından sürekli emin olmak istiyor sürekli anlayış görmek istiyor. . Ben bunu düzeltmek istiyorum artık derdim kimseye yük olmasın kendimi taşıyabilen ve duygularımı yöneten bir insan olmak istiyorum, bu konu hakkında ne yapabilirim bilmiyorum. Cok durduk yere de olabiliyor yani her şey normal ve bir anda üzgün hissediyorum? Neden yani ben dahi bilmiyorum. Günlük hayatımı çok etkiliyor, çok yoruldum kimse benimle uğraşsın kimseye yük olayım istemiyorum. Bu yolda ne yapacagımı da bilmiyorum

miera

Kendi ışığımı kazanmaya bir yerden başlamalı ama nerden başlamalıyım?

Sosyal bir insandım güzel bir işim vardı evlendim çocuğum oldu eve kapandım çocuğumun bakimini üstlenmek için 1,5 yıldır bu şekilde yaşıyorum tek faaliyetim ailemin yanına gitmek (eşim ile) veya çocuğumu parka götürmek. . kendimi ışığımı kaybetmiş gibi hissediyorum hep bir yetersizlik hissi kendime çocuğuma evime eşime karşı,geceleri uyuyamıyorum fazla düşünmekten, neyi farklı yapsam her şey daha güzel olur diye sürekli sorguluyorum kendimi, fazla empat bir insanım. eşim zaten tam tersi zit kutuplar böyle çekildik birbirimize. Adeta zihnim sürekli geviş getiriyor gibi, binlerce şey denedim evde kendi kendime terapi gibi kendimi anlamak için mindfulness gibi. .bir kaç yıl önce başladım araştırmaya acaba bende mi sorun var ailemde kalitsal şizofreni tehişi bir yakınım var fazla araştırdım araştırdıkça zihnim iyice dağınıklaştı. . ve farkındayım konudan konuya geçiyorum sürekli bir de daha önce bu sebeple bana psikolojik ilaç yazmıştı. . aslında bunu bilinçli değil ama bir nevi de bilinçli yapıyorum sanki vaktim yetmeyecekmiş de beni anlayamayacakmışsınız gibi her şeyi söylemek istiyorum. .

Depresyona meyilli miyim?

Merhaba iyi akşamlar , aklıma son zamanlar hep kötü şeyler geliyor, sürekli anneme, eşime, çocuklarıma bir şey olacağını düşünüyorum. Son zamanlarda haberlerde görüyorum çok fazla ölüm haberleri, hastalık durumu beynimi çok yoruyor. Neden böyle düşünüyorum bilmiyorum . Bu durum beynimi çok yoruyor. işlerime de yansıyor. Son zamanlar iş yerimde de hoşlanmadığım şeyler oluyor. önceki hevesli ise gitme durumu yok artik. Ne yapayım şimdi

Kendime nasıl iyi bakabilirim?

Hocam ben en ufak bir sorunda kendimden çıkıyormuşum sinir krizi geçiriyormuşum ama ben ne yaptığımın farkında değilim kendime geldikten sonra hiç bir şeyi hatırlamıyorum karşımdaki kişi bana söylüyor ben bunları duyunca şok oluyorum bunları ben mi yaptım diyorum daha önce de sakinleştirici ilaçlar kullanmıştım bugün çok kötü olmuşum ve kriz geçirmişim geçirdiğim esnada ise hap istemişim bide su kendimi daha iyi hissedebilmek için ne yapabilirim

Geçmişte yaşadığım olayları nasıl geçmişte bırakabilirim?

7 yıllık arkadaslarımla aram bozuldu babam yasadıgı seylerfen dolayı bana patladı ve aramız bozuldu yasamadıgım seylerı yasadım aldatıldım ama sonra oyle olmadıgını soyledo arkadas olduk ama ne yapmam şazım bılemıyorum kendımı eskısınden cok daha isteksiz hissediyorum eskiden heveslendigim seylere artık heveslenemiyorum yanlız hıssedıyorum ama degılım çok şükür bu yıl degıstıgımı hıssettım ıyı yonden de kotu yonden de soyleyeceklerım bu kadardı sagol sımdıden