Psikoloji Kategorisi

Hiçbir şey içimden gelmiyor

Hiçbir şeye hevesim yok birileriyle iletişim kurmak istemiyorum kendimi sürekli yorgun ve uyukulu hissediyorum zihnim hiç susmuyor çok çabuk sinirleniyorum stresliyim başım ağrıyor sürekli uyumak istiyorum konuşmak istiyorum birileriyle ama içinden gelmiyor normalde böyle değildim son bir aydır böyleyim normalde çok enerjik bir insandım neden böyle oldu bilmiyorum kimsenin beni anlamadığını , kendimi dışlanmış hissediyorum sürekli evde olasım geliyor ne yapmalıyım bilmiyorum ? Bu halimden hiç mutlu değilim ağlayasım geliyor kendimi zor tutuyorum bazı piskolojik olaylar oldu onlardan pek bahsetmek istemiyorum . Siz ne önerirsiniz ?

Her şeyi çok ve ince ayrıntısına kadar düşünüyorum.

Her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünüyorum. Örneğin attığım bir mesajın karşımdaki kişinin zihninde nasıl yankı uyandırdığını, mesajda kaba mı olduğumu ve beni nasıl anladığını sürekli merak ediyorum. Anladığı şekilde zihninde neler düşündüğünü de düşünmekten kendimi alamıyorum. Bunun dışında bir de kontrol etme ihtiyacı hissediyorum. Beni mutlu eden bir şeyi tekrar tekrar kontrol etme dürtüsü oluşuyor. Örneğin kız arkadaşımın fotoğrafına defalarca bakmak istiyorum. Bazen bakmazsam aramızdaki bağın zayıflayacağı, ona olan davranışlarımın değişeceği veya onu sevmediğim hissi oluşuyor. Aslında bunun gerçekle ilgisi olmadığını biliyorum ama yine de rahatsız edici bir his olarak içimde duruyor. Ayrıca yaptığım işleri mükemmel ve eksiksiz yapma isteğim var. Kız arkadaşım mesaj attığında kendimi sorumlu hissediyorum; vereceğim cevabı en doğru şekilde vermeliyim gibi bir baskı oluşuyor. Oysa doğal ve akışında bir sohbet kurmak istiyorum. Fakat bu düşünceler yüzünden çoğu zaman bunu gerçekleştiremiyorum. Yapacağım işlere de önceden beynim hazırlık yapma aşamasına giriyor.

Hemen her şeye inanmamak, detayını doğrusunu bilmek, anlamak…

Merhabalar, Ben Selin 19 yaşındayım. 2 yıldır devam eden bir ilişkim var, fakat bu ilişkimden önce bu kişiyi tanıdığımda onun da sevgilisi vardı. Fakat devamlı bana yazıyordu, ve o kızı aldatıyordu. Bir süre sonra ben kıza anlatmaya karar verdim. Fakat kızın hesabından beni engelleyene kadar. O kız ile ayrıldıktan baya süre zarfından sonra benimle konuşmaya başladı. Ama onun bana karşı olan sevgisine karşı güvenim tam. Sadece tek sorun, ben kızın ailesine kadar stalk yapıyorum. Annesi olsun kardeşi olsun merak ediyorum sebepsizce. Acaba nasıl ilişkileri vardı deli gibi her gece düşünüyorum. Bu düşünce bana çok zarar veriyor ve etkiliyor bunun farkındayım. Geçmişe dönüyorum ama anlamsız yere. Ve bu düşünce artık beni çok yoruyor ilişkimede zarar vermeye başladı. Bir an önce uzaklaşmak istiyorum. Daha fazla yıpratıp, zarar vermeden teşekkür ederim şimdiden okuduğunuz için. 💖✨

sln

Kocam neden ağlamamdan ve yemek yemem den rahatsız oluyor?

Esimden Aslinda cok menunum Ama,ben güzel bakimli bir kafinim. . Kocam da öyle. Bir cok yönümüz ayni. Ama merhamet Anlayisina gelince esmden bir canavar cikiyo. Ben bir Aksam cok üzülmüstüm. Zaten biliyorum huyunu ama bu sefer kimseyede derdimi anlatamayinca ona anlatimve agladim, cünki baya dolmustum. Kendisi gidib baska yerde aglamami söyledi. Teseli beklerken, konuyu baska konulara cekti. Ve bu malesef heb öyle. Cok kirlidim. Insan kocasina da derdini anlatamayacaksa bilmiyorum. Kendimi cok yari yolda birakilmis hisediyorum. Ne varki aglanacak o kadar deyip gecistiriyo. Malesef ben derdimi Esimle paylaşıyorum bu beni cok yipratiyo. Cokuklara da öyle . Düsünler aglasinlar hemen susturmaya kalkisiyor. Kendim kilolu bir insan degilim. Ama sürekli beni disgörünüsümü değişitirmeye calisiyor. Biraz tatli yiym insanlarin icinde hemen gözü benim üstümde hemen laf sokar. Agzima bir lokma ekmek atayim hemen bir yüzünde tiksinme ifadesi. Gayet kibar yiyorum iciyorum bunuda belirtmek isterim. Cünki cok sordum kendime bede mi hata diye. Bu böyle her yerde. Artik esimin yaninda yiyip icmeye korkar oldum. 1 tabak fazla isteyim hemen deliriyo. Neden benden tiksiniyor. Esimin bagzi yerlerde cidi psikolojik sorunlarin oldunu düsünüyorum. Sürekli diken üstündeyim.

Sürekli bir şeyleri onaylama isteği takıntısını nasıl aşarım?

Ani ruh degisimlerim var ve bu yeni değil aynı döngü var ve sürekli onaylama isteği geliyo kendi kendime onu onaylamazsam rahat edemiyorum ve bu çok sık oluyo nasıl geçer işe başladım ve ani değişimlerimi kontrol etmeye calıstıkça artıyo kontrol etmezsem ruh hallerim değişiyo nasıl geçer İlac kullanıyorum ve etkisi normal ama kendime ait odam olmayınca daha da artıyo çözüm nedir?

Kendimi çok isteksiz mutsuz ve çaresiz hissediyorum

Merhaba. Evliliğin bitti 2 yıl önce. Eski eşim istemişti ayrılmayı depresyona girmisti. Oğlum var ilkokula gidiyor. Ailemle yaşıyorum. Bu çok zor oluyor zaman zaman. Kendi evimin olma hissini özlüyorum çoğu zaman ama en çok mutlu hissetmeyi çok özledim. Biriyle tanıştım sevildim sandım maddi manevi sömürü yaptı ayrıldım. O da hayal kırıklığı oldu. Sevilmek istemekten çok yoruldum. Sanki içimden bişey gelmiyor gibi. Çalışıyorum ve işime asilmam lazım kafamı toplayıp huzurlu hissedemiyorum. Yine isimden olmaktan çok korkuyorum, oğlumu mutsuz etmekten mutsuz bı annesinin olduğunu düşünmesinden çok korkuyorum. Bir daha aile kuramamaktan sevilmemekten çok korkuyorum. Sevilme olayına niye bu kadar takintiliyim bilmiyorum. Güzel iki cümle duyunca niye çok etkileniyorum bilmiyorum. Ama artık hayatımda düzen kurmak mutlu hissetmek huzurlu olmak istiyorum. Sanki seçimlerim hep yanlismis gibi geliyor. Bu hayatta yalnız kalmak istemiyorum. Bugün yarın oğlum gidecek evet belki daha 30lu yaslardayim ama tekrar anne olmak istiyorum. Nasıl daha umutlu, geleceğe dair inançlı, huzurlu ve mutlu hissedebilirim?

Hayatta tutunmak istiyorum ne yapmalıyım

Merhaba, öncelikle 8 yıllık evliyim. Eşimle sürekli tartışma içerisindeyiz. Herşeye bağırıyor sesini yükseltiyor ben sakin konuşunca sinirleniyor. Boşanmak istiyorum ama buna cesaretim yok ailem sürekli insanlar ne der diye söyleniyor. Eşimle hiç bir ortak noktamız yok yaptığım hiçbirşey onu memnun etmiyor. Evi temizlesem sanki ne yapıyorsun hem çalışıyorum hem evle ilgilenmeye çalışıyorum. İstediği gibi dışarı çıkıyor arkadaşlarıyla ben yapmak istesem piskolojik baskı yapıyor. Kendimi onun yanında kadın gibi hissetmiyorum ilişkide girdiğimizde bile ben ne isterim önemsemiyor beni ilişkiye girmekten soğuttu. Arkadaşlarımın yanına gitsem nerdesin diye arıyor birde nereye gittiğimi söylediğim halde insanların yanında telefonu açarken çekiniyorum utanıyorum. Bazen çok utanıyorum ama insanlara o kadar çok imreniyorum ki. Bazen çocuklaşsam saçma salak hareketler yapma diyor. Ne yapmam gerek artık gücüm kalmadı. Ben evlenmeden önce özgür kendini bilen bir kadındım. Artık öyle olmadığımı biliyorum. Kendimi beceriksiz hiçbir işe yaramayan biri olarak görüyorum. Evlilik duygusal olarak birbirine değer vermektir ama bana değer vermediğini biliyorum. Birde başkaların kocaları muhabbeti dönüyor onlar bak karılarına nasıl davranıyor ben öyle miyim. Benim gibi birini bulamazsın. Kendini bulunmaz sanıyor sansın inanın ki sorunum o değil eşimden korkuyorum

insanların kız erkek fark etmez beni beğenmesini bana değer vermesini istiyorum

Kafamın içinde sanki karşımda biri varmış onunla sohbet ediyormuşum o beni dinliyor gibi bir işi mesela yapıp başarılı olunca kendimi fazla övüyorum böyle biraz abartılı düşünceler geçiyor kafamdan yapamayınca tam tersi moral bozukluğu aynı zamanda çok cinsel düşünüyorum gece uyumakta zorlanıyorum sabah uyanırkende cinsel düşünüyorum örnek yanımda benden hariç iki kişi olsun onların kendi arasında konuşması gülmesi beni değersiz hissettiriyor insanları kapı arkasından dinliyorum benim hakkımda neler düşündüklerini merak ediyorum mastırbasyon bırakmak istiyorum fakat bu beni çok zorluyorlar 1 hafta sonra tekrar başlıyorum cinsel görüntülere bakmamaya çalışıyorum buda beni zorluyor acaba bunu bırakamamamın sebebi psikolojik rahatsızlıklar olabilirmi böyle bir sorunum varsada bilmiyorum şüpheleniyorum insanlara çabuk kırılıp kin güdüyorum unutkanlığım var belkide sürekli yaptığım birşeyi yapıp yapmadığımdan emin olamıyorum yapmamışım gibi geliyor çok düşünüyorum genelde olumsuz biraz tembellik var disiplinli yaşamak istiyorum bu gün yaptımı yarın yapmayabiliyorum basit işleri yapmak bazen bana zor geliyor yaptığım işleri gereğinden uzun süre de yapıyorum insanların kız erkek fark etmez beni beyenmesini bana değer vermesini istiyorum bunlarla ilgili hayaller kuruyorum utangaç özgüvensiz olduğum için fazla düşünceleri önemsedim için iletişimim zayıf gözler üzerimdeyken çok zorlanıyorum lise mezunuyum hangi mesleği yapçamı karar veremedim fabrika çok zorladı benimle alakası olmayan mesleklere ilgi duyabiliyorum önerilerinizi beklerim önceki sorularıma da bakabilirsiniz teşekkürler

Psikolojim bozuldu hastalıklı mıyım

Ben sürekli odamın içinde hayal kurmaya başladım ama böyle sadece düşünmek değil artık o hayalleri yaşıyorum ayakta dolaşıyorum kendi kendime konuşuyorum karşımda biri varmış gibi ama olmadığının farkındayım işin kötüsü artık bunu sadece odamda yapmıyorum dolmuşta bile hayllerimi izliyorum sanki bunu dışarıya belli etmemeye çalışıyorum ama ne kadar belli olup olmadığını bilmiyorum. Mesela şarkıyı açıyorum ve sadece senaryolar kuruyorum içeriğinden de bahsedeyim mesela gerçek hayatımda olan kişilerle sanki bambaşka bir hayatin icindeymiş gibi hayaller kuruyorum nolur psikolojim mi bozuldu benim

İnsanlarla sohbet edemiyorum ve odaklanamıyorum, çok çabuk sıkılıyorum

Merhaba, 19 yaşındayım ve insanlarla nasıl sohbet başlatacağımı bilmiyorum. Karşı taraf benimle sohbet başlatmadıkça konuşamıyorum; aklıma konuşacak konu gelmiyor. “Merhaba, nasılsın?” dışında başka bir şey söyleyemiyorum. İnsanlarla sohbet etmek, yanlarına gidip tanışmak istiyorum ama nasıl sohbet açacağımı bilmiyorum. Kendimi bildim bileli hep sessiz bir insan oldum. İlkokul, ortaokul ve lise yıllarında hep sessizdim; bu yüzden arkadaşım yoktu. Sınıf arkadaşlarım ve hocalarım tarafından hep sessiz bir insan olarak adlandırıldım ve bu durum beni çok rahatsız etmeye başladı. Özgüven eksikliği ve asosyallik yaşadığım için sohbet başlatamadığımı düşünüyorum. Bu durumlar beni çok üzüyor. 19 yaşındayım ve sessiz bir insan olmak istemiyorum. Bu durumları yenip hayatımı yaşamak istiyorum. Hayatımda sadece yakın olduğum dediğim iki arkadaşım var; daha çok sosyalleşip arkadaşım olsun istiyorum. Erkeklerle diyalog kuramıyorum, nedenini bilmiyorum. Bu durumu yenmek istiyorum. YKS’ye hazırlanıyorum ama ders başına oturduğum zaman odaklanamıyorum; kafam TikTok, Instagram gibi uygulamalara gidiyor. Herhangi bir dersten konu anlatımı videosu açtığımda, beşinci dakikaya gelmeden çabuk sıkılıp videoyu kapatıyorum. Bu durumu nasıl yenebileceğimi bilmiyorum. Bu durumlar için psikoloğa gitmek istiyorum ama seans ücretleri çok pahalı. Maddi durumumuz pek iyi değil.