PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Mağdur psikolojisi nedir
İnsan farkında olmadan mağdur psikolojisine tutunabilir mi? Aslında böyle olduğumu düşünmüyorum ama sanki mağduriyetlerimi çok benimsemiş haldeyim ve bu ilerlememi engelliyor gibi gelmeye başladı. İnsan buna neden tutunur? Aslında geçmişi, dezavantajları bir yana bırakıp devam etmek istiyorum, ama adım atamıyorum, hata yapmaktan korkuyorum. Durdukça kendime olan öfkem artıyor, buna da alışmış gibiyim kendimi suçlamaya. Bu nasıl değişir lütfen yardım edinn teşekkür ederim
Gizli Kullanıcı
Utanç duygusu hayatımın merkezinde
Geçen günlerde fark ettim ki hayatımın her döneminde büyük küçük birçok konuda utanç ve suçluluk duygusu hakim. Bu neden olur ve nasıl değiştirebilirim? Ve bu yargılayıcı insanların ağına çok kolay düşmeme neden oluyor. Kötü bir eleştiri aldığımda ani cevap veremiyorum; sanırım ben de içten içe haklı bulduğum için diyorum. Fark ettim ki bu içimde çok büyük yer etmiş bir duygu. Bu elbette ailede öğrenilmiş bir durum olabilir, ama artık böyle hissetmek istemiyorum. Benim de iyi hissetmeye ve yanlış yapabilmeye hakkım var.
Gizli KullanıcıLohusa depresyonunda olduğumu düşünüyorum ne yapmalıyım
4 aylık oğlum var ve sıfır destekle büyütüyorum. Bu süreçte herkes beni yanlış anladı, herkes beni darp etti. Eşime artık hiçbir şey hissetmiyorum, boşanmak dahi istiyorum. Oğluma yetmediğimi düşünüyorum. Bana yardımcı olur musunuz?Evden dışarı da çıkmıyoruz, çocuğum hasta olur diye çok korkuyorum, eve birini de kabul edince çok korkuyorum hastalanmasından, ama biri gelse aslında iyi olabilir. Çok karışık hissediyorum.
Gizli Kullanıcıduygusal ortamlarda gülesim geliyor
Ciddi ortamlarda bulunamıyorum duygusal ortamlarda gülesim geliyor, gülmeyi durduramam ama istemsiz oluyor. Kafamın içinde sadece şakalar geçiyor. Şaka yapmazsam kendimi iyi hissedemiyorum. Biri bana gülmeyince kötü hissediyorum. Komik olmadığım söylendiği zaman kötü hissediyorum. Kendi kendime güldüğümü bilirim, duygularımı bastırmak için mizahı çok kullanırım ve dertlerimi şaka konusu yapıp unutturmaya çalışırım. Bu beni çevremde artık ciddiye alınmayan bir insan haline getiriyor. Ben de artık kendimi ciddiye alamıyorum. Empati duygum yok oldu. Sadece şaka yapmak istiyorum, insanları kırarsam ama, özür dilemeyi de bilirim. Ne kadar yorgun, uykusuz olsam da, enerjim her gün vardır. 4-5 seneden beri böyleyim, bundan memnunum aslında ama bu bazen olumsuz şeylere sebep olabiliyor. Bu bir psikolojik rahatsızlık mı, rahatsızlıksa neler olabilir?
burakparkerGelecek kaygısı ve sürekli negatif düşünceler
19 yaşındayım ve mezuna kaldım. Tekrardan YKS’ye hazırlanıyorum. Ders çalışma isteğim hiç yok ama zorundayım. Bir türlü başlayamadım ve çok vaktim kalmadı. Derslerle ilgili video açınca çok çabuk sıkılıyor ve odaklanamıyorum. Gelecek hakkında çok kaygılıyım. Sınavı kazanamayacağım korkusu yaşıyorum. Aile evinde de kalmak istemiyorum; gidecek başka yerim yok. Aile evinde psikoloji pek sağlam kalmıyor. Sınavı kazanmak zorundayım ve kazanamazsam, istediğim mesleği yapamazsam, aileme muhtaç kalırsam diye korkuyorum. Çok negatif düşünüyorum. Hayatımın hep kötü gideceğini düşünüyorum. Şu an hayatım pek iyi gitmiyor. Ruhumu nasıl iyileştirebilirim? Hayattan keyif almıyorum ve bu durumun hep böyle gideceğini düşünüyorum. Hayatta hiçbir şeyi başaramayacakmışım gibi hissediyorum. Kendimi bomboş bir insan gibi hissediyorum. Özgüven eksikliği, asosyallik, diyalog kuramamak, kendimi sevmemek, aşırı kafaya takmak, aşırı düşünmek gibi sorunlar yaşıyorum. Bu düşünceler konusunda çok negatifim. Hayatımın hep kötü gideceğini, hep mutsuz hissedeceğimi, beni seven insanların olmayacağını, kendimi sevemeyeceğimi ve kendimle barışık olamayacağımı düşünüyorum. Tembel ve bomboş bir insan gibi hissetmek istemiyorum. Hobi edinmek, dil öğrenmek ve enstrüman çalmak istiyorum. YKS sınavını kazanırsam (hayatımın hep kötü gideceği, hayattan keyif alamamak, özgüven eksikliği, asosyallik, diyalog kuramamak, kendimi sevmemek, aşırı kafaya takmak, aşırı düşünmek, obsesif düşünceler, depresyon ve kendimle barışık olmamak gibi) bu durumları yenmek istiyorum. Bu durumları yenemezsem üniversitenin benim için güzel geçmeyeceğini ve istediğim mesleği yapamayacağımı düşünüyorum. Psikolog olmak istiyorum ve bu düşünceleri yenmem gerektiğini biliyorum ama nasıl yapacağımı bilmiyorum. Psikoloğa bu durumlar için 3 defa gittim. Genelde beni dinliyor, arada bir soru soruyor. “Bu durumu nasıl yenebilirim?” diye sorduğumda cevap veriyor ama ben her anlattığım konuda ‘bunu böyle yap, şunu şöyle yap’ demesini bekliyorum. Bu yüzden pek fayda gördüğümü hissetmiyorum. Özele 3 defa gitme şansım oldu ama yeterince fayda sağladığımı düşünmüyorum. Başka bir psikoloğa gitmek istiyorum ama param yok. Bana hediye gelen bir şeyi satarak gitmeye çalıştım. Param bitince ailemden istedim ama psikoloğa gitmemi istemiyorlar ve para vermiyorlar. Benim gerçekten gitmeye ihtiyacım var. Bu yüzden buraya soruyorum: Bu durumları nasıl yenebilirim? Psikoloğa gitmeden de bu durumları aşabilir miyim?”
Gizli KullanıcıYaşadıklarımı nasıl ortaya çıkarırım
Merhaba bir arkadaşım bana ilişkim içindeyden de bitince de ortak arkadaşlara beni sürekli kötü anlatıyor. Ben diğer tarafla etkilendiğim için görüşmediğimi söylememe rağmen kıskanç imaları yapıyor alttan alta sonra aynısını ben ona yapınca bunu insanlara anlattı. Konuştuklarımız üzerinden insanlara beni kötü göstermeye başladı. Nasıl anlamak istiyorsa öyle anlattı. İnsanlar da onun gibi beğeni yapmaya başladı ben ortak olan arkadaşımı çıkardım. Sonra beni iyice kışkırtmaya başladı. Ben sessiz kaldıkça konuştuğumuz şeyleri kimse bilmediği için üzerime oynadı. Ben tepki verince de benim tavırlarımı kopyalayıp repost yapmış susarım sonra patlarım diye insanlar bunu görünce ben yapıyorum sanıyor kendini doğru göstermeye çalışıyor halbuki bunu yapan benim. Kendimi açıkladıkça onu kıskandığımı sanıyorlar. Şimdi bilerek susuyor. O kadar kötü biri ki çevresindekiler onu iyi sanıyor. Ya resmen benim karakterimi kendi repostlarında kullanıyor kopyalıyor resmen sesimi çıkaramıyorum. Bu manipülasyon beni hasta edecek. Kimseye kendimi anlatamıyorum. O kadar kötü biri ki diğer tarafa ne anlatmak istiyorsam bunları alıyor kötü aktarıyor ama iyi tarafları kendinde varmış gibi repost yapıyor. Amaç insanlara beni kötü göstermek arkadaş çevresi de görüyor bunu ama repostlardan dolayı ona inanıyorlar. Kendimi açıkladıkça bunu malzeme olarak kullanıyor. İyi rolü yapıyor. Bir kuyu kazmış içine kendisinin düşmesini bekliyorum sadece ve Allah’a havale ediyorum
Gizli KullanıcıOdaklanmakta zorlanıyorum, özellikle konuşma ve izleme sırasında kopuyorum”
“Merhaba, karşı tarafı dinlerken ve bir şeyler izlerken kafam başka yerlere gidiyor. O anın içinde soyutlanıyorum. Karşı taraf konuşuyor, ben oradayım ama zihnim akıp gidiyor ve tutamıyorum. Bazen kafam başka yere gidiyor ama aslında hiçbir şey de düşünmüyorum. Sanki zihnim boşluğa düşüyor ve o an hiçbir şey düşünemiyorum. Ders çalışırken de odaklanamıyorum; aklım TikTok ve Instagram gibi uygulamalara gidiyor. Herhangi bir derste konu anlatımı videosu açtığımda 2 dakika bile izleyemeden çok çabuk sıkılıyor ve dikkatim dağılıyor. Bu durumları yenmek için ne yapmalıyım?”
Gizli Kullanıcıgenel düşünce karmaşası
MERHABAAAAAA!🙂↔️ Öncelikle biraz felsefi olabilir ama sorum şu: Benim gerçek olarak düşündüğüm düşünceler ya yalansa ve ben bir yalana inanıyorsam, yani insanlara soramayacağım bazı gerçekleri hiçbir zaman tamamıyla öğrenemeyecek miyim ? Veya gerçek nedir? Mesela ben kendimi özgüvenli buluyorum, gerçekçi buluyorum; başkası çok duygusal, hassas diyebilir, denilmedi de sallıyorum. Mesela, gerçeklik ne demek? Herkes benim hakkımda farklı düşünmesi, karakterimin kişiye göre değiştiğini mi gösterir? Oysa değişmemek, gerçek olmak için çabalayan biriyim. Bunlar beni çok düşündürüyor. Sağlıcakla kalın.
Gizli Kullanıcıİyi insan olmak,sınırlar
Az önce bir an yaşadım, yazmak istedim. Merhaba, benim yaklaşık 4-5 yıl gibi bir süreçte böyle anksiyetem olduğunu düşündüğüm dönemler oldu, ama bunun son 1 yılı baskındı. Geçen 4-5 yıl hakkında düşüncem de buydu. Şu an geçeli 3 yıl oluyor. Ben çok değiştim. O zamanlar kendini sevmeyen,herkesin onu seyrettiğini düşünen falan biriydim. İlla ki o kadar içine kapanık sevmeyen biri dikkat çeker ortamda herhalde. Kendimi övmek değil, tanıtmak için söylüyorum; şu an sınırlarına çok fazla dikkat eden,kendi alanına fazla düşkün,gereksiz hadsizce eleştiriye karşı,aşırı empat, ama kendisine zarar verecek noktaya geçmeden hayatımı sürdürüyorum. Şimdi meseleye gelirsek dizi de kötü hissettiği için ağlayan biri görünce gözüm doldu bir anda. Normalde bu kadar duygusal değilim; aklıma şey geldi son zamanlarda. Yani, anlattığım karakterime göre sınırlarımı bu kadar bilirken, hak etmeyen insanlara bile kötü hissettiklerinde üzerimde, onları iyi hissettirmek için bir hal olup hemen konuşmaya başlıyorum. Samimi olmama da gerek yok; yardım istendi, elimden geleni yaparım. Yani, iyi hissettirmek,anlamaya çalışmak,yardım etme konusunda çok vericiyim, ama bunun da sınırı olmalı. Ama neden böyleyim acaba, sizce ? Şöyle düşünüyorum kötü hissetmenin insanın üzerinde bıraktığı tesirin,ayrıca bir sözünde etkisinin büyük olduğunun da farkındayım ama şey de var kendi sınırlarımı belli ederken veya hadsizce yoruma - kişisel alana ihlal olduğunda çok sert oluyorum ve o an veya sonrasında abartı olmadığı sürece karşı tarafın kırılması umurumda olmuyor ve sert oluyorum genel mizacıma da sert derler gerçekten çok değiştim belki insanlar farkında değil çünkü hala içine kapanıklık var ama çok daha özgüvenliyim. Kalbim ferah, inanın, o kadar sıkmışım ki kendimi zamanında:( Ne gerek varmış diyorum eskiye dönünce. Oysa kimse beni izlemiyordu. Bazen de keşke bir konferans yapsam o zamanki insanlara karşı ve beni daha iyi tanısalar; belki de garip kız dediler. Belki arkadaş olmak isteyen oldu; olamadı, garip buldu beni. Kendimi açıklamak, onlara karşı kendimi açmak beni o kadar rahatlatırdı ki şu anki içimdeki o zamanlardan tesirler kalmazdı ve bunun gerçekleşmesi için neyimi vermezdim…Herkes kendi derdiyle meşgul ama inanın şuna seviniyorum en azından şuan 18 yaşındayım ve daha geç de açılabilirdim. 12 de okul değiştirerek 6 ay yalnız kalıp arkadaşlarımı silip yeni arkadaş edinmeden yalnız kalıp bilinçli kendime yöneldim orda attım bu değişimin temelini umarım üzerine kata kata daha da iyi olurum iyiyim de ama şunu sormak istiyorum bir akraba buluşması veya bir şeye katılacağımda önceden kendime şu şeyi geçerim uyarıyı kendin ol gerçek ol çünkü böyle olduğumda eve geldiğimde oldun mu gerçek dediğimde ve kendimi objektif sert şekilde eleştiren biriyim çok yumuşak olursam gelişmem bence bu doğru kim ne derse desin o gün kendimi doğal değerlendirirsem çok mutlu olurum. Son olarak, genel anlattıklarıma yorum yapacaksınız, ama auramı his olarak ve karakterimi analiz etmenizi, eksi yönlerimi yüzüme vurmanızı, kendimi geliştirmek için rica edeceğim. :) Sağlıcakla kalın.
Gizli KullanıcıYalnız kalma düşüncesi
Yakın zamanda evlendim. Sevildiğimi düşünüyorum, ben de eşimi sevdiğimi düşünüyorum ama zaman geçtikçe o dahil kimsenin varlığına katlanamamaya başladım. Evlilikten önce 15 yıl tek yaşadım. Aklımda sürekli yalnız kalma fikri var. Yalnız kalıp önceden olduğu gibi koltukta uzanıp düşüncelere dalsam, evde sessizlik olsa. Yalnız kalmayı kafamdan atamıyorum. Hiçbir şeyden tat alamıyorum. Aklımda sürekli boşanıp eskisi gibi tek başıma kalma fikri dolanıyor.
Gizli Kullanıcı
