Psikoloji Kategorisi

Geçmiş pişmanlığı gelecek kaygısı

Kendimi affedemiyorum yaşadıklarımı utancımdan yerin dibine giricem lise üniversite hatalarım aşırı çok eski sevgililer keşkeler kendime şu an yakıştaramadıgım bir çok şey evliyim 6 yıldır ama vijdan azabı çekiyorum kimseyle paylaşamıyorum kendimi eleştiriyorum sürekli insanlrda yargılar söylersem evliliğim bozulur belki diyorum ya geçmiş bi gün karşıma çıkarsa ki çoğu kişi geçmiş bi gün çıkar ortaya diyor ya eskiden hayatımda olan kişilerden biri eşime bahsederse kafamda sürekli felaket senaryosu 7 yıl önce bitti üniversite ama sanki hala canlı hala gerçek herşey o zaman ki insanlar falan diyorum ya geçmiş geleceğimi etkilerse bi düzenim var eşimi seviyorum ama korkuyorum keşkelerle dolu bir geçmiş belkide çevrem beni böyle yaptı o zamanlar özentilik vardı gençlik sanki bişeyler yapınca havalı gözüküyoruz sanıyorduk nerden bilecektik ki böyle pişman olacağımızı keşke o kişileri hiç tanımasaydım o hataları hiç yapmasaydım psikolojim aşırı bozuldu yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum sürekli aklımda bu durum ya olursa ya bu olursa felaket senaryoları sürekli kalbim daralıyor sürekli uyumak istiyorum bazen diyorum kim napsın kaç yıl olmuş ama sonra diyorum ki ya tehdit olarak kullanırsan kıskançlık yaparsa biri herşeyden korkuyorum

Geçmişimi unutup geleceğe nasıl bakabilirim

Beş yıllık evliliğimde aldatıldım boşanma sürecindeyim bir boşlukta hissediyorum kendimi gelgitler yaşıyorum sürekli düşünüyorum bir zaman mutlu bir zaman üzgünüm ne yapmam gerekiyor hedeflerime odaklanmak istiyorum kafam allak bullak. bağırmak istiyorum ağlamak istiyorum gülmek istiyorum duygusal anlamda bir çöküşteyim bir yanım yeni geldiğim yere adapte olmaya çalışıyor bir yanım geçmişimdeki süreci evliliğimi özlüyor yeni hayatıma nasıl adapte olabilirim yardımcı olursanız sevinirim

EVLİLİK HAKKINDA DÜŞÜNCELER

daha çok gencim baya gencim ama hatta evlilik konuşucak yaşlara bile girmedim ama büyüdüğümde evlenmek istemiyorum yani istememe sebebim dramlık bir yerden değil dümdüz istemiyorum saçma buluyorum hatta. ben tek başıma vallahi çok mutluyum kimseye bağlı olmayan biriyim her anlamda ne aileme ne arkadaşlarıma bir gün yalnız kalsam bile kötü hissetmem tuhaf hissederim ama böylesi daha iyi yani açıkçası bir müslüman olarak evlilik çocuk sahibi olma veya sev****** eylemi bile insan olmama rağmen tuhaf geliyor yani hiç olmasa daha iyi sanki daha farklı olabilirdi dünya diyorum yani evlenmek kavramı gerçekten çok tuhaf geliyor ben kendimi bildim bileli hiç evlenmek istemedim hiç gelinliğin içinde kendimi hayal edemiyorum. asıl sorun şu bakın çok baskın bir isteksizlik bu ve bir gün fikrim değişir diye korkacak kadar ciddiyim veya sırf bu yüzden annemle gerçekleşen bir muhabbet bile canımı çok sıkıyor. hem de çok fazla sıkıyor. açıkçası hep bağımsız kendi düşüncesine inanan kendine dönük biri oldum duygusal anlamda sadece birinden tabiki hoşlandım denir mi bilmem de bir şeyler hissettim okey ama bu kadar yani ilerisini ne istedim ne de bir şey hayal ettim yani o yüzden dediğim gibi duyguyla kaldı o his ve öyle de kalmasını istedim. çünkü ben saçma gelicek belki ama psikolojiyle ilgili bir bilgim yok evet farkındayım ama mesela bende klostrofobiydi galiba adı belki yanlış hatırlıyorum bir yerde kapalı kalma korkusu ben hareketlerimin sınırlanması kendi düşüncelerim olarakta sınırlanmayı çok nefret eden biriyim ve bunların hepsi birbiriyle alakalı sanki kim nefret etmez ayrı ama yani özgürlük kuş gibi uçuyor gibi hissetmek derin nefes almak tek başıma huzur içinde oturmak bunlar bana iyi geliyor vallahi bakın yaşlanınca da tek başıma kasaba gibi bir yerde bahçeli bir evde yaşar ve cafe işletirim dinime dönük olurum yaşlanır giderim. evlenme ihtimali felaket rahatsız ediyor düşüncesi. dinen sıkıntımı emin değilim ama yine mantık kuruyorum sünnet olan bir şey herkesin yapabileceği bir şey olsaydı farz olurdu sanki:) kader konusu da anlamıyorum kaderimde varsa ve istek yoksa zamanla benden bağımsız rabbim kalbime o isteği koyucak ve evlenicek miyim çok korkunç. umarım ne dinen ne de başka anlamda kötü şeyler söylemiyorumdur ama ben buyum. ve mutluyum. çok kaygılıyım ciddi. biri gelecekten gelip ne evlenme konusu hakkında biriyle tartışıyorsun ne de evleniyorsun olmuyor dese içime öyle su serpilir ki size anlatamam🥹 gerçekten iyice analiz etmenizi istiyorum. sağlıcakla.

Anksiyete yasiyorum ve ilac kullaniyorum bunu duzeltmek istiyorum.

Anksiyeteyi nasil yenerim. Ilaclarimdan nasil kurtulurum. Bir de isitme kaybim var ve psikolojik oldugunu dusunuyorum. Bunlar bende cok fazla merak uyandiriyor ve uykularimi bozuyor. Ve hastaligimin giderek arttigini dusunmeye basladim oyle de hissediyorum. Doktorlar artik bana hic guven vermiyor. O kadar test o kadar cok tahlil yaptirdim ki artik cok sıkıldım buna bi care bulmak istiyorum lutfen cevap almamda yardimci olun lutfen

Kendimi neden sürekli yetersiz hissediyorum

Kilomdan rahatsız oluyorum ve bu özgüvenimi kırıyor kimsenin beni sevmeyecegini düşünüyorum sevilmiyorum yani arkadaș aşk aile zaten aşık olsamda karşi tarafin olcagini zannetmiyorum üzülüyorum kendimi çok çirkin hissediyorum ne yapsam da güzel olamiyorum yetersiz hissediyorum mesela arkadaşlarima yazanlar oluyo istek atan oluyor ama bana olmuyor bu benden mi kaynakli sirf bi ortamda beni fark etsinler diye 40 takla atiyorum ben

geçmişteki ilişkilerime karşı takıntılılığımı aşamıyorum

sürekli düsünce icindeyim hic kafam susmuyor sureklı neden sorusu canlanıyor eski iliskilerime karsı takıntılıgım var sürekli nerde kimle napıyolar seklınde dusuncelerim var takıntılarım yuzunden iliskilerim yürümüyor sürekli kafamda senaryolar olustugu ıcın karsımdakı beni anlamıyor cok sıkılmıs hıssetmekteyım bir seyler icin hevesim kalmıyor anlasılmamak yoruyor karsımdakını cok iyi anlayıp yanında oluyorum sonra terk edılıyorum beni cok üzüyor ne yapacağımı artık bilmiyorum

Öfke problemimi nasıl atlatırım

Sürekli sinirleniyorum birine veya bir şeye zarar vererek sakinleşmeye calisiyorum tabi pek işe yaramıyor ama saçma sapan seye sinirlenip ağlıyor ve sinirlendiğimde yaptığım şeyi görmüyor duymuyor hale geliyorum yoruluyorum bir şeye sinirlendiğimde tüm enerjimi ona veriyorum sinir enerjimi emiyor resmen bazen bir şeye sinirlenip içime atıyorum atıyorum ve en sonunda büyük bir patlama yaşıyorum öfke problemini nasıl atlatırım?

Ben onu seviyorum oda beni biliyorum ondan kopamıyorum ne yapacağım bilmiyorum

Ben kızdan ayrıldım ağladı yalvardı gitme bırakma dedi gitim dinlemedim 3 ay geçti tekrar yazdım pişmanım diye baktım dedi sözleneceğim, sözlendi 1 geçti nişan yaptı ne yaptım ettim vazgeçmedi ama şimdi birlikte konuşuyoruz gidip hatta yüz yüze görüştük beni çok seviyordu üniversite aşkımdı 2 yıl çıktık ben kaç kere ayrıldım afetti bu sefer affetmedi gidip nişanlandı en son veda ettik şimdi tekrar yazdı konuşuyoruz görüntülü bile arıyor ama kararından vazgeçmiyor bende bugün son sözlerimi diyeceğim sence dönmesini mi istiyim yoksa git mi ne diyim bilmiyorum

Dışlanmış hissi yaşamak

Slm, 4. ayda umre ziyaretimiz oldu kadin dünürümle, diyanet grubuyla Ben, onun oturdugu semtteki komsusu arkadaslariyla gittik. İçerinde kimseyi tanimayan benim dünürüm Bana sahip cikar diye o teklif etti gidelim diye bende çok sevindim yalniz olmam dünürüm var dedim. Amaaa hic oyle olmadi Ben kendimi dislanmis hissettim Bana sahip cikmadi, yardimci olmadi çok dislanmis yalniz oldum ki kendimi sadece ibadetle mesgul oldum kafaya takma bosver gormek yuk olmamak icin gayret ettim. Daha çok ben yardimci oldum Butun grup bunu Bana hissettirdi. dünürüme hep yardimci oldular ben yalniz ve kimsesiz gibi iyice duygulandim icime atip kendi kendime agladim Halen atlatamiyorum, 1ay oldu geleli Halen kendime gelemedim nasil atlaticam bilmiyorum çok canim incindi ve acidi geldim geleli hastayım.

helga

Arkadaşlarım arasında 'psikolog' rolüne hapsoldum. Bu yükü ve beklentiyi nasıl dengeleyebilirim?

Çevrem sorunlarını sürekli bana anlatıyor ancak verdiğim farkındalık odaklı tavsiyelere rağmen aynı döngüde kalmaları beni zihnen yoruyor. Empati kurarken karşımdakinin sorumluluğunu üstlenmekten kendimi alamıyorum. Yardımcı olma isteğimle kendi ruhsal enerjim arasındaki dengeyi nasıl kurabilirim? Dinleyici rolünden çıkıp sadece arkadaş kalabilmek için nasıl bir iletişim dili geliştirmeliyim? Kendi çözüm yöntemlerimi başkalarına dayatmadan, onların durağanlığı karşısında sakinliğimi koruyarak sınırlarımı belirlemek istiyorum. . Teşekkürler💗