Psikoloji Kategorisi

İyi olmam için hangi yolu izlemeliyim

Takıntılarım var , şu an iyiyim ama Takıntılarımı yenme sürecinde başlangıç yapmama engel korkularımı yönetemiyorum, baslayamiyorum. Başlamaya karar veriyorum ama korkularım engel oluyor ki biliyorum birşeylere başlamalıyım ki bu kendimi terapi süreci içinde önemli ama eğer başlangıç benim istediğim gibi olmazsa sanki hayırsız olacak gibi korkularım oluyor yoksa anlık üstüne gitme olayında iyiyim. . özellikle dini takıntılar, kul hakkı ki abdest gusül vs namazı bile bıraktım maalesef

Rezerve Soru

Kızıma köpek saldırmaya çalıştı bu korkuyu nasıl yenecek?

İki gün önce kızım kütüphaneye gitmek için evden çıktı. Yks ye hazırlanıyor kütüphanede biraz sonra geldi elinden kanlar akıyor dizi parçalanmış 5 tane köpek etrafını sarmış saldırmak için kovalamislar can havliyle kendini merdivenlerden aşağı fırlatmış eli dizi kan içinde kaldı bir an hiç kurtulamayacak parcalayacaklar sanmış. Ders çalışamıyor odaklanamıyor ve geceleri uyuyamıyor gözlerini kapatınca o an aklına geliyormuş. Sınava az kaldı ve kızım artık yaşadığı olaydan dolayı ders çalışamıyor ve dışarı uzunca bir süre çıkamayacak yani kütüphaneye de gidemeyecek . Konularını yetiştirmek için çok çalışması lazımdı sınava son 45 gün kaldı ve artık olmayacak gibi motivasyon düştü . Kendini İnternet oyunları ile oyalamaya çalışıyor kafası dağılsın diye ne yapmalıyım? Bu süreci nasıl atlatabiliriz.

Hayır demeyi öğrenmek bu korkuyu yenmek

ben iş yerinde yardımcı öğretmenim hayır diyemiyorum elimde bie iş varken bile beni diğer öğrermen çağırsa bir dakikalık bir iş için bile olsa resim çekmek veya şunu getirmek gibi anında gidiyorum şu an bununla ilgileniyorum öğrermenim gelemem bile diyemiyorum korkum dışlanmak sevilmemek değil tartışma çıkmasından ve cevap veremeyip dona kalmaktan korkuyorum hayır dersem dedikodumu yaparlar kızarlar diye bundan dolayı da kullanıldığımı düşünüyorum hocam nasıl olsa bu kız salak her şeye evet sdiyor biz bunu kullanırız her işimizi yaptırırız diye düşünüyorlar gibi de hissetmekte haklıyım

Kafaya takma ayrılık

Kafama takıyorum, sinir problemlerim var, kendimi iyi hissetmiyorum. İlişki sorunlarım var. Sevdiğim kızla ayrılmıştık, zorla tekrar kavuşmuştuk, sonra yine zorla ayrıldık. Bana teselli verecek birisi lazım. İlk olarak arkadaş olarak konuşuyorduk, sonra bazı olaylar oldu ve birbirimize iltifatlar ediyorduk. Sonra arkadaşlarım arasında bir şeyler oldustik. Birkaç gün sonra tekrar barıştık, birbirimizi çok seviyorduk. Ayrıldık, ama hala seviyoruz.

Hayattan nasıl zevk alırım

Aylardır hayattan zevk almıyorum boş döngüler boş insanlar beni bitiriyor hiçbir şey değişmiyor ne yapabilirim değişmek için yediğim hiçbir şeyden tat almıyorum değişmek istesem de değişmiyorum hiçbir şeyi değiştiremiyorum hayatım gözümün önünde kayıyor hiçbir şey yapamıyorum yapacak gücü bulamıyorum yaşama hevesim yok mutlu olmuyorum sadece üzülüyorum aylardır beni mutlu eden hiçbir şey yok destek verirseniz sevinirim çok işime yarar 🙃

Bir insan neden yalan söyler?

Merhaba ben 11 yaşımda bi kızım sürekli istemsizce yalan söylüyorum ama illa ortaya çıkıyor bu durumda ne yapmalıyım bilmiyorum ama artık ailemde bu durumun farkında ne yapacağımı bilmiyorum yalanlar ortaya çıkıyor ama bazenleri nasıl yalan söylediğimin farkına varmıyorum ama yalan söylemek istemiyorum asla ve kendime çok kızıyorum ailemi kendime karşı küçük düşürmek istemiyorum ama neden böyle bilmiyorum bu konuda yardımcı olabilir misiniz Lütfen 🙏 ….

edali

Sadece çok yoruldum artık

Kendi özgür irademle yaşamadığım hayat stilim sakin ve yapay, hareketsiz yaşam ve yalnızlık fazlasıyla kendimi beğenmiyordum zaten ama tarzımı da beğenmiyorum. Kendimle hep yargı mahkemesindeyim. Kafam bir dünya, yaşamak istediğim dünya bana güzel ama sevdiklerime değil; üzülmelerini biliyorum. Üzülmesinler diye yaşam tarzımı değiştiremiyorum. Sonra değişmezsem, geç olursa, pişman olursam ya da böyle yaşamayı öğrenirsem alışır mıyım diye düşünüyorum. Kas kulan, da alışsam da o düşünce hep aklımın bir kenarında kalacak, eminim. Kendimi olduğum gibi hiç kabullenemedim. Sanki ben ben değilim, biçilmiş bir karakter taşıyorum. Kendimi yapmacık ve benliksiz hissediyorum bazen. Şükürsüz ki nimetlere şükrediyor muyum diye düşünüyorum, ama o da değil. Nankör ya da bencil miyim? Hayır, beni kabul etmiyorum. Her şekilde eksik ve ben değilmişim gibi değilim, elimde hayatı, sadece sevdiklerimin kırılmasın, mutlu olalım, huzurlu olalım diye yaşadım. Fark ettim ki böyle giderek, zamanla benliğimi kaybediyorum. Stilim onların beğeneceği gibi, onların düşüncesi iyidir belki; benimki beğenilmez, kötüdür diye onlarınkini seçtim. Şimdi de hissediyorum. ve hep yaşamakten sıkıldım, yoruldum. İnsan olmak yorucu, yaşamak yorucu. Kesinlikle aklımda yaşama son vermekle alakalı hiçbir şey geçmedi, geçmez de. Sadece çok yoruldum artık. İnsanları insana dair bir şeyler görmek istiyorum.

Selinay

Bu sorunu nasıl aşarım

Merhaba ben çok detaylı anlatacağım terapiye bütçem yok en azından bana yardımcı olacağınıza inanarak yazıyorum. küçükken elimde oyuncaklar kenarda bekleyen bir çocukmuşum sosyal değilmişim ama aynı zamanda çok koşturan çok sessiz ama şımarık ve yemek konusunda yemeyen zor bir çocuk olduğundan bahsederler. Okul zamanı hep karnım ağrırmış. Buna ne sebep oldu bilmiyorum ama hatırladığım tek şey öğretmenim kalemimi fırlatmıştı ve rezil olmuştum. Ama hiç arkadaşım olmadı değil arkadaşlarım da oldu. Ama çok serseri tiplerdi. Hep ortamlarım böyle oldu. Bir tane erkek arkadaşım oldu liseden beri her şeyim o olmuştu. Üniversiteye gittiğimde bile aileden ayrı olunca mide bulantıları başladı onun hayatında yeni insanlar olunca yalnız kalacağım diye kaygılarım artmıştı. Ruminasyon yaparak beynimde sürekli ihtimalleri sıralıyordum. Onu çok boğuyordum o da yalan söylüyordu. Geldim 30 yaşıma ayrılık yaşadım. Kendi sosyal hayatımdan bile uzaklaştım aslında yaşamak istediğim hayatın çok uzağındayım ben sosyal hobileri olan rahat iletişim kurabilen iyi mesleği olan biri olmak istedim ama kaygılarım beni engelledi hep stres durumunda mide bulantıları yaşıyorum ayrılık sonrası yine beynimde yalnız kalacağım düşünceleri var. Bir anda geliyor yaşadıklarım o an zor geliyor evet ama yine yalnız kaldım. Şimdi ne yapacağım nasıl çözeceğim bu sorunları bdt öğrenip kendi kendime düzeltmeye uğraşıyorum ama ruminasyona beynim alıştı. Sürekli stalk yapıyorum kendi hayatımiçinadımatamuyorum.

Destek

Erkek Arkadaşım babasını dün kaybetti gözlerinin önünde oldu hocam çok üzgünüm yanında degilim ilçede kendisi ama arama msj vs yanındayım her zaman arayıp soruyorum yanına gelecem dedigimde gerek yok canım diyor buna zaman tamımalımıyım gitmek için yoksa gitmelimiyim kısa sürede bilmiyorum hep yanındayım güçlüsün diyorum ne kadar sürede onu görmeye gitmeliyim sizce yalnız kalmakmıdır gerek yok canım derken yoksa ihtiyaç bu pskolojide güçlü görünmek kendine alan tanımak mıdır yaptıgı

Her şeyi unutuyorum, kimseyi asla dinleyemiyorum

Merhaba, gerçekten ağır travmalar yaşadım. İşyerinde iftira, aşağılama ve sırf evli olduğum için dışlanmalara maruz kaldım. Psikolojik anlamda iyi olmayan, takıntılı yıllarca korkumdan ayrılamadığım bir sevgilim oldu. Arkadaşlarım bana ihanet etti, iftira attılar, dışlandım. Son birkaç yıldır çok ağır şeyler yaşadım. Şimdi bunların hepsinden kurtuldum. İşimi değiştirdim, arkadaş ortamımı değiştirdim, düzgün birisiyle evlendim. Ancak hiçbir şeyi aklımda tutamıyorum. İnsanları dinleyemiyorum ya da artık hiçbir şeyi veya hiç kimseyi önemseyemiyorum. Eşimi çok seviyorum ama onla ilgili, sevdiklerimle ilgili önemli şeyleri unutuyorum. Örneğin eşim şuraya gidiyorum diyip evden çıkıyor ama tekrar nereye gittiğini merak edip tekrar arayıp soruyorum. Beni dinlemiyor musun, önemsemiyor musun diye şikayet ediyor sevdiklerim insanlar. Ama elimde değil bu, yapamıyorum. Bu neden böyle oluyor, ne yapabilirim?