Psikoloji Kategorisi

İlişki okb'si.

. yaklaşık 3 buçuk yıldır bir ilişkim var ve 7 yıldır OKBliyim. arkadaşımın evinde içmeye gittik, evde 6 kizdik sanırım ve birde arkadaşımın sevgilisi vardı. Biz cocukla aynı semtte oturuyorduk birlikte döndük. Metrobüste aklımdan anlık olarak ilgimi cekiyor mu tarzında klasik obsesyonlar geçiyordu tam hatırlamıyorum bu şekilde olmayabilir gün için de de ufak ufak oldu (bazı zamanlar dönemsel olarak bazı arkadaslarima ,tanıdıklarına karşı anlik oluyor bu kalıpta düşüncele) sanırım çok hatırlamıyorum. Sonra bir şey söylemek için çok hafif yaklastim ağzımı kapayarak ve mesafe de vardi, fakat daha önce konuşuyor muydum yoksa a an sanki yakınlaşmak için mi yaptım diye düşündüm. . Ya o an aklımdan bu geçiyorsa ve biletek yaptıysam diye düşündüm. Çünkü konuştuktan sonra bir an elektrik çarpması hissettim suçlu bir şey yapmışım gibi, sanki o an aklımdan bir şey söylemek için yaklaşmak geçiyordu, amacım yakınlaşmak miydi diye düşünmeye başladım. Sonra dediğim elektrik çarpması hissi oldu hafif. Alkollüydüm o anı tam hatırlamıyorum bu da tam kesinlik aramamı engelliyor ve ben günlerce kendime gelemedim. İlk bir kax gün takmadım, sonra secgilime anlattım o çocuktan hoşlanıyor musun diye sorunca üstüne iyice suçlu hissettim ve ben aldattım mi diye düşünmeye başladım kafayı ywdim,psikiyatr gittim hala kötüyüm. Kendimi soyutladim sevgilimden. korkunc hissediyorum. Ya isteyerek yaptıysam, ya amacım yakınlaşmaksa diye. Şimdiden cevap için teşekkürler.

Durumum hakkındaki düşünceniz nedir ve depresyon böyle bir duruma sebep olabilir mi?

Merhaba hocam, 29 yaşında bir erkeğim. Çocukluğumdan beri hep asosyal oldum. Ama insanlarla sohbet etmek beni rahatsız etmedi hiç. Çocukluğumdan beri duygusal empati becerim de hep kısıtlı oldu. Ama insanlara duygusal bağ hissedebiliyordum. Kendimle ilgili olaylar bende sevinç ve üzüntü uyandırabiliyordu. 26 yaşımdan itibaren annem dahil hiç kimseye duygusal bağ hissedemedim. 27 yaşımdan itibaren karşı tarafın gülümsemesi durumunda o yüzündeki pozitif duygu bana geçip ben de gülümseme isteği uyandırmadı hiç. Karşı tarafın anlattığı hiçbirşey bende gülümseme tepkisi uyandırmıyor. Ayrıca 27 yaşımdan beri hiç sevinç hissetmedim. psikotik bir nöbet de geçirmedim. Kendimde şizoid kişilik olup olamayacağına dair Masterson Ekolüne göre değerlendirme yapan bir uzman psikologla 2 seans görüşme yaptık. Kendisi bende çocukluğumdan beri hafif şizoid yapı olduğunu ve üniversitede ve sonrasında yaşamış olduğum bazı üzücü olayların, özgüven kaybı ve umutsuzluk gibi tekrarlayan olayların depresyona neden olduğunu, depresyonun da bende bulunan şizoid yapının üzerine duygusal küntlük getirerek sevinç,üzüntü ve duygusal bağ hissetmemi engellediğini söyledi. Benim durumumda bende bulunan şizoid yapı ve depresyonun birbiriyle bağlantılı olduğunu da söyledi. Ama kendimi keyifsiz hissetmiyorum, anhedoni de yok. Bende keyifsizlik ve anhedoni yok ama duygusal bağ, sevinç ve üzüntü hiç hissedememe var, hem de 2 yıldır. Bu şartlar altında duygu hissetme yetimi kaybetmiş olmama depresyonun sebep olması mümkün mü?

Kendinle barışık olmamak

Merhaba. Bazen kendimden nefret ediyorum. Yapamadığım şeyler, istediğim bölümü okuyamamak, kilom, kendimi çirkin bulmam, kendimi bana aptal hissettiren aile üyeleri , insanlar ya da olaylar beni yoruyor ve çok düşündürüyor. Kendimi bir türlü sevemiyorum. Bazı şeylerde çok beceriksizim, dışardan aptal gibi görünüyorum. Bir şeyleri başaramayacağımı hayatımı düzene koyamayacağımı düşünüyorum. Aile üyelerim de bazen beni çok etkiliyor, aile üyelerimin toksikliği,söylediği sözler öz güvenimi düşürüyor. Etrafımdaki insanların benim öz güvenimi etkilememesi için ne yapmam gerekiyor nasıl bir bakış açısına sahip olmalıyım nasıl düşünmeliyim ki etrafımdakiler benim duygularımı, öz güvenimi etkilemesin

Ayrılık sonrası barışma süreci

Bir senelik bir ilişkim var. Başta toksik bir ilişkiden çıktığım için çok istekli başlamadım ama zamanla onun ilgisiyle duygularım güçlendi. o bunda bile yetersiz gördü . ilk başta direkt evlilik olarak gelmesi de beni korkutmuştu. İkimizin de güvensizlikleri oldu. İlişkinin başındatüm şeylerimi okumuş. telefon/mesaj kontrol etme ve eski ilişkileri kurcalama gibi güveni zedeleyen davranışlar yaşandı. Ben tekrar ettiğim için onun güveni ciddi şekilde sarsıldı. O da bir dönem telefonumu kontrol ediyormuş. Ağladığımız söz verdiğim bir dönemden sonra sözümü tutamamış oldum ama ex istek attı bir şey yapmadığım halde bunu içine atmış. .Sorunları konuşmak yerine içine kapanan, mesafe koyan ve zaman zaman cezalandırıcı davranan biri biraz Bu süreçte ilişkiyi bitirmedi ama uzun süre soğuk davrandı. anlık kavgayla bittikten sonra ben bu süreçte sorumlulyk aldım niyetimi çabalamak istediğimi söyledimSon 1,5 ayda ise tam bir ayrılık olmadı; sürekli yakınlaşıp uzaklaşma, belirsizlik ve göndermeli davranışlar yaşandı. Dün netlik istedim ve tamam dedi . Hâlâ kırgın kızgın ve benden emin değil ama beni sevdiğini ve bu yüzden gitmediğini söylüyor. ben de zamanla güvenebileceğini söylüyorum ama sürekli aynı şeylwre şnandırmaya çalışmak beni d eyorduBu durumda, güven sorunları ve duygusal iniş çıkışlar varken bu ilişkiyi sağlıklı şekilde sürdürebilmek için ne yapmalıyız?

27 yaşımda duygu hissetme yetimi kaybetmiş olmamın sebebi neler olabilir?

Merhaba hocam, 29 yaşındayım. çocukluğumdan beri hep asosyal biri oldum. Çocukluğumdan beri duygusal empati becerim de hep kısıtlı oldu. Başkasının sevinci bende genellikle sevinç uyandırmıyordu, başkasının üzüntüsü de bende genellikle üzüntü uyandırmadı, bazı istisnai olaylar hariç. Ama filmlerdeki karakterle duygusal empati kurabiliyordum. Gerçek hayatta duygusal empati becerim kısıtlı olsa da en azından duyarlıydım, hala da duyarlıyım. Ama insanlarla duygusal bağ kurabiliyordum. İnsanlara bağlanmak açısından yani. 26 yaşımdan itibaren annem dahil hiç kimseye duygusal bağ kuramıyorum. 27 yaşımdan itibaren karşı tarafın gülümsemesi durumunda o yüzündeki pozitif duygu bana geçip ben de gülümseme isteği uyandırmadı hiç, karşı tarafın anlattığı hiçbirsey bende gülümseme duygusu uyandırmıyor. Ayrıca 27 yaşımdan beri hiç sevinç hissetmedim. 28 yaşımdan beri de hiç üzüntü de hissetmedim. Şu an 29 yaşındayım. 15 yaşımdan 25 yaşıma kadar en büyük arzum romantik bir ilişki yaşamaktı ama 2 yıldır romantik bir ilişki yaşama isteği duymuyorum. Önceki 2 yıl sevinç,üzüntü ve duygusal bağ hissedemiyor olmaktan şikayetçiydim, ama son 1 yıldır sevinç, üzüntü ve duygusal bağ hissedememekten rahatsızlık bile duymuyorum, ki bunun sağlıklı bir tutum olmadığını kabul ediyorum. Film ve dizilerdeki olaylar karşısında samimi bir şekilde gülümseyebiliyorum, üzüntü de duyabiliyorum. Ama gerçek hayatta hiç yapamiyorum. depresyonum yok hiç psikotik bir nöbet de geçirmedim. Kendimde şizoid kişilik yapısı olabilir mi?

Kararsızlık ve ne hissettiğim bilmiyorum ne yapmalıyım?

Çoğu zaman emin olduğumda bile karar veremiyorum. Ne yapmak istediğimi, ne yapmam gerektiğini veya yapıp pişman olmaktan korkuyorum. Saçımı kestirmeye karar vermek bile aylarını alıyor bu ikili ilişkilerde bile böyle. Karşımdaki kişiyi gerçekten seviyor muyum yoksa yalnız kalmaktan mi korkuyorum bilmiyorum. Bir ortamda fikrimi belirttikten sonra pişman oluyorum. Gitmek mi kalmak mı istiyorum bilmiyorum. Bunu yaparsam geleceğimi nasıl etkileyecek korkum bunlarla nasıl baş edicem hic bilmiyorum. Aşırı stresim var günlük hayatta sürekli kafamda binlerce ihtimal ve hislerimi doğru ifade edemediğimi düşünüyorum

Kontrol edemediğim duygular

4 yıllık evliyim ve eşimin ailesiyle problemlerimiz oldu ben ve kendi ailem eşimin ailesiyle görüşmüyoruz eşimle bir ayrılma süreci yaşadık ve tekrar barıştık ama eşimin ailesinin yaptığı haksızlıklardan , aileme verdiği beddualardan ve etrafa yaptığı dedikodulardan dolayı yoğun öfke ve nefret duyuyorum bu duyguların eşimle olan ilişkimize olumsuz yansımaması için ne yapmam lazım çünkü sürekli konu açılıyor ve birbirimizi kırıyoruz ister istemez ben de kırıcı konuşuyorum bu konuyu nasıl aşabiliriz eşimle barıştığımızdan bu yana bir yıl oldu hala konu açıldığında ben çok öfkeleniyorum ve kırıcı konuşuyorum geriliyoruz. Eşim hep birbirimize kaç kez söz verdik bu konuları açmayacağız diye ama bir şekilde açılıyor ve kavga ediyoruz eşimden soğuduğumu hissediyorum bazen eşimle barıştığıma pişman oluyorum

Yakın Erkek Arkadaşımın Bu İlgi Ve Davranışları Arkadaşlık Mı Yoksa Romantik Bir İstek Mi?

İki yıldır hayatımda olan erkek arkadaşımla son aylarda her şey değişti. Günde 10 saat çalışıp çok yorulsa, hatta kızgın veya kötü bir dönemden geçse bile her gün mutlaka ilk o arar, mesajlarıma anında döner. Telefonda birlikte uyumak ister, uykusuz kalma pahasına saatlerce beni dinler. Hiç umrumda olmayan, ilgisini çekmeyen bir konu olsa bile yine de beni dinler ve sorular sorarak konuşturur. Gün içinde ne yaptığımı, nereye gittiğimi hep merak eder. Hasta olduğumda arayıp sorar, uykumu ve sağlığımı çok önemser. Bana her zaman yardım etmeye çalışır, sorunlarıma akıl verir ve içimi rahatlatır. Kendisiyle ilgili şeyleri bana göstermekten, bir şeyler öğretmekten keyif alır. Beni kırdığını fark ettiğinde hemen durumu düzeltmeye çalışır. Her konuda aşırı meraklı, ilgili ve koruyucudur. Tartışmalarda tamamen o suçsuz olsa bile özür dileyip konuyu uzatmaz. En özel şeylerini bana anlatır. Aramızda büyük bir güven var; yanında kendimi güvende hissediyorum, ondan bana asla zarar gelmeyeceğini biliyorum. Çoğu zaman beni farklı yollardan etkilemeye çalıştığını hissediyorum. Çoğu yakın arkadaşımdan çok onunla konuşuyorum. Bu durum hayatımı olumsuz etkilemiyor, genel olarak mutluyum. Sadece her gün aradığı saatlerde aramadığında huzursuz, meraklı ve biraz üzgün olabiliyorum. Bu davranışlar arkadaşlık mı yoksa romantik bir istek mi? Beni gerçekten sevip sevmediğini nasıl anlayabilirim ve bu belirsizlikte ne yapmalıyım?

Hiç bişey

Ben küçükken içine kapanık bi kız olarak büyüdüm ve hiç arkadaşım yoktu ilkokul ve ortaokulum aynıydı hatta annem bile gelmesini istemiyorum utanıyorum annemden beni almaya gelirken kimsenin beni görmesini istemiyorum sonra liseye geçtim ve utangaçlıgım bitti ergenlikte takıntılarım basladı agız saplama temizlik özgüven eksikliği uyku problemleri kabus horlama gibi sesleri istemiyorum şimdi ise 24 yasına geldim ve çalısmıyorum neden sizde böyleyim

Yetersizlik

Merhaba. Kendimi yetersiz ve eksik hissediyorum. İstediğim bölümü kazanamadım başka bir bölüm okuyorum. Okuduğum bölüm özel eğitim öğretmenliği ve bu beni daha çok geriyor ataması en yüksek bölüm olsa da mezun olduktan sonraki süreçler beni geriyor. İstediğim bölüm için çalışsam bile kazanamam sanırım. Ama bazı insanlar için her şey çok kolay istedikleri bölüme istedikleri an gidiyorlar çok başarılılar yurt dışında okuyorlar. Çevremdeki insanların akademik hayatları benden iyi. Bu da benim daha çok eksik hissetmeme neden oluyor. Ben neden daha iyi bir bölümü daha iyi bir yerde okuyamıyorum. Bu bölümü bitirdikten sonra belki istediğim bir bölümü okurum . Ama kazanabilir miyim bilmiyorum. Aşkı buluyorlar ben reddedildim daha önceden ve hala bunu unutamıyorum çünkü kibar bir reddedilme değildi. Ona haddini bildiremedim beni ezmesine izin verdim bu yüzden uzun zamandır unutamıyorum. Unutabileceğimi zannetmiyorum . Söylediği laflar için bir kere bile özür dilemedi. O gayet mutlu bir şekilde hayatına devam ediyor. Onun da akademik hayatı çok iyi sosyal hayatı da iyi ve daha da iyiye gidecek gibi duruyor. Muhtemelen benden bin kat daha iyi bir kızla birlikte olacak. Bunların hepsi benim iğrenç hissetmeme neden oluyor. Neden bazı insanların hayatı hep bir adım önde neden ben hep geride kalıyorum? Benim akademik hayatım, sosyal ilişkilerim niye onlarınki gibi değil?