Psikoloji Kategorisi

Annem şeker tedavisi olmayı kabul etmiyor

Annem 2019 da psikiyatrik tedavi gördü belirli bir süre hastanede yattı ve çıktı ordan ilaçlara karşı düşmanlığı oluştu şimdi ise çok zayıfladı ve idrarinda glukoz çıkmış şekeri ise 400 lerde hastaneye gitmeyi reddediyor, kendi kendini tedavi ettiğini söylüyor. Yalvarsamda kabul etmiyor beni hasta eden sensin diyor ilaçlara doktorlara düşman gözüyle bakıyorGerçekçi değerlendirme yapamıyor. Şekerden kim ölmüş diyor daha yaşı 44 ama bitik durumda

Yks öğrencisiyim bu süreçte duygularım çok değişti.

Bu süreç beni zorluyor çünkü dördüncü girişim olucak ve bu sene çok yoğun çalışıyorum çabalıyorum bu süreçte mentalim çok kötü zaten gerginimdir genel hayatta hemen parlarım ama bu süreçte daha kötü bir hâl aldım sevdiklerimi kırıyorum onlardan uzaklaşıyorum istemeden yapıyorum şuan nadir hayatımda kalsın isteğim insan var duygularım karma karışık her gün erken kalkmaktan sıkıldım aynı şeyleri yapmaktan ve bu beni yoruyor erken kalkmak uykumdan fedarkalık yapmak beynimi yormak mesala çalışıyorum çalışıyorum ama olmuyor yapamıyorum bu beni daraltıyor ve kendimi sorguluyorum erkek arkadaşım var o çok nazik anlayışlı dürüst gerçek bir erkek ama ona da bugün biraz sinirlendim haklıyım ama bir tık ama olsun yani ama onuda kaybetmekten korktuğum için öyle oldu ve genel olarak suçluluk pskiloji yaşıyorum özellikle kariyer konumda ve erkek arkadaşım konusunda ben daha önce bir ilişkiye girdim ve bakireliğim gitti her aklıma geldiğimde onu hak etmiyorum oluyor her şey çok üst üste geliyor hedeflediğim ve çok isteğim şeyi kazanamamak beni daraltıyor

İlişkimde karşımdaki kişiyi aldatma korkusu yaşıyorum

İlişkimde karşımdaki kişiyi aldatma korkusu yaşıyorum mesela otobüste birini görüyorum o an onunla konuşmak istiyorum ve sanki kendimi zor tutuyormuş gibi hissediyorum ya da birini görüyorum işte o kişiyle ilgili bazı hayaller geliyor ve tik gibi dudağımda bişi hissediyorum sonra bunu takmıyorum bu şekilde düşünen sürekli bu şekilde yaşayan biri eninde sonunda aldatır mı ben gerçekten sevgilimi kaybetmek istemiyorum bu şekilde düşünmemin bir sebebi olabilir zor gibi sanki eninde sonunda yapacakmışım hissi gibi

Sevgilimi aldatmaktan korkuyorum

Şu sıralar ilişkimle ilgili bir takıntı olup olmadığını bilmediğim bir şey yaşıyorum mesela otobüse biniyorum bir erkek görüyorum içimden sanki konuşma hissi geliyor o kişiyle ya da merhaba deme hissi geliyor ben kendime o an durduramıyor gibi hissediyorum sürekli bir aldatma korkum var sürekli kendimden şüpheleniyorum acaba yapmak mı istiyorum diyorum ve bu herkese karşı oluyor yolda birini görüyorum yok ya bununla aldatmam diyorum ya da o an bir konuşma hissi geliyor sanki o an kendimi zor tutuyorum ama sevgilimi çok seviyorum ve onu kaybetmekten deli gibi korkuyorum gerçekten aldatmayı mı istiyorum bilmiyorum yardımcı olursanız sevinirim

Kendimi evlilikte ve günlük yaşamda çok ama çok yalnız hissediyorum

Kendimi evlilikte ve günlük yaşamda çok ama çok yalnız hissediyorum her seyde hemen kırılıyorum günlük yaşamda ne yapmalıyım ? Konuşacak kimsem de yok ne yazık ki En ufak başarısızlıkta kendimi suçluyorum maalesef bu konuda ne önerirsiniz ? Eşimle de konuşamıyoruz ne yazık ki İçime atmak her ortamda bana iyi gelmiyor ne yazık ki Üzgünüm çok Keyif alamıyorum hayattan :( :( :( :(

Yoncaglsvn

Kendimi kaybettiğim dönemdeyim

Merhaba uzun süredir kendimi ruhumu kaybettim. Yaşadığım bir ilişki sonrası psikolojim ve çevrem bitti. Tükendim. Çabayla bir şeylerin olacağına inancım kayboldu. Hevesim bitti. O kadar çok tüketmişim ki kendimi kendime hayat kuracak enerjim kalmadı. Yeni ortamlar insanlar yeni sorunlar denemeler yanılmalar çok korkutuyor. Onun bile geçmiş ilişkideki travmalarına o kadar şahit oldum ki o kişiyi ne kadar sevdiğine ve bana ne kadar bencil olduğuna artık ne yaparsa yapsın o dönemdeki ne beni ne sevgimi bulamıyor. Bunu kabullenmeyip benden hala eskisi gibi olmamı istediler ama ben olmadıkça bambaşka yönlere çektiler arkadaşlarım bile bunu yaptı. Seküler olduğum için aşk sevgi emek çaba bunları istemiyorum sandılar. Zamanında gösterdiğim emeği hiçe saydılar ben çok konuda fedakar olmuştum. Tıpkı onun geçmişteki kişiye olduğu gibi. O zamanda kendini çok ezdirme diyordular. Şimdi de onu savunuyorlar acı çekiyormuş ben dönmüyormuşum benim gözüm paradaymış takıldığım ortamlara geri dönmüştüm diye. Ben onunda yaşadıklarımdan ders aldım. O da hayatına dönüp devam etmiş o kişi farklılıkları kabul etmemiş yalanlar varmış ilişkide ondan sonra terapi almış. Şimdi ona uyan birini bulamadığı için konuyu aşka çevirdi. Sevgimin devam ettiğini görüp biz bu yolu deneyelim istedi. Ben dönmeyince başka insanlar tanımaya başladı. Doğrusu ne bilmiyorum ama çok yıprandım. Terapi almadım ama kendimi tanımayı istiyorum. Çünkü bana sunulana tutunmak gerçeği görmemi engelliyor

Yaşadıklarımdan sonra nasıl devam edebilirim

Merhaba 3 sene önce bir ilişki yaşadım başta gezmeyi eğlenmeyi seven biri olduğu için ona çekildim tam hayallerindeki gibiydi ama onun geçmişle bağını koparamaması devamlı geçmişe ait şeyler çıkması o kişiye olan sevgisine şahit oldum defalarca ama bana karşı acımasız olması ve hata üzerine hata ile devam eden travma gibi aslında benim sadece başlangıçta kıyafetlerimden ödün verdiğim bir ilişkiydi o da bazı konularda ona uymadığı halde kabul etmişti. Ama bitmeyen bu hatalar benim git gide mutsuzlaşan tavırlarım biten bir ilişki ve geriye benden enkaz kaldı. Arkadaşlıklarım etkilendi. O ise hayatına arınmış şekilde devam etti. Uzaktan göndermeler yaptı dönmeyince arkadaşlar arasında yanlış konuşmalar başladı. Arayınca hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Çünkü biliyordu bir araya gelirsek onun da bir şeyleri değiştirmesi gerektiğini. Arkadaşlarım arkamdan konuştu. Benim ona neden dönmediğim hakkında kendi yargılarına göre davrandılar kıyafetimden ödün vermedim çünkü gözüm yükseklerde mantık için birlikteydim diye düşündüler ben 3 senede ben insanlara karşı ürkek korkak soğuk depresif birine dönüştüm . Benim hayatım yaşananlardan sonra iyice eve kapanmamla devam etti. Olan bir tek bana oldu. Toparlanmak istesem de ne arkadaşım var ne bir çıkış yolum hayal kurmaya korkar oldum. Benden aynı fedakarlıkları bekliyorlar başkası var sanıyorlar ama ben ruhumu kaybettim. En acısı da sevgim var onarmak için gücüm kalmadı. Kendime iyi gelebilir miyim bilmiyorum

Sınır koyduğumda partnerimin olası durumu

Merhaba hocam, Son konuştuğumuz sürecin devamı olarak kafamda netleştirmek istediğim bazı noktalar var. Bu ilişkide uzun süredir tartışmalarda karşı taraf daha sert ve savunmacı bir tutum alıyor; ben ise ilişkiyi korumak adına açıklayan, geri adım atan ve çoğu zaman özür dileyen taraf oluyorum. Bu durum zamanla beni yordu. Bu kez ilk defa geri çekilmeyi ve yazmamayı seçtim. Amacım karşı tarafı cezalandırmak değil, aynı döngünün içinde tekrar kaybolmamak. Ancak bu durumda karşı tarafın nasıl tepkiler verebileceğini ve benim bu tepkilere karşı nasıl bir tutum almamın sağlıklı olacağını anlamak istiyorum. Özellikle şunları sormak isterim: - Sınır koyduğumda karşı tarafın suçlayıcı, savunmacı ya da kontrol etmeye çalışan tepkiler vermesi normal mi? - Böyle tepkiler geldiğinde, ilişkiyi güç savaşına çevirmeden ama kendimi de ezdirmeden nasıl cevap vermeliyim? - Sürekli özür dileyen ve toparlayan taraf olmaktan çıkmak için hangi davranışları sürdürmem, hangilerinden kaçınmam gerekir? - Karşı tarafın sorumluluk almasını ve kullandığı dilin farkına varmasını sağlamak için benim tutarlı duruşum nasıl olmalı? Amacım karşı tarafı kırmak değil; ama kendi sınırlarımı netleştirerek daha dengeli ve saygılı bir ilişki mümkün mü, bunu görmek istiyorum. Bu konuda yönlendirmenizi rica ederim. Teşekkür ederim, İyi çalışmalar.

Çok mutsuz ve zor bir dönemden geçiyorum

Kendimin en kötü dönemdeyim. Çok mutsuzum artık gülemiyorum bile çok öfkeliyim ve her şeye kızgınım sürekli kabim daralıyor canım sıkılıyor. Ağır bir yük gibi oldu artık . Her güne mutsuz kalkıyorum etrafımda ki herkes farkediyor . Hiç bir şey yapmak istemiyorum ve hiç bir şey yapmaya gücüm de yok . Artık yorgun ve çaresiz hissediyorum kendimi tüh durumumu nasıl düzeltirim öfkem nasıl geçer bilmiyorum. . Artık değişmek istiyorum ama ona bile gücüm yol

Çevreye ve kedime yabancılaşma

Merhaba son 3 4 gündür kendime yabancılaşma hissi var bunu daha öncede yaşamıştım ama tatilde ve boş kalınca tekrar geldi özellikle aileme ve etrafa karşı yabancılaşma oluyor kendimi hissetmiyorum gibi böyle olunca da aklımı kaçırmaya başladım diye korkuyorum ve en çok aileme karşı nasıl böyle bir şey düşünürüm diye daha da korkuyorum bu düşünceleri aklımdan nasıl atarım aklımı mi kaybetmeye başlıyorum diye korkuyorum yani niye bir insan ailesine karşı yabancı ya da tanıyabiliyor muyum diye düşünür mü en çok bu korkuttu beni bu düşünceleri aklımdan atmam için yardımcı olur musunuz lütfen teşekkür ederim.