Psikoloji Kategorisi

Sınav anında o sessizlikte aşırı stresli hissediyorum

Sınav anında o sessizlikte aşırı stresli hissediyorum. Sürekli bir hareket yapıyorsun, ses çıkaracak diye sınava odaklanamıyorum. Bir rezillik yaparım diye kafamda hep endişe oluyor. Sınava çok az kaldı ve aylardır bu endişe içindeyim. Denemede karnım guruldadı ve ondan sonra bu düşünceyi hiç atamadım kafamdan. Genelde olmuyor zaten ama hep ya olursa düşüncesi kafamdan cıkmıyor nasıl geçebilir bir öneri istiyorum teşekkürler

Tam olarak ne yaşıyorum ve ne önerirsiniz?

Az önce şöyle bir şey yaşandı: Akşam çayı içiyorduk. Abim uyandı, geldi yanımıza. Annemin kuşu oturma odasına koydu diye söylendi. Kuş cıklıyor ve bundan rahatsız oluyor. Ben de dedim ki, madem rahatsız oluyorsunuz, ne diye bakıyorsunuz, birine verin. Abim bana, 'Senden de rahatsız oluyoruz ama yıllardır dayanıyoruz' tarzı bir şey söyledi. Ben de, biz de senin bu sinir kaprislerinden bıktık deyince, 3 IQ deyip sürekli kuş hakkında bunu diyorsun, hayvan diye her hareketinden memnun mu olmamız gerek, dedi. İlk defa, sesinden rahatsız oluyorsanız verin diye ya da söylediysem ben hatırlamıyorum, dedim. 7 yaşından beri aynısın, yalancısın, dedi. Dediğim gibi, kuşu verin demişimdir, dedim (salın diyorum bazen de). Ayrıca, Rabbim benim gerçekten yalan söyleyip söylemediğimi biliyor; ne düşünüyorsan düşün, umurumda değil, dedim. Yalan mı söyledim şimdi sizce? Neyse, ben elimdeki çekirdeği bitirip odama geçerken, şimdide “git, ağlarsın mı?” ne dedi, bir şey dedi de anlamadım. Ben de elimdeki bitti, o yüzden gidiyorum. Abimle konuşurken kalbim hızlandı, vücudum titredi, o yüzden de odama geçtim. Odama geçip kapıyı kapattığım an, bir yere oturup geçmesini bekledim; ağlayasım geldi. Ben neden böyleyim diye abimi gerçekten anlamıyorum. Ben onun arkasından kardeşim abimi bana kötülüyünce o abimiz öyle deme diyen biriyim, erkek kardeşim de o sana gıcık demesine rağmen. Gerçekten bana bu neden oluyor ve abim neden böyle? 3 yıl önceye kadar anksiyetem olduğunu düşünüyordum ama 3 yıldır çok özgüvenliyim ve kalbimin ferah olmasını sağladım. uzun zaman sonra böyle bir şey yaşadım genellikle abimle tartışırken oluyor çok nadir olan bir şey ama Bayadır da olamıyordu. geçenlerde de evden başka biriyle tartışıyordu anneme bir şry dedi bende anneme öyle dediği için tepki gösterdim olayı sözleri hatırlamıyorum neyse yemektrydik ben derse geçince bir şey sormak için yanına gittiğimde bana bir daha bir şey sorma dedi sırf tepki gösterdim diye birde benden alasız bir olaydı onlara öyle bir tepkisi olmadı olaydan sonra normallerdi. 2 3 gün sonrada askere gidiyor. Acaba diyorum, Rabbim benim rahat sınava girmem için askerliği bu zaman dilimime denk getirdi. Acaba şükürler olsun, dedim. Geçen anneme kızdı bana. Lütfen her şeye değinin. Kolay gelsin.

Şema terapi perspektifinde değerlendirir misiniz

Merhaba, ben geçmiş ilişkimde aldatılmıştım ve birliktelik yaşamıştık. Karşıma başka biri çıktı o kişi de kıyafet konusunda fedakarlık bekleyen biriydi. Eski ilişkisinde çok sevmiş ama bu sebeple ayrılmış öyle anlattı meğerse kızı kandırmış ben de kabul ettim kıyafeti, o da ilişki geçmişimi anlattım kabul etti sandım. Meğerse başka birini unutamamış beni de unutmak için idare etmiş ben de ciddiyiz sandım sonra biz devam ettik ona tekrar güvendim ama bana söylediği ve göründüğü kişi bambaşka. Tamam diyor ama arka planda yalanla devam ediyor ve biz ayrıldık. Bu kişi çok gezen muhafazakar birisi onun o haline çekildim başta. Annem hep fedakar, çalışan alttan alan muhafazakar. Babam uzun yıllardır çalışmayan, rahat geleceği düşünmeyen, sorumsuz birisi. Şema tetiklendi mi bilmiyorum ben geri dönmedim. Ben de sürekli panik atak yaşayan, çalışamayan biriyim. Babama benzedim sanırım. O insan annem gibi beni çok eleştirirdi, çok alttan alıp uyum sağladım o dönem. Sonra ben tam tersine dönünce insanlar bencil demeye çalıştılar. Çocuk düşünmediğimi belirtince, fikirlerim farklı olunca çalışacağımı söyleyince, kendilerine ışık tuttum. Herhalde beni kıskanıyor sandılar. Onlar evde çocuk bakıyor. Ben kendi hayatıma döndüm. Anlam veremediler, altında çok şey aradılar. Ortak arkadaşlar kıskanç diye etiketledi, bütün gruptan sıyrıldım. Ne olursa olsun çalışmaya kendi hayatımı kurmaya karar verdim. Yönümü kaybettim ne yapmalıyım bilmiyorum yalnız kaldım kendi yolumdayım ama yalnızım.

Ben kendimi yetersiz hissediyorum sanki herkes bir şey başarmış bir ben yapamıyorum

Ben kendimi sevmek , kendime inanmak istiyorum. Sanki herkes bana gülüyor gibi geliyor. Hiçbir şey başaramıyorum. Artık çalışmak bana korkutucu geliyor. Zihnimde bir ses zaten başaramayacaksın, olmayacak diye söylüyor. 25 yaşım var ama kendimle gurur duyacağım bir şey yok. Ben kendimi sevmek bir şey başarmak istiyorum. Çevremde herkes bir şey başarmış ben ot gibi kalmışım sanki. Kıskançlık da yaramıyor. . içimde bunu sevmiyorum.

Mükemmelliyetçiliğimi nasıl yok ederim

Mükemmelliyetçiliğimi nasıl yok ederim? Her şeyin mükemmel olması takıntımdan kurtulmak istiyorum. Hata yapınca karalar bağlıyorum ve bıktım bu durumdan. Bu çok sinirlenmeme neden oluyor ve çevremdeki insanlara ister istemez kızıyorum ve kırıyorum. İş ortamında her şey mükemmel olsun diye her işi ben yapıyorum. Yetişemeyince de yetersiz olduğumu düşünüyorum ve bu kendimden nefret etmeme neden oluyor. Can acıtıcı bir durum bu. Bunalmış hissediyorum

Kaygılarımı nasıl azaltabilirim

Bir ilişkiye başlayamıyorum. Hep eski ilişkimde yaşadığım olayları hatırlıyorum. Hep mutsuz olacakmışım gibi hissediyorum. Normal hayatımda da böyle yalnızlığa alışmış gibiyim. 2 senedir kimse yok hayatımda olsa da, 2 gün sonra hemen sıkılıyorum çünkü sanki insanlar hep bana yanlış yapacaklarmış, sanki hiçbir tarafından sevilmeyecekmişim gibi hissediyorum. Bir o kadar da kendimi çok seviyorum; birine ihtiyacım yok ama dağ olsun istiyorum, birini de bana bulamıyorum.

Baba sorunları, hep olgun olmak ve yaşlı adamlara ilgi

Korkuyorum ve istiyorum, ciddi anlamda bebekliğimden bu yana hep anlayışlı herkesi iyileştiren çocuk oldum. Babama 2 yaşındayken benden büyük kardeşlerimle ve babamın kendisinden 28 yaş küçük annemi terk etti ve diğer eşiyle kızının yanına gitti. Yani yaklaşık hiç baba sevgisi görmedim ve hiç ailede tercih edilen çocuk da olmadım. Annem abilerime karşı erkek olduğu için daha ilgiliydi ve kız çocuk olduğumdan küçük de olsam görülmedim ve her zaman olgun birey oldum . Çok fakir olduğum için hem hiç şımartılmadım hem de hep özgüvensiz oldum ve dışlandım. Ailem hep sorunluydu ve ben hiç çocuk olamadım. Asıl sorun şuydu: 7. sınıfta benden hoşlanan biri vardı, herkes bizi shiplerdi ama ben gram ilgi duymamıştım. Çocuğun ilgimi çekmek için hep uğraşmasına rağmen, bir gün yaşı büyük fen hocam tüm sınıf içinde soruduğum sorulardan beni zeki bulup herkesin içerinde benimle ilgilendi. Sadece beni laboratuvara götürdü. Aramızda hiçbir şey geçmedi ama ondan uzun süre hoşlandım. Liseye geçtim. Birileri hoşlandı benden. Yine ilgisizdim, çünkü hepsi çocuk, eğlence ve aşk istiyorlar, bana göre. Yine büyük adamlar ilgimi çekti ve fark ettim ki ben babamın aksine, beni tutacak, seçecek, güçlü birini istiyorum, yanında fiziksel ve zeka olarak olgun, ruhen önemsenen, şımartılabilen kız çocuğu olacak sevgili değil, baba arıyorum.

Mağdur psikolojisi nedir

İnsan farkında olmadan mağdur psikolojisine tutunabilir mi? Aslında böyle olduğumu düşünmüyorum ama sanki mağduriyetlerimi çok benimsemiş haldeyim ve bu ilerlememi engelliyor gibi gelmeye başladı. İnsan buna neden tutunur? Aslında geçmişi, dezavantajları bir yana bırakıp devam etmek istiyorum, ama adım atamıyorum, hata yapmaktan korkuyorum. Durdukça kendime olan öfkem artıyor, buna da alışmış gibiyim kendimi suçlamaya. Bu nasıl değişir lütfen yardım edinn teşekkür ederim

Utanç duygusu hayatımın merkezinde

Geçen günlerde fark ettim ki hayatımın her döneminde büyük küçük birçok konuda utanç ve suçluluk duygusu hakim. Bu neden olur ve nasıl değiştirebilirim? Ve bu yargılayıcı insanların ağına çok kolay düşmeme neden oluyor. Kötü bir eleştiri aldığımda ani cevap veremiyorum; sanırım ben de içten içe haklı bulduğum için diyorum. Fark ettim ki bu içimde çok büyük yer etmiş bir duygu. Bu elbette ailede öğrenilmiş bir durum olabilir, ama artık böyle hissetmek istemiyorum. Benim de iyi hissetmeye ve yanlış yapabilmeye hakkım var.

Lohusa depresyonunda olduğumu düşünüyorum ne yapmalıyım

4 aylık oğlum var ve sıfır destekle büyütüyorum. Bu süreçte herkes beni yanlış anladı, herkes beni darp etti. Eşime artık hiçbir şey hissetmiyorum, boşanmak dahi istiyorum. Oğluma yetmediğimi düşünüyorum. Bana yardımcı olur musunuz?Evden dışarı da çıkmıyoruz, çocuğum hasta olur diye çok korkuyorum, eve birini de kabul edince çok korkuyorum hastalanmasından, ama biri gelse aslında iyi olabilir. Çok karışık hissediyorum.