Psikoloji Kategorisi

Bu durumda ne yapabilirim

Merhaba, ben birini çok sevdim. Alıştıkça çok fedakârlık yaptım, çok affettim; o da yaptı ama ayrıldı. Doğrusu buydu, çünkü ben de kendimle yüzleştim; o ayrılık beni kendime getirdi. Annem bana huysuzsun, kimseyle geçinemezsin der, ama ben yalnızlığı seven, içimi sadece sevdiklerime açan, hep de zarar görmüş, yalnız bırakılmış biriyim. O yüzden bu sessizliğim, içe dönüklüğüm; kimseye muhtaç olmak istemem. Her şeyi kendi başıma hallettim hep. İçim yanar ama hep bir yolunu bulur, yaralarımı sarar, tek başıma devam ederim. Anksiyete bozukluğu yaşıyorum. Stresliyken hep midem bulanıyor. Ama o başka birini unutmaya çalışırken beni buldu, hatalar yaptı, ama hep içimdeki o çocuksu yanı da onda buldum. En son buz gibi sessiz birine dönüştüm. Sürekli ağlayan etrafım hep uyardı, ama dinlemedim. Sonunda terk edildim. Yanlış zaman var mıdır, bilmiyorum ama ben de çok içe dönüğüm; o da çok sosyal birisi. Biz çok zıt karakterleriz. Ben çok inatçıyım; sevdiğimi sahiplenirim, gözü kara biriyim ama unutunca da tamamen unuturum. Şimdi ilk defa herkesi, her şeyi sildim; içim yanmasa da devam edeceğim kendi hayatıma, çünkü onun yokluğunda ben her şeyi tek başıma atlattım. Doğru kişi bile olsa, artık bu yoldayım, çünkü orası beni çok yıprattı; kendimi çok açıkladım, çok canım yandı. Kendime güzel bir hikâye çıkarabilir miyim, buradan bilmiyorum. Yalnız kaldım. Sevgiyi değil kendimi seçtim

İnsanlar mı ben mi tuhafım?

Merhaba. Bugün sabah abimi askere gönderdik. teyzem,teyzemin kızı,anneannem ve erkek kardeşim vardı. öğle çayı içiyorduk. bizim ev yüksek giriş ve bir anda cama alıcı gibi biri vurdu ve ilk teyzem baktı ben misafirim dedi ben baba tarafı sandım bir baktım tuhaf bir adam elinde albüm rahatsız bir yakını herhalde para yardımı istiyor. bende dedimki yardım edemeyiz gidin lütfen gibi bir şey dedim. Teyze yardım eder diyor. bende gidin lütfen dedim tekrar camı kapattım. teyzem demişki adama ben misafirim. Ne alaka yani baya güldüm üzerine. sonra annemle teyzemin halası geldi. o kadar tuhaf biri ki saçma sapan konuşuyor mesela; oğlu eşini aldatmış gelinine or**** diyor oğlunun y@v***lığını kabul etmiyor. kimle aldatıyorsa ona ev tutmuş annesinden para istiyor bu halada veriyor saydırmasına rağmen ve bize dertleniyor. hem oğlundan şikayet ediyor hem yardım ediyor. iğrenç bir olay ve insanlar. nefret ediyorum. neyse ben odama geçtim odama bir anda teyzem şey geldi ve dedi ki hala yıkamamı istiyor benim sinirim bozuldu annem evde değil ne alaka teyze bizim evde niye yıkanıyor? teyzem sessiz ol dedi ve ben annemi aradım sinirli şekilde anne ne alaka dedim lif kıyafet havlu bile getirmemiş dedim. annem abimle askerlik için yolculukta eşlik ettiği için yorgundu herhalde ver kendi lifini atarsın dedi NE dedim abi ben bir bardaktan su içtikten sonra aynı bardaktan birinin bir şey içmesi bile rahatsız ediyor ne alaka dedim. gittim patik verdim el havlusu verdim. çöpe attık sonra tabiki ama acayip anormal biri. teyzemle banyoyu ayarlıyoruz bir anda kapı çalmadan kapıyı açıp ayarlamadınız mı hala diyor? sağlıksız beyinli kadın. ilk geldiğinde bana dediği şeylere bakın kızım şunlara dikkat et 1) akrabalarla arayı açma . 2)selam vermeyi ihmal etme. birde hikaye anlatıyor bir insan yolda birine selam vermiş karşıdakide surat yapıp geçmiş selam veren cennete girmiş almayan cehenneme bir tane daha anlattı lavabonun içinde ekmek varmış bir insan onu alıp yemiş diğeri de ordaki ekmek yenir mi demiş yiyen cennete gitmiş yemeye cehenneme. bu ne saçma ne komik hikayeler. Neyse yıkandı gitti teyzem anneannem kuzenim benim odamda oturduk. ben şey dedim teyze böyle iğrenç,maneviyatınızı bozucak,psikolojinizi bozacak birini halanız diye niye hayatınızda tutuyorsunuz haddime değil ama annem onu yıkamaya o iğrenç içen oğlunun orada olma ihtimaline karşı gitmesine nasıl izin verdin bir abla olarak? gibi şeyler söyledim. midem bulandı teyzem de şey dedi senin lifini ver ve ben dün yıkanmışım lif kirli yıkanmamış teyzem bir şey olmaz diyor kafamı yicektim. hala da teyzeme kullanılmış olsun nolucak demiş. böyle iğrenç bir kadının nasıl oğlu olması beklenir ki psikolojimizi bozar bunlar ben 18 yaşındayım. ve insanlara bakış açım değişti kadın diyorki abin pazar günü gidicam demişti gittiler demek ben onun için gelmiştim dedi ama yıkanmak için abimi bahane edip gelmiş pislik kadın kimse mi yok be kişisel sınıra kişisel eşyaya o kadar takıntılıyım ki bugün aklım sınandı szie de garip gelicek eminim ama birine anlatmak bana iyi gelicektir. ayrıca mesela kuzenime dolabımda yüz jeli vermiştim insan kullanınca masaya koyar şey yapmış dolabımı açıp geri koymuş bir kere daha tekrarlansın uyarıcam sizce nasıl uyarabilirim aklım onu da anlamıyor masanın üstüne koysan ben dolabıma koyarım dolap açmak sınır ihlali değilmi ben mi kasıyorum. yarında en yakın iki arkadaşımla buluşacam bu psikolojiyle:(

gecmisimden cok pismanım kendimden utanıyorum bunu nasıl duzeltebilirim

Geçmişte birçok kişiyle birçok şey yaşadım. O zamanlar bunları sorgulamıyordum ama şu an ben nasıl böyle şeyler yaptığımı sorguluyorum. Kendimi çok kötü hissetmeye başladım, aileme layık olmadığımı, hiçbir şey hak etmediğimi, değersiz olduğumu düşünmeye başladım. Yaşadığım şeylerden çok pişmanım. Keşke geriye dönebilsem. Bu düşünceler kafamdan çıkmıyor; sınava hazırlanıyorum ve bunu da etkiliyor. Bir gün önüme çıkar, ilerideki hayatımda diye çok korkuyorum. Asıl olay ise kendimi affedememem. Bunları nasıl yaptım, nasıl yaşadım diye kendimi yiyip bitiriyorum. Artık bu düşüncelerden kurtulmak istiyorum. Baska asıl zorlayan ise çok kişiyle olması. Nasıl yaptım, nasıl izin verdim bilmiyorum. O an sevgi hissetmek istemiştim sadece ama beni kullanmalarına izin verdim. Şu an düşününce de içinden çıkamıyorum.

Ruhsal yorgunluk ve bıkmışlık hissi

Merhaba 19 yaşında yks sınavına çalışan bir ögrenciyim ve psikolog olmak istiyorum ama psikolog olabilmek için kendimi iyileştirmem zihnimi güçlü tutmam lazım diye düşünüyorum ve bu anlattıgım durumlardan çok yoruldum ve hiç iyi hissetmiyorum çok daralıyorum ve nefesim kesiliyor bunları düşündükçe ruhsal yorgunluk yaşıyorum ve bunun belirtileri çogu bana uyuyuyor Beyhan budagın ruh yorgunluğunun 7 belirtisi videosun da ki tüm belirtilerin bana uyuduğunu fark ettim ve ne yapmalıyım bu durumları yenmek için diye buraya sormak istedim belirtiler şunlardır 1: Motivasyon eksikliği= Burda da özellikle söylemek istediğim şey eskiden zevk aldığım şeylerden artık zevk alamıyorum 2: Eksik hissetmek=Ne kadar çabalarsam çabalayım eksik hissediyorum ve hayata karşı çok kaygılı hissediyorum 3:Tolerans azalması 4:Amaçsızlik= Hayatın anlamı ne ki,ne için uğraşıyorum ki,bu kadar çabanın anlamı ne diye düşünüyorum 5: Dikkat dağınıklığı= Özellikle de ders çalışırken çok çabuk sıkılıyorum ve erteliyorum hayatımda ki çoğu yapmak istediğim şeyi erteliyorum ve sonradan çok pişman oluyorum 6: Aşırı kafaya takmak=her an kötü şeyler olucakmış gibi hissediyorum, kaygılı hissediyorum küçücük şeyleri bile haftalarca günlerce düşünüyorum çok ama çok kafaya takıyorum ve beynim artık çok yoruldu 7:Kalitesiz uyku:bazen ögle 4,5,6 suların da kalkıyorum bazen akşam 7,8 gibi kalkıyorum ve sabahın sekizine kadar uyumayıp sabah 9 gibi uykuya dalıp yazdığım öğle saatlerinde kalkıyorum normalde uyku düzenimi bu kadar kötü değildi 12. sinif bitince bu durum başladı ve kendimi çok halsiz bitkin ve günümün çoğu yatarak geçtiği için çok kötü hissediyorum Ruhsal yorgunlugu nasıl yenebilirim sınava hazırlanmaya çalışıyorum ama bu durumlarla yüzünden pek bir şey yapamıyorum bir de ders çalışma konusunda sormak istediğim bir şey var ders çalışmaya başlayınca her hangi Bir dersten konu anlatımı açınca 2-3 dakika bile zar zor izleyip çok çabuk sıkılıp kapatıyorum ve dikkatim dağılıyor ve sürekli erteliyorum ders çalışmayı ne yapabilirim.

Yaşadıklarımdan sonra bambaşka birine dönüştüm

Merhaba ben çekingen içe kapanık biriydim hatta sevdiğim insanın yanında bile yemek yiyemeyen kimseyi üzmemek için uğraşan çok fedakarlık edersem affedersem sevilirim alttan alırsam sevilirim diye öğrenmişim sanırım şu an bunların çıkarımını yapabiliyorum. Hatta öyle ki kendimi savunmayı bile öğrenememişimki bana haksızlık yapıldığını bile anlamayan yapıldığında içe kapanan biriyim. Arkadaşlarım o dönem ilişki yaşarken bana kendini ezdirme derlerdi her şeye susar özür dilerdim. İçe dönüktüm. Erkek arkadaşım bana yalanlar söylüyordu beni yarabandı olarak kullanmıştı ona rağmen bu ilişkide kalmıştım. Ama bana sevdiğini de söylüyordu. Sonra öyle bir yerde terk edildim ki her şeyi doğru yapmıştım kendimce. o da kendinisavunsun ayrılsın derlerdi arkamdan. Kendi doğum günümde bile iki insanın arasını bulmak için kendimi ortaya atıp mahvetmişlerdi o günü. Sonra ben kötü olmuştum. Sürekli mutsuzsun denilerek terk edildim. 2 sene peşimdeydi ama pişman olup ben dönmeyince fedakarlık etmeyince sınır çizince onlar gibi karşılık verince beni tanıyamadılar. Benim sınırlarımı denediler. Baş edemeyince ne yapmaya çalışıyor başkası var kesin dediler. Sonunda patladım onlar gibi laf soktum oyun oynadım. Kötü insan ben oldum. Kendileri zamanında beni ezip geçmişti. Ben iyiye inanan fedakarlık edebilen sevebilen biriydim. Sürekli hakkını savunan şimdi yalnız kalmış kendimi bulamayan birine dönüştüm. Kime iyi olunur ki iyi olacağım insanı nasıl seçerim 30 yaşındayım arkadaş seçmeyi bile beceremedim. Hep ben yanlışımsanırım

Bu durumda ne yapmalıyım

Merhaba, insanlar ilişkilerde iyileşir derler. Ben olan neşemi de kaybettim. Bir ilişki yaşadım, onlara içimi açtım. Beni hep yargıladılar. En yakın arkadaşımın zamanında ilişkisinde çok yanlış şeylere şahit olan ama çocuğuna kadar yanında olan biriydim. Bu kişi yakın arkadaşımın grubundandı. O ilişkide güvenim o kadar zedelendi ki yine kaldım. En son o ayrıldı. Çünkü ben çok bağlandım; kendi hayatımda da anksiyete bozukluğu yaşıyordum. Hayatım ilerlemedi, eve kapandım. Yaşadıklarım beni kötü etkiledi. Arkadaş grubum onlardı ve onlara içimi, öfkem, açamıyordum, çünkü laf yiyordum. Diğer tarafta hemen kendini savunuyordu. İlişki bitince göndermeler yaptı; yine de dönmedim. Kendi hayatıma dönünce herkesten bir ima yedim. Onu arayınca da fedakârlık yapmadığım için doğru olan bu dedik; kendisi hep arayıştaydı. Ortaklarla buluşunca bana laf sokmaya başladıklarını gördüm, kendi hayatımı seçtiğim için. Kendimi açıkladıkça hep kötüye çektiler. Neden dönmediğimi anlatmaya başladılar. Ben de aynı şekilde cevap verince yakın arkadaşım beni kıskanç olarak, hasta olarak etiketledi; onları kıskandığım için laf soktuğumu sandı. Ona durumu anlattım, göndermeleri söyledim; o yüzden öfkeliyim, dedim. Haberim yoktu, dedi. İnandırıcı gelmedi, çünkü güvenim kaybolmuştu . Dertleşiyormuş gibi yapıp konuştuklarımı diğer tarafa attı. O kızı çıkarınca kıskanç diye repost attı, sonra bunları kaldırınca kendimi ispatlayamadım. Ona aynı şekilde karşılık verince de beni kötü bildiler. Ben onun özelini anlatmıyordum kimseye ama o beni hep rezil etti. İnsanlar mı yanlış ben mi sorunluyum

Kafamdaki düşünceleri yalnız olduğumda nasıl susturabilirim

Kendimi hiç iyi hissedemiyorum. Özellikle eve gelince tek kaldığımda kafamdaki düşünceler durmuyor, sürekli eskiden yaptığım hatalar geliyor aklıma. İçim daralıyor, kötü hissediyorum. Oturup ağlıyorum tek başınayken, iyi hissettiğim anlar olmuyo. Sadece kalabalıkla nörtlenebiliyor duygularım, yaptığım hataların sonuçları ve sorumlulukları hiç geçmeyecek, bitmeyecek gibi hissediyorum. Çok vicdan azabı çekiyorum. Her anlamda geçmiyor. Neredeyse iki ay oluyor, geçmiyor. İçimde hep böyle kötü his, üzüntü oluyor ve geçmiyor. Tam geçiyor diyorum, tekrar o içimde bir bunalım var, geçmiyor.

1 aydır isteksizlik, uyku artışı, ders yok. Depresyon mu? 3 somut çözüm?

1 aydır hiçbir şey yapmak istemiyorum. Ders çalışmıyorum, arkadaşlarımla konuşmak istemiyorum, ailemle bile iletişimim azaldı. Sürekli uyumak, telefonda vakit geçirmek ve yemek yemekle vakit geçiriyorum. Eskiden zevk aldığım şeyler artık boş geliyor ve kendimi kötü hissediyorum. Bu yüzden derslerim boş geçiyor, kendimi suçlu ve umutsuz hissediyorum. Eskiden yaptığım aktivitelerden keyif alamıyorum, motivasyonum tamamen kayboldu ve yalnız hissediyorum. , hiçbir şeyden keyif almıyorum.

nazliyavi

Her şey beni çok etkiliyor herkes bana bakıyor gibi hissediyorum.

Kendimi o kadar sevmiyorum ki, kilolu olmam, 25 yaşında olmama rağmen hâlâ hiçbir işimin, başarımın olmaması beni artık çok utandırıyor. Her şey beni çok etkiliyor ve en küçük, en anlamsız şeyde bile ağlıyorum. Bir yere giderken, yolda yürürken sanki herkes bana bakıyor gibi hissediyorum. Kilomla, görünüşümle ya da konuşmamla dalga geçiyorlar gibi geliyor. Zayıflayamıyorum. Kötü hissettiğimde yemek yemek istiyorum. Ben kendimi güçlü, başarılı biri olarak görmek istiyorum. Ama artık her şeyden korkar oldum. Biriyle konuştuğumda sanki panik atak geçiriyorum heyecanlanıyorum ve kelimeleri yanlış söylemeye başlıyorum. Sürekli “ya bir şey olursa” diye düşünüyorum. Kafamda sık sık senaryolar kuruyorum ve bunlar çoğu zaman kötü düşünceler oluyor. Sonra da ağlıyorum. En küçük şeyi bile büyütüyorum. İçimde kin tutuyorum. Lütfen bana yardımcı olun

Sınav anında o sessizlikte aşırı stresli hissediyorum

Sınav anında o sessizlikte aşırı stresli hissediyorum. Sürekli bir hareket yapıyorsun, ses çıkaracak diye sınava odaklanamıyorum. Bir rezillik yaparım diye kafamda hep endişe oluyor. Sınava çok az kaldı ve aylardır bu endişe içindeyim. Denemede karnım guruldadı ve ondan sonra bu düşünceyi hiç atamadım kafamdan. Genelde olmuyor zaten ama hep ya olursa düşüncesi kafamdan cıkmıyor nasıl geçebilir bir öneri istiyorum teşekkürler