Psikoloji Kategorisi

Kendime sevgi gösteremiyorum

Bir çocuk beni başka bir kız için terk etti. 3 ay etkisinden çıkamadım ve kendime olan sevgim gittikçe azaldı. Şimdi çocuktan vazgeçtim. Başka bir çocuk seviyorum ama hâlâ kendime saygı ve sevgi gösteremiyorum. Kendimi hiçbir şekilde güzel bulamıyorum. Herkes güzel dese bile, içimdeki his değil, diyor. Normalde böyle asla hissetmem ama çok garip psikoloji testini yaptım; 229 çıktı, depresyonda gibi hissediyorum ve kendime özen göstersem bile asla kendimi güzel hissetmiyorum. Özenle cevaplarsanız sevinirim. Ne yapmam gerek?

Duygusal aldatıldım, nasıl atlatırım?

15 yıl boyunca eşim beni hiç aldatmadı fakat kendisine bir işinden dolayı sinsi bir şekilde yaklaşan bir kız arkadaşımla WhatsApp üzerinden yazışarak önce arkadaşça sonra yavaş yavaş duygusal yakınlaşmaya dönüşerek beni duygusal olarak aldattı. Kız arkadaşım hiç aklıma gelmedi çünkü pek görüşmüyoruz fakat eşimde bir şeyler olduğunu sezmistim. Yine de delilim olmadığı için konduramadım. Cinsel birliktelikleri yok. Bu duygusal yakınlaşma yazışmaları bir buçuk, iki ay kadar devam etmiş. İçsel huzursuzluğum arttığı için gizlice telefonuna baktığımda yazışmalarını gördüm. Eşim o kadına beni çok sevdiğini ama onu da sevdiğini söylemiş. "Bakalım kendine cezam ne olacak, ne ceza kesilecek" diye de söylemiş. Eşim çok pişman ve çok utanç içinde. Neden diye sorduğumda öyle bir niyeti olmadığını, alkollü haliyle yazdığını, haddini aştığını söyledi. Kız arkadaşımı sorguladığımda yazılanların dışarıdan bakınca çok çirkin göründüğünü, yanlış olduğunu fakat aralarında hoşlanma, aşk, cinsellik gibi bir şey olmadığını, neden yazdığını bilmediğini söyledi. Eşim bana samimiyetle, sevgi ve şefkatle yaklaşıyor fakat bir buçuk aydır bu ihaneti unutamıyorum, aklımdan bir saniye bile çıkmıyor. Güvenim çok sarsıldı, resmen travma yaşadım. İkimizin yaşı 48. sevgi ve cinsel sorunumuz hiç olmadı. Yetiştirilme tarzına bağlı olarak ufak tefek birkaç şey dışında hep uyumluyduk. Hala regl oluyorum, bakımlıyım, yaşımı göstermiyorum. Çalışan bir kadınım, çevresi tarafından sevilen, saygı gören, dışa dönük, kültürlü bir insanım. Karşı tarafla kıyaslamaya hiç girmedim, sadece durumumu belirtmek istedim. Eşime psikolojik destek almayı önerdim fakat istemiyor. Dediğim gibi çok büyük bir pişmanlık ve utanç içinde olduğunu görüyorum. Kalbim çok acıyor. Bu acıyı nasıl atlatırım?

Terapi almak istiyorum iyileşme durumum yüksek mi?

(Dbt) Diyalektik davranış terapisi görmek istiyorum. Travmam olduğunu düşünüyorum; hep aynı şeyleri yaşıyorum gibi. 18 yaşındayım. Ani değişimlerim oluştu. Ruh hâllerim hep değişiyor. Bu yaşadığım şey borderline sınırda kişilik bozukluğuna benziyor. 3 aydır, hatta daha çoktandır böyleyim. İyi gelir mi? Belirsizlikten de oluyo tanı da koymadı psikiyatrist ilaç yazdı fakat yetmedi durumum ciddi demekki size sorum olucak cinsel istismar yaşayan kişilerde oluyo mu ani değişimler ya da savunma mekanizmaları?

Hayattan aldığım keyfi nasıl arttırabilirim?

Mezun senesinde bir YKS öğrencisiyim. Son haftalarda nedensizce yaptığım her şey anlamsız gelmeye başladı. Rutin işlerimi yapmak bile çok sıkıcı geliyor. Hayatın anlamı üzerine çok fazla düşünüyorum. Mezun ol, işe gir, çalış ,evlen vs. Çok anlamsız geliyor. Etrafımda birileri varken sevdiklerimle geçici olarak iyi hissediyorum ama genel olarak bir donukluk halindeyim. Sürekli ağlamak ve uyumak hissediyorum. Nasıl daha iyi hissedebilirim ?

gilmore

Anksiyetem var nasıl başa çıkabilirim

Anksiyete ve panik atağım var. Bazen nefes alamıyor hissi, bazen de kalbimin üzerine bir şey oturuyor gibi hissediyorum. Halsizim. Bayılacakmış gibi hissediyorum. Herhangi bir yerim ağrıyorsa, kalp krizi geçireceğim sanıyorum. Korkuyorum. Stresten dudak yiyorum. Ayak sallıyorum gerçekten, napıcam bilmiyorum. Bazen gözüm kararıyor. Ne yapmam lazım? Nasıl davranmam lazım? Nasıl iyi hissederim? Gözlerim bulanıklaşıyor; aynı zamanda vitamin eksikliğim var. Hastalık hastası gibiyim.

Erteleme sorunumu nasıl çözebilirim?

Kolay veya zor fark etmeden her işimi erteleyerek daha sonra yaparsam daha iyi olacağını düşündüğüm bir düşünce yapısı ile hareket ediyorum. Bu durum günlük işlerimi halledemediğim için beni çok zorluyor. Telefon aramalarını dönerken bile ertelediğimi fark ediyorum. Mesajları da aynı şekilde yanıtlamakta zorlanıyorum. Bazı mesajlar çok altlarda kalabiliyor ve sonra bu kişilere dönüş yapmayı unutuyorum. Bunun çözümü için ne yapabilirim?

Kendimde farkettigim kötü huylarım

Merhaba, ben uzun zamandır kendi kişisel gelişimine çok önem veren ve olmak istediği kişiye dönüşmek için çabalayan, travmalarını iyileştirmeye çalışan, şefkatle içindeki sese dokunan biriyim, ama kendimde fark ettiğim değiştirmek istediğim birkaç konu var. Birincisi, yalnız kalmaktan korkuyorum. Etrafımdaki insanlara sınır çizmekte zorlanmıyorum; hayatımdan çıkarmakta zorlanıyorum. Kendi içimde pazarlık yapıyorum: Bana bir saygısızlık yapmış ve hayatımda kalırsa bana zarar vermeye başlayacak, ama konuşmasam da bir köşede dursun istiyorum. Kendi başıma takılırken de biraz anksiyete yaşadığımı fark ediyorum. Konuşmalarımda falan özgüven eksikliği yaşadığımı görüyorum. Diğer bir konu ise, kendimi iyi, yeterli ve güçlü hissedebilmek için karşımdaki kişinin eksikliğini bulmaya çalışıyorum. Bir ortamda bana rakip olarak görülmüş bir insanın kötü özelliklerini, kötü yanlarını bulmaya çalışırım; onu ezmeye çalışırım, kendimi daha iyi hissedebilmek için. Halbuki yanlış bi bakış açısı farkındayım ve düzeltmek istiyorum altında yatan yine maalesef ki aileden kaynaklandığı travmalardan ötürü olduğunu düşünüyorum

Ani değişimlerimi nasıl çözebilirim?

Ani değişimler yaşıyorum ve şunu fark ettim bu değişimler savunma mekanizması ile bağlantısı olabilir boşluk hissi ani sinirlenme gülme hepsi çok hızlı değişiyo. Duygularımda yani kişi savunma mekanizması olduğunu fark etse azalır mı çünkü fark etmiştim bir ara geçmişti ama şimdi yine başladı. Aslında güvende hissetmediğinde devreye girer savunma mekanizması değil mi? Farkına varmak istiyorum beynimin beni korumak için mekanizma oluşturduğunun. Kendimi izleyemeyeceğime göre nasıl öğrencem baktığımda beynimin beni koruduğunu?

Bu tükenmişlik hissinden nasıl kurtulabilirim?

Memleketimden uzakta bir yerde yaşıyorum. şuan hamileyim ve burda hiç arkadaşım yok çok yalnız hissediyorum özellikle eşim işe gittikten sonra sürekli ağlıyorum. Arkadaş edinmeye çalıştım ama samimi ve güvenilir birilerini bulamadım üstelik üst katımda ev sahibim oturuyor ve onlardan da biraz rahatsızım çok dedikoducu ve samimiyetsizler, annem ve kardeşimde bana ters davranıyor ben de kendi içimde artık ailemi beni yalnız bıraktıkları için kızıyorum. Bu konu hakkında ücretsiz şekilde yardımcı olup danışabileceğim biri var mı e posta üzerinden daha detaylı anlatmak ve aklı başında bir danışmanlık arıyorum. Yardımcı olabilirseniz sizin için çok duacı olurum.

beyazcicek00

Sıkıntıdan napıcam bilmiyorum

Şöyle ki okul olmadığı günler evden çıkmıyorum sadece market ihtiyacı olduğunda veya çok nadiren mahallede çok az futbol oynamak için çıkıyorum o da sıkıntıdan yani. Yaptığım tek şey telefona bakmak ekran sürem 11-12 saat. Başka insanların benim durumumda olmadığını düşünerek daha çok çıkmaza giriyorum. Örneğin konuştuğum birinin bana bir arkadaşıyla konuşmasını attığında işte dışarıya çağırdığını takılacaklarını vs okudum ben ise evden dışarıya adım atmıyorum kendimi onlardan geride kalmış eksik olarak hissediyorum. Tabi ki öyle olmayabilir ama çok düşünüyorum ve sıkılıyorum. Konuştuklarım rahatça çıkıp takılabilirken ben kalabalıkta ne yapacağımı bile bilmiyorum orası da ayrı bir sorun zaten. Biriyle konuşurken söylediğim kelimeyi nasıl anladığını, eğer yanlış anladıysa o andan sonraki sohbetin de bu yanlış algısı ile devam etmesi sonucu üzüleceğini vs düşünüyorum. Her hareketim ve davranışım mükemmel ve eksiksiz olsun diye hareket ediyorum fakat başkalarının sadece doğal olarak davrandığını düşündükçe kendimi kötü hissediyorum. Genel olarak sorunlarım bunlar eğer bir hastalıksa söylerseniz iyi olur psikiyatriste bile gidebilirim çok sıkıldım bu durumlardan. Teşekkür ederim.