PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Yüreğimde çok yoğun acı ve yorgunluk hissediyorum
Merhaba yaklaşık 2 3 gün önce kütüphanede ders çalıştığım bi günde normalde alışılmisin dışında bi saate molaya çıkmıştım her yer caddeyle çevrili ve 2 caddeden geçtikten sonra başka bir caddede yolun ortasında duran bi motor gördüm acaba kaza mı diye düşünürken çok küçük yavru bi kediyle karşılaştım ben hayvanlara karşı çok hassasimdir insanlara olmadığım kadar ve ben alabilirim dedim gidip motorun yanına elime verdiler küçücük bembeyaz ama kirli bi kediyi ve lütfen güvenli bir yere bırakın caddeye gelmesin ölür dediler o an dünyam durdu tek düşündüğüm şey onun güvenli bir alanı önce karnını doyurmak aklıma geldi gidip markete yaş mama aldık beraber ama yemedi yaş mama yemeyince çok küçük olduğunu anladım kucağımda beraber annesini aradık tüm dükkanlara ve esnaflara sordum neredeyse bakabilecekseniz sahiplenecekseniz size vereyim dedim ama yok kimse istemedi heryeri cadde olan bir yere bırakmak ölüme terk etmek gibi birseydi annesi etmişti ama ben edemezdim sonra alıp evimin sitesine getirdim tüm yol boyu ilk defa titremeyi kesip uyumuştu bana güveniyordu vücudumun ısısını yuvasi yapmayı çok isterdim ama evime alamazdim maalesef son paramla gidip süt tozu aldım ona sağlıklı büyütebilmek için annesinin yokluğunu hissettirmemek için annelik yaptım ama maalesef her şey istediğim gibi gitmedi yarım gün sitemin bahçesinde besledim ağzını zorla açıp mamasını yediriyordum ama onun tek derdi annesiydi çok ağlıyordu miyavlayarak her miyavladiginda ruhumda bi acı hissediyordum ve o günün gecesi yine onu beslemek için elimde mamasiyla siteye indim ama yoktu benim dışımda çocuklar görmüştü onu evlerine götürmüşlerdi sabah kapıda anneleri iyyg getirmeyin onu diye bi diyalogu duymuştum gidip almıştım ellerimden o benim kedim diye ama onlar gece benim yoklugumu fırsat bilip yine almışlardı onu sonra geri aşağı bırakmışlardı sonra anlattıklarına göre başka bi adam alıp yan siteye bırakmış gidip aradım etraftaki sitelere baktım görevlilere sordum gece bi kedi çığlıkları ağlama sesleri duyduklarını söylediler ama ben baktığımda hiçbir yerde yoktu burası oraya nazaran daha guvenliydi siteydi heryer daha az cadde vardı ama annesinden çok uzak bir yere getirmiştim annesi tekrar almaya gelmek isteseydi bile alamazdi artık ama vücudu kirliydi uzun zaman kendi başının çaresine bakmak zorunda kalmış gibiydi acaba annesinden ben mi ayırdım diye çok ağladım çok üzüldüm kendimi bile korumakta çok zorlaniyorken onu insanlardan korumaya çalıştım ama pek olmadı gibi ve ruhumda yüreğimde o kadar ağır bir yük var ki hikayeye şahit olan herkes gurur duyuyordu benimle ama benim içim hala rahat değil hala yetersiz olduğumu düşünüyorum gece ağlayarak Allah'a sığınmıştı ve annem o gece bi kedinin ağladigini duydugunu söyledi annesinden çok uzak bi yere getirdim onu belki ölümden kurtardım ama yaşatamadim çok acı çekiyorum bu acı çok yoruyor zihnimi bedenimi elimden geleni yaptım ama elimden daha fazlası gelmiyor diye kendimi yetersiz hissediyorum
Gizli Kullanıcı
Dissosiyatif kişilik bozukluğum olduğundan şüpheleniyorum
Çoğu zaman kendimi kim olduğumu öğrenmeye çalışırken buluyorum, sanki içimde birden fazla kimlik var ve benim yerime hareket ediyorlar,benim yerime karar veriyorlar, eskiden majör depresyon için ilaç kullanırdım ve bunu atlattığımı düşünürken aslında sadece izine çıkmış, aylarca duygularımı, isteklerimi, hep içime atmışım, ve sakinleştiğimi düşünürken, eski halimle tekrar tanıştım duygularım artık çok daha yoğun, ve bunun önüne geçemiyorum, sanki çocukluğum, 14-15-16 yaşındaki kişiliğim, şuan ki halim ayrışmış gibi hepsi birbirinden farklı insanlar, ve anlatamayacağım kadar karmaşık ve tuhaf duygular içerisindeyim, artık kim olduğumu bilemiyor gibiyim, sanki içimdeki parçalar ya eksiliyor ya nüfus ediyor ya da tamamen kopuyor.
Gizli KullanıcıTakıntım dan çok yoruldum
uzun yıllardır aşırı yoğun OKB bozukluğum var bu hastalık yüzünden kendime zarar verdim beni en çok yoran takıntımı söyleyeyim cenemle oynamak devamlı hiç birşey yoktu çene eklemlerimde bu hastalık yüzünden bir sağa bir sola ağzımı aç kapa zorla şu gün bu gün yap üç defa yap beş defa yap on defa yap diye diye belirli bir gün belirliyoruz kendime o gün sabahı yapmam lazım mesela yada bir sayı belirliyorum kendime o sayı da yapmam lazım yapıyorum sonra başka birşey geliyor aklıma bak 3 olmadı mesela diyorum hafta sonu olsun yok cuma olsun pazartesi olsun bayram da yapayım şu özel günde yapayım gibi gibi sağlam çene eklemimi orada zamanla senelerdir yer yaptı artık disk kayması mı oldu orada kireçlenme mi ne denirse şimdi devamlı ağzımı açtığım da kütleme sesi geliyor halen devam ediyorum bu takıntıma çok saçma şekilde bunu yapıp kendime zarar verdim bu sadece en yoğun geçirdiğim aralarından biri daha bir çok var nasıl kurtulacağımı bilmiyorum yapmadığım zamanlar icime büyük bir huzursuzluk giriyor Elim ayağım titriyor kalp atışım hızlanıp soğuk soğuk terliyorum dediğini yapıyorum anlık bir rahatlama geliyor ondan sonra düşünceler susmuyor şöyle yap böyle yap sar tekrardan söyleyeceğim şey çok yoruldum bana yardımcı olun lütfen
Gizli KullanıcıNeden son günlerde devamlı çocukluk ve gençlik anıları aklıma geliyor?
45 yaşında evli bir erkeğim. Bir kaç zamandır ilk çocukluk ve üniversite dönemine ait bir yığın hoşlanmadığım anı aklıma geliyor ve beni rahatsız ediyor. Bunlar çoğunlukla özgüven eksikliği ve yalnızlıkla ilgili. Üniversite dönemim çok da iyi geçmedi benim açımdan. Ancak uzun zamandır unutmuştum. Üniversite sonrası gerek sosyal yaşamımda gerekse iş hayatımda daha aktif olduğumu söyleyebilirim. Ancak bu eski anıları neden hatırladığımı ve ne yapmam gerektiğini çözmek istiyorum
merakliayrılmayı zararsız nasıl kabul ettirebilirim
hamileyken eşimle tartıştım aile evime gittim boşanmadık eşim eski sevgilisine döndü. sonra barıştık bu olanları duydum eşimde unutamıyorum kendime engel olamıyorum dedi ve ayrıldık doğumdan sonra boşandım duygusal olarak yalnızdım çalışmaya ara vermiştim bebeğe bakmak için maddi ve manevi olarak çökmüştüm eski eşim barışmak istedi bende bunalımda ve yalnız olduğum için birleştim ama nikah yapmadım denemek istedim ama bir türlü eskisi gibi olmadı. sonra yine tartıştık 20 gün kadar ayrı kaldık yine aynı kadınla görüşmüş tamamen soğudum çocuğumuz için sabretmeye çalıştım ama olanları unutamıyorum hatta eşime dokunmaktan kaçıyorum mecburiyet görev gibi geliyor işe başladım psikolojim düzeldi artık mantıklı düşünmeye başladım ayrılmak istiyorum ama bırakmıyor psikolojisi bozuk kendine ve bize zarar verecek diye korkuyorum kendimi affettircem zaman ver diyor ama bana herşey eziyet gibi geliyor ne yapmalıyım nasıl konuşmam bitirmem gerekiyor
Gizli KullanıcıUykum gelmiyor neden
Hiç uykum gelmiyor neden böyle oluyo 9 da kalkıyorum yoruluyorm ama uyumaya gelince hep gidiyo ve o kadar zorlanıyorum ki yeni uyanmış gibi of nası geçer bu😕 nası uykumu getiririm gün içinde kola içiyorum saat 6 da 7de ondan mıdır yoksa ne bilmiyorum telefonu da uyumadan önce bırakıyorum ama ise yaramıyo ne yapmalıyım sorun ne lütfen söyleyin çok çaresiz hissediyorum uyku problemim yüzünden
Gizli KullanıcıKronik oda toplayamama sorunumu nasıl çözebilirim?
Çok uzun süredir yaşadığım kronik bir sorun hakkında konuşmak istiyorum. Benim ciddi bir seviyede oda toplayamama sorunum var. Bu yıllardır böyle. 3 veya 4 yıl diyebilirim. Bu süre zarfında odamdan hiç çıkmadım. Evin içinde bile dolaşmadım. Kendi hayatım adına büyük bir depresyon dönemi yaşadım ve çoktan atlattığımı düşünüyorum. Ruhen çok büyük değişimler yaşadım. Artık gerçekten umutluyum ve değişmek istiyorum. Ama bu değişim sadece psikolojik boyutta oldu. Somut olarak aynı değişimi hayatımda göremiyorum. Zihnim değişti, ama hayatım aynı kaldı. Artık dışarı çıkmak istiyorum, hayatımı değiştirmek istiyorum, ama odam buna engel oluyor. Odamı toplayamadığım için duş dahi alamıyorum, dışarı çıkamıyorum, yapmam gereken işlerimi yapamıyorum, hayatı erteliyorum. Manevî değil ama maddi olarak depresyondaki bir insanla hayatım aynı. Pek çok yol denedim. Her gün sadece belli bir yeri topladım, süreyle topladım, bir şeyler dinleyerek topladım. Zihnimde bir şeyler işlemiyor, işlevimi kaybetmişim gibi hissediyorum. Odam da altı adımlık küçücük bir şey bu arada. Yinede normal bir insanın yaşayabilmesi gereken seviyeye getiremiyorum. Normalde psikolojik destek almayı çok istiyorum, ama imkanım yok. Bu yüzden zihnimde bir şeyler yanlış gidiyorsa dahi bunu nasıl çözeceğim, iyileştireceğim bulamıyorum. Ne yapacak olursam olayım "odamı topladıktan sonra yapacağım" diyorum. Bu o kadar uzun süredir böyle ki, artık değişsin istiyorum.
Gizli KullanıcıMotivasyonumu nasıl arttırabilirim?
kendime haksızlık ettiğimi düşünüyorum. baskalarina kendimden bile daha iyi davranıyorum. kendimi sevmek istiyorum beni mutlu edecek şeyleri bulmak ve daima mutlu olmak istiyorum. yalniz hissetmek ve sürekli ağlama hissimin olmamasını istiyorum. kendimi sevmek kendime değer vermek ve yalnız hissettmemek istiyorum. baskalarinin da beni anlaması empati kurmasını istiyorum. baskalarina guvenebilmeyi istiyorum. belirli bir hedefimin olmasını istiyorum. heyecanla ve sinirle başa çıkabilmeyi istiyorum. aglamak istemiyorum işte tüm isteklerim bu umarım olur
Gizli KullanıcıGeçmiş pişmanlığı gelecek kaygısı
Kendimi affedemiyorum yaşadıklarımı utancımdan yerin dibine giricem lise üniversite hatalarım aşırı çok eski sevgililer keşkeler kendime şu an yakıştaramadıgım bir çok şey evliyim 6 yıldır ama vijdan azabı çekiyorum kimseyle paylaşamıyorum kendimi eleştiriyorum sürekli insanlrda yargılar söylersem evliliğim bozulur belki diyorum ya geçmiş bi gün karşıma çıkarsa ki çoğu kişi geçmiş bi gün çıkar ortaya diyor ya eskiden hayatımda olan kişilerden biri eşime bahsederse kafamda sürekli felaket senaryosu 7 yıl önce bitti üniversite ama sanki hala canlı hala gerçek herşey o zaman ki insanlar falan diyorum ya geçmiş geleceğimi etkilerse bi düzenim var eşimi seviyorum ama korkuyorum keşkelerle dolu bir geçmiş belkide çevrem beni böyle yaptı o zamanlar özentilik vardı gençlik sanki bişeyler yapınca havalı gözüküyoruz sanıyorduk nerden bilecektik ki böyle pişman olacağımızı keşke o kişileri hiç tanımasaydım o hataları hiç yapmasaydım psikolojim aşırı bozuldu yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum sürekli aklımda bu durum ya olursa ya bu olursa felaket senaryoları sürekli kalbim daralıyor sürekli uyumak istiyorum bazen diyorum kim napsın kaç yıl olmuş ama sonra diyorum ki ya tehdit olarak kullanırsan kıskançlık yaparsa biri herşeyden korkuyorum
Gizli KullanıcıGeçmişimi unutup geleceğe nasıl bakabilirim
Beş yıllık evliliğimde aldatıldım boşanma sürecindeyim bir boşlukta hissediyorum kendimi gelgitler yaşıyorum sürekli düşünüyorum bir zaman mutlu bir zaman üzgünüm ne yapmam gerekiyor hedeflerime odaklanmak istiyorum kafam allak bullak. bağırmak istiyorum ağlamak istiyorum gülmek istiyorum duygusal anlamda bir çöküşteyim bir yanım yeni geldiğim yere adapte olmaya çalışıyor bir yanım geçmişimdeki süreci evliliğimi özlüyor yeni hayatıma nasıl adapte olabilirim yardımcı olursanız sevinirim
Gizli Kullanıcı
