PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
sevgilimle tartıştık ona yardım etmek istiyorum fakat ne yapacağımı bilmiyorum
Erkek arkadaşımla 1,5 yıldır sevgiliz ilişkinin başlarında bana daha önce bir ilişkide bulundun mu diye sormuştu o zamanlar onun ne niyetle sorduğunu bilemediğim için hayır cevabını vermiştim ilişkimizde bu durumun konusu sık sık açıldı ben ona her seferinde yalan söyledim doğruyu söylemek hep içimden geldi bencilce gelecek ama benden ayrılmasını istemedim 1,5 yıl boyunca her gece uyuyamadım hiç bir zaman rahat olamadım her şeyi içime attım sınav zamanına denk geldik onun başarısını engellemek istemediğim için 9 ay sustum ocak ayında dahada kötü oldum bir arkadaşıma bu olaydan bahsettim son aylarda bana çok yardımcı oldu sınavın bittiği gün pazartesi günü ona her şeyi anlattım o günü bir şekilde atlattık fakat sonraki günler sevgilim daha kötü olmaya başladı onun böyle olması benide çok üzüyor ben ona elimden geldiğince yardımcı olmak istiyorum biz yan yanayken ona yardımcı oluyorum iyi geliyorum fakat uzaktayken yapamıyorum ve nasıl yapacağımı bilmiyorum ona her şeyden çok değer veriyorum ama onu öyle görmek beni savunmasız hissettiriyor o ağlarken konuşamıyorum aklımdaki düşünceler sanki birbirlerinin içine giriyor düşüncelerimi susturamıyorum erkek arkadaşımı kaybetmek istemiyorum sırf bu olay suçuna ara verdik 1 gün bile sürmedi o beni aradı birbirimize çok bağlandık ayrılmak istemiyoruz ama ben böyle oldukça daha kötü olacak ne yapmam gerek ona nasıl iyi gelebilirim
Gizli Kullanıcı
annemın psikolojisı bozuldu lütfen yardım edın
annem 3 4 yıl önce bosandı o zamanlar cok normal bırıydı 2025 2026 senelerı degısmeye basladı adamlarla bulusmalar felan evlerine gıtmeler ıfsası cıkmıs heralde evde sakın sakin oturuyorum durduk yere bana dıyo sen benden bısey saklıyosun dıyor hayır dıyorım telefonu veriyorum bakıyo ıfsam sende var sen benden bısey saklıuosun dııyo 3 aydıt aynı soruyu soruyo bıktım artık babamdan kurtuldum sıra anneme geldi benjmde psikolojimş bozmaya basladı evde duramıyorum bu kadın yuzunden sureklı dışarı cıkmak ıstıyorum camları acıyorum nıue actın dıyo cıldırıyo sesınız yukarı cıkıyo dıyo durduk yere abısıne kuruldu abısınıj kızına kuruldu benım hakkımda dedıkodu yapıyolar dıye ustune ıfsam onlarda var dıyor yanıma geluyo yıne ayjı soruyu soruyo sen kuzenınle yanı abısının kızıyla ıkınızın bırbırıjızde numarası var benim dedıkodumu yapıyosunuz dıyıp duruyor evde delı gıbı dolanıyor dolanması bıtıyo yıne bana sarıyo gercekten bıktım ya o ya ben evden gıtmek lazım gercekten lütfen bı careso varmı yardımcı olun psikologa gorun diyorum tamam dıyo gıtmuyo lütfen yardım edın
Gizli KullanıcıBiraz içimi dökmek istedim buraya ve bu anlattığım durumları nasıl yenebilirim
Merhaba, 20 yaşındayım, genç bir kızım. Kendimi bildim bileli arkadaşlık ilişkilerinde değersiz hissettirilen taraf ben oldum. Arkadaşlarıma verdiğim değerin, sevginin karşılığını hiç bir zaman alamadım. Değersiz hissettirildim. Karşı tarafın sevgisini hiç bir zaman hissetmedim. Ben sevgi sözcükleri kullanarak, sarılarak, öperek, bazen karşı tarafa onu sevdiğimi söyleyerek sevgimi belli ettim ama çoğu arkadaşlık ilişkilerimde bunu yapan ben oldum. Karşı taraf bu söylediklerimi yapmadı. Bakın, harfleri yutuyorum ve konuşamıyorum (cümle kuramıyorum, kelimeleri doğru söyleyemiyorum). Bu durumu nasıl yenebilirim? Akıcı konuşamıyorum, öyle söyliyim. Diksiyonum iyi değil. Ben özgüven eksikliği, diyolog kuramamak (sohbet nasıl başlatılır, konu nasıl açılır, bu yaşıma rağmen hala bilmediğim için), sosyalleşemedim. Sessiz bir insandım, asosyal bir insandım. Bu ilkokuldan beridir böyle. Bu yüzden de bu anlattığım özgüven eksikliği, diyolog kuramamak vb. şeyleri yaşadım. Ailemin umrun da bile olmadığım için ailem fark etmedi bile benim bu sorunlarımı. Daha doğru annemin baskıları ve beni kısıtlaması yüzünden de bu sorunları yaşadım. İlkokul da sınıf hocam tarafından sözlü zorbalık gördüm. Sınıf arkadaşlarım tarafından sözlü ve fiziksel zorbalık gördüm. Hocam annemle sürekli tartışıyordu. Hocam sınıf toplantıların da beni velilere kötülüyordu. Beni hiç sevmiyordu. Şu konuda yardımınıza ihtiyacım var. Hocama o kadar çok kin ve nefret doluyum ki neden bana böyle davrandığını öğrenmek istiyorum ama öğrenemiyorum. Hocamı tamamen beynimden silip atmak istiyorum. Bir tek bana böyle davrandı gibi hissediyorum. Hocamı beynimden nasıl silip atarım? Hatırladıkça çok kötü hissediyorum. Yani ilkokul pek iyi geçmedi. Orta okulda da sözlü ve fiziksel zorbalığa maruz kaldım bazı insanlar tarafından. Sonra geçtim liseye. 3 kere okul değiştirdim. Lisenin ilk dönemi çok asosyal, yalnız ve çok negatif düşünmeye başladım. Okula gitmek istemiyordum. Duygusal olarak çok kötüydüm. Sürekli ağlamak istiyordum, ağlıyordum da. Arkadaşım yoktu. İnsanlara arkadaşlık teklif ediyordum. Keşke etmeseymişim. Tanıştığıma pişman olduğum kişiler oldu. Bu yüzden dolayı. Sonra ise 10 sınıfa geçtim. 10 sınıfta aynı geçti. Asosyal, aşırı düşünen, aşırı kafaya takan biri oldum. Özgüvensiz, saf, salak ve insanlar tarafından kullanılan biri oldum. İyi niyetim hep suistimal edildi. Sessiz, derslerin de başarısız olan, kendini savunamayan. .. Çocukluktan bu yaşıma kadar kendimi savunamayan biri oldum. Hayır diyemeyen biri oldum. Lisede 10 sınıfta kaldım. Başka bir okula nakil yaptım. Tekrar 10 sınıfı okudum ve nakil yaptığım okulda da sınıfta kalacaktım ama zar zor geçirdiler hocalar beni. Ders çalışmak içimden gelmiyordu. Çok çabuk pes ediyordum. Çok çabuk sıkılıyordum. Çabam yoktu. Çok tembeldim, halada öyleyim. 10 sınıfta sözlü olarak 3 kız arkadaş tarafından zorbalık gördüm. Bu kızlara bir zararım yoktu ve beni sevmiyorlardı. Bu kızların ele başından korkuyordum. Aşırı obez biriydi, kendini bir şey zannediyordu. Bir ara arkadaşıma bana acıdığı için benimle arkadaş olduklarını söylemişti. Dış görünüşüme laf etmişlerdi ve ben o gün derste ağlamıştım onlar yüzünden. Lise pek iyi geçmedi yani. Sonra ise YKS sınavına girdim. Mezuna kaldım. Aile evinde daha da kötü hissetmeye başladım. Ailem üzerime geliyordu. Tekrar girdim sınava ve sonuçların açıklanmasını bekliyorum. Psikolojim hiç iyi değil. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Beni seven insanların olduğunu hissetmiyorum. Ailemle aram iyi değil. Arkadaşım yok. Var ama şöyle, 2 tane yakın arkadaşım var. Biri sanaldan konuşuyoruz ve bu kişi yabancı. Biri ise Türk. Bu arkadaşlarım tarafından sevildiğimi düşünmüyorum. Mesajlarıma cevap vermeleri uzun sürüyor. Başka insanlarla tanışınca beni unutuyorlar. Böyle düşünüyorum. Türk olan arkadaşım böyle oldu. Üniversiteye gitti ve yeni insanlarla tanışınca beni unuttu. Hayatımda konuştuğum yakın olan arkadaşlarımı sildim hayatımdan çünkü bana iyi gelmediler ve onlardan soğuma sebep oldular. Ve arkadaşım kalmadı sildiğim için onları. Yalnızlıktan yanlış insanlarla arkadaşlık kurdum ve o yanlış insanları da sildim hayatımdan. Özlediğim arkadaşlarım oluyor ama tekrar arkadaş olamam o kişilerle. Şuam konuştuğum arkadaşım mesajlarıma uzun süre bakmadığı oluyor. Beni sevdiğini düşünmüyorum. Ona sürekli aynı konuları açtığım için belki benden soğumuş olabilir ama o arkadaşım bana sürekli aynı konuları anlatsa ben ondan bıkmam. Uzun süren bir arkadaşlığımız var ve küsüp barıştık onla. Ve ona karşı içimde bir sevgi yok. Canım sıkıldığı için ona yazıyorum çünkü konuşacak kimsem yok. Mesajlarıma bir süre bakmasa bile ben hala mal gibi yazıyorum. Ben yazmasam o yazmaz bile bana. Anlayacağınız üzere hayatım böyle geçti. Şu durumlarla başa çıkmak istiyorum. Bunlar ise şunlardır: özgüven eksikliği, aşırı düşünmek, aşırı kafaya takmak, çok yalnız hissetmek, diyalog kuramamak, sohbet başlatamamak, kendimi sevmiyorum, hayattan keyif almıyorum, kendimle barışık değilim, hayır diyemiyorum, sözlü olarak kendimi savunamıyorum, bedenimi ve yüzümü sevmiyorum, sürekli negatif düşünüyorum, olumsuz düşünüyorum, hayata karşı hiçbir inancım yok, hayatımda iyi şeyler olacağını düşünmüyorum, insanlar tarafından kullanılıyorum, saf ve salak yerine konuluyorum, insanların söylediği iki güzel lafa kanıyorum ve çok mutsuzum. Bu uygulamayı ilk defa buldum ve içimi dökmek istedim. Bu arada 3 kere psikoloğa gittim ve pek faydasını gördüğümü düşünmüyorum. Çoğu kez psikiyatriye gittim ama devletteki psikiyatristler dinlemiyor bile. Psikoloğa özele gittiğim için şu an param yok ve gidemiyorum. Ailemde para vermez. Ve psikologum sadece dinliyor, arada bir soru soruyor. Bu yüzden faydasını gördüğümü düşünmüyorum. Devlette ise psikoloğa gittim ama ikisi de erkek doktordu. Biri göz teması kurmadı. Diğer bir doktora gittiğim zaman bir daha gelmem gerektiğini düşünmediğini söyledi. Anlatacaklarım bu kadar. Yardımcı olursanız çok sevinirim.
Gizli KullanıcıKendimi degersiz gormeyi nasil birakabilirim
Merhaba, bu yazıyı size son dönemde iç dünyamda yaşadığım derin sıkışmışlığı, kendime verdiğim değeri nasıl kaybettiğimi ve bu durumun hayatıma yansımalarını daha net aktarabilmek için yazıyorum. Son zamanlarda fark ettim ki, hayatımdaki insanların ve özellikle değer verdiğim kişilerin ruh halleri, benim tüm duygusal dengemi belirler hale geldi. Karşımdaki insan kendi karanlığına çekildiğinde veya zor bir dönemden geçtiğinde, ben kendi ihtiyaçlarımı, kendi hislerimi ve ruh sağlığımı tamamen hiçe sayıyorum. Kendimi adeta onun acısını dindirmek zorunda olan bir kurtarıcı gibi konumlandırıyorum ve bu süreçte kendimi hırpalamaktan hiç çekinmiyorum. İletişimin koptuğu, karşımdaki insanın sessizleştiği veya beni cevapsız bıraktığı anlarda kendimi korumak için oradan uzaklaşmayı, o telefonu kapatmayı veya kendime güvenli bir alan açmayı bir türlü başaramıyorum. O koca sessizliklerin ve belirsizliklerin içinde kalıp saatlerce kendi içimi kemirmeyi seçiyorum. Bu da bende çok derin bir çaresizlik, terk edilme korkusu ve anlık panik ataklar yaratıyor. En ufak bir aksilikte, dışarıdan gelen masum bir müdahalede bile suçu ve sorumluluğu hemen kendimde arıyorum. Sürekli "Benim yüzümden mi oldu, yanlış bir şey mi yaptım veya söyledim?" diye düşünerek kendimi ağır bir suçluluk ve yetersizlik çemberine sıkıştırıyorum. Benim dışımdaki insanların ufacık bir olumsuz hareketiyle dünyam başıma yıkılırken, yine onların attığı küçücük bir olumlu adımlarla bir anda büyük bir rahatlama ve mutluluk yaşıyorum. Bu durum bana, kendi mutluluğumu ve özdeğerimi tamamen kendi dışımdaki etkenlere ve insanların o anki dudak hareketlerine bağladığımı açıkça gösteriyor. Kendi sınırlarımı nasıl çizeceğimi bilemediğim, başkalarının dertlerinde kendimi tamamen kaybettiğim ve her şeyin sorumluluğunu üstüme alarak kendi değerimi hiçe saydığım bu kısır döngü üzerine sizinle çalışmayı çok istiyorum. Ben çok küçük yaşta sanal ortama girdim 6. Sınıfta ve arkadaşlıklar edindim hepsi beni kullanır değer vermez çöpmüşüm gibi davranırlardı soğuk yaparlardı terk ederlerdi engeller giderlerdi ve ben yine de onlara iyi davranırdım hayatlarında kalırdım benim değerimi onlar ölçüyor gibiydi bu çok kez yaşandı. Terk edilmeler soğuk yapmalar görüldü atmalar bi anda aniden gitmeler. Ve bu benim en büyük korkum oldu. Şuan birisi bana soğuk yaptığında hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Paragraflar atıyorum. O yazmasada görüldü atsada yazıyorum. Hep eziliyorum yalvarıyorum. 6. Sınıf dönemlerimde ailem hiç benimle ilgilenmezdi ihmalkarlardı hala da öyleler ailemle konuşmuyorum dün geçmişimle yüzleştim bugün yaptığım bi çok hareketin aslında neden olduğunu anladım. Ben hasta olurdum sevgilim dışarı çıkmayalım iyi ol dinler derdi. Ben sanki buluşmalıyım gibi hissederdim. Özellikle bi çaba göstermezsem sevilmicekmişim gibi. Aynı zamanda bir soru daha sormak istiyorum. Sevgilimle çok iyi giden bi ilişkimiz vardı ve 2 gün önce sanki her şey bi anda çok kötü oldu. O 2 ay boyunca uykusuz kaldı kabus gördü kabusunds kendini öldürüyordu. Ve artık hiç bir şey hissedemiyorum dedi. Ve biz kavga ettikten sonra daha da kötü oldu. Onun bu durumda olmasına çökmesine çok üzülüyorum. Aynı zamanda değersizliğimin getirdiği kavgaya. Kendimin bu durumda olmasına. Ailemin bana karşı tavrına. Sevgilimi çok seviyorum ve her şey bitmek zorunda olacak gibi hissediyorum. Bu durumda olmamdan bi süre sonra sıkılcaksın beni bırakıcaksın diyor. Ama ben onu mutsuzkende sevicem. İkimizde çökmüş durumdayız. Onu kaybetmek istemiyorum. Benim hatalarım var. O şu ana kadar yaptığım her kötü davranışı aklında tutuyo ve düşünüyo. Çok düşünüyor her şeyi çok düşünüyor.
Gizli Kullanıcıçok mutsuz hissediyorum
babam 2020 veya 2021 senesi olması lazım ayagı kırıldı ve uzun bi süre calısamadı zaten o durumda maddi durumumuz cok kötüydü sadece annem calısıyordu ve para yetmiyordu zaten tatile gitmek hak getire aklımızdan dahi gecirmiyoduk ve günlük yevmiyelerde calısıyodum falan neyse bu sene ekim ayında babamın yıllardır kumar oynadıgını yüklü bi miktarda borc oldugunu ögrendik ben yks ögrencisiydim ve bu yaz tatil yapmak istiyodum ama tüm hayallerimiz yıkıldı simdi lise bitti yks ye girdim çıktım temmuz ayındayız ve biz hala tatile gidemedik borc ödemekten bundan daha kötüsü is bulamıyorum calısamıyorum is bulup calıssam tatile gidebilirim ama oda olmuyo cünkü cok kücük bi sehirde yasıyoruz dıygu durumumum hic iyi değil
Gizli Kullanıcıkendi huzurumu nasıl koruyabilirim?
kendi huzurumu nasıl koruyabilirim? etraftaki her şey beni çok fazla etkiliyor ve incitiyor. ufak bir huzursuzluk veya evdeki tartışma bile günümü mahvetmeye yetiyor. yaşım büyük ama olayların etkisi üzerimde çok daha büyük kendimi bazen çok savunmasız bir çocuk gibi hissediyorum ve bu utanç verici oluyor açıkçası. nasıl güçlenebilirim nasıl huzurumu koruyabilirim veya etraftaki kötü şeyleri kabullenebilir ve onlarla yaşamaya başlarım?
robinHerkesi çok fazla önemseyip kafaya takıyorum nasıl düzeltebilirim
iş değiştirdim ama başkasının onayına ihtiyacım varmış gibi sürekli başkasının dediklerini çok fazla kafaya takıyorum . Sürekli de yakın çevrem tarafından eleştiriliyorum . cevap veremiyorjm sonrasında çok kafama takıyorum . kendi kendime sinir oluyorum , bazen yetersiz hissediyorum yada hissettiriliyorum . bu durumla başa çıkmakta çok zorlanıyorum sadece iş konusunda da değil başka konularda da aynı şekilde çevremi çok kafama takıyorum nasıl düzeltebilirim bu durumu
Gizli KullanıcıNamazlardaki ânî heyecanlardan nasıl kurtulabilirim?
32 yaşımdayım. 5 aydır imamım. Cemaatim az sayıdaki tanıdıklardan ibaret. Yine de heyecanı yenemiyorum. Döngü o kadar girift ki. .. Çözemiyorum da. Camimde en kalabalık olan cuma vaktinde (20+ kişi) heyecanlanmıyorum mesela. Kademeli olduğu için belki. .. Önce hutbe kolayıma geliyor, sonra namazı rahat kıldırıyorum. Ya da teravihleri örnek vereyim. Ramazan'ın ve görevimin ilk günlerinde çok heyecanlı olduğum için dideral kullanıyordum. Ardından diderali yarıma düşürmüş ve sonra bırakmıştım. Ramazan'ın 2. haftasından itibaren ilaçsız devam ettim ancak yeterince kararlı bir ruh hâline kavuşamadığım için endişeli olduğum günler ara ara yine kullandım. Bir gün sesim titrediyse mesela yarın gece mutlaka ilaç lazım oluyordu. Ramazan'dan sonra cemaat bariz azaldı fakat fayda etmedi. Yeni rutinde yatsıya 3 kişi geliyorsa 5-6 kişiye çıktığında paniklemeye başladım. Güya Ramazan'da iki katı daha fazla kişiye kıldırmaya alışmıştım. Şimdi daha az kişi için ilaç atıyorum, bir süpriz olduğunda yine titremeler. Meslekî anlamda imam olmak zorunda kalana kadar belki 20 sene namaz kıldırmaktan kaçındım. Meslek öncesinde namazı bozup kaçmışlığım da var. Ne zaman alışıyorum desem başa dönüyorum. Bugün yine heyecandan titreyip sûreyi unuttum. Artık epey bir süre ilaçsız kıldıramam. Utanç ve kaygı hayatımı mahvediyor. Çok nasihat dinledim, okudum, izledim, psikiyatra gittim; durum bu. Klişe olmayan her tavsiyeye muhtacım. Klişe yerine cevapsız kalmayı tercih ederim.
yorgunimamOnu unutmak istıyorum kendımı kontrol edemıyorum neden
1 yıllık olan bir ilişkimizi tek gecede bırbirimzie acımadan bitirdik ne o yazdı sonrasında nede ben gerçekten artık benı sevdıgını düşünmüyorum benı sanki bi çıkarı varmış gibi sevıyor her defasında benı yarı yolda bıraktı ben ona çok aşık olduğum için bırakamadım şimdi ise numaramı degıstırecegım ondan uzaklaşacağım ondan nefret etmeye başladım ama zihnimin bir köşesi hala ona aıt neden gelmıyor neden yazmıyor kafasındayım benim için hiç çabalamıyor bana tek bır hedıye dahi almıyor mutlu etmek için uğraşmıyor neden
Gizli KullanıcıGünlük hayatımda uyuyor gibiyim
Günlük hayatımda uykuda gibiyim yaptığım herşeyi bi süre sonra unutuyor ve rüya miydi gerçek miydi ayırt etmekte bile zorlanıyorum sanırım beynim savaş modunda yaptığım şeylerde elimden gelenin en iyisini yapıyorum zaten ama birkaç saat sonra o yaptığım şeyler çok karmaşık ve hızlı gibi geliyor o karmaşıklığa dönüp baktığımda çok yorgun hissediyorum genel olarak çok yorgun hissediyorum son zamanlarda başım da dönmeye başladı gün içerisinde yaptığım şeyler 2 yıl önceki hayatıma göre çok koşturmacali olabilir ama normal aslında sabah uyaniyorum soğuk duş alıyorum hızlıca bi tost yapıyorum üzerimi giyiniyorum kütüphanede yiyeceğim yemeği hazırlıyorum kedime mamasını veriyorum sularını tazeliyorum hafif bi makyaj yapıp çıkıyorum kütüphaneye ders çalışmaya gidiyorum tüm bunları 1 saatte falan yapıyorum sabah çok koşturmacali başlıyorum güne aslında hep geç kalacakmisim gibi otobüse geç kalacam etüt saatlerine geç kalicam ders çalışmaya geç kalicam uyumaya bile geç kalmamak için koşuşturuyorum bu beni hem çok yoruyor hem de tüm yaptıklarım sanki rüyaymış gibi geliyor artık öncesi çok seviyordum bu rutinimi ama artık böyle hissettiriyor değiştirmeli miyim bilmiyorum yakın bi zamanda ailemle büyük bi kavga yaşadım ve beynim savaş modunda sanırım hala ben 2 yıl önce bi depresyon süreci de geçirdim aylarca sadece yatakta yatıp yine de yorgun olan birine göre şu anki hayatım. cok yorucu geliyor olabilir aslında 1 ay önce de aynı şeyleri yapıyordum ve keyf alıyordum şimdi alamıyorum hatırlamıyorum bile beynim herşeyi o kadar siliyor ki
Gizli Kullanıcı
