PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Merhaba kaygılı insanım tıp kazanmak istiyorum 2.mezuna kalacağım ama hayata geç kaldım galiba yaş 18
Aşırı kaygılıyım yardıma ihtiyacım var sağlıklı düşünemeyecek kadar üzgünüm ne yapacağımı bilemiyorum herkes üniversitede ben kaldım gibi hissediyorum yaşım 18 2. mezuna kalırsam 19 olucam çok mu geç tıp toplam 10 sene desek hayat bitiyor zaten çok kaygılıyım ve öfkeleniyorum aynı zamanda bilmiyorum sinir sistemim çok yoruldu ayrıca paraya ihtiyacım var 3 ay falan işte çalışsam diyorum bilmiyorum teşekkür ederim şimdiden tavsiyeler için
Gizli Kullanıcı
Sosyal kaygı ve takıntılı düşünce degersizlik hissi
Merhabalar 28 yaşında erkeğim Ben içine kapanık biriyim. Kendimi bildim bileli, dışa dönük kızlara karşı içimde aşamadığım köklü bir korku var ve bunu sürekli takıntı (OKB) haline getiriyorum. Özel güvenlik, kasiyer veya market çalışanı fark etmeksizin; nerede hareketli, çenesi düşük, havalı veya egoist gibi duran bir kız görsem anında özgüvenimi kaybedip titremeye başlıyorum. İçimi "Kesin beni dışlayacak, iş arkadaşı olsak diğer erkekler gibi benimle asla muhatap olmaz" korkusu kaplıyor. Kendimi onların yanında çok değersiz ve ufaklık gibi hissediyorum. Bu tarz kızlar benimle kaba veya "lan"lı konuştuğunda ise zihnim "Beni küçük görüyor" diye algılıyor. O an küçük olmadığımı kanıtlamak için nasıl patlamam gerektiğini düşünmekten kendimi alamıyorum. Bu dışlanma korkusu ve titreme yüzünden kadınların olduğu AVM, market gibi yerlerde çalışamıyor, hatta evden dışarı bile çıkamıyorum. fabrikada tanımadığım bir kızın şaka yollu "Öğrenme lan" demesi veya memurların üstten konuşması bu genel korkumu tetikleyen örneklerdendir. Bu derin yetersizlik hissini, kızlara karşı duyduğum bu korkuyu ve takıntıları nasıl aşabilirim?kendimi diğer kızli erkekli takılan arkadaşlar gibi olamam onlar farklı insan dışlanacağım gibi düşünceler geliyor her gün bunu düşünüyorum akşama kadar değersiz miyim diye. Hocam buna psikolojide ne deniyor psikoloji kitapları okusam kurtulur muyum terapi almadan terapi sart mi?
ozgurres34Herkesten nefret etme nası geçecek
herkesten nefret ediyorum basta kendim bu nası gecer sevdigim insanlardan bile nefret ediyorum en kucuk kotu hareketleri beni sogutuyo kendilerinden konusmak ıstemıyorum hıc bırıyle ayrıca cok guzel bir gun de gecirsem ne kadar mutlu olursam olayım eve geldigimde hep mutsuzum, uzgunum evde olmayı hic sevmiyorum ama bazende dısarı cıkmaktan birileriyle gorusmekten nefret edıyorum aslında arkadaslarım sureklı gorusmek ısteyen tıpler ama benı yoruyolar
Gizli KullanıcıTakıntılarım ile nasıl baş edebilirim
Sanki beynimde geçen düşünceleri sürekli birşeyler yaparak bastırmaya çalışıyorum gibi geliyor günde 3 kere ev temizlerim sürekli banyo yaparım ojelerim hep düzenli olmak zorundadır masanın üstü hep temiz olmak zorundadır günümün nerdeyse hepsini birşeyleri düzeltmek için harcıyorum evden çıkmadan 8 kere eve girip fişleri çektimmi kapılar kapalı mı kedilerim evde mi diye kontrol ediyorum bir şeyi 4 kere yapmazsam başıma birşeyler gelecekmiş gibi hissediyorum sürekli geceleri kalkıp nefes alıyormuyum diye kontrol ediyorum temizledigim yerleri tekrar tekrar temizlemek istiyorum aklıma sürekli saçma sapan düşünceler geliyor bir yerim ağrıdıgında ölecegimi düşünüp hemen hastaneye gidiyorum ya da heryer düzenli olmazsa sanki başıma birşey gelecekmiş gibi hissediyorum sürekli birşeyler düşünüyorum yemek yerken yatarken su içerken hatta bazen uykumdan uyanıp birşeyler düşünüyorum durmuyor beynim sürekli konuşuyor sonra sinirleniyorum acayip gergin oluyorum insanlarla konuşmak istemiyorum birisi birşey sorduğunda cevap vermek istemiyorum çözemiyorum
Gizli KullanıcıNeden bu şekildeyim
Merhaba ben çok içe dönük tüm vaktini evde geçiren birisiyim bir erkek arkadaşım olmuştu 10 sene sürmüştü. O da ben de içe dönük insanlardık ama o kendine farklı bir ortam yaptı ben enerjik değilim sakin kendi halinde birisiyim ve benden ayrıldı. Sonra ben bir arkadaş gruba girdim onlarda sessiz sakin kendi halindeydi ilk başta ama grup içerisinde çok fazla olay yaşandı. Ben sevgili oldum gruptan biriyle ve o da başkasını unutmak için benimle beraberdi. Hem yaşanan olaylardan sonra onu çok sorguladım hayatı çok sosyaldi alıştırmaya çalıştım kendimi ama mizacım uymadı. Herkes beni özgüvensizim herkesin arkadaş grubu var benim niye yok diye onları kıskanıyorum diye dedikodu yapmaya başladılar. Statü olarak benden yüksek oldukları için de sürekli benden her şeylerini kabul etmemi bekliyorlardı. O zaten kendi hayatında mutsuz biz enerjiğiz insanlarla barışığız vs diyorlardı. Ben arkadaşlık yürütmek konularında pek iyi değilim safça bakarım her şeye Aslında ben mutluyum kendimle bile ama bu kıskançlık değil çok sahipleniyorum karşındakini tek olsun birbirimize yetelim istiyorum. İnsanları öyle bir yere koyuyorum ki kafamda onların yaptığı şeylerden sonra duygularımı kaybediyorum. Çünkü ben neysem oyum dedikodu bilmem. Ya sevmeyi bilmiyorum ya da hislerimle bağlantım çok zayıf Sevilme ihtiyacım çok var çok fedakarım ben asosyal olduğum için onlara özendiğini sanıyorlar oysa kaygılarımdan dolayı evde olduğum için ortamım kalmadı hayatı tanıyamadım ilk gördüğüme bağlandım
Gizli KullanıcıÇok sinirleniyorum bunu nasıl yenebilirim ?
Her şeye çok çabuk sinirlenebiliyorum. Son zamanlar özellikle ve bunu durduramıyorum bunun için ne yapabilirim bilmiyorum. Bu durum mideme çok vuruyor. Endoskopiye girdim 3 gün önce zaten. Sinir ve stres uzak durmuyor benden. Bu durum bana zarar veriyor. Sinirlenince ellerim titremeye başlar hemen. Panik atağım da var zaten. Çoğu zaman hastalandığımda bunu hep sinir ve stresime bağlarım yani psikolojik olarak bir şeyden etkilenince vücudumun direkt tepki gösterdiğini düşünüyorum. Sinir ve stresimi nasıl kontrol edebilirim.
Gizli KullanıcıVazgeçemiyorum
ben yağmur benim bundan 3 ay önce bir sevgilim oldu o kadar güzeldi ki gerçekten sevildiğimi hissediyordum ama kısa sürdü 1 buçuk ay sürdü ama ilk defa bu kadar sürede bu kadar çok mutlu olmuştum ayrılacağımızdan bir gün öncesinde buluştuk okul çıkışı gülüp eğleniyorduk sonra ben koşarken yere düştüm o kadar korkup panik yaptı hissediyordum arabaya kadar taşıdı evime bıraktı o akşam pek yazmadı ertesi gün benden ayrılmak istediğini söyledi bende sebebini sorduğumda bilmiyorum dedi sonra da çocukça davranışların var dedi aramızda 2 yaş vardı başta sorun olmaz diyen kendisiydi ama bunu bahane olarak kullandı bende tamam dedim engelledim o an sesim çıkmadı ama canım çıktığını hissettim ilk hafta bir şey hissetmiyordum ama sonradan canım o kadar yandı unutamıyordum düşünmeden edemiyordum uyuyordum rüyalarımdan çıkmıyordu arkadaşım konuştu barışın diye ama istemediğini söyledi aradan baya geçti sevgilisi olduğunu ve ayrıldığını duydum 3 aydır o kadar acı çekiyorum onu hala beni istemediğini benden soğuduğunu bilmeme rağmen hala çok özlüyorum ve seviyorum kalbim ondan başka kimseyi sevmeme izin vermiyor kim çıkarsa karşıma ona ihanet edecek gibi hissediyorum bana herkes bırak o seni kullandı diyor ama kimse beni nasıl mutlu ettiğini bilmiyor bana şöyle unutabilirsin bunu yap demeyin çünkü ben her şeyi denedim ama olmuyor ben ondan vazgeçmek istemiyorum tekrardan birlikte olmak istiyorum lütfen yardımcı olun
Gizli KullanıcıRahatsız eden anılar
Neredeyse 1 ay önce aşağıdaki soruyu sormuştum, halen cevaplanmasını ve ardından tedavi/terapi için iletişime geçmeyi bekliyorum. "45 yaşında evli bir erkeğim. Bir kaç zamandır ilk çocukluk ve üniversite dönemine ait bir yığın hoşlanmadığım anı aklıma geliyor ve beni rahatsız ediyor. Bunlar çoğunlukla özgüven eksikliği ve yalnızlıkla ilgili. Üniversite dönemim çok da iyi geçmedi benim açımdan. Ancak uzun zamandır unutmuştum. Üniversite sonrası gerek sosyal yaşamımda gerekse iş hayatımda daha aktif olduğumu söyleyebilirim. Ancak bu eski anıları neden hatırladığımı ve ne yapmam gerektiğini çözmek istiyorum"
merakliYaşadığım sorunla nasıl kurtulabilirim
Geçmişte yaşadığım travmatik olay ve 1. yaşta annemin kaybı eğitim süreçlerinde yaşadığım başarısızlıklar ve olumsuzluklar günlük yaşantımda geleceğe dair olumsuz düşünceler bundan dolayı sosyalleşme nin kısıtlı olduğu zamanda hissediyorum. coğu olaylardan ibaret tümleşik sorunlarım var ve içindeki keilemeler şunlardır (eğitim,sosyal hayat,ailevi durum, başarısızlıklar, evlilik kaygısı, geleceğe olumsuz bakış,) şunlardır daha psikolojik olarak iyi hissetmek için nasıl bir hayat yörüngesi olusturabilirim? teşekkürler.
Gizli Kullanıcı8 yıllık eşimden ayrıldım kendime gelemiyorum
Sürekli onu düşünüyorum kendime yediremiyorum Yaşayan ölü gibi moralim çok bozuk kendimi çok yıpratıyorum yemek yiyemiyorum. Sürekli kusasım var midem ağrıyor geceler yatamıyorum Unutabilmem için ne yapmalıyım kendime gelebilmem için daha doğrusu Bu süreç beni çok zorluyor İşin aksi tarafı ailesi birisini buldu tanışma sürecinde ben kopamıyorum ondan ben evliyimde o evlendi ayrıldı çocuğu var ben ona gelecek sağlayamıyorum maddi olarak sıkıntı yok ama manevi olarak fazla bişey yapamıyorum
Gizli Kullanıcı
