Psikoloji Kategorisi

kendimi üzen bir olayda neden fazla sinirleniyorum

genelde ilişkilerimde ani cevaplar verip sinirle hareket edebiliyorum,ben haklı olsam bile sinir yüzünden ilişkilerim bitme raddesine geliyor. Hayatımda üzücü hoşlanmadığım bişey olduğunda sinirlerime hakim olamıyorum ne kadar çabalasamda bi zaman sonra tekrar aynı oluyor. Bende istemiyorum boyle olmasını söyledikten sonra her şey daha zorlaşıyor zaten ama dediklerim yüzünden artık geçmiş oluyor. ne yapıcam bu durumda uzun uzun her şeyi ne yapmam gerektiğini açıklayın lutfen.

Kendimi sürekli çevremle kıyaslıyorum

Kendimi sürekli çevremle kıyaslıyorum. İş arayışı sürecindeyim kendimi çok başarısız hissediyorum ve kendimi hiçbi şey gibi hissediyorum. Arkadaşlarımın hayatında pozitif bir şey olduğunda onlar adına sevinemeden neden bana olmadı diye düşünüyorum. Kendimi bu yüzden de çok suçlu hissediyorum onlara seviniyorum, iyi olmalarını da istiyorum ama bana da pozitif bir şeyler olsun istiyorum. Onlar iyi olsun ama ben de iyi olayım istiyorum. Benim hayatımda olumlu bir gelişme olmadıkça buluşmalara gidesim de gelmiyor ve kendimi yanlızlaştırıp bu ruh halinden çıkamıyorum. Kendimi kıyaslamayı bırakmak istiyorum ama kendime hakim olamıyorum bir anda kendimi çok aşağılık ve yetersiz hissederken buluyorum. Kendi kendimi çok mutsuz ediyorum.

GERÇEK OLMA ÇABASIYLA MÜCADELE

Son dönemde kendimde fark ettiğim bir durum var ve bunu anlamlandırmak istiyorum. İçimde ‘gerçek olma, kendim gibi davranma’ konusunda güçlü bir hassasiyet var. İnsanlarla iletişimde ya da sosyal ortamlarda kendimi olduğum gibi değil, daha kontrollü ve filtreli bir şekilde ifade ettiğimi fark ediyorum. Bu durum bende zaman zaman ‘gerçek ben değilim’ gibi bir sorgulama yaratıyor. Bunun yanında eleştiri veya yorum aldığımda, özellikle ‘değişmişsin’ gibi ifadeler duyduğumda bunu kişisel olarak fazla içselleştiriyorum. Dışarıdan küçük bir yorum bile bende ‘yanlış mı yapıyorum, kendimi mi kaybediyorum’ düşüncesini tetikliyor. Bu da içimde gerçekliğimi koruma ve ‘ben kimim’ hissini sürekli kontrol etme ihtiyacı yaratıyor. Ayrıca kendimi sürekli gözlemleyen bir yapım var. Nasıl göründüğüm, nasıl algılandığım ve ne kadar ‘ben’ olduğum üzerine çok düşünüyorum. Bu düşünme hali bazen doğal akışımı bozuyor ve daha kasılmış bir şekilde davranmama neden oluyor. Bunun bir kimlik hassasiyeti mi, sosyal kaygı mı, yoksa başka bir bilişsel döngü mü olduğunu anlamak istiyorum. En önemlisi de bu ‘gerçek olma’ baskısını daha sağlıklı ve rahat bir hale nasıl getirebileceğimi öğrenmek istiyorum.

Sağlık anksiyetesi yaşıyorum ve bunalmış hissediyorum?

Merhabalar. yaklaşık 1 haftadır daha önce yaşamadığım baş dönmesi yaşıyorum. ve normal hayatımı altüst etti. Okula bile gidemez oldum korkudan. Yürüyünce bir şey olucak bayılacak gibi hissediyorum. kbb ye gittim ve kulakta sorun olmadığını söylediler. nörolojiye gidebilirsin dediler ve ben korkuyorum. Yani her gün araştırıyorum ya kötü bir şey varsa diye. Bu yüzden de doktora gitmeye çekiniyorum. Kötü bir şey duymak istemiyorum. Her gün çok detaylı kendimi takip ediyorum ve midem bulandığında kafam ağrıdığında yine başım döndüğünde ekstra korkuya kapılıp bütün yaşam enerjim çekiliyor. Bu durum beni bitiriyor ve ağlamak istiyorum. yardıma ihtiyacım var. Yalnız kalmaya korkar oldum. Umarım doğru anlatabilmişimdir. Şimdiden ilgilendiğiniz için teşekkür ediyorum.

Yeniden başlamak ama geçmiş korkusu

Merhaba ben uzun psikoloji okumalarım sonucu kendimle alakalı farkındalık edindim. Ben geçmiş ilişkimden dolayı kabul edilmeyeceğim ve kaygılarım dolayısıyla ve ona sebep olan başarısızlık sosyal anksiyete kendini ifade edememe başarısızlık şeklinde zincirleme gelişmişti mide bulantılarım. Sorunlarımı öteleyip başkasını unutamamış birinin yarasını sardım ne yaparsa yapsın affettim kısacası. Gizli bir fedakarlık şemasına girdim ve kendi yaralarımı bırakıp kabul edilme sevilme uğruna yapmışım bilinçli değil tabi ki sorgulayarak öğrendim. Ama kendimin de nasıl bir hayat yaşamak istediğini bilmiyordum. Bir yandan da onun hayatı doluluğu sosyal çevresi beni içine çekmişti. Kendi kuramadığım hayatın içine onunla girmiştim ama tabi uyumsuzluklar çoktu. Bir şeylerin yanlış gittiğini fark ederek ayrıldık ama ben takılı kaldım. O kişiler çok sorguladı dönmeyişimi evdeydim kaygılarım geçmiyordu. Dönmeyip bir kurtarıcı mı beklediğimi baba parası yendiğimi kısacası baştan beri ona yaptığım her şeyin bir taktik olduğunu sorgulamaya girdiler. Hepsini hayatımdan çıkardım. Sessizliğe ve kendimi bulmaya ihtiyaç duydum. Peki ben neydim kimdim her şeyi unuttum yeniden başlasam pranga gibi tüm yaşanmışlıklarım benimle mi gelecek. Ben çocuk ve evlenmek istemiyorum. Aklımdan hep şu geçiyor o zaman annemler ölürse ben yalnız kalacağım çünkü her çevre kendinden olmayanı kabul etmiyor sohbetler bile onun üzerine kimsenin bireysel hayali yok. Arkadaş bulmak için bile bir şey olmak lazım bu hayatta.

kaybolmuşluk mu yabancılaşma mı?

merhaba iki farklı hayat yaşıyorum şu an, ailemden bir tek babamın bilmediği açık olduğum ve iş hayatımdaki herkesin beni öyle bildiği bir ben var bir de babamın bildiği kapalı bir ben. İşim yoğun olduğu için çok düşünmeye fırsatım olmuyor ama işim henüz yokken babam böyle bir şey yaparsın beni silersin dediği için kendimi geri çektim ve bir anda tüm hislerimi kaybettim o an normalde de hissetmesi zor biriyim o an o kadar güçlü yaşadım ki bu durumu bir an kendimden korktum. Şimdi yoğunum dedim ya çok vaktim yok aramaya sormaya geçen aradı beni, arada ara sor falan diye sitem etti. tamam dedim ama bir yanım hala bir gün onunla konuşacağım ve beni silecek diye kendini geri çekiyor. Bu durumu da ben kaldırabiliyor muyum bilmiyorum. Şu an yaşadığım hayat değil kendim kendime yorgunluk veriyorum gibi. Yoruldum biraz. Soğuk duruyorum eskiden olan tüm neşem gitti. Gülmek külfet gibi çok nadir eğlenip zevk alıyorum, espri kabiliyetim de eskisi kadar iyi değil artık. Ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Bir de çok uzun bir yalnızlık içindeyim. Kalbime kimse dokunmuyor. Ben insanlıktan adım adım uzaklaşıyorum gibi hissediyorum. Birini hayatıma almak istiyorum ama o doğru insan yok, çıkmıyor karşıma. Ama artık sevilmemek de kalbime bir gölge gibi siniyor. ..

niye eksikmiş gibi hissediyorum

yoruldum herşeye koşmaktan herşeyi çabalamaktan sevgilimden ilgi zaman bekliyorum veya bi sorunumu bi sıkıntımı söylediğimde ilişki için veya genel olarak bana cıvıttın yine uzatma demesinden, ailem desen abim aşağı abim yukarı geziyolar öyle kısacası yoruldum herşeyden arkamda bi dağ bile yok yaslayacağım nasıl bu kadar ayakta durabiliyorum dersen yıkılacağım bi yer bile yok diyebilirim bıkmışlık yorulma hüzün kırılma ne ararsan var

Yalnızlık ve dışlanmak

Ama ben insanlara adım atıyorum ne biliyim günaydın nasılsın diyorum ama devamı gelmiyor bide kimse yanıma gelmiyor neredeyse hep ben gidiyorum. Sırf böyle konuşmak için uğraşmaya başlayınca bu seferde kendimden uzaklaştım bi yerden sonra konuşmak için konuşmaya başladım ve bu yüzden yoruldum beynim sohbet edemiyor konuşamıyorum cümlelerim mantıksızlaştı ya da ben öyle hissediyorum. Neden böyle nasıl kurtulucam. Hayatımda zorlanıyorum. Bıktım

ne yapmalıyımm

iç dengemi sağlayamıyorum ne düşündüğümü bile idrak edemiyorum hayatta herkesin yaşadığı gibi aksilikler yaşadım ve ayağı yere sağlam basan biriyken kafam karmakarışık bir haldeyim görevlerimi isteklerimin ne olduğunu hissediyorum ama bunu canı gönülden istemiyorum dolayısıyla eskiden gerçekten emek harcarken şu an hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden 1 sene boyunca depresyondaydım yaşım genç olmasına rağmen biraz fazla düşündüm her konu hakkında şuan da her olaya karamsar bakıyorum sanki hayat hiç düzleme girmeyecek gibi. Hislerimi hissedemiyorum bile kendime söz verdiğim şeyler aradan 4 sene geçtiği için artık önemsizleşti ama önümde bir sınav var ve eğer istediğim sonuç olmazsa muhtemelen kendimi tekrar inşaa edicem sizce ne yapmalıyım neden olur bu durum her şey önemsiz geliyor

5 yıllık ilişki sonrası duygusal çöküş

Yakın zamanda 5 senelik ilişkim bitti. Benim için hayatımın en zor kararıydı. O, benim hayatımın anlamıydı; en güvenli limanımdı. Artık benim için değişmeyeceğini anladığımda bitirmeye karar verdim. İçimde bazı şeyler koptu. Fakat ayrıldıktan sonra bana değiştiğini göstermeye, ilişkimiz için fedakârlıklar yapacağını anlatan mesajlar yazmaya başladı. Onun değiştiğine inanmak istiyorum ama güvenim kalmadı. Ne yapacağımı bilmiyorum. Onu hâlâ çok seviyorum, ilk günkü gibi ama kalbim çok kırık ve bu yüzden hep öfkeyle hareket ediyorum. Şu an hayatımda hayalim olan bir işte çalışıyorum ama haftalardır işe bile gidemiyorum. Evden çalışacağımı söylüyorum yöneticime. Kafamı toplayıp işime bile bakamıyorum, odaklanamıyorum. Sanki bir boşluktayım gibi. Bazı günler yataktan bile çıkamıyorum, su bile içemiyorum. Sanki nefesimi ve ruhumu onunla birlikte kaybettim. O benim ilk aşkım ve belki de kurduğum bağdan ötürü son olacak gibi hissediyorum. İlişkimize yeni bir şans vermek istiyorum ama aynı zamanda uzak mesafedeyiz. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum, korkunç bir çıkmazın içerisindeyim. Onu çok özlüyorum. Her şeyimi kaybetmişim gibi hissediyorum. Nefes alırken bile kalbimde bir ağırlık hissediyorum. Aynı zamanda ailem ve arkadaşlarım da bana kızıyor; benim için yapmadığı şeyler yüzünden onun bana bir eş olamayacağını düşünüyorlar, değişmediği sürece. Ne yapacağımı bilmiyorum, kendimi çok yalnız ve savunmasız hissediyorum.

nurc