Psikoloji Kategorisi

İnsanlarla o dengeyi sağlayamıyorum

Merhaba buna sebep ben miyim bilmiyorum. İlişki içerisinde olduğum bir arkadaş grubum vardı. Benim çok sessiz olmam bazı olaylarda ara bulucu olmaya çalışmam vs çok yanlış anlaşıldı ve benim iletişim bilmemem olarak yorumlandı. Ben ortamlarda kendisini çok öne atmayan savunmayan biriyim evet ama damarıma basıldığında çok şeyi de siler atarım. En yakın arkadaşım kendini çok özgüvenli diye ispat etmek için beni bir olayda öne attı ve ne yapacağımı şaşırdım özür diledim suçum bile yoktu. Onun tüm sırlarını bilmeme rağmen kimseye anlatmamıştım. Onlardan öğrendiklerini benim üzerimde demiyorlardı. İşlerini alttan alta yürütüyorlar seni konuşturup alacağını alıyorlar herkesle arasını iyi tutup olayları senin üzerine bırakıyorlar. Kendilerini her olaydan sıyırıyorlardı. Ben ilişki yaşadığımda kötü çok şey olmuştu bizim arkadaşlıklarımız bozulmasın diyerek hiç bir şeye karışmıyoruz diyip arkamdan konuşuyorlardı. olan bana oluyordu. Ben tahammülü bırakıp onlara onlar gibi cevap vermeye başladığımda kötü ilan edildim. O kız o kadar sinsi biriydi ki kendimi açıklayamıyordum her buluşmamızda benim onları sevmediğimi işte yaşanan şeyleri bilerek yaptığımı vs böyle işliyordu arkadaşımı kendimi açıklamaktan yoruldum en son tamamen çıkardım hayatımdan onları. Ben olduğum gibiydim böyle oluşum onlara sürekli bir çıkar çatışması var gibi yansıtılıyordu. Laf sokarak alttan alta işleyerek benim yaptıklarımı kendilerini daha üste çıkararak gösterip beni kötüleyerek dışladılar. Aynılarını yaptım onlara zorunda kaldım daha doğrusu.

Nasıl daha sosyal olabilirim

Dışarda arkadaş ortamında sessiz etiketinden kurtulmak istiyorum bilmiyorum belki beni bu konuda rahatsız eden şey gercekten öyle olmadığımı düşündüğüm için veya aile ortamında öyle olmadığım içindir sosyal ortamlarda bulunduğum zaman ise yeri geldiğinde konuşurum bu konuda düşünmelerin sebebi özgüvenim veya enerjimde olabilir özgüven konusunda ise orta derecede oldugumu düşünüyorum bilmiyorum sebebini ama bu konuda böyle görünmek istemiyorum artık bu sorunu nasıl çözebilirim neler yapabilirim

kendimi üzen bir olayda neden fazla sinirleniyorum

genelde ilişkilerimde ani cevaplar verip sinirle hareket edebiliyorum,ben haklı olsam bile sinir yüzünden ilişkilerim bitme raddesine geliyor. Hayatımda üzücü hoşlanmadığım bişey olduğunda sinirlerime hakim olamıyorum ne kadar çabalasamda bi zaman sonra tekrar aynı oluyor. Bende istemiyorum boyle olmasını söyledikten sonra her şey daha zorlaşıyor zaten ama dediklerim yüzünden artık geçmiş oluyor. ne yapıcam bu durumda uzun uzun her şeyi ne yapmam gerektiğini açıklayın lutfen.

Kendimi sürekli çevremle kıyaslıyorum

Kendimi sürekli çevremle kıyaslıyorum. İş arayışı sürecindeyim kendimi çok başarısız hissediyorum ve kendimi hiçbi şey gibi hissediyorum. Arkadaşlarımın hayatında pozitif bir şey olduğunda onlar adına sevinemeden neden bana olmadı diye düşünüyorum. Kendimi bu yüzden de çok suçlu hissediyorum onlara seviniyorum, iyi olmalarını da istiyorum ama bana da pozitif bir şeyler olsun istiyorum. Onlar iyi olsun ama ben de iyi olayım istiyorum. Benim hayatımda olumlu bir gelişme olmadıkça buluşmalara gidesim de gelmiyor ve kendimi yanlızlaştırıp bu ruh halinden çıkamıyorum. Kendimi kıyaslamayı bırakmak istiyorum ama kendime hakim olamıyorum bir anda kendimi çok aşağılık ve yetersiz hissederken buluyorum. Kendi kendimi çok mutsuz ediyorum.

GERÇEK OLMA ÇABASIYLA MÜCADELE

Son dönemde kendimde fark ettiğim bir durum var ve bunu anlamlandırmak istiyorum. İçimde ‘gerçek olma, kendim gibi davranma’ konusunda güçlü bir hassasiyet var. İnsanlarla iletişimde ya da sosyal ortamlarda kendimi olduğum gibi değil, daha kontrollü ve filtreli bir şekilde ifade ettiğimi fark ediyorum. Bu durum bende zaman zaman ‘gerçek ben değilim’ gibi bir sorgulama yaratıyor. Bunun yanında eleştiri veya yorum aldığımda, özellikle ‘değişmişsin’ gibi ifadeler duyduğumda bunu kişisel olarak fazla içselleştiriyorum. Dışarıdan küçük bir yorum bile bende ‘yanlış mı yapıyorum, kendimi mi kaybediyorum’ düşüncesini tetikliyor. Bu da içimde gerçekliğimi koruma ve ‘ben kimim’ hissini sürekli kontrol etme ihtiyacı yaratıyor. Ayrıca kendimi sürekli gözlemleyen bir yapım var. Nasıl göründüğüm, nasıl algılandığım ve ne kadar ‘ben’ olduğum üzerine çok düşünüyorum. Bu düşünme hali bazen doğal akışımı bozuyor ve daha kasılmış bir şekilde davranmama neden oluyor. Bunun bir kimlik hassasiyeti mi, sosyal kaygı mı, yoksa başka bir bilişsel döngü mü olduğunu anlamak istiyorum. En önemlisi de bu ‘gerçek olma’ baskısını daha sağlıklı ve rahat bir hale nasıl getirebileceğimi öğrenmek istiyorum.

Sağlık anksiyetesi yaşıyorum ve bunalmış hissediyorum?

Merhabalar. yaklaşık 1 haftadır daha önce yaşamadığım baş dönmesi yaşıyorum. ve normal hayatımı altüst etti. Okula bile gidemez oldum korkudan. Yürüyünce bir şey olucak bayılacak gibi hissediyorum. kbb ye gittim ve kulakta sorun olmadığını söylediler. nörolojiye gidebilirsin dediler ve ben korkuyorum. Yani her gün araştırıyorum ya kötü bir şey varsa diye. Bu yüzden de doktora gitmeye çekiniyorum. Kötü bir şey duymak istemiyorum. Her gün çok detaylı kendimi takip ediyorum ve midem bulandığında kafam ağrıdığında yine başım döndüğünde ekstra korkuya kapılıp bütün yaşam enerjim çekiliyor. Bu durum beni bitiriyor ve ağlamak istiyorum. yardıma ihtiyacım var. Yalnız kalmaya korkar oldum. Umarım doğru anlatabilmişimdir. Şimdiden ilgilendiğiniz için teşekkür ediyorum.

Yeniden başlamak ama geçmiş korkusu

Merhaba ben uzun psikoloji okumalarım sonucu kendimle alakalı farkındalık edindim. Ben geçmiş ilişkimden dolayı kabul edilmeyeceğim ve kaygılarım dolayısıyla ve ona sebep olan başarısızlık sosyal anksiyete kendini ifade edememe başarısızlık şeklinde zincirleme gelişmişti mide bulantılarım. Sorunlarımı öteleyip başkasını unutamamış birinin yarasını sardım ne yaparsa yapsın affettim kısacası. Gizli bir fedakarlık şemasına girdim ve kendi yaralarımı bırakıp kabul edilme sevilme uğruna yapmışım bilinçli değil tabi ki sorgulayarak öğrendim. Ama kendimin de nasıl bir hayat yaşamak istediğini bilmiyordum. Bir yandan da onun hayatı doluluğu sosyal çevresi beni içine çekmişti. Kendi kuramadığım hayatın içine onunla girmiştim ama tabi uyumsuzluklar çoktu. Bir şeylerin yanlış gittiğini fark ederek ayrıldık ama ben takılı kaldım. O kişiler çok sorguladı dönmeyişimi evdeydim kaygılarım geçmiyordu. Dönmeyip bir kurtarıcı mı beklediğimi baba parası yendiğimi kısacası baştan beri ona yaptığım her şeyin bir taktik olduğunu sorgulamaya girdiler. Hepsini hayatımdan çıkardım. Sessizliğe ve kendimi bulmaya ihtiyaç duydum. Peki ben neydim kimdim her şeyi unuttum yeniden başlasam pranga gibi tüm yaşanmışlıklarım benimle mi gelecek. Ben çocuk ve evlenmek istemiyorum. Aklımdan hep şu geçiyor o zaman annemler ölürse ben yalnız kalacağım çünkü her çevre kendinden olmayanı kabul etmiyor sohbetler bile onun üzerine kimsenin bireysel hayali yok. Arkadaş bulmak için bile bir şey olmak lazım bu hayatta.

kaybolmuşluk mu yabancılaşma mı?

merhaba iki farklı hayat yaşıyorum şu an, ailemden bir tek babamın bilmediği açık olduğum ve iş hayatımdaki herkesin beni öyle bildiği bir ben var bir de babamın bildiği kapalı bir ben. İşim yoğun olduğu için çok düşünmeye fırsatım olmuyor ama işim henüz yokken babam böyle bir şey yaparsın beni silersin dediği için kendimi geri çektim ve bir anda tüm hislerimi kaybettim o an normalde de hissetmesi zor biriyim o an o kadar güçlü yaşadım ki bu durumu bir an kendimden korktum. Şimdi yoğunum dedim ya çok vaktim yok aramaya sormaya geçen aradı beni, arada ara sor falan diye sitem etti. tamam dedim ama bir yanım hala bir gün onunla konuşacağım ve beni silecek diye kendini geri çekiyor. Bu durumu da ben kaldırabiliyor muyum bilmiyorum. Şu an yaşadığım hayat değil kendim kendime yorgunluk veriyorum gibi. Yoruldum biraz. Soğuk duruyorum eskiden olan tüm neşem gitti. Gülmek külfet gibi çok nadir eğlenip zevk alıyorum, espri kabiliyetim de eskisi kadar iyi değil artık. Ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Bir de çok uzun bir yalnızlık içindeyim. Kalbime kimse dokunmuyor. Ben insanlıktan adım adım uzaklaşıyorum gibi hissediyorum. Birini hayatıma almak istiyorum ama o doğru insan yok, çıkmıyor karşıma. Ama artık sevilmemek de kalbime bir gölge gibi siniyor. ..

niye eksikmiş gibi hissediyorum

yoruldum herşeye koşmaktan herşeyi çabalamaktan sevgilimden ilgi zaman bekliyorum veya bi sorunumu bi sıkıntımı söylediğimde ilişki için veya genel olarak bana cıvıttın yine uzatma demesinden, ailem desen abim aşağı abim yukarı geziyolar öyle kısacası yoruldum herşeyden arkamda bi dağ bile yok yaslayacağım nasıl bu kadar ayakta durabiliyorum dersen yıkılacağım bi yer bile yok diyebilirim bıkmışlık yorulma hüzün kırılma ne ararsan var

Yalnızlık ve dışlanmak

Ama ben insanlara adım atıyorum ne biliyim günaydın nasılsın diyorum ama devamı gelmiyor bide kimse yanıma gelmiyor neredeyse hep ben gidiyorum. Sırf böyle konuşmak için uğraşmaya başlayınca bu seferde kendimden uzaklaştım bi yerden sonra konuşmak için konuşmaya başladım ve bu yüzden yoruldum beynim sohbet edemiyor konuşamıyorum cümlelerim mantıksızlaştı ya da ben öyle hissediyorum. Neden böyle nasıl kurtulucam. Hayatımda zorlanıyorum. Bıktım