PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
İlişkimi nasıl unuturum
Merhaba, yaklaşık 1 yıldır süren bir ilişkim vardı. Birbirimizi çok seviyorduk ama babam razı olmadığı için ilişkimizi bitirmek zorunda kaldık. Bugün vedalaştık ve ikimiz de sarılıp ağladık. Şu anda kalbim çok acıyor, sanki bir parçam kopmuş gibi hissediyorum ve bunu nasıl atlatacağımı bilmiyorum. Erkek arkadaşım da aynı şekilde hayattan bağını koparmış gibi . Bunun üstesinden nasıl geleceğim bilmiyorum onu görmek istiyorum bir daha göremeyeceğimi bilmek canımı yakıyor . Severken vazgeçmek zorunda kaldık . Hiç kavga etmedik her gün benimle güzel güzel konuşurdu arkadaşım gibiydi şimdi yapayalnız kalmış dalım kırılmış gibi hissediyorum
Gizli Kullanıcı
Vesveseliği nasıl yenebilirim
Okb ve vesvese hastalığım var aşamadığım. İstemediğim düşünceler sürekli beynimde dönüyor sanki biri konuşuyor benim adıma ama benim cümlelerim istediğim şeyler değil. Çok korkuyorum günaha girmekten içim içimi yiyor. Gün içerisinde her şeyi takıntı haline getirebiliyorum kurtulamıyorum istemediğim düşüncelerden. Anneyim bebeğime zarar gelir diye çok korkuyorum aşamıyorum. En mutlu olduğum anlarda bile içime bir sıkıntı üzüntü düşüyor aşamıyorum bir türlü. Mesela ibadetlerimi yaparken bile vesvese giriyor içime sanki yanlış yapıyorum tekrar tekrar abdest alıyorum.
Gizli KullanıcıBulunduğum durumu anlamlandıramıyorum
Merhaba ben içinde bulunduğum durumdan dolayı mağdur edebiyatı yapıyor gibi gözüküyorum ama gerçekten kendi elimden gelen her şeyi deniyorum. Bir ilişkim vardı uyumsuzduk başta çok fedakar oldum hatta tüm hataları affettim o da fedakar oldu bir konuda ama onun üzerine çok hata yaptı. Sonra gösterdiğim tavır yüzünden ayrıldı benden. Aradan zaman geçti göndermeli şeyler paylaştı ama ben kendime geldim ve eskisi gibi fedakar değildim hayatıma devam ettim başkası var sanıldı ortak arkadaşlar laf taşımaya başladı uyumsuzsunuz dendi ama şarkılı paylaşımlar devam etti. ben onu aradım doğru olan bu dedi fedakar olmadığım için ve tamam dedim kapattım. Arkadaşıma anlatmadım laf sokulmaya başlandı bende laf soktum sonra onun hakkında söylediğim ne varsa diğer tarafa anlattı. O kişi de benimle şarkılarla oradan dalga geçmeye başladı. Arkadaşımla aramız baya bir bozuldu. Uyumlu değiliz deniyor yoluma devam ediyorum bencil oluyorum rahatsız olduğum şeyleri anlatınca ego yapıyorum sanılıyor onlar da bana laf sokuyor gönderme yapıyor. Başkası var sanıyorlar. Artık açıklama bile yapmıyorum sürekli bu döngüdeyiz. Aşk mı mantık mı fedakarlık mı kendi yolunu sıfırdan seçmek mi bilmiyorum çok yoruldum. Anlattığım şeyler çarpıtılıyor artık anlatmıyorum da kendimi geri çektim. Kendi yoluma devam etmek istiyorum.
Gizli KullanıcıKendimi çıkmazda hissediyorum
Merhaba uzun süredir yaşadığım şeylerden sonra kendimi kaybolmuş hissediyorum. Yaşadığım bir ilişki vardı birbirimize uygun değildik ben fedakar oldum o da bir konuda fedakar oldu ama çok büyük hatalar yaptı. Ben onu hep affettim o dönem de işsizdim, evdeydim. Sonra ayrıldık. Ben hayatıma devam ettim. Baktım şarkılı göndermeler yapıyor ama hayatına devam ediyor. Ben de dönmeyeceğime dair şeyler paylaştım. O iyice sevdiğini söylemeye başladı ben dönmeyince başkası var sanıldı. Ben eski fedakarlıkları yapmak istemedim diye bencil oldum. Uyumlu değilsiniz dendi. Sonra baktım ki bu kişi oradan hala şarkı paylaşıyor onu aradım doğru olan bu dedi tamam dedim kapattım. Arkadaşıma anlatmadım bu durumu o da bana ayrı kuruldu laf sokmaya başladı ben de laf soktum. Gitti diğer tarafa her şeyi anlattı. Benimle şarkılardan dalga geçmeye başladı bu kişi. Ben çocuk düşünen biri değilim bunu belli ettim. Amacım işe başlamak olmuyorsa kendime yeni bir hayat kurmak sıfırdan 30 yaşındayım korkutucu geliyor. Ortak arkadaşlar laf taşıyordu kendi arkadaşımla bile aramı açtım. Sürekli aynı döngüdeyiz aşk mı mantık mı fedakarlık mı bu döngüdeyiz hep. Mağdur edebiyatı yaptığım sanılıyor ama durum bu. Hayat değiştiremediklerimizi kabul edip başımıza gelenleri yaşamak mıdır yoksa kendi yolunda devam etmek midir. Sıfırdan her şeyi yıkıp başlamak mıdır şu an vereceğiniz cevaplar benim dönüm noktam olacak
Gizli KullanıcıHayat enerjimi kaybettim ve bulamıyorum
Uzun süredir kendimi aşırı depresif ve mutsuz hissediyorum kimsenin bana hak ettiğim değeri verdiğini düşünmüyorum 6 ay önce toksik diyebileceğim bir ilişkiden ayrıldım başta bunun eksikliğini pek hissetmedim ama bugünlerde fazlasıyla hissetmeye başladım. Kendimi yarı yolda bırakılmış hissediyorum. Arkadaşlık ilişkilerimde kendimle ilgili çok detay veriyorum bu beni rahatsız hissettiriyor. Ölümden de korkmaya başladım çevremde çok insan öldü son zamanlarda iyi değilim. Eski ilişkimde hatalı tarafın karşısı olmasına rağmen hep özür dileyen ve çaba gösteren taraf ben oldum. Şu an benim için çabalamasını bekliyorum ama o hiçbir şey yapmıyor. Ben onun yerinde olsaydım gecemi gündüzüme katardım affetsin diye. Ama sanki ben suçluymuşum gibi pişmanlık duymaya başladım ayrılmak konusunda. Kendimi kimseye de açamıyorum her an ağlayacakmış gibiyim. İnsan içinde aşırı neşeliyim ama tek kalınca kötü hissediyorum. Geceleri düşünmekten uykuya 1-2 saat sonra dalıyorum. Ayrıca ilişkisel anlamda kendimi boşlukta hissediyorum.
Gizli KullanıcıYoğun ve kökleşmiş bir yalnızlık hissi
Başka insanların da yaşadığını görmek bu hissimi aman aman azaltmıyor, kendimi son derece izole hissediyorum. İzolasyon durumum gerçeklikten kopuk değil, bu durum yıllardır sürüyor. Bazen kendimden tiksiniyorum, bazense bir şey hissetmiyorum. Ne kendi başıma ne de sosyal ortamda artık bağ kuramıyorum ve geçmişte bağ kurduğum kişilerle olanlar da beni bu istekten alıkoyuyor. Yine de duygusal ihtiyacım var belli ki, hasret duyuyorum. Ama mevcut durumdan ötürü şu an insanlarla buluşmam ve sosyalleşmem imkansıza yakın. Zaten ben rastgele sosyalleşmeler aramıyorum, dedikoduyu ya da rastgele muhabbetleri genelde sevmiyorum. Bunları kibirden söylemiyorum, insanlarla bağ kurmuş ya da ait hissetmiyorum. Lakin hissedersem da bu beni çok korkutuyor geçmişte yaşadığım şeylerden ötürü. Gelecekte iyi bağlar edineceğime inanmıyorum, bırak romantik, sosyal açıdan umutsuz vaka oldum, 1-2 pişmanlığım aklımdan çıkmıyor. Nasıl dikkatsiz ve vahşi davranabildiğimi çözememekten dolayı sanırım. Bunları doğru dürüst konuşabileceğim ya da ortak noktada buluşabileceğim insanlar yok. Uzaklarda varsa bile sosyal becerilerimin facia olduğunu hatırlıyorum -gerçekten de öyle. Bu dediklerimi kendimi germek için söylemiyorum. Hep izoleydim,ne dost ne sevgili edinemedim hiç. Hepsi kısa süreli oldu ama gelin görün ki ben kısa süreli bağlar istemiyorum. Hali hazırdaki öz değersizlik hissim, mevcut durum, geçmiş yaşantılar hep birlikte birleşince hissedilecek bir duygudan çıkıp bedene yansıyor sadece. Baş ağrıları çekiyorum, göğsüm sıkışıyor yada başım dönüyor, çok anlamsız hissediyorum, boşuna bir şey için niye yıpratırsın ki kendini.
Gizli KullanıcıGeçmişte yaşadıgım olayları nasıl geride bırakabilirim?
Merhaba, ben 10 yıllık evliyim. Evliliğimizin ilk 8 yılına kadar problemlerimizi bir şekilde kapattık; aramıza bir soğukluk girmedi, ben de bunu hiç hissetmedim. Ama son iki yıldır eşimle aramda hissedilir bir şekilde bir soğukluk var. Ben evliliğimin ilk 8 yılına kadar ailesiyle gayet iyi, samimi biriydim. Ama evlendiğim ilk günden beri maddi manevi yapılan ve yapılmaya devam edilen haksızlıklara daha fazla tahammül edemedim. Bu yüzden kendi sınırımı ve mesafemi koydum. Eşim başlarda benim ailesine karşı koymuş olduğum bu sınırı çok önemsemedi ya da bana belli etmedi. İki yıl öncesine kadar benimle her konuda konuşan, dertleşen biriydi. Ama şimdi özellikle ailesiyle ilgili herhangi bir konuda bir şey söylesem bana karşı hemen bir kalkan oluşturuyor. Buna da hak veriyorum, “ailesidir” diyorum. Ama huyları çok değişti. Bana kolay kolay bağırmayan biriydi; şu an ise en basit konuda bile, yanımızda başkalarının olup olmaması önemli olmadan, beni azarlayabiliyor. Defalarca rahatsız olduğumu dile getirmeme rağmen bunu yapmaya devam ediyor. Kilo konusunda “şaka yapıyorum” diyerek dalga geçiyor. Artık beni kırmaktan kaçınmıyor; kıracağını bile bile birçok şey yapıyor. Sürekli beni manipüle etmeye çalışıyor, her şeyde beni suçlu görmeye ve bana suçlu olduğumu göstermeye çalışıyor. Ama tamamen böyle biri de değil. İnişli çıkışlı bir insan. Yardım eder, gezmekten kaçınmaz, mutlu etmeye çalışır. Bunları da yapıyor. Ama bana olan soğukluğunu hissettirmesi bende daha ağır basıyor. Özellikle başkalarının yanında beni küçük düşürmesi bende daha ağır basıyor. Bazen “boş ver, kendi hayatınla ve çocuklarınla vakit geçir, ilgilen, takma” diyorum. Ama hazmedemiyorum. İki yıl öncesini düşündükçe “Ben ailesiyle iyiyim diye mi beni seviyormuş?” diye düşünüyorum. Bu değişimini bir türlü bir şeye bağlayamıyorum. İş ortamlarının değiştiğini düşünüyorum, belki ona bağlıyorum. Ama bu sefer de “başka ortamlara girince, kendi kabuğundan çıkınca beni gözden çıkardı, bir nevi beni beğenmez oldu” diye düşünüyorum. Şu an her şeyimi eleştirme modunda. Ben artık onunla sohbet etmek de istemiyorum. Çünkü herhangi bir cümlemde mutlaka “saçma konuşuyorsun”, “boş konuşuyorsun”, “mantıklı konuşmuyorsun” gibi şeyler söylüyor. Bunları duymak istemediğim için de artık konuşmak istemiyorum. İçimdeki neşeyi kaybettiğimi hissediyorum ve gitgide sessizleşiyorum. Eşim de ben bu problemlerimi konuştuğumda benim aşırı derecede takıntılı olduğumu düşünüyor. Ona göre o bana o an nasıl davranmak isterse öyle davranacak, ama ben “boş ver” deyip takmayacağım. O bunu istiyor. Bu davranışlarının sebebini sorduğumda ise “bir anda oluyor” diyor. Ama ben farkındayım; onun bana karşı bir dolmuşluğu var. Her fırsatta, farkında olarak ya da olmadan, bunu benden çıkarmaya çalışıyor. Çünkü iki yıl öncesine kadar her istediğimi yapan, gayet saygılı biriydi. Bu dolmuşluğu nereden çıkartıyorum? Çünkü bu iki yıl içerisinde bana bir kere şu cümleyi kullandı: “Benim sana yaptıklarıma karşı sen şımarıyorsun. ”Ben zaten sevgisiz bir çocukluk geçirdim, sevgisiz bir ortamda büyüdüm. 17 yaşında evlendim. Eşimin bana karşı saygısı ve sevgisi beni çok etkilemişti. Ama bu değişimi beni gerçekten çok yıprattı. Gerçekten de anormal bir şekilde takıntılı bir hale getirdi.
Gizli KullanıcıYeniden başlamak için çok yorgunum
Merhaba ben yanlış arkadaşgrubu/sevgili ilişkisindeymişim. Bunu geri çekilip izleyince fark ettim. Yalnızlık/alışkanlık bu insanlara uyum sağlamam affedici olmam sessiz içe kapanık olmam yüzünden. Erkek arkadaşım başta beni yarabandı olarak kullandı ben çok affedici fedakar oldum. Benden o ayrıldı. Uzun süre izledim sevgime yenik düştüm o da göndermeler yaptı ben hayatıma devam ettim çünkü arka planda o da devam ettigörüyordum. Onu aradım doğru olan bu dedi. bunu arkadaşıma anlatmadım. konuşulsun istemedim. arkadaşım bunu öğrenince beni kötü göstermek için her şeyi yaptı. ona içimi açtım benim hassas noktalarımdan beni vurmaya bunlar üzerinden kendini yüceltmeye başladı. o insanın zamanında bana yaşattıklarını unutup bu sefer aynı fedakarlıkları yapmadım dönmedim diye altındabaşka şeyler aramaya başladılar birini yedekte bekletiyorum sandılar ben bu arkadaşımın her şeyini bilirim yanında olmuştum. Bu yaşananlar benim psikolojimi mahvetti. Eve kapandım kimseyle görüşmedim 2 sene şimdi başkası var sandılar. Ben gerçekten yalnızım. Kinci oldum kıskanç oldum bencil oldum bukalemun oldum. Kısacası bu grupta onların huyuna gitmeyince onları aynalayınca her şey oldum. Hayatımı didikleyip altında bir şeyler arıyorlar. Yeniden başlamaktan çok korkuyorum ben hayatı yaşamayı öğrenemedim her şeyden çok uzak kaldım. Yalnızım diye hemen insanlara tutunuyorum içimi açıyorum. O gruba dönmeyeceğim haksız olan ben bile olsam ilerde pişman olan ben olsam bile dönmeyeceğim yeniden hayatı nasıl severim
Gizli KullanıcıÜcretsiz iyi bir psikolog desteğini nerden alabilrim
Merhaba, eşim kumar yüzünden intihar etti. Ben bununla baş edemiyorum. Onun için elimden geleni yapamadığımı düşünüyorum. Onun çaresizce bu yolu seçmesi onun kendini öldürdüğü gerçeğiyle başedemiyorum. Beni kimsenin anlayamadığını düşünüyorum. Maddi imkanım yok işsiz de kaldım. Nerden destek alabilirim gerçekten bana kim yardım edebilir ya da edebilir mi ondan da emin değilim artık. Çok kötüyüm. Yardım arıyorum. Belki bi çözüm bulabilirim diye şansımı denemek istedim.
Gizli Kullanıcımakyaj yapamama sorunu
merhaba. ben 35 yaşında bir kızım. her türlü makyaj malzemem olmasına rağmen makyaj yapamıyorum. sürekli yeni malzemeler alıyorum ama bir gün kullanıyorum ertesi gün unutuyorum. evden dışarı çıkarken bu arkadaş buluşması için de geçerli iş için de. ailemle yaşıyorum ama onlar bu duruma karşı tepkisiz. ben çok takıyorum, bakımlı olmak istiyorum. doğal güzel olmak istemiyorum. makyaj bana iyi hissettiriyor. bu alışkanlığı nasıl kazanabilirim? internette gördüğüm makyaj videoları daha çok moralimi bozuyor. çünkü makyajlı kadınları çok beğeniyorum.
Gizli Kullanıcı
