PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Yakışıklı hemcins görünce moralim bozuluyor
Kendimi çok çirkin hissediyorum kendimi bildim bileli böyle düşünüyorum. Bana çok çirkin olduğumu da yakışıklı olduğumu da iddia eden kızlar ve erkekler oldu flört vs romantik ilişkim de oldu ama ben yine de kendimi yetersiz hissediyorum çünkü yüzümü çok beğenmiyorum ayrıca kısa boylu ve cılızım yakışıklı erkek görünce çok kıskanıyorum ben niye öyle değilim diyorum öyleleri varken kim beni tercih etsin diye düşünüyorum bu da moralimi bozuyor. Gerçeklik payı var aslında düşündüğüm şeyin ama bu durumu atlatmasam da nasıl moralimi bozmadan kanıksarım merak ediyorum
Moralimyok
Kendimden nefret ediyorum neden?
Kendimden nefret ediyorum ailem yüzünden baskıcı olmaları herseyde benim suçlanmam zoruma gidiyor artık kendi hayatımdan endişe ediyorum bi gelecek düşünemiyorum kaygılanıyorum kafam çok karışık yani o kadar çok şey anlatmak istiyorum ki size karşı ailem beni hep karanlığa terk ediyor çocukluk travmalarım aklıma gelıyo uyuyamıyorum geceleri gecer sanıyorum canım daha çok yanıyo kafam çok karışık yardım et bana lütfen
Gizli KullanıcıKendime nasıl odaklanabilirim
merhaba. ben saglıkcıyım. Dehb li nazik ve çok güzel bir kadınım. Fakat çocuklugumdan beri annem ve başka kadınlar tarafından zorbalandım,kırıldım. Özellikle otoriter figürler olan kadınlardı bunlar. İşin tuhaf tarafı okulda iş yerinde sürekli bazı kadınlar tarafından hedef seçilip mobbinge maruz kalıyorum ve kendimi savunamıyorum. Yeni bir iş yerine başladım baskın bir kadın arkadaşım var henüz yeni tanışıyoruz,ben ondan çekiniyorum ve onun yanında özgüvenim düşüyor. Sessizleşiyorum. Sonra kendime çok kızıyorum neden böyle ezik oldun diye. Travmalarım tetikleniyor. Kafamda sürekli bu travma var hayatıma odaklanamıyorum. Kadınlar beni sevecek mi onaylayacak mı diye. Bu saçma düşüncelerden çok sıkıldım artık. 27 yasındayım,çok zeki biriyim fakat bu tarz düşüncelerden kendimi geliştiremiyorum. Nasıl kendime odaklanabilirim,kendimi sevebilirim ve kadınların beni onaylamasından ve sevmesini umursamayabilirim. Tesekkürler.
Gizli KullanıcıSürekli olarak kötü ihtimalleri, olumsuzlukları, yapamadığımı düşünmeyi nasıl bırakabilirim?
Konservatuvar tiyatro sınavı hazırlığı sürecindeyim. Sürekli yapamıyorum, ya olmazsa, kazanamazsam ne olacak gibi düşüncelerden, sıkıntıdan, mutsuzluktan nasıl kurtulabilirim? Nasıl ağırlıklı olarak olumlu düşünebilirim, mutlu hissedebilirim? Nasıl bu düşüncelerde boğulmadan anda kalabilirim? Sürekli stresli,kaygılı,gergin,endişeli olmaktan, kafamın sürekli başka düşüncelere odaklanmasından, anda kalamamaktan yoruldum. Bunalmış, sıkkın, yorgun hissediyorum. Sınavıma 1 ay kaldı ve kazanmak istiyorum, bu düşüncelerden, hislerden kurtulmak istiyorum. Bir de yapamadığım için ağlıyorum.
Gizli KullanıcıArkadaşlık ve gelecek konuları
Merhaba ben uzun dönem kaygılarım yüzünden depresyona girmiştim ve çok fazla çevrem yoktu. Bir ilişki yaşadım ve o grupta yerimin olmadığını en yakınım dediğim her şeyinde yanında olduğum tüm sırlarını sakladığım insan grupta benim her hareketimi dedikodu malzemesi haline getirdi eski erkek arkadaşım beni yara bandı olarak kullandı ben de onu defalarca salak gibi affettim. Baskın olan evliliğini çekip çeviren sözünü dinletmeyi beceren sesi çıkan taraf olmak o grupta övülüyordu çünkü ben pasif biriydim benim pasifliğimde sessizliğimde bu grupta çok başka algılanıyordu yakın arkadaşım da bu özelliklerini ön plana çıkarmak için benim üzerimden ilişkisi üzerinden onlara bunu göstermeye çalışıyordu. Ben çok saf kaldım onların yanında. Arkamdan konuşuyorlardı bende salak gibi hep arkadaşımın yanında olmuşum herşeyde. Bu olan bitenlerden sonra kendime geldim. Baktım ki ben hepsine koşup gitmişim arkadaşım yok diye ama onlar gemisini yürütmüş. İnsanlar benden faydalanıyordu ben sessiz bir köşede pasif kaldığım kendimi savunmadığım için beni her kalıba sokuyorlardı. Yanımda gibi gözüküp yanımda bile değillerdi. Onlar öyle biri değillerdir dediğim kim varsa iyi niyetimi defalarca suistimal edip benimle dalga geçtiler. Kendi aralarındaki ilişki bozulmasın diye akıllılık edip hiçbir şeye karışmışıyorlardı. Evet gerçekten de kendi gemileri güzel yürüyordu. Ama olan bana oldu. Yalnız kaldım. Ben insan seçemiyorum. Hiç bana uymayan ortamlarda kalıyorum. İnsanların beni sevdiğini nasıl anlarım
Gizli KullanıcıKafamda olumsuz şeyler kurup onlara inanıyorum ne yapmalıyım
Kafamda sürekli olumsuz şeyler kuruyorum herşey iyi giderken bile olumsuz şeyler düşünüp gerçekmiş gibi inanıyorum ve buda hayatımı olumsuz etkiliyor bazen kafamı susturamıyorum ve olumsuz şeyler sanki gerçekmiş gibi davranıyorum böyle olduğunda ise hayatımı durduyorum ve tüm gün uyuyorum panik atağım var ama kafamda kurma olayım başka bir boyutta sürekli olumsuz ve hayal dünyasında acaba psikolojik olarak bir hastalığım olabilirmi
Gizli KullanıcıDers çalışmaya başlayamamak ve arkadaşlık ilişkileri
Merhaba 19 yaşındayım ve yks sınavına ikinci defa giricem 1 kez mezuna kaldım ve çok çalışmamıstım ikinci defa giricem ama ders çalışmaya bir türlü başlayamadım çalışmak istiyorum ama masa başına geçince her hangi bir dersle alakalı konu anlatım videosu açıyorum ama çok çabuk sıkılıyorum ve videoyu izleyemiyorum ve dikkatim dağılıyor sınavı bu sene kazanmam lazım ve psikolog olmak istiyorum bir türlü başlayamadım çok bir vaktim kalmadı kazanmak zorundayım odaklanma sorununu ve çok çabuk sıkılma durumunu nasıl yenebilirim. Arkadaşlık ilişkilerinde çok değer veren taraf ben oluyorum çok Sevgi gösteren taraf ben oluyorum ama karşı taraftan bu sevgiyi alamıyorum karşı taraf beni seviyorsa eğer bu sevgiyi hissettirmesini istiyorum, asosyal biriyim özgüven eksikliği yaşıyorum diyolog kuramıyorum aklıma konuşucak konu gelmiyor sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum ve çok çekingen bir insanım tanışmak istediğim insanların yanına çekindiğim için gidemiyorum ve sohbet nasıl başlatılır bilmediğim için gidip tanışamıyorum bu yüzden kendimi çok yalnız hissediyorum konuşucak arkadaşım yok denicek kadar az 2 tane arkadaşım var ve bu arkadaşlarımın beni sevdiklerini zannetmiyorum bir arkadaşım mesajlara uzun süre bakmıyor diğer arkadaşım ise üniversiteye gidiyor ve sınavlara çalıştığını söylüyor bu yüzden bakamıyorum diyor ve bakıcam diyip bakmayı sürekli unutuyor bu dedikleri bence bir bahane yeni arkadaşlar edindi ve beni unuttu gibi hissediyorum ben yazmazsam hiç yazmaz bu 2 arkadaşım beni umursamıyorlar Rus sanal arkadaşım yogun bir hayatı olduğunu söylüyor ve işe gittiğini bu yüzden bakmadığını söylüyor ama bilerek bakmadığını düşünüyorum değer veren insan her türlü her koşul da yazardı değer verdiği insana, sevilmek istiyorum ilk başta kendimi sevmek istiyorum ama kendimden nefret ediyorum dış görünüşümü sevmiyorum kilom yüzünden dışarıya çıkamıyorum bu anlattığım durumları nasıl yenicem bilmiyorum ve son olarak şunu söylemek istiyorum anlattığım 2 yakın arkadaşımı hayatımdan çıkarmak istiyorum ama biriyle 5 yıl diğeriyle 4 yıl arkadaşlıgım var ama silemiyorum onları hayatımdan çıkaramıyorum çıkarırsam yalnız kalıcam konuşucak kimsem yok bu arkadaşlarımı silersem yalnızlıktan psikolojim bozulucak kendimi hiç iyi hissetmiyorum psikolojimi iyi hissetmiyorum yalnızlıktan kafayı yiyicem yakın arkadaşım dediğim 2 arkadaşımın yakın arkadaşı bile değilim onların gözünde, dostum diyebilicegim kimse yok dertleşicegim kimse yok. kendimi çok sevmek istiyorum kendimle barışık olmak istiyorum belki kendimi seversem kendime yeterim diye düşünüyorum ama nasıl kendimi severim bilmiyorum artık kafayı yemek üzereyim bu yalnızlık hissinden dolayı yardımcı olursanız çok sevinirim
Gizli KullanıcıDuygusal boşluk
Merhabalar 41 yaşındayım 7 yıl önce bir evlilik yaptım ve eski eşim uzun süredir hayatımda olan biriydi evliliğimizin 3. ayı hamile olduğumu öğrendim ama anneliğe hazır değildim ve buna sevinemedim bile 7 aylık hamile iken eski eşimin uykusunda sevgilisinin adını sayıkladığını duydum ve o gün aldatıldığımı öğrendim benim için ilk yıkım o gün başladı sonra çocuğumuz doğdu ve 3 ay sonra eski eşim istediğim hayat bu değil dedi ve gittiBana sormamıştı benim istediğim hayat bu mu diye tek başıma küçücük bir çocukla hayatta kalma moduna geçtim içimde büyük bir öfke ve hayal kırıklığıyla annelik yapmaya çalıştım ve elimden gelinin en iyisini yaptım Oğlum biraz büyüdükten sonra terapi ve ilaç desteğine başladım şimdi daha iyi gibiyim ama artık duygularım yok gibi yani duygularımı hissedemiyorum içimde bir boşluk varEn kırıldığım ise oğlum babasıyla bağ kurdu ama benimle kaygılı bir bağı var onu çok seviyorum ama duygularımı hissedemediğim için ona duygusal aktarım yapamıyorum ve kendimi bu konuda suçlu hissediyorum
Gizli Kullanıcı2senedir hastalıklarla uğraşıyorum. Ve artık katlanamıyorum.
Troid hastasıyım insülin direncim var 2sene önce kolum kırıldı sinir hasarı kaldı 2 senede 6 kere sinir işlemi bir kere göğüs cerrahisiyle sinirlerim yakıldı tek taraflı ter bezim alındı şimdi bir ameliyat kararı almam lazım ve bu süreç aşırı yıprattı çok yoruldum bunaldım evden çıkamıyorum ayrıca ilacı kullanıyorum nasıl baş edicem bilmiyorum artık katlanamıyorum ağır ilaçlar kullanıyorum kendimi iyi hissetmiyorum sanki çöküş yaşıyorum. Hayatımın en psikolojik zor zamanını yaşıyorum hersey üstüme geliyor herkes bişey diyor
Gizli KullanıcıŞu sıralar kafam çok karmaşık
Uzak mesafe ilişkim var 1 senede 2 defa buluştuk 2. buluşmamızda 4 gün vakit geçirdik kendi şehrime geri döndüğümde duygusal çöküş yaşadım zaten hazırlık senesinde olduğum için haftanın 2 günü okul her gün 10 saat telefon 1 aydır her gün özlemden ağlıyorum şuan biraz ondan uzak hissediyorum hissiz gibiyim herkese karşı sanki bir daha onunla mutlu olamam gibi onu çok seviyorum zamana mı bırakmalıyım
Gizli Kullanıcı
