PsikolojiKategorisi
Zihinsel ve duygusal olarak kendini daha iyi hissetmek bazen küçük farkındalıklarla mümkün. Duygularını anlamak, iç dünyanı keşfetmek ve kendine biraz alan tanımak istiyorsan doğru yerdesin.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Hayatım da hiç bir şey yolunda gitmeyecekmiş gibi hissediyorum
Merhaba 19 yaşındayım ve hayatımda hiç bir şey Yolunda gitmeyecekmiş gibi hissediyorum hayatımdan keyif almıyorum ve mutsuzum sürekli negatif düşünüyorum hayallerim var ama bu hayallerim olmiyicakmış gibi hissediyorum hep hayatım kötü gidicek gibi hissediyorum başarısız bir insan olmak istemiyorum ama çok tembel bir insanım yks sınavına çalışmam lazım ama ben hala hiç bir şey yapamadım ders başına oturunca odaklanamıyorum ve çok çabuk sıkılıyorum bu durumu nasıl yenebilirim ilkokuldan beridir derslerim hep kötüydü lise de sınıfta kaldım ders çalışmazdım bazen okumada güçlük çekerdim kitap okumadığım için hayatım da 1 kitap bile bitirdiğimi hatırlamıyorum ders çalışsam da anlamazdım kendimi sürekli böyle söylediğim için derslerde başarısız olurdum hocalarıma yalan söylemek zorunda kaldım beni 10. sınıfta geçirsinler diye İngilizce hocam sayesin de sınıfı geçtim ve onunla konuştuğum da çalışsam da yapamıyorum derdim oda bana tam hatırlamıyorum ama psikiyatriye yönlendirmişti bir kaç test söylemişti bana onları gidip yaptırmanı öneriyorum demişti bana ve hocamın öyle demesiyle de çok geriden gelen bir insanım sonradan anlayan bir insan olarak kendimi gördüm ve ama böyle olmadığımı biliyorum bu düşünce bazen aklıma geldikçe kendimi kötü hissediyorum bu durum beni çok rahatsız ediyor bu düşünceyi hatırlamamak için ne yapmalıyım bir de odaklanamıyorum ders çalışırken ve video açarken bu sevdiğim türde dizi izlerken konu anlatım videosu yada şarkı klibi izlemek bu gibi durumlarda çok çabuk sıkılıp videoyu kapatıyorum bu durumu nasıl yenebilirim ders konusun da çok rahatsız ediyor bu durum beni son olarak şunu söylemek istiyorum ilkokuldan beridir bu yaşıma kadar özgüven eksikliği, asosyallik, diyalog kuramamak, kendimi sevmemek, depresyon, anksiyete aşırı yalnızlık hissi bu durumları çok yaşadım ve arkadaş edinemedim hep sessiz bir insan oldum asosyal özgüvensiz bir insan oldum arkadaşlarım oldu ama karşı tarafa gösterdiğim sevgiyi alamadığım için kullanıldığım için diyologumu kestim ve yalnız kaldım 2 tane yakın arkadaşım dediğim insanlar var ama onlar tarafından da sevildiğimi hissetmediğim için onlarla pek konuşmamayı tercih ediyorum yani kısacası çok yalnız hissediyorum lise bitti ve ben 1 kere mezuna kaldım ikinci defa hazırlanmaya çalışıyorum ama hala bir şey yapamadığım için çok korkuyorum meslegim olmaz diye psikolog olmak istiyorum ve bu anlattığım durumları yenmem lazım psikolog olabilmek için diye düşünüyorum ve bu yaşadığım kötü durumlar yüzünden hayatım hep aynı gidicek mutlu olamiyicam gibi hissediyorum mutlu olmak ve kendimi sevmek istiyorum hayatımı yaşamak istiyorum ama bir türlü bu durumları yenemedim psikiyatriye gittim bu durumları yenmek için ama ne kadar gitsem de faydasını görmedim psikologa 3 defa gittim psikologumu da seviyorum ama faydasını gördüğümü düşünmüyorum lütfen bana yardım edin şimdiden teşekkürler.
Gizli Kullanıcı
Verdiğim Karar Onu Olumlu Etkiler Mi?Bu Süreçte Ne Yapmalıyım?
E ile 5 aydır süren ilişkimizde, aramızda çok özel bir bağ vardı. Bana karşı her zaman çok anlayışlı, şefkatli davrandı normalde kimseye açamadığı iç dünyasını bana çok kolayca açabilir güvenirdi. Aramızdaki bu güven ortamı o kadar güçlüydü ki, beni ilk kez gerçekten kırıp üzdüğünde ve benim ağladığımı gördüğünde, kendi içindeki sorunları çözmek için terapiye gitmeye karar verdi. (Kaçıngan Bağlanan)Dün yaşadığımız son buluşma ise duygusal olarak çok sarsıcıydı çünkü en yüksek yakınlığı ve vedayı aynı anların içine sığdırdık. Dizime yatıp saçlarımı kokladığı, aramızdaki şefkatin en yoğun olduğu o anlarda bile içindeki o aşamadığı korkuların ve mesafelerin gölgesini hissettim. Onun bu 'yakınlıktan kaçma' ve ilgiyi zamana yayarak ilişkiyi belirsizliğe sürükleme ihtimalinin, beni her gün biraz daha tüketeceğini fark ettim. Bu yüzden, o şefkat dolu anın hemen ardından dürüst bir veda yapmaya karar verdim. Gelgitlerinin beni yorduğunu onu anladığımı çabalarını gördüğümü ona karşı hislerimin değişmediğini kızgın kırgın öfkeli olmadığımı onu suçlamadığımı söyledim. Ona hislerimi ve onun içindeki bu çatışmaları ne kadar iyi anladığımı anlatan çok derin bir mektup bıraktım. Yanına kendi yolculuğunda ona rehberlik edeceğine inandığım, önemli yerlerini çizdiğim psikolojik kitap ekledim. Ona karşı hiçbir öfke duymadan, sadece bu belirsizliğin içinde daha fazla kalamayacağımı belirterek kesin sınır çizdim yazsa bile cevap vermeyeceğimi söyleyip birbirimize veda ettik. Samimi bir veda.
Gizli KullanıcıSORUN GERÇEKTEN BENDE DEĞİL DİMİ?
Bakın, asla egolu değilim ama bazen öyle anlar oluyor ki en yakınımdan soğuyorum. Mesela iki örnek vereceğim: Ben 2. mezunluğa kaldım. Hukuk için çabalıyorum. Normalde özgüvenliyimdir ama insanın bazı konularda özgüvenli davranamaması normal değil mi? En yakın arkadaşlarımdan biri şu an üniversitede 2. sınıf. Geçen buluşmada bana çalışmalar nasıl gidiyor falan dedi. Ben de iyiyim, yorucu gidiyor, dedim. Canımı sıkan diyalog: A ben, B arkadaşım olsun. B) Denemelerde kaç net yapıyorsun? A) Bayadır girmiyorum. B) En son kaç yapmıştın? A) Netlerimi konuşmak veya söylemek istemiyorum, yani istediğim netlerde değilim. B) Bence söyleyebilmelisin, hem denemelerden kaçmazsın. A) Yani denemelerden kaçmamın sebebi söylemek veya söylemekle alakası yok; çok konu eksiğim var ve denemelere girip moralimin bozuk olmasını istemiyorum. B) Senin şu an her gün tyt yapman gerek. A) Dediğim gibi, yani insansın, anlıyorum; merak edebilirsin, ama yani aileme bile kimseye söylemiyorum. Olay sadece 1 deneme neti değil; benim 3. girişim olacak ve emeğimin karşılığını tam olarak alamamak,mezun psikolojisi hiç kolay değil; yani her yiğidin kabadayı olacağı bir şey de değil. Sen de beni anla. Böyle bir muhabbetti, yani gereksiz bir şey. 70 gün kaldı, annem görüşme diyor; belki 1 kere görüşürüm, max. Belki ileride silerim de hayatımdan en yakın arkadaşım dediğim insanlarla bile bir sınırım, duvarım vardır; çok seviyorum ama çok soğuyorum. Bazen valla bilmiyorum; şu 2,5 ay kimseyi umursayamam ama anlayamıyorum. Yani söylemek istemiyorum dedikten sonra neden sorunluymuşum gibi hissettirir ki? Vallahi haksızsam haksızsın deyip sağlıklı bir birey yok bence karşımda. Beni anla dedikten sonra sarılıyor gibi yaptım. Çok pişmanım.
Gizli KullanıcıNe yapmam gerekiyor?
İki yıllık birliktelik sonucu evlilik gibi bir düşüncem olmadığı halde partnerimin beni bu yola ikna edip nişan yaptıktan 4 ay sonra ona karşı yaptığım bazı hataları bahane ederek beni terk etmesi aslında onun evlilikten korkup kaçtığını kendine bile itiraf edememesi bu durumda ne yapmalıyım çok zor dönemlerden geçiyorum yaptığı bazı belirsiz davranışları var direkt iletişim yok sosyal medya üzerinden numara sil kaydet oyunu oynamaktan başka bir şey yapmıyor direkt iletişime geçmek yerine basit yolları seçiyor benimle evlenmek istemiyor ama hayatıma birini almamı da istemiyor ailesi beni yokluyor işe başladın mı? gibi şeyler sorarak çevremdekiler onun geri gelmeyeceğini söylüyor çünkü kendisi evlilik fikrini tamamen aklından çıkardığını iş kurmak istediğini söylemiş net olarak bitirmiş biri iyi veya kötü konuşmaz tamamen kendi hayatına odaklanır ama beni belirsizlik içerisinde bırakıyor ve bu durum benim canımı sıkıyor hayatıma devam edemiyorum ne zaman tamam bitti desem bir şeyini duyuyorum ve tekrar başa dönüyorum çok kötü hissediyorum iki yılımı verdiğim sevip değer verdiğim önemsediğim insanın bu kadar değişmesi beni üzüyor ya da tanımam gerektiği gibi gösterdi kendini onu halen daha seviyorum ne yapmalıyım her yerden engellememe rağmen aklım hep onda bu durumda ne yapabilirim yardımcı olur musunuz?
Gizli Kullanıcıbu kadar ince düşünmek ve bu kadar kırılıp darbe almak
hayatım boyunca herkese iyi oldum kimseyi incitmedim ama kendime hiç iyi olamadım çok üzüldüğüm şeyler oldu kırılınca kendimi hep uzun uzun anlattım biri benden gidince ağladım hep ağladım Oysaki benim ağlamam karşındakini yanımda tutmayacaktı. Ben bunun ağırlığında boğuldum ama hep aynısını yaptım omuzları yüksek aslında bir çok sorumluluk almış ama duygusal olarak hassas bir elif işte ne denir başka ki
Gizli KullanıcıNasıl acılarımı ve yaralarımı unutabilirim
Boşanmış ailenin çocuğuyum. Babamın yokluğu var ve şimdi de partner seçimim karmaşık. Ne yapabilirim? Bir konu olduğunda kendimi yeterince savunamıyorum ve hemen gözlerim doluyor ve ağlamaya başlıyorum. Partner seçimimde de eski sevgilimi unutamıyorum ve şimdiki sevgilim bana çok değer veriyor ama ben sevmiyorum. Güzel zaman geçiriyoruz ama sevgim artmıyor. Ayrılsam da yalnız kalırım diye korkuyorum. Kendim özgüvenim az ve içe kapanık biriyim.
Gizli KullanıcıTerapist seçimi nasıl olmalı
Uzun yıllardır birçok kişiyle terapi yaptım, halen sonuç alamıyorum. İsminin ne olduğu konusunda tam bir bilgim yok. Depresyon üzerine ilaçlar kullandım, MMPI testi yapıldı; önemli bir şey olmadığı söylendi, bir tanı yokmuş. Yani, her neyse, hâlâ içimde boşluk, anlamsızlık hissi var. Yıllardır çok yoruldum, kendimi yanlış mı ifade ediyorum artık bilmiyorum. Tutunacak bir dalım kalmadı, kafamda hiçbir konuyu halledemiyorum. Bazen kendimi kaybediyor gibi geliyor, birkaç kez dissosiyasyon yaşadım. Tıp okuyorum ve kelimelerin tam anlamıyla ne derslerimi geçebiliyorum ne de ders çalışabiliyorum. Hiçbir şey yolunda gitmiyor, yoruldum, ümidim kalmadı, bıktım.
Gizli KullanıcıPsikologumun seans sirasinda yaptiklarini nasil cozebilirim?
Merhaba, birkaç aydır terapi alıyorum. Görüşmeleri haftalıktan iki haftaya ve online olacak şekilde çevirdik. Seans sürem 50 dakika olarak anlaştık ama bazen süre dolmadan 40-45 dakika geçe bitiriyoruz. Gelen telefonları açıp konuşuyor ya da kargosunu almak için 2-3 dakikalık esler veriyor. Maddi olarak bunlardan rahatsızlık duyuyorum. Çünkü ücretler çok yüksek, parayı zor kazanıyorum. Üç haftada bire çekmeyi isteyeceğim. Çünkü nasıl bunları söylemeliyim bilmiyorum.
Gizli KullanıcıSınav kaygım var üstümde yks sınavı ve mezun psikolojisinden ailenin sürekli ev işi vermesi
Ben artık cok yoruldum ailemin sürekli ders calısmama engel olup ev işi vermesinden bıktım tiksindim bunların ev işiyle ve uşakla uğraşmaktan annem babam ablam ve kardeşlerim hepsi üstüme geliyo hiçbişekilde yardım edip destek olmuyor tam tersine köstek oldular artık soruyorum gün geçtikçe hepsinden herkesten herkesten sınana 70 gün kaldı netlerim bile artmıyor evde doğru düzgün bile çalışamıyorum sivilcelerim çoğaldı hep. .. kilo aldım cildim kötüleşti
Gizli KullanıcıRüyalarımda aynı kisiyle hep kavga ediyorum
Merhaba, aile bireylerimden biriyle pek anlaşamam. Aynı evde yaşıyoruz, ama kendisi narsisttir. Ben küçükken bana da çok zarar verdi; kıyaslamalar yapıp hakaretler ederdi. İletişim şekli çok kötüdür. Ama ben kendimi iyileştirmek üzerine yoğun bir çaba gösterdim, kendimi sevmeyi öğrendim, kendimi anlamayı ve geçmişi de kabullenip affettim. Ama biri var: sadece onu anlamak, empati kurmak istemiyorum; kabullenemiyorum da, affedemiyorum da ve bu bana o kadar zarar veriyor ki, şimdi kardeşime, başka bir çocuğa zarar veriyor, değersiz hissettiriyor ve kendi egosunu tatmin etmek için bir çocuğu kullanıyor. Bana artık zarar veremez. Ben artık kendimi koruyabiliyorum, çok güzel bir şekilde. Ama yaptıklarını görünce, duyunca aşırı sinir oluyorum. Gerçekten o kadar boş, değersiz hissettiriyor ki etrafındaki insanlara ve o insanlar benim sevdiğim insanlar, ama yapabileceğim bir şey yok. Kendisiyle konuşsam, anlamayacak, yani herhangi bir şey yapamıyorum; onu zaten değiştiremem. Ama zarar veriyorlar, bunları görünce çok sinirleniyorum ve her gün rüyalarımda onunla kavga ediyorum. Böyle söylemek istediklerimi, aklımdan geçenleri, her şeyi söylüyorum. Ama uyurken bile dinlenemiyorum. Öyle olunca, çok sevdiğim biri bana 'Savaştığın insana dönüşürsün' demişti. Ama ben nasıl savaşmayayım mı, yani susup duramıyorum, bırakacağımı bir; onun yaptıkları karşısında ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcı
