Psikoloji Kategorisi

Gerçek sorunlarım mı var yoksa yapay sorunlar ki yaratıyorum kendime?

Sorunlarım gerçekten sorun mu, sorun olduğunu düşündüğüm şeyler aslında benim mi abartmam bilemiyorum. Kafama taktığım şeyler, başka insanların sorunlarını hatırladıkça yapay geliyor. Sanki hayatımda herşey çok iyiymişte ben ilgi çekmek için sorun yaratıyormuş gibi geliyor. Hatta sunan bile abartiyormus gibi geliyor. İçimdeki sesler hep çelişkili. Hangisine inansam hangisine yonelsem karar veremiyorum. Hangisi gerçekten doğru anlayamıyorum. Beynim hep cikmaz sokakta sanki. Ne birisine soyleyebiliyorum ne de kendi başıma bunlarla baş edebiliyorum. Şimdiden teşekkürler

Kendimi son zamanlarda hiç iyi hissetmiyorum

Şöyle söyliyim uyku düzenin bozulmuş her şeyi çok çabuk üzülüyorum kendimi çok yorgun halsiz hayattan bıkmış hissediyorum Sanki böyle ne yapsam kimseye yaranamıyorum herkesin kalbini kırıyormuş gibi hissediyorum ve öyle düşündükçe kendimi üzüyorum ya da çok çabuk sinirleniyorum ya üzgün oluyorum ya sinirli ben de artık bir şey anlayamıyorum eski benden eser kalmamış tek bildiğim şey bu galiba mutlu olmak istiyorum insanların kalbini kırmamak kendimi üzmemek istiyorum ve biraz özgüvenli olmak çok isterdim

Kendimi, çevremdekileri sürekli tehlikedeymiş gibi hissediyorum

Yakın zamanda üst üste kayıplar yaşadım (babaannemi, dayımı kaybettim; kedimin hastalığı devam ediyor). Bu kayıplardan sonra özellikle geceleri yoğun kaygı ve endişe yaşamaya başladım. Geceleri: •Kalp çarpıntısı •Göğüs sıkışması •“Bana bir şey olacak” hissi •Ait değilmişim gibi hissetme •Kötü düşüncelerle boğuşma •Ağlama nöbetleri yaşıyorum. Bu durum hemen her gece tekrarlıyor. Işık açınca rahatlıyorum, kalp atışım zamanla düşüyor; yani ataklar gelip geçiyor, ama tekrar etmesi beni çok yoruyor. Bu süreçte: •Uyuyamıyorum •Ders çalışmakta ve odaklanmakta zorlanıyorum •önemli bir sınava hazırlanıyorum ve bu durum bende yetersizlik ve çaresizlik hissi yaratıyor •Gün içinde “harekete geçemiyorum” gibi hissediyorum Şu an yaşadığım şeyin: •delirme •kalp krizi •kontrol kaybı olmadığını biliyorum; ama yas + kaygı + uykusuzluk birleşimiyle sinir sistemim sürekli alarmda gibi. Destek almam gerektiğinin farkındayım fakat maddi imkânlarım sınırlı, bu yüzden çareyi burada arıyorum. En büyük ihtiyacım: •bu döngüyü anlamlandırmak •gece kaygısını azaltmak •yasımı güvenli bir alanda ele almak •yeniden odaklanabilmek ve işlevselliğimi geri kazanmak istiyorum. .

Aleynadyrr

Kendime iyi gelemiyorum

Merhaba ben çok fazla içe dönük oldum bu seferki bilinçli bir seçim oldu. Yaşadığım arkadaş ve sevgili olayları beni hayattan soğuttu. Kaygılı biriyim genelde mide bulantıları yaşarım. Çalışma hayatından uzaklaştım. Kendimi bir yere ait hissedemiyorum. Çevremde kimse kalmadı ve hep evdeyim. Eski erkek arkadaşım için büyük fedakarlıklar yapmıştım baştan bazı şeyleri kabul etmiştim ama bana karşı yaşattığı ağır şeyler ve sürekli onun hayatını yaşadığımız için tükendim. 2 sene ayrılık boyunca uzaktan paylaşımlar yaptı kurallarını kabul edip dönmemi istedi. Ama içim yansa da yapamadım. Çok sevmeme rağmen olmadı içimdeki o güç kayboldu. Sanki söz verip yarıda bırakan benmişim gibi oldu. Bana uzaktan göndermeler yaptı. benim yine fedakar olmamı bekledi çünkü başta bir şeyler kabul eden bendim. Hayattan vazgeçmiş gibiyim bu süreçte de bir arkadaşlığım sonlandı. Yas üzerine yas yaşadım bir türlü de toparlayamadım kendimi. Gerçeklik algımı ne seviyorum ben kimdim neydim hepsini kaybettim. Ard arda verilen yanlış kararlar yanlış kişiler ilişkiler beni tüketti. Beni tanımlayacak bir şey kalmadı her şeye yeniden başlamak için o kadar yorgunum ki motivasyon bulamıyorum. İçimde kalan hislerle yoluma devam etmek çok zor. İnsanlara yeniden içimi açmak çok zor. İçinde yine savrulmaktan korkuyorum. O sevgi göndermelerinden sonra fedakar olmadığım için kendimi suçlu hissediyorum. Sanki ben hayatımda büyük bir sevgiyi kaçırmışım gibi.

Anksiyetem var kendimi nasıl motive edebilirim

Anksiyetem var kendimi nasıl motive edebilirim Hiçbirşey yapasım yok çok mutsuz ve karamsarım çocuğumla ilgilenemiyorum ders yapamıyorum eski hayatıma nasıl geri döneceğim dönebilecek miyim emin değilim klişe cümleler beni etkilemiyor ilaca bugün başladım ne zaman fayda eder zamanla düzelecek diye kendimi motive ediyorum etmeye çalışıyorum ama içimde hep bi karamsarlık bi iş yapacak olursam içim tir tir titriyor neden bu titreme

Kpsszede

Kendimi iyi hissetirmek icin napmalıyım

Merhaba nasılsınız ? Umarim iyiisnizdir ben kendimi hep kötü hissediyorum kendimi güzel bulmuyorum özgüvensiz hissediyorum benim ne yapmam lazım bu durum icin cok mutsuz oluyorum mutsuz ediyor 1 saat iyiysem 1 saat kötü hissediyorum sanki bi kum saati cevirilmis gibi vakit dolunca kötü hissedicem o iyi hissettiğim an gidicek pasif hissediyorum biri bişey dese bile alınıyorum duygular gelir giderler ama bu duygu sanki yapışmıs belkide başa cıkmasını bilmiyorumdur :(

Albatros

Kendime yalan söylüyormuş ve yabancıymış gibi hissediyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum

Merhabalar 17 yaşındayım. Bir süredir kendime inanma konusunda sorun yaşıyorum. Kendi kendimi kandırıyormuş gibi hissediyorum. Duygularım ve düşüncelerimin bana ait olup olmadığını anlayamıyorum. Benim için benden çıkan her şey yalan gibi geliyor. Son zamanlarda çok uç noktalara savrulup duruyorum geçişler çok hızlı oluyor çelişkili fikirler arasında gidip geliyorum bazen çok umutlu oluyorum bazen hiç olmuyorum. Karamsar hissetmeye başladığımda pozitif anılarımın hiçbirini hatırlayamıyorum hatırlasam bile gerçek gelmiyorlar. Nasıl anlatmam gerektiğini tam bilemiyorum fakat şuan yazdıklarımın bile doğruluğundan emin değilim sanki yalan söylüyormuşum gibi geliyor. Diğer insanlara karşı çok kalın duvarlarım var ama o duvarlardan memnun değilim. Ortaya bir benlik koyamamış hissediyorum. Varlığımı biliyorum ama hissedemiyorum. Son zamanlarda stresim arttığında yeni bir his deneyimledim ve bu beni korkuttu. Donup kalıyorum . Dış sesler silikleşiyor. Tamamen içe dönmüş dışarıdan kopmuş gibi hissediyorum kafamı topladığımda vücudumu çözmek çok zor oluyor. Hareket edebileceğimi biliyorum ama hareket etme isteğini duyamıyorum zar zor isteği elde ettikten sonra bile hareket edemiyorum sanki yeterince isteyemiyormuşum gibi geliyor hareket etmek için gerçekten savaş veriyor gibi oluyorum. Herhangi bir uzvumu en ufak hareket ettirdiğimde tüm vücüdüm birden çözülüyor. Vücudum bana ait degilmiş gibi bir his. .. (kendimi anlatmakta çok zorlanıyorum, cümlelerim pürüzlü oluyor. Gönüllü olarak yaptığınız bu iyilik sürecini zorlaştırdığım icin Özür dilerim. )

Kendimi nasıl değiştirebilirim

İkili ilişkilerimde her zaman onları sıktığımı çok kıskanç olduğumu inatçı bir insan olduğumu söylüyorlar ve ben onlara çok anlam yüklediğim için unutamıyorum kendimi çok yıpratıyorum ne yapacağımı bilemiyorum sinirlenince titremeye ve üşümeye başlıyorum benim için beni daha iyi hissedirebilecek bir öneri sunabilir misiniz ben insanlarda uzaklaşmak da istiyorum her gün kendimi çok üzüyorum tek kalmak istiyorum her seferinde ne yapabilirim

Depresyonda mıyım dinlenmeye mi ihtiyacım var

Merhaba ben uzun zamandır kendi kişisel gelişimine odaklanmış biriyim ve aslında tek istediğim şey iç huzurum çünkü beni hayatta bağlayan şey bu kendine ebeveynlik yapmış biriyim ama öncesi bi depresyon dönemim vardı ve kimse bunu farketmemisti ben de küçüktüm baya ergenliğe geçiş dönemi falan yataktan asla çıkamıyordum herseye üşeniyordum uzun zaman duş almadığım zamanlar vardı dışarı çıkmak falan çok ekstra birseydi ve hep kaçardım bazen yemek bile yemeyi unuturdum tek yaptığım şey telefonla oynayıp kafamı susturmak kendimi oyalamak bu bi süre sonra beynimi ve vücudumu dondurmaya başladı fiziksel bi hastalik olduğundan şüphenmisti ailem bi cocuk doktoruna götürmüştü ama alakası yoktu onunla psikiyatri psikolog falan hiç düşünmemişler ve ben bunu bayagi geç farkettim psikolojiye yönelikten sonra anladım ki ben depresyon süreci atlamışım neyse bi iyileşme sürecim kişisel gelişimim farkındalığım kendimi tanıma sürecim falan derken ben baya bi geliştirdim kendimi artık eski benden eser yoktu tabii ki içimdeki çocuğu unutmamıştım ama eskiden çok özenerek baktığım insanlardan birine dönüştüm artık kimsenin beni kurtarmasini beklemiyordum çünkü o kahraman bendim artık kendi sınırlarımı çizdim sevmediğim şeyleri belirledim kötü hissettiren şeylere tepki vermeyi öğrendim bayağı da sessiz bi çocukluğum vardı benim çocukken de yetiskindim aslında ben kimseyi üzmemek kimseye yük olmamaya çalışan biriydim beni buraya iten aile bireylerim vardı bunları farkettim iç sesimi düzelttim en yakın arkadaşım oldu o benim artık eleştiren değil şefkatle sarılan bi ses oldu bunları yapmak kolay değildi çünkü altında yatan birsuru detaylar travmalar vardı kendi içimde halletmeye çalıştım hallettim de geçmişle yüzleştim affettim sadece biri var yine aileden biri onu affedemedim galiba ben onun yüzünden hep diken üstündeymisim gibi hissettim bana kendimi sevmemeyi öğretti hep değersizlik aşıladi şimdi bana yakın olmak konuşmak istiyor ama ben ona biraz yakinlastigimda içimdeki çocuğun sesini duyuyorum ona ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum ve hemen uzaklaşıyorum hep böyle oluyor bu aralar da duygularına çok önem veren ben duygularımı bastırmaya başladım kendimden uzaklaştım bana zarar veren şeylerle arama mesafe koymaya çalıştıkça yapamadım günlerim evde geçiyor çoğunlukla bunun sebebi havalar da biraz aslında ama sıkıntı şu ki bundan şikayetçi değilim sanki tüm Gün yatmaya ihtiyacım varmış gibi hissediyorum telefonla oynuyorum sürekli ve beynimin dondugunu konuşmadığını hissediyorum uzaklaşmaya çalışıyorum ama kendime dönemiyorum bi türlü eski iç huzurumu yakalayamıyorum kendim için yine birseyler yapıyorum evet ama ondan sonra yine yatağıma dönüyorum günümün büyük Bi kısmı yatağımda geçiyor buna ihtiyacım varmış gibi hissediyorum ama bi yandan da bunun eskiden yaşadığım depresyonla bağdaştiriyorum artık öyle biri değilim bambaşka biriyim farklı düşünüyorum farklı davranıyorum ama aynı gibi görünüyorum buna beni biraz ailem de itiyor olumsuz şekilde ama eskiden olsa bunlarla çok dirençli şekilde baş edebilirdim ve bu kadarda etkilenip duygularımı bastırmazdim ama artık eskisi kadar güçlü duramıyorum kendimden kaçıyor gibiyim ama bunu istemiyorum da depresyon mu bu yoksa gerçekten dinlenmeye ihtiyacım mi var

Geceleri çok düşünmekten uyuyamıyorum napmaliyim

Geceleri çok düşünmekten uyuyamıyorum ne yapmalıyım, bunu nasıl aşabilirim? Kafamda devamlı farklı düşünceler dolaşıyor kendime engel olamıyorum. Meditasyon denedim uyku müzikleri denedim mindfulnes denedim ama olmadı yine de kafamdaki sesler susmak bilmiyor, bu sebeple sabahları yorgun bir zihin ile uyanıyorum. Gün içinde de zihnim çalışmaya devam ediyor ama en çok geceleri yastığa başımı koyunca bir anda sanki tüm enerji beynimde birikmiş gibi düşünmeye başlıyorum