Psikoloji Kategorisi

Yeniden başlamak için çok yorgunum

Merhaba ben yanlış arkadaşgrubu/sevgili ilişkisindeymişim. Bunu geri çekilip izleyince fark ettim. Yalnızlık/alışkanlık bu insanlara uyum sağlamam affedici olmam sessiz içe kapanık olmam yüzünden. Erkek arkadaşım başta beni yarabandı olarak kullandı ben çok affedici fedakar oldum. Benden o ayrıldı. Uzun süre izledim sevgime yenik düştüm o da göndermeler yaptı ben hayatıma devam ettim çünkü arka planda o da devam ettigörüyordum. Onu aradım doğru olan bu dedi. bunu arkadaşıma anlatmadım. konuşulsun istemedim. arkadaşım bunu öğrenince beni kötü göstermek için her şeyi yaptı. ona içimi açtım benim hassas noktalarımdan beni vurmaya bunlar üzerinden kendini yüceltmeye başladı. o insanın zamanında bana yaşattıklarını unutup bu sefer aynı fedakarlıkları yapmadım dönmedim diye altındabaşka şeyler aramaya başladılar birini yedekte bekletiyorum sandılar ben bu arkadaşımın her şeyini bilirim yanında olmuştum. Bu yaşananlar benim psikolojimi mahvetti. Eve kapandım kimseyle görüşmedim 2 sene şimdi başkası var sandılar. Ben gerçekten yalnızım. Kinci oldum kıskanç oldum bencil oldum bukalemun oldum. Kısacası bu grupta onların huyuna gitmeyince onları aynalayınca her şey oldum. Hayatımı didikleyip altında bir şeyler arıyorlar. Yeniden başlamaktan çok korkuyorum ben hayatı yaşamayı öğrenemedim her şeyden çok uzak kaldım. Yalnızım diye hemen insanlara tutunuyorum içimi açıyorum. O gruba dönmeyeceğim haksız olan ben bile olsam ilerde pişman olan ben olsam bile dönmeyeceğim yeniden hayatı nasıl severim

Ücretsiz iyi bir psikolog desteğini nerden alabilrim

Merhaba, eşim kumar yüzünden intihar etti. Ben bununla baş edemiyorum. Onun için elimden geleni yapamadığımı düşünüyorum. Onun çaresizce bu yolu seçmesi onun kendini öldürdüğü gerçeğiyle başedemiyorum. Beni kimsenin anlayamadığını düşünüyorum. Maddi imkanım yok işsiz de kaldım. Nerden destek alabilirim gerçekten bana kim yardım edebilir ya da edebilir mi ondan da emin değilim artık. Çok kötüyüm. Yardım arıyorum. Belki bi çözüm bulabilirim diye şansımı denemek istedim.

makyaj yapamama sorunu

merhaba. ben 35 yaşında bir kızım. her türlü makyaj malzemem olmasına rağmen makyaj yapamıyorum. sürekli yeni malzemeler alıyorum ama bir gün kullanıyorum ertesi gün unutuyorum. evden dışarı çıkarken bu arkadaş buluşması için de geçerli iş için de. ailemle yaşıyorum ama onlar bu duruma karşı tepkisiz. ben çok takıyorum, bakımlı olmak istiyorum. doğal güzel olmak istemiyorum. makyaj bana iyi hissettiriyor. bu alışkanlığı nasıl kazanabilirim? internette gördüğüm makyaj videoları daha çok moralimi bozuyor. çünkü makyajlı kadınları çok beğeniyorum.

Yalnızlık hissi ve sevilmek istemek

Merhaba, 19 yaşındayım ve uzun bir süredir yalnızlık hissini yaşıyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum. İçimi dökebileceğim, gezip eğlenebileceğim bir arkadaşım yok. Bu yüzden dolayı da çok yalnız hissediyorum. Neden bilmiyorum ama kendimi dediğim gibi çok yalnız hissediyorum. İnsanlar tarafından dinlenmemek, anlaşılmamak ve umursanmamak da beni çok yalnız hissettiriyor. Ailemle yaşamama rağmen de çok yalnız hissediyorum. Ailem dediğim insanlar bile beni anlamadığı ve anlamak istemedikleri için bu yalnızlık hissi beni sardı. Bu durum bayağıdır var ve beni çok rahatsız ediyor. Her insan sevgiye aç olduğu gibi ben de sevgiye açım ve sevilmek istiyorum. İnsanlar beni sevsin, bana değer versin istiyorum. Sevilmediğimi hissetmek de beni çok yalnız hissettiriyor. Ailem tarafından sevgi bekliyorum ama bu sevgiyi alamıyorum. Bu yüzden de konuştuğum insanlardan sevgi bekliyorum fakat kimse beni sevmiyormuş gibi hissediyorum. Yakın olduğum insanlara aşırı sevgi gösteriyorum, değer veriyorum ama aynı şeyleri ben de karşı taraftan bekliyorum. Ama alamıyorum. Çoğu arkadaşlık ilişkimde çok değer veren ben oldum ama hiç karşılığını alamadığım için arkadaşlıklarımı bitirdim. Bana göre sevgi karşılıklıdır ve ben karşı tarafa nasıl sevgi gösteriyorsam, sevdiğimi nasıl hissettiriyorsam aynı sevgiyi ve değeri ben de görmek istiyorum. Ben de sevildiğimi hissetmek istiyorum. İnsan ilk başta kendini sevmeli ama ben kendimi nasıl sevebilirim bilmiyorum. Karşı taraftan sevgi sözcükleri duymak istiyorum. Ben ne düzeyde sevgi gösteriyorsam karşı tarafın da o düzeyde sevgi göstermesini istiyorum. Beni sevdiğini söylesinler, bana sarılsınlar istiyorum. Kendimi çok kötü hissettiğim zaman yanımda olsunlar, iyi günümde de kötü günümde de yanımda olsunlar istiyorum. Kendim gibi insanlarla karşılaşmak istiyorum ama ne yazık ki bir türlü karşılaşamadım. Birine aşırı sevgi göstermenin, sevgiye alışık olmayan insanları bizden soğutabildiğini anladım. Kendimi seversem insanların sevgisine ihtiyaç duymam gibi düşünüyorum. Bu durumları nasıl yenebilirim?

Narsistler ve toksik ilişkiler

Sürekli kendimi kanıtlamak zorunda bırakılıyorum. Bu, hatırlanan bir yol tarifi sohbet esnasında karşı tarafın bir konuyu yanlış hatırlaması, doğru anlattığım bir şeyin bir türlü kabul edilmemesi ve hayatımın bu insanlarla dolu olması gibi durumlar. Normal bir mekân ya da yol tarifi sırasında “hayır, orası değil” ya da “evet burası, oraya bu yoldan gelmedik, hayır başka yoldan geldik, sen yanlış hatırlıyorsun” gibi en basit örnekler bile yaşanıyor. Bu durum maalesef şu an kendimi daha iyi nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Ufak tefek de olsa bir süre sonra içimde doluyor. Sessizleştiğimi ve üzüldüğümü hissediyorum. Çok zor şeyler yaşadım, her defasında bir şekilde ayağa kalktım fakat artık tükenmiş durumdayım. En ufak bir şey beni geçmişime sürüklüyor. İçimde bir yer acıyor ve tarifi yok. Bendeki bu acının ne zaman bu durumu anlatmaya çalışsam ya da bazı sözlerde kırıldığımı dile getirsem, her defasında suçlu ben oluyorum.

Mahinur

Sonuca nasıl varılır ?

Merhabalar,iyi çalışmalar. Müslüman bir ailenin evladı olarak dünyaya geldim. Taa ki 4 sene öncesine kadar. 4 senedir yoğun bir şekilde dinleri araştırıyorum , buna ateizm deizm'de dahil. Bir gidiyorum bir geliyorum. Zihnim allak bullak oldu. Tam diyorum tamam ben dinimi(ateizm'de olabilir) seçtim. Aradan bir kaç gün geçiyor tekrar başa sarıyorum. Tamam bu kadar araştırma düşünme sorgulama yeter diyorum ama yok aynı tas aynı hamam. Bu döngüyü nasıl kıracağım?Bu konu da psikolojim yerle bir oldu. Yardım ederseniz en içten şekilde teşekkür ederim.

Odaklanma sorunu ve çok çabuk sıkılmak

Merhaba, 19 yaşındayım ve YKS’ye hazırlanıyorum. Ders başına oturduğumda derse odaklanamıyorum. Videoyu açtığım anda sadece 2 dakika izleyip çok çabuk sıkılıyor ve kapatıyorum. Odaklanma sıkıntısını günlük hayatta bazen yaşıyorum ama ders çalışırken çok daha fazla oluyor. Aklım sürekli TikTok, YouTube ve Instagram gibi uygulamalara gidiyor ve odaklanamıyorum. Çok çabuk sıkılma durumunu hem derslerde hem de yapmayı sevdiğim şeylerde yaşıyorum. Örneğin yemek yemek, dans etmek, şarkı söylemek ve sevdiğim türde videolar izlemek gibi şeyleri eskiden çok severek yapıyordum. Ama artık bunları yaparken bile çok çabuk sıkılıyor ve yaptığım şeyi bırakıyorum. Bu durumları yenmek için ne yapabilirim.

Sadece çok yakın olduğum insanlara karşı empati yapabiliyoru.

Yabanci biri veya yakın olmadığım bir tanıdığım çok üzücü bir şey anlatsa bile sanki ben de çok üzülmüş gibi davranırım ama aslında içimde öyle hissetmem ne hissettiğini rasyonel olarak anlarım ama duygusal olarak bağ kuramayabilirim ve bunun farklı ve garip bir şey olduğunu birkaç arkadaşıma anlattıktan sonra verdikleri nasıl yani gibi tepkilerden dolayı farkettim bunun tanisi nedir yani kafam çok karışık

Kendimi nasıl sevebilirim,hayata karşı nasıl pozitif düşünebilirim ve korkularımı nasıl yenebilirim

Merhaba, 19 yaşındayım ve kendimi sevmeme durumum lise 1’de başladı ve hâlâ da devam ediyor. Ortaokulda da çok hatırlamıyorum ama kendimi sevmeme durumunu yaşıyordum. Her aynaya baktığımda kendimi çok çirkin bulmaktan bıktım. Fiziğim, boyum ve yüzümden dolayı kendimi sevmiyorum. O kadar güzel kızlar var ki, beni neden birileri beğensin ki diye düşünüyorum. Kilomdan dolayı dışarıya fazla çıkamıyorum. Bu yüzden kendimi daha çok sevmemeye başlıyorum. Ailemin kilom hakkında yorum yapması da beni çok rahatsız ediyor. Artık “İnsan niye kendini sevmez?” diye soruyorum kendime ama hâlâ cevabını bulamadım maalesef. Korkularım var. Korkularım ise şunlar: YKS sınavını kazanamamak, özgüven eksikliği, insanların ne dediğini kafaya takmak, kilo verememek, depresyon, aşırı düşünmek, negatif düşünmek, asosyallik ve diyalog kuramamak (konuşacak konu aklıma gelmiyor). Bir korkum da hayatımı değiştirememek. Hayatım hep aynı döngü içinde dönüp duruyor. Bu yüzden hayatımı yaşayamıyorum. Bu durum için ne yapmalıyım bilmiyorum. Bu korkular aklıma geldikçe nefesim kesiliyor gibi oluyor. Hayatımı yaşamak istiyorum. En çok rahatsız eden şey de düşünmek, yani aşırı düşünmek. Kendime daha çok dert ve daha çok hastalık yaratmama sebep oluyor. Bu durumları yenmek ve mutlu olmak istiyorum. Bu durumlardan dolayı hayattan hiç keyif almıyorum. Psikologla bu durumları yenebilirim ama aileme psikoloğa gitmek istediğimi söylediğimde “Sen deli misin, neden gidiyorsun?” diye sordular. Param olmadığı için onlardan para istedim ama vermediler. Bu yüzden buraya yazıp buradaki psikologlardan yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok sevinirim.

Çok yorulduğumu hissediyorum

Bir arkadaşım var her şeyinde yanında olduğum birisi onunla birlikte ortak bir arkadaşlarımız var ve onların arkadaşıyla çıktım. O taraf muhafazakardı ve ben o dönem için kıyafetlerimden fedakarlık yaptım o da başka şeylerden fedakarlık yaptı. Ama zamanla affetmeyeceğim davranışlar sergiledi ve ayrıldık. Ben bağlandım unutamadım hayatımda gelen üst üste şeyler benim iyice psikolojimi altüst etti. Arkadaşım benim hakkımda diğer tarafa konuşuyor bunu fark ediyorum. Ben ona hiçbir şey anlatmadım. Bu çocuğu aradım bu anlatmadım diye bana laf sokmaya başladı. Yaşananlardan sonra iyice hepsinden soğudum sürekli beni kıskanıyorlar moduna giriyor sureler üzerinden laf sokuyor ya bu kız o kadar muhafazakar değilken birden namaz storyleri atıyor resmen diğer tarafa ispat modunda laf sokuyor alttan alta aynısını ona yapınca bozuluyor. Ben asla hiçbir ispata girmiyorum. Kendimi anlatıyorum anlar diye beni haksız çıkarmak için benim zayıflıklarımdan kendini övüyor. Beni deniyor sürekli bir paylaşımını beğenmesem laf sokma moduna giriyor. Ben uğraşmayı anlatmayı bıraktım iyice arsızlaştı. Arkadaşım yok alttan alıyorum bu seferde haddini aşıyor. Bir aydır böyle. Her yaptığım üzerinden laf sokup bunu da paylaşıyor insanlar görsün diye. Asla hayatına özenmiyorum ben iş bulamıyorum diye üzülüyorum mide bulantılarım oluyor. Bunun üzerinden bile ben güçlüyüm paylaşımları yapıyor bir storysini beğenmedim diye. Hiçbir şey olmamış gibi davranacağım sanki.