Psikoloji Kategorisi

kaybolmuşluk mu yabancılaşma mı?

merhaba iki farklı hayat yaşıyorum şu an, ailemden bir tek babamın bilmediği açık olduğum ve iş hayatımdaki herkesin beni öyle bildiği bir ben var bir de babamın bildiği kapalı bir ben. İşim yoğun olduğu için çok düşünmeye fırsatım olmuyor ama işim henüz yokken babam böyle bir şey yaparsın beni silersin dediği için kendimi geri çektim ve bir anda tüm hislerimi kaybettim o an normalde de hissetmesi zor biriyim o an o kadar güçlü yaşadım ki bu durumu bir an kendimden korktum. Şimdi yoğunum dedim ya çok vaktim yok aramaya sormaya geçen aradı beni, arada ara sor falan diye sitem etti. tamam dedim ama bir yanım hala bir gün onunla konuşacağım ve beni silecek diye kendini geri çekiyor. Bu durumu da ben kaldırabiliyor muyum bilmiyorum. Şu an yaşadığım hayat değil kendim kendime yorgunluk veriyorum gibi. Yoruldum biraz. Soğuk duruyorum eskiden olan tüm neşem gitti. Gülmek külfet gibi çok nadir eğlenip zevk alıyorum, espri kabiliyetim de eskisi kadar iyi değil artık. Ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Bir de çok uzun bir yalnızlık içindeyim. Kalbime kimse dokunmuyor. Ben insanlıktan adım adım uzaklaşıyorum gibi hissediyorum. Birini hayatıma almak istiyorum ama o doğru insan yok, çıkmıyor karşıma. Ama artık sevilmemek de kalbime bir gölge gibi siniyor. ..

niye eksikmiş gibi hissediyorum

yoruldum herşeye koşmaktan herşeyi çabalamaktan sevgilimden ilgi zaman bekliyorum veya bi sorunumu bi sıkıntımı söylediğimde ilişki için veya genel olarak bana cıvıttın yine uzatma demesinden, ailem desen abim aşağı abim yukarı geziyolar öyle kısacası yoruldum herşeyden arkamda bi dağ bile yok yaslayacağım nasıl bu kadar ayakta durabiliyorum dersen yıkılacağım bi yer bile yok diyebilirim bıkmışlık yorulma hüzün kırılma ne ararsan var

Yalnızlık ve dışlanmak

Ama ben insanlara adım atıyorum ne biliyim günaydın nasılsın diyorum ama devamı gelmiyor bide kimse yanıma gelmiyor neredeyse hep ben gidiyorum. Sırf böyle konuşmak için uğraşmaya başlayınca bu seferde kendimden uzaklaştım bi yerden sonra konuşmak için konuşmaya başladım ve bu yüzden yoruldum beynim sohbet edemiyor konuşamıyorum cümlelerim mantıksızlaştı ya da ben öyle hissediyorum. Neden böyle nasıl kurtulucam. Hayatımda zorlanıyorum. Bıktım

ne yapmalıyımm

iç dengemi sağlayamıyorum ne düşündüğümü bile idrak edemiyorum hayatta herkesin yaşadığı gibi aksilikler yaşadım ve ayağı yere sağlam basan biriyken kafam karmakarışık bir haldeyim görevlerimi isteklerimin ne olduğunu hissediyorum ama bunu canı gönülden istemiyorum dolayısıyla eskiden gerçekten emek harcarken şu an hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden 1 sene boyunca depresyondaydım yaşım genç olmasına rağmen biraz fazla düşündüm her konu hakkında şuan da her olaya karamsar bakıyorum sanki hayat hiç düzleme girmeyecek gibi. Hislerimi hissedemiyorum bile kendime söz verdiğim şeyler aradan 4 sene geçtiği için artık önemsizleşti ama önümde bir sınav var ve eğer istediğim sonuç olmazsa muhtemelen kendimi tekrar inşaa edicem sizce ne yapmalıyım neden olur bu durum her şey önemsiz geliyor

5 yıllık ilişki sonrası duygusal çöküş

Yakın zamanda 5 senelik ilişkim bitti. Benim için hayatımın en zor kararıydı. O, benim hayatımın anlamıydı; en güvenli limanımdı. Artık benim için değişmeyeceğini anladığımda bitirmeye karar verdim. İçimde bazı şeyler koptu. Fakat ayrıldıktan sonra bana değiştiğini göstermeye, ilişkimiz için fedakârlıklar yapacağını anlatan mesajlar yazmaya başladı. Onun değiştiğine inanmak istiyorum ama güvenim kalmadı. Ne yapacağımı bilmiyorum. Onu hâlâ çok seviyorum, ilk günkü gibi ama kalbim çok kırık ve bu yüzden hep öfkeyle hareket ediyorum. Şu an hayatımda hayalim olan bir işte çalışıyorum ama haftalardır işe bile gidemiyorum. Evden çalışacağımı söylüyorum yöneticime. Kafamı toplayıp işime bile bakamıyorum, odaklanamıyorum. Sanki bir boşluktayım gibi. Bazı günler yataktan bile çıkamıyorum, su bile içemiyorum. Sanki nefesimi ve ruhumu onunla birlikte kaybettim. O benim ilk aşkım ve belki de kurduğum bağdan ötürü son olacak gibi hissediyorum. İlişkimize yeni bir şans vermek istiyorum ama aynı zamanda uzak mesafedeyiz. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum, korkunç bir çıkmazın içerisindeyim. Onu çok özlüyorum. Her şeyimi kaybetmişim gibi hissediyorum. Nefes alırken bile kalbimde bir ağırlık hissediyorum. Aynı zamanda ailem ve arkadaşlarım da bana kızıyor; benim için yapmadığı şeyler yüzünden onun bana bir eş olamayacağını düşünüyorlar, değişmediği sürece. Ne yapacağımı bilmiyorum, kendimi çok yalnız ve savunmasız hissediyorum.

nurc

Kendime güvenim kayboldu

Merhaba uzun zamandır kendimi eve kapatmış ve kaygılarıyla boğuşan bir yandan da aileden hep olumsuz şeyler işiten biriyim. Uzun zaman önce bir ilişki yaşadım ve takılı kaldım. Beni üzecek insanı gözünden tanıyıp seçtim kısaca. Ben sakin biriydim o ise çok hareketliydi. Bu yalnız kalma korkusu ve geçmiş ilişkimden dolayıp kabul edilmeme korkusuyla onu avucumda sıkı sıkı tuttum ne yaparsa yapsın affediyordum. O da başkasından kaçarken beni bulmuştu yani başkasını unutmak için. Sakladığı her şeyi bulup ağlıyordum atlatamadım bu durumu. Resmen bu ilişkiyi sürdürmek için çabalıyordum. Ayrıldık çünkü hep mutsuz ve ağlayarak dönüyordum yanından. Arkadaşlıklarım etkilendi bitti hayatım iyice kartopu gibi zincirleme kötü gidiyordu. Ben iyice depresyona girdim onu hep takip ettim. Arka planda bana verdiği zarardan zevk alıyordu resmen çünkü yalanları ortaya çıkıp ben dönmedikçe beni kötülüyordu geçmiş ilişkimden vuruyordu. İntikam aldığımı sanıyordu. Ben ondanda çevresinden de nefret etmiştim. En yakın arkadaşıma bunları anlatınca o da diğer tarafa her şeyi anlatmış. Ben bunları anlayınca onlardan da ayrıldım. Kimsem kalmadı. Annem huysuz olduğumu geçimsiz olduğumu benden bir şey olmadığını kendimi bile idare edemediğimi söylüyor kaygılarım o kadar yüksek ki midem bulanıyor sürekli başarısızlıklarım aklıma geliyor. Yalnız kaldım hakkettim diyorum. İşe bile giremedim geri çıktım bu kaygıdan dolayı. Yaşadıklarım üzerine iyice beni hayattan kopardı. İnsanların yanında çok sessizim. Konuşacak bir şeyim yok. ne yapmalıyım?

Kafamı toparlayıp mantıklı düşünemiyorum

Kendimi bunalmış hissediyorum bitirmem gereken işleri bitiremiyorum sınava çalışmaya başlayamıyorum kendimi geliştirmek adına kitap, tiyatro, sinema gidiyorum çok şükür işim var düzenim bir şekilde oluşuyor ama ben çok boğuluyorum düşüncelerimin içinde… ailemde hep anlayışlı yardıma koşan birey oldum belkide o yüzden hayatımdaki insanlara hep iyi gelmek zorundayım gibi işlerini kolaylaştırmam gerekiyor gibi düşünüyorum ve en basiti ilişkimdeki çocuktan gidemiyorum biliyorum bu gidememe durumum ailem kaynaklı değil 25 yaşındayım ne yaparsam artık kendi sorumluluğumda ama bazen çok düşüncesiz olduğumu düşünüyorum elma yeşilse yeşildir onu kırmızıya çeviremem ama hâla niye diretiyorum hâla niye yanlışını gördüğüm insanlardan gidemiyorum kendimce karar vermiştim önceden sildim ama devam edemedim hayatıma şimdi de soğuyana kadar kalma düşüncesiyle duruyorum ama bu beni daha mı çok bağlıyor anlayamıyorum beynim artık şaşırdı niye 25 yaşımda bir ilişki bu kadar diretilir ki hayatımda biri olsun diye ilgisiz yaşayamayan kişi değilim biliyorum ama niye bu kadar direttim kendime çok üzülüyorum ve sorun şu ki ben kendime acımazsam kimse acımaz kimse üzülmez hep tek başıma Allah ın izniyle hallettim sorunlarımı aileme yansıtmayı sevmiyorum. Herkese koşup kendime geç kaldım enerjim kalmadı kendime çok üzülüyorum niye nefret ettiğim beni yukarıya taşımayan, bir şey katmayan, huzurlu hissettirmeyen ilişkide insanlarda duruyorum teşekkür ederim şimdiden…

Kaybolan enerji inanç ve mutluluğumu nasıl bulabilirim ?

Anne olmaktan yorulmuş eşinden bu anlamda destek alamayan inanılmaz maddi sıkıntı yaşayan kaynanası tarafından kıskanılan biriyim eşim ailesinden hiç destek almıyor onu ve beni evlat değil yarışılacak biri olarak görüyorlar kendi evlerinde oturduğumuz için bize sürekli müdahale edebileceklerini düşünüyorlar ve evden çıkmamız konusunda bizi sıkıştırıyorlar annelik maddiyat ve kıskançlık kıskacında sıkışıp kalmış hissediyorum ve nefes alamıyorum hayata dair hiçbir hevesim kalmadı

uyku sorunu

merhaba benim çok büyük bir sorunum var uyku düzenim acilen toparlamam gereken bir şey yani tüm sosyal medya hesaplarımı silmiştim ama google’dan youtube sitesine girip shorsta 2-3 saat kaydırıyorum son 50 gün kaldı yaklaşık yks ye ve çalışma saatini arttırmam lazım eğer erken kalkarsam her şey çözülecek kendimi biliyorum geç kalkınca salıyorum kalıcı hızlı bir uyku sorunu çözümü için ne önerirsiniz telefonu bıraksam bile uyuyamıyorum geçen uyudum saatlerce dönüp durdum ve bu arada 7-8 saat bile az geliyor.

İyi olmam için hangi yolu izlemeliyim

Takıntılarım var , şu an iyiyim ama Takıntılarımı yenme sürecinde başlangıç yapmama engel korkularımı yönetemiyorum, baslayamiyorum. Başlamaya karar veriyorum ama korkularım engel oluyor ki biliyorum birşeylere başlamalıyım ki bu kendimi terapi süreci içinde önemli ama eğer başlangıç benim istediğim gibi olmazsa sanki hayırsız olacak gibi korkularım oluyor yoksa anlık üstüne gitme olayında iyiyim. . özellikle dini takıntılar, kul hakkı ki abdest gusül vs namazı bile bıraktım maalesef