Romantik İlişkiler Kategorisi

Atlatmayı başarabilecek miyim?

Merhaba, umarım iyisinizdir. Bende yılları olan bir aşkın "umarım "son demlerindeyim. Çok uzun ve zor bir süreçti. İlişki içerisinde görmezden geldiğim, tolere ettiğim, kendimden taviz verdiğim ne varsa birikip içimde patladı. Bardağı taşıran damla derler ya o bardak betimlemesi boyutsal olarak çok küçük kalıyor. Bilmiyorum ayrılığın bu yasın hangi evresindeyim . Açıkçası bir yanım sadece sona yakın olmak isterken diğer yanım ise içimde yaşanan her şeyin normalliğini kabullenerek yavaşça ve sağlam adımlarla atlatmak istiyor. Bu ilişki sürecinde insanlara yansıtmadığım, anlatmayı tercih etmediğim olaylara rağmen dışarıdan bakanlar tarafından çok önceden acı bir tecrübe olacağı saptanmıştı. Birilerinin fikirlerinin beni etkilediğini ve kararlarimi buna göre verdiğim yaşlarım olmuştu ama öyle biri değildim en azından bu ilişki nezdinde bunu söyleyebilirim. Konuşmayı tekrar tekrar onu anlatmayı çok istiyorum ama o kadar çok şey var ki bazen hep yaptığım gibi sadece susmak istiyorum. Sizden gelecek her cevaba ihtiyacım var. Çok şey var içimde nereden başlanır bilemiyorum ama bununla başlamak istedim. Şimdiden teşekkürler 🫀(not ilişkinin onun güzel hissettirdigi anların da bilincinde olduğumu belirtmek istedim )

Çaresiz hissediyorum

Merhabalar direkt konuya gireceğim benim hoşlandığım bir çocuk vardı. Ona açıldım ve beni reddetti. Öyle kabaca değil küçük bir şekilde. Hayat bizi bir şekilde aynı sınıfa düşürdü. Ve ben inanılmaz özgüven sorunları yaşıyorum. Bu yüzden çok korkuyorum okula gitmeye tüm onunla aynı alanda bulunmaya. Ne yapacağım bunu nasıl aşacağım ve sınıfta nasıl davranmalıyım sizce bana yardım eder misiniz çok çaresiz hissediyorum. Bu çocuğa karşı hala zaman zaman bir şeyler hissediyorum. Benim hakkımda ne düşündüğünü bilmiyorum. Ama çirkin bulmasından korkuyorum sanırım inanılmaz takıntı yaptım dış görünüşümü.

İlişki yapamıyorum bunun sebebi nedir?

Kadınım 21 yaşım var hiç ilişkim olmadı çok teklifler geldi ama hiç birini kabul etmedim bu sene birine şans vermek istedim iyi biri olmadığı için kabul etmedim flört aşamasında olurken bitirdim her şeyi sevgili olmadım istedigim gibi hala karşıma çıkmadı ama bi insan hayatımda varken bana saygı duymasını isterim bana emr versin istemem sadık biri olsun ama böyle insan olmadı hiç bende aşık olamadım sadece hoşlantılarım oldu ama aşık olamadım güvenemedim

İlişki kaygımı nasıl aşarım?

Merhaba. Üniversitede okuyorum. Şuan ara tatil bitmek üzere sevgilimle 4 yıldır uzak mesafe ilişkisi yürütüyoruz uzak mesafe sayılmasa da memleketimde kalıyor kendisi bende tatillerimde gelebiliyorum sonra tekrar üniversite okuduğum şehire dönüyorum. O da işten izin alabildiğinde arada yanıma geliyor. Yıllar geçtikçe daha çok katlanamaz oldum bu ayrılıklara. Bende kaygı oluşturuyor ondan uzak kalmak. Geleceğini bilsem de uzun süre görüşemeyecek olmak beni şuanda da çok kaygılandırıyor. O yanıma gelip 2-3 gün kalıp döndüğünde aşırı kaygılanıyorum çok üzülüyorum ve bütün hayatım mahvoluyor. Gelmesine sevinirken gitmesi tekrar beni çok yıkıyor. Bu duygusal sorunumu nasıl aşabilirim? Düzen değiştirmek de beni artık çok zorluyor . Bir aydır memleketimdeyim ve şimdi tek başıma bir şehire gidip tek başıma bir evde kalacak olmak ta beni korkutuyor. Ama aslında alıştığımda da çok rahat ediyorum. Sizce bu durumları nasıl aşarım?Ayrıca şunu da belirtmek istiyorum sevgilimle uzakken sevgilim dışarı çıktığında ben orada çok huzursuz oluyorum , beni sevmediğini bensiz hayatında mutlu olduğunu düşünüyorum oysa ben orada hep onu özlüyorum. O kendi hayatına bakabiliyor. Ben de bakıyorum ama yanlız kaldığımda çoğu zaman kendi hayatıma bakamıyorum o bakabildigi için de beni sevmediğini düşünüyorum ve kavga ediyoruz. Yardımcı olur musunuz?

Ayrılmak istemeyen sevgili

Öncelikle 1. 5 yıllık ilişkimiz var. erkek arkadaşım ilişkinin ilk başlarında çok iyi davranırdı ama arada tahammülsüzlük yapıyordu, ilişkinin ilerleyen bi döneminde değersizleştirme küçümseme çok tahammülsüzlük yapmaya başladı bu ayrılmak istediği içinmidir? depresyonik durumu da oldu son aylarda sonra iyice ilişkiyi saldı, ayrılmak istiyosan ayrıl diyorum hayır düzeltebiliriz zaman ver bize diyor. Erkekler ayrılmam için bilinçli olarak mı yapıyordur, ilişkinin bitişinin sorumlulugunu almamak için ben ayrıldıgımda da perişan oldu ama bir hafta sonrada beni arayıp yokladı, bende bitirdim dedi, sonra açıklamalar yaptı bende açıkladım kendimi barıştık dayanamayıp ama ben adım attım. şuan barıştık. o bana resmen küsmüştü sen ayrıldın bide peşindemi koşacağım demişti, düzelticektik zaman lazım benimde sinirlerim geçsin sende sağlık durumu yaşıyosun gerginsin dedi bana. Şuan iyiyiz ama aklım karışık aldatmadığını da biliyorum ozaman amaç neydi aldatsa barışmazdı başka biri olsa yani neden sizce mental çöküş yaşadıgını belli ediyor yoruldum diyor. Şimdiden teşekkürler

Her şeyden anlam çıkarıyorum

Ayrılalı 1 sene oldu ilişki içerisinde bir çok hatalar yapıldı ayrılırken ağlayarak umarım pişman olmam bu kararımdan diyerek ayrıldı ve beni gizli numaradan aradı bunun üzerine ben bir beklentiye girdim aslında o zamana kadar onu tamamen hayatımdan çıkarmıştım, geçen de bir yazı beğendiğini gördüm hatalarımdan ders aldım hatalar öğrenmek için var şeklinde, şimdiyse acaba dönse her şey düzelir mi ders almış hem, ona şu konuşmaları yaparım diyerek kafamın içerisinde sürekli ona konuşmalar üretiyorum. Kendini tuttuğunu ve dönerse varlığımın onun canını acıtacağına dair sözler beğeniyor. Bunları gördükçe acaba döner mi diyerek ona iyice tutunuyorum ne yaptığına bakıyorum vs. çünkü eğer bırakırsam (unutmaya başlarsam) ve dönerse sanki güzel olacak bir şeyi kendi elimle mahvedecekmişim gibi hissediyorum ve hatalarından bu sefer ders almış işte şimdi işte daha güzel bir ilişki bizi bekliyor asıl diye düşünüyorum. Ama bunun tam tersini yaşayıp kendimi beklentiye sokup üzülmekte var günün sonunda. Sevgim var hala ama bu durumu kabullenip sanırım en doğrusu kendi yolumda ilerlemek olacak çünkü bir adım vs yok ve ben üzülmek istemiyorum artık ne yapmam lazım bana somut şekilde yazarsanız çok mutlu olurum. Artık bu duygusallıktan çıkıp gerçekçi bakmam lazım, 1 sene sonra bile aşamamış olmak çok yorucu aynı duyguları taşımak çok yıpratıcı

Engellemeyle başlayan pişmanlığım

Hayattan her şeyden çok sıkıldım artık sanki hiç mutlu değilim bundan 3 ay öncesinde bir çocukla konuşuyordum oda olmadı ama bende etkisi çok büyüktü çünkü ilk aşkımda yada ben takıntılıyım bilemiyorum ama 6 ay geçti ve ben hala onu seviyorum engel olamıyorum kendime ama her şey 3 ay öncesi benim engellimle bitmişti. . o an fevri ve ani bir karar verdiğimi düşünüyorum ama yine biz sevgili olamazsın içimde yarım kalmışlık hissi ile dolaştım tüm gün nasıl kurtulabilirim bundan.

Erkek arkadaşımı arayıp ulaşamayınca uyuyamıyorum

Merhaba ben erkek arkadaşımdan bana yeterli olan ilgiyi alamayıp onu aradığımda bide ulaşamayınca kendimi değersiz hissediyorum. Kaygılanıyorum uyuyamıyorum nasıl beni aramaz diye soruyorum kendime sonra bunu anlatınca sana açıklama yaptım diyor ama açıklaması yeterli gelmiyor sorun çözüme kavuşmayınca gönlümü almasını bekliyorum. Ama açıklama yapmanın yeterli olduğunu düşünüyor o . Birde bir sorunu defalarca anlatmak yerine 2 kere anlattıktan sonra 3 kez aynı problemle karşılaşınca ne yapmam gerekiyor. Sorunu çözemeyincede düşünmekten uyuyamıyorum.

Romantik İlişkilerden Korkuyorum

Yakın zamanda ilgilendiğim kişinin bana karşı ilgisinin de olduğunu öğrendim. Benimle konuşmak istediğini söyledi. Benden hoşlanması benim kuruntum değil, eminim. Sorun şu 1 haftadır o kadar çok midem bulanıyor ki, yemeden içmeden kesildim bu yüzden bu sabah bayıldım hatta. Ondan hoşlanıyorum, ve tanışmak da istiyorum fakat bedenimin bu kadar tehlikede hissetmesi beni üzüyor. Tehlikede olmadığımı hatta güvende olduğumu biliyorum fakat bedenim öyle söylemiyor. Geçmişte bir ilişki yaşamadım, hoşlandığım ilk kişi o şu an. Sadece vücudumun verdiği bu tepkileri engellemek istiyorum. Çünkü ben hayatımın güzel bir dönemindeyim, kaygılanabileceğim bir şeyim yok. Sadece bunu bedenime nasıl anlatabilirim ki? İnanın ufak tefek endişelerim var tabi ama bunlar normal şeyler. Bu kadar mutlu olup vücudumun kötü hissediyor olmaması lazım yahu! Yardımcı olursanız çok sevinirim 🩷

Sevgilimi eskisi kadar sevip sevmediğime nasıl emin olabilirim?

2 senedir devam eden ilişkim var fakat son 1 2 aydır ondan soğuduğumu hissediyorum. Şu anda 4 aylık bir işsizlik sürecinden geçiyorum. İkimiz de aynı okuldan mezun olduk ve o tanıdığı sayesinde hemen iş bulabildi fakat ben bir süre çalıştığım işten haksız yere çıkarıldım ve bunu atlatmam çok uzun sürdü hala da devam ediyor. Bu sürecin getirdiği maddi sorunlar ve ailemde yaşanan bazı sorunlardan dolayı kendimi ilişkiden çok uzaklaşmış hissediyorum. Zaten artık eskisi kadar görüşemiyoruz o çalışıyor ben de her zaman evden çıkamıyorum. İlişkimizin geleceğini göremiyorum sanki onunla olursam ileride sorunlar yaşayacakmışız gibi hissediyorum. Ailesiyle tanıştığımı veya onun aile ortamına girdiğimi düşündükçe çok rahatsız oluyorum. Onunla eskisi kadar baş başa kalmayı da istemiyorum bunun için artık çabalamıyorum. O beni her zaman destekleyip yanımda olmaya çalışıyor her şeye rağmen belki başkası olsa bana bu kadar katlanamazdı bunun da farkındayım ve bu ilgisizliğimle onu da üzüyorum bu durumun bir süredir farkında. Aslında çok iyi bir insan bu süreçte bana destek olmak için maddi manevi elinden geldiğince yardım ediyor. Bazen düşünüyorum ilişkinin en başından beri acaba gerçekten sevmiyor muydum diye. Başka biriyle olsam acaba daha mutlu ve tutkulu mu olurdum diye düşünmeden edemiyorum. Arkadaşlıktan aşka dönüşen bir ilişkimiz var ve o önceden benim eski sevgilimle arkadaştı benle ilişkisi olunca onunla arkadaşlığını bitirdi. Bazen diyorum ki acaba ben bir anlık yanılgıya düşüp eski sevgilime inat mı onunla beraber oldum ama sonra ilk zamanlarımız geliyor aklıma ve onu gerçekten sevdiğimi de biliyorum o zamanlar. Benim bir sene önce ablam eşinden ayrıldı ve bu ailecek bizi çok zorlayan bir süreç oldu zaten evliliğinin başından beri bir şeyler yolunda gitmiyordu sürekli kavga gürültü vardı hep bir huzursuzluk vardı ve şu an bir de ortada çocukları var ve biz hep beraber yaşıyoruz bu durumdan şikayetçi değilim kesinlikle ama evde çocuk olunca benim de sorumluluklarım arttı evdeki duruma karşı ve bu da ister istemez ilişkimi de etkiliyor. Çoğu zaman acaba ben de böyle mi olacağım ileride korkusu sarıyor beni ve bu durumun içinden çıkamıyorum. Tüm bunları düşününce kafamda o kadar çok şey var ki sanki ilişkiye yer kalmıyormuş gibi hissediyorum. Ne yapmam gerek ne hissetmem gerek kafam karmakarışık bir de bu süreçte iş aramak zorundayım işsizlik de beni aşırı özgüvensiz bir insan yaptı bu durumun içinden nasıl çıkacağım gerçekten bilmiyorum.