Sosyal Hayat Kategorisi

herkesten suphe duymayi nasil engellerim

Arkadaslik veya sevgilik iliskilerimde herseyden ve herkesten suphe duyuyorum hic bir zaman gercekten inanamiyorum ve gercek sevgimi hoslantimi belli edemiyorum ve genelde de hoslanamiyorum surekli kendimi sogutacak seyler bulup kendimi inandiriyorum artik birisine bir sevgi duymak gercekten hoslanmak baglanmak istiyorum en kucuk olaylarda asiri tepki gosterebiliyorum uzulmekten cok korktugum icin kirginliklarimi saldirgan ve sinirli bi halime yansitiyorum ve hicbir zaman uzuldugumu de belli edemiyorum cevremden hep gamsizmisim hic duygum yokmus gibi tepki aliyorum ama aslinda her olayi her detayina kadar dusunup kendime anlam yaratmaya calisiyorum ve bu durumun icinden nasil cikacagimi bilmiyorum bosluktaymisim gibi hissediyorum

Neden değer görmüyorum

Merhaba akraba ve arkadaşlarım tarafından hiç arayıp sorulmuyorum değer görmüyorum ben plan yaparsam ararsam bir iletişimimiz var ben aramayı kesince aylarca aramıyorlar kendimde bir hata arıyorum ama bulamıyorum her durumda ararım ilgilenirim ama bana bir telefon bile çok görülüyor çok üzülüyorum çok yalnızım kendimi çok kötü yapayalnız hissediyorum bu durumdan nasıl kurtulabilirim küçüklüğümden beri neden hep değersiz olduğumu hissediyorum ? Ailem tarafından sevilen bir çocuktum ama hiç bir arkadaşım bana özel birşeyler yapmaz beni arayıp plan yapalım demez hep plan yapan benim grup olduğumuz arkadaşlar ayrı plan yapıyorlar çağırmıyorlar ben koydukları durumda görüyorum akrabalarda aynı hiç arayıp sormazlar hatta hastalık durumlarında bile herkes böyle davranınca kendimde hata arıyorum ama anormal bir davranışımı bulamıyorum ayrıca kusurlar değer görmemek için sebepse bu tür arkadaşlarım var ve çevresi gayet kalabalık bende ne sorun var bilemiyorum çok ama çok kırgınım herkese.

İNSANLARDAN KAÇIŞ

Merhabalar ben kendimi bildim bileli hep yanlızım insanlarla iletişimim çok iyi değil pekte arkadaşım yok son 1 senedir bi kurumsal firmanın muhasebe departmanında çalışıyorum burada sessiz sakin içine kapanık yabani bir insan gibiyim özellikle müdürlerden bayanlardan kaçar gibiyim. hal hatır soranlara dahi yabani gibi davranıyorum kaçar gibi bir hale sokuyorum kendimi bu halimden yaptıklarımdan nefret ediyorum ama halada o şekilde davranmaya devam ediyorum.

Partnerimin Geçmiş İlişkisiyle Kendimi Kıyaslama, Güvensizlik ve Değersizlik Hissi

Merhaba,Şu an sevgilimle 2 yıldır süren, yalan veya aldatmanın olmadığı, gayet sağlıklı ve ilgili bir ilişkim var. Bu benim ilk ilişkim ancak sevgilimin geçmişinde "ilk aşkı" olan uzun bir ilişkisi olmuş. Bu durumun yarattığı "unutamadı mı" korkusuyla gizlice telefonunu karıştırdım ve öğrenmemem gereken eski mesajları gördüm. Sevgilimin o kıza fiziksel olarak (göğüslerine) iltifat ettiği mesajları okuduğumdan beri kendi bedenimi beğenmemeye başladım ve beni beğenmediğini düşünüyorum. Ayrıca sosyal medya kullanıcı adı ile profil resminin geçmişte o kızla anlamı olan bir filme ait olması ve şu an kızın yakın arkadaşını hala takip etmesi gibi durumlar beni sürekli tetikliyor. Bunları kendisiyle konuştum; geçmişe dair hiçbir şey hissetmediğini, beni çok sevdiğini söyledi. O an ikna olsam da kafamdaki sesler susmuyor. İlişkimizin başrolü biz değilmişiz, o kızla sevgilimmiş gibi hissediyorum. Kendi kendime sürekli tetiklenmekten, bu senaryoları kafamda döndürmekten ve kendimi kıyaslamaktan çok yoruldum. Bu geçmişi aşamama ve zihnimdeki yıkıcı sesleri durdurma konusunda nasıl bir yol izlemeliyim?

Neden hep ayni sekilde arkadaslik iliskilerim sonlaniyor

Neden hep insanlarla kurdugum iliskilerde insanlar benimle ve gorunusumle alay ediyor her seferinde alay ediliyorum uzun sacliyim erkegim iki kulağımda kupe var kibar konusuyorum sesim ince ama yinede zekamla degil bedenimle elestiriliyorum bu canimi sıkıyor okula basladigimdan beri boyle beni oyunlarinin arasina da almiyorlardi cinsiyet konusunda da problemlerim var aileme nasil anlatırım bilmiyorum kendimi bazen kadin bazen erkek gibi hissesiyorum su anda bir erkek arkadasim var ve bana iyi davraniyor ama uzakta lütfen yardim edin okula basladigimdan beri yargilaniyorum herseyimden zaten derslerimde de basarisizim

Çok fevri bir insanım bunu nasıl değiştiricem?

Dediğim gibi çok fevri davranıyorum olaylar karşısında. Hele ki sinirlendim mi o an ne diyecegimi düzgünce seçemiyorum. Belirsizlik içinde olan bir olay var o olay tam anlamıyla çözülmeden çok fevri düşünüp çok fevri davrandım. Bence favori davranmamda en çok sinirlenmem etki ediyor. Çünkü sinirlendiğim an bence düzgün kararlar veremiyorum. Bunu çok sonra fark edince de vicdan azabı çekiyorum. Keşke dilimi biraz tutsam, herşeye atlamasam, düşünüp ondan sonra konuşsam. Biraz beklesem yani. Olaylar karşısında çok hızlı tepki veriyorum. Bir şeyi yanlış anlayınca hemen savunmaya geçiyorum. Oysaki insanları azıcık dinlesem sonra konuşsam herşey çok daha farklı olacak. Fevriliğimden nasıl kurtulucam?

Yıllarca tekrara gelen olaylara nasıl dur denilir?

Son 10 yıldır arkadaşlık ve aile konularında hep aynı noktaya geliyorum. Sonuç hep bi kayıp veya vedalaşmadan ortadan kaybolmak. (Bunu yapm benim) Bunlar ben mi sebep oluyorum bilmiyorum. Ama tekrara gelen olaylar ve duygulardan çok sıkıldım. Bana göre haklıyım. Onlar açısınıda içsel olarak merak etmiyorum. Bunu merak ediyorum. Bunu nasıl aşabilirim tekrarlanmaması için ? İlerleyen hayatımda buna nasıl dur derim merak ediyorum

dışlanmış hissediyorum nasıl dışlanmış hissetmeye karşı dik durabilirim

dışlanmış hissediyorum en yakın arkadaşlarımla konuşmuyorum birden bire beni çıkardılar ve ben buna çok üzülüyorum kalbim acıyor neden bilmiyorum ama bir şekilde gerçekten insanların gerçek yüzünü görmüş oldum. resmen yapmadığım şey hakkında bana suç attılar ve benle ilişkilerini kestiler ve bende bunu kendime yedirmek istiyorum dışlanmış hissetmek istemiyorum bunun için neler yapabilirim. kalbimin iyi olması için neler yapmam lazım lütfen?

Sosyal Kaygı, İletişim Sırasında Oluşan Bedensel Tepkiler ve Gelecek / Evlilik Üzerine Yaşadığım Yoğun Baskı

Merhaba Hocam,Ben 27 yaşında, kamu kurumunda idari büro görevlisi olarak çalışan, hafif fiziksel engelli bir erkeğim. Sosyal ortamlarda yaşadığım yoğun kaygılar hayatımı ciddi şekilde kısıtlıyor. Özellikle üstlerimle veya karşı cinsle iletişim kurarken, içimi büyük bir panik kaplıyor. O esnada göz teması kuramıyorum ve çenemde iradem dışında, istemsiz bir seğirme ve kasılma meydana geliyor. Karşı tarafın bunu fark etmesinden yoğun bir utanç duyduğum için iletişimi kesip hemen odama kaçıyorum. Ailemle de evlilik konusunda derin bir vizyon çatışması içindeyim. Babam engelim sebebiyle bana "Zihinsel hariç ne bulursak kabulümüz, düzgün biri seni 3 günde bırakır" gibi acımasız senaryolarla yaklaşıyor ve özgüvenimi zedeliyor. Bense helal lokma kazanan bir memur olarak; birbirimizi çok seveceğimiz, gıptayla bakılacak, şefkat dolu asil bir yuva kurmak istiyorum. Ancak bu baskılar ve reddedilme korkusu beni kronik bir yalnızlığa ve huysuzluğa sürüklüyor. İnsanların yüzüne korkusuzca bakabilmek, bu istemsiz çene kasılmalarımı kontrol altına almak ve içimdeki değersizlik hissini aşmak için nasıl bir tedavi yolu izlemeliyim? Bu durum aşılabilir mi? Teşekkürler.

Sürekli kendimi diğer insanlarla kıyaslıyorum vasıfsız hissediyorum bunu nasıl aşabilirim

Çok özgüvensizim sürekli kendimi diğer insanlardan düşük görüyorum dış görünüş iş maddi manevi ve böyle olunca moralim çok bozuluyor mesela güzel bakımlı kız gördüğüm de kendimi çok çirkin hissediyorum ya da gezen birini gördüğüm de diyorum ki ben evde oturuyorum insanlar ne güzel para kazanıyor kendilerine harcıyorla kendimi aşağılıyorum ve bu erkek arkadaşı ilişkilerimde de güvensizliğe sebep oluyor kendi kendime o kadar güzel elinde iş tutan kızlar var neden ben deyip sorguluyorum ve bazen de bunun yüzünden kavga ediyorum kendime olan güvenimi tekrar kazanmak istiyorum