Sosyal HayatKategorisi
Arkadaşlıklar, tanıdıklarla ilişkiler ve toplum içindeki yerimiz zamanla değişebilir. Kendini daha iyi ifade etmek, bağ kurmak ve sosyal ilişkilerde rahat hissetmek herkesin ihtiyacı olabilir.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
El titremesinden nasıl kurtulabilirim
ben evlendikten sonra sosyalortamlara eşimin akrabalarına ailesine gitmek beni çok geriyor ya da bir kaç kere gördüğüm insan benim evime gelince geriliyorum elim titriyor çay servisi yaparken çok heyecanlanıyorum bardaklar şakır şakır titriyor ne yapmam gerekiyor bu durumdan kurtulmam için çok yoruldum insanlar evime gelsin güzelce ağırlayayım onları istiyorum. Hep çay servisi yaparken kalabalıksa eğer ortam çok geriliyorum sanki dökecek gibi hissediyorum
Gizli Kullanıcı
Sosyal ilişkiler
Merhabalar, üniversiteye başlamamdan itibaren beni rahatsız eden bir durum var: arkadaşlık ilişkileri. İlk sene tanıştığım arkadaşlarımla ilişkimiz devam ediyor ama ben onlara karşı çok ilgiliyken onlar okulda geçirdiğimiz zorunlu vakitten sonra isteyerek buluşmak, bir şeyler yapmak için çaba sarf etmiyorlardı. Bunu uzunca bir zaman benim abartmam olarak kabul ettim ama kendileri için bir çıkar durumu olduğunda anında orada olduklarını görebiliyorum artık. Bunun sonucunda da sürekli olarak hissettiğim hayal kırıklığı artık yerini bir başkasına bağımlı hale gelen kendime üzülme durumuna bırakmıştı. Artık arkadaşlığa bakış açımızın farklı olduğunu kabullenmeye başladım. Bütün bunların yanında hissettiğim diğer sorun da sürekli bunları düşünüyor olmam. Bulaşık yıkarken, duş alırken ya da benzeri bazı durumlarda. Beklentilerimi azaltmak kendimi biraz daha iyi hissettirsede yalnızlık duygumu değiştirmedi. Kendimi sıkılırken ve her şey hep böyleydi ve böyle gidecek hissine kapılmışken yakalıyorum. İnsanlar genelde romantik ilişkilerinde böyle problemler yaşarken ki hiç romantik ilişkim olmadı, benim arkadaşlık ilişkilerimde böyle sorunları kafaya takmam bana normal gelmiyor ama önünü de kesemiyorum. Romantik olarak da hiç platonik bile sevemedim kimseyi. Burada sevemedim diyorum çünkü sevmek isterdim gibime geliyor. Neden bu iki ilişki hali arasında böyle uçurum var diye meram ediyorum. Diğer insanlar ilişkilerini bu kadar sık düşünüyor mu yoksa benimkisi mi sağlıksız bir düşünce yapısı.
Gizli KullanıcıAileden gizli açılmak sizce doğru davranış mı olur ?
23 yaşındayım, 14 yıldır kapalıyım. Daha regl bile olmadan kapandım. Ailem muhafazakâr ve sürekli insanları yargılıyor. Annem açık giyinen kızları, başını açan kuzenlerimi eleştiriyor. Babam geçmişte bana şiddet uyguladı. Çocukluğum korkuyla geçti. Bir gün kuzenim habersizce bize geldi. İç gösteren bir eşofman giymiştim, hemen içeri koştum. Kapıyı açtıktan sonra kuzenim arkamı bile görmedi ama annem bana “Püü, yazıklar olsun!” dedi. Kendimi açıklamama fırsat bile vermeden gidip üzerimi değiştirdim. Sürekli yargılanmaktan çok yoruldum. Artık başımı açmak istiyorum. Namaz da kılmıyorum. Açık kızları, saçlarını şekillendirmelerini görünce özeniyorum. Gençliğimi yaşamak, istediğim gibi giyinmek istiyorum. Babam lisede açılmak istediğimde dinî sebeplerden çok “El âlem ne der?” diye düşündü. Evde atletleyken kapalı oldugumu bildiği halde dışarda böyleysen gebertirim seni dedi geçmişte sopayla satır bıçağıyla dövdü . Evde sürekli bağrıyorlar beni dinlemiyorlar hep kendilerini haklı görüyorlar sevgi vermediler . Hep ben suçluyum onların gözünde hep eleştiriliyorum . Annem imam adamın önünden geçerken sokakta tuniğim az kısa diye laf saydı. Gereksiz yere abartıyor . Ben gençliğimi yaşamak istiyorum Asgari ücretle çalışıyorum ve ailemle yaşıyorum. Ailemden gizlice iş yerinde başımı açıp evde kapalı kalsam sizce ne olur? Tepkilerinden korkuyorum. Evlenene kadar özgür olmayı beklemek istemiyorum. Sürekli baskı altında yaşamak çok zor. Ben de kendi hayatımı yaşamak istiyorum. Sizce ne yapmalıyım
Gizli Kullanıcıhuzursuzluk değersizlik hissi
İçimde bilmediğim bir nedenle öfke huzursuzluk mevcut sanki çok değersiz kimsesiz dalga konusu olan bir kimse gibiyim ve çok konuşuyorum bir kelimeyi ön kelime ile anlatıyorum,çabuk sinirleniyorum sanki ağzımı bantlamışlar yeni açmışlat gibi derdimi kimse dinlememiş gibi ama her zaman değil anlık geliyor bu duygu beni yargılayacaklar diye kimseye anlatmak istemiyorum bazen kendimi ifade edememekten korkuyorum bunu değiştirmek kendime güvenimi geliştirmek için öfkemi dizginlemek için iletişimimi güçlendirmek için ne yapmalıyım
Gizli KullanıcıArkadaş edinmiyorum ve dışlandığımı hissediyorum
Liseye geçtim. Yıl 2026. 9. Sınıfım. Ortaokulda 8. Sınıfken 5. Sınıftan belli beraber olduğum bir arkadaş grubum vardı. İsimlerini verip vermemek arasında kararsızım. İlk başka 3 kişiydik 4 olduk 5 olduk. .. Buse,Asiye,Leyla(ben),Belgin,İlknur "kanka" adı altında yakın arkadaştık. Ne yalan söyleyeyim bana iyilikleride dokundu. Ama kötülükleride dokundu. Çünkü, gruptaki buse ve asiye daha yakındı. Hep önden onlar giderdi, herşeyi onlar yapardı. Bunlar baya samimi oldu bizi (Belgin İlknur Ben)çağırmadan buluştukları olmuştu. Sonra zaten ilknur gruptan çıkmak istiyordu. Bizimle pek takılmıyordu. Sonra 7. Sınıfta onunla küstük. Bende Belginle "onlar bizi çağırmadı bizde onları çağırmadan ikimiz öğlen okulda yemek yiyelim" diye plan yaptık. O gün buse ve asiyeye haber verdik biz yemek yiyeceğiz diye. Pek hatırlamıyorum. Yemeği yedik geldik. Buse ve asiye sinirlenmiş. Hatta Buse yalnız kalmış. Bu yüzden bize uzaktan bakıp gitmişler(?). Sonra gelip bize "keşke bizide davet etseydiniz" gibi şeyler dedi(buse). Sonra belginde sinirlendi. Ben pek kavgacı birisi değilim kavgada sevmem. Ben sadece konuşuyorum. Onlar hafif yüksek sesle birbiriyle konuşuyorlar. busede kavgacı biridir. Sonra Belgin "sinirliyim" dedi, busede onu küçümsedi. Çünkü genellikle hep sinirlenen busedir. Sonra ordan biride dediki "herkes sinirlenebilir" buse gidince destek beklemediğim kişilerden destek aldık. "Sonra biz beraber piknik yaparız moralinizi bozmayın, vb" O kadar sevindim ki. Sınıfım beni yalnız bırakmamıştı.
Gizli Kullanıcıyalnızlığım
21 yaşında evde 3 yıldır yksye hazırlanan psikolojisi mahvolmuş bir kızım hiç arkadaşım yok hepsi üniversitesiteye gitti bir tane tek yakın arkadaşım var çekingen olduğum için derdimi tasamı anlatamıyorum ama kendimi çocukluğumdan beri hep çok yalnız dışlanmış hissediyorum ve hâlâ bunu iliklerime kadar hissedip ağlıyorum. anksiyete bozukluğum var aşk ilişkileri konusunda yüzüm asla gülmedi sağlığım konsunda da aynı şekilde gecenlerd ebir çocukla tanıştık sosyal medyadan bana 19 yaşında olduğunu söylemişti meğerse 18 yaşındaymış yani benden3 yaş küçükmüş neyse ben bu yüzden flörtü bitirdim şimdide onu özlüyorum ona rest çekip ben hiçbir zman biten şeye dönmem dediğim için çekiniyorum dönmeye, buluşmak istedi erteledim çünkü sosoyal anksiyetemde olduğu için terleyip kızartıyorum bu durumda beni onlara karşı uzak tutuyor sonra da belki hayatımın aşkını kaçırdım diye kendime üzülüyorum en çok. neyse bu çocuk 1 hafta içinde üniversitesiye gidecek diye değişeceğini benimle sevgili olsa bile benden soguyabimeceğini diğer kızlara gözü kayabikcegini düşündüğüm için şimdiden aklımda bitirdim ve bunu acisini çekiyorum ve bana daha 2 günlük flortken bir sürü iltifatlar yağdırdı benimle ilgili merak ettiğin bişey varmı dedim bana ilk ne zaman öpüştüğümü sordu yani bir insan bunu mu merak eder diye düşündüm işte dudağım dolgumuymuş fln diye sordu bana garip geldi sizce normal mi ona dönemli miyim
lllllSosyal Dışlanma ve Grup İçinde Görünmez Hissetme
Üniversiteye gidiyorum. Sınıfta başka konuşacak kimse yoktu, herkes kendi grubunda takılıyordu. Önceden tamamen yalnızdım; ceketimi alıp dışarı çıkıyor, eve gidiyordum, kimseyle konuşmuyordum ve bana garipmişim gibi bakıyorlardı. Sonra sınıftan biriyle tanıştım ve onun grubuna dahil oldum. Tanıştığım arkadaşım iyiydi, dinlerdi, tavsiye verirdi, beni ciddiye alırdı. Ama o şimdi başka sınıfta, dersleri farklı olduğu için sadece teneffüslerde grup olarak konuşabiliyoruz. O olmadığında diğerleriyle teneffüste yokmuşum gibi hissediyorum. Yanlarında sanki yokmuşum gibi gidip geliyorum. Birbirlerine bakarak konuşuyorlar, gülüşüyorlar. Telefona falan bakıyorum nereye kadar bilmiyorum. Bir de ağızları bozuk, çok küfürlü konuşuyorlar. Ben normal ciddi bir şey sorsam hemen küfürlü cevap geliyor, özellikle birinden. Böyle kalesiz gibi, garip bir cins. Konuşmayı kessem çok tuhaf olur. İllaki grup ödevleri olacak, dışarda kalmak istemem. Stratejim grubu tamamen en yakın arkadaşlarım olarak değil, sınıf içi bir sosyal ağ ve ödevleri garantiye alma alanı olarak görüyorum. Onlardan duygusal bir yakınlık beklemiyorum, sadece pratik bağları koparmıyorum. Böylece o manzarayı çekmek zor olsa da en azından gelecekteki projelerde dışarıda kalmamış oluyorum. Bu durumda ben kendimi daha fazla hırpalamamak için tam olarak ne yapmalıyım? Görünmez hissettiğim, ciddiye alınmadığım, küfürlü bir üslupla karşılaştığımda nasıl idare edebilirim? Tamamen kopmak yalnızlık ve ödevler yüzünden riskli, ama katlanmak beni çok yoruyor. Dengeyi kurarken bana ne tavsiye edersiniz?
Gizli KullanıcıArkadaşlik
kendimi cok yalniz hissediyorum arkadaslik kurmayi cok seviyorum sevecen ve arkadas canlisi biri oldugumu dusunuyorum ama hep sonunda yalniz kaliyorum birseyler tera gidiyir surekli ve kendimi savunmaya geçiyorum cogu zaman kavga edincede yalniz kaliyorum birisiyle kavga ettigimde onunla sorunum olmayan arkadasim benden soguyor halbuki onunla bir sorunum olmasa bile cok fazla bu durunu yasadim kendimi sakinlestirmeye de calistim ama hep kendimi ayni durumda buluyorum bi huzursuz hissediyorum kendimi sanki kucuk gorulmus gibi bu yuzdende agzimi tutamiyorum ve sonrasinda yalniz kaliyorum okul hayatim boyunca hic yalniz kalmadim ama sosyal ortamlar bitince okul kapaninca hicbirkimse kalmiyor
Gizli KullanıcıKendimi ezik gibi hissediyorum, nasıl kurtulabilirim?
Geçen sene üniversitede bir fake hesap olayı yaşandı ve ben, arkadaşım sandığım birinin beni suçlamasına ağlayarak ses kayıtları göndererek karşılık vermiştim. Bu bile başlı başına bana kendimi çok ezik hissettirmişti. Ertesi gün yanına gittiğimde yanında iki arkadaşı daha vardı. Ondan bu hesabı göstermesini istedim. Biraz ayaküstü konuştuktan sonra, onların yanında öylece dikilirken kendimi inanılmaz derecede ezik ve fazlalık gibi hissettim. Benimle konuşmuyorlar, sanki beni görmüyorlardı bile. Onlar aşağıya inerken ben de arkalarından indim. O an kendimi öylesine ezik, öylesine muhtaç hissettim ki… Aradan bir yıl geçmiş olmasına rağmen, bu olayı hatırladığımda hâlâ benlik saygımı kaybediyormuş gibi hissediyorum. Ondan birkaç ay sonra beni toplum içinde, ailevi bir sırrımdan vurdu. Herkesin içinde beni psikolojik olarak hasta, psikolojisi bozuk biri gibi damgaladı. Nasıl kendimi bu kadar ezdirdim, nasıl o an sesimi çıkaramadım gerçekten bilmiyorum.
Gizli KullanıcıKişiliğimi kaybediyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum
Merhaba. Okuduğum okullar sebebiyle pek güzel sayılmayacak bir çocukluk geçirdim ve 12. sınıfım yksden sonra güzel üniversite hayatı yaşayacağım düşüncesiyle geçti, üniversitemi 2 sene boyunca ailemden uzak bir şekilde ve çok eğlenerek geçirdim. Tek yaşıyordum. Bu sene ailem bir sebepten dolayı benim okuduğum şehre taşındı. Ama artık hiç ne özel alanım ne de kendi kişiliğim ortada kaldı. Eşyalarım evin her yerinde, hiçbir şeyimi bir arada göremiyorum. Kitaplarım kolilenmiş balkonda duruyor. Ailemi çok seviyorum ancak evdeyken hiçbir şey yapamıyorum. Heveslendiğim her şey için şuan hiçbir şey hissetmiyorum. Evin büyük kızıyım. Dışarıdayken, arkadaşlarımla çok farklı çok özgün ve hayatı seven, her anın tadını çıkaran biriyken evde çok depresifim ve bazı günler hiçbir şey yapamıyorum bile. Çok yorulmaya başladım. Kendi kişiliğimi kaybettim, sanatla yoğun bi şekilde ilgileniyorum. Normalde masam dolu, eşyalarım renkli ve duvarlarım postitlerle ve çizimlerimle dolu olurdu, kendime ait hoş rutinlerim vardı. Evde bunları sürdüremedim. Biraz zorladım ama artık yapacak gücü hiçbir şekilde bulamıyorum. Masam şuan gereğinden fazla boş. Ailemin taşınmasına çok sevinmiştim ama şimdi sönüyorum. Okulların açılmasını bekliyorum. Evdeyken ne kadar farkındalık kazandığımı gördüm. Kimseye anlatamadım. Ailemin yanındayken dışarıdaki yetişkin ben olamıyorum. Denedim ama olmuyor. Ailem aslında seküler bir aile ama olmuyor. Nasıl bir yol izlemeliyim? Şimdiden çok teşekkürler.
Gizli Kullanıcı
