Sosyal Hayat Kategorisi

Sosyal ortamda gerginlik yaşıyorum

Merhaba hocam yaşım 34 arkadaş ortamında sürekli susmaktan yana hakkimi kullanıyorum özellikle sohbet edecek konu bulamıyorum ve bana neden içine kapanıksin diye sorular soruluyor cevap olarak bilmiyorum sanırım hata yapacagimdan korkuyorum genelikle evet hayır diyerek cevap veriyorum nasıl asarım bunu hiç bir fikrim yok kitap okuyarak asabilecegimi söylediler ama nafile bir arkadaşım hariç kimseyle doğru düzgün sohpet edemiyorum üç kişi olduğumuz da yine susuyorum yardımcı olursanız sevinirim simdiden çok tşk ederim

Arkadaşlarla ilgili kaygı, akşamları artan çarpıntı, yalnızlık hissi ve böyle kalma korkusu.

Ben küçüklüğümden beri çok sosyal bir insan değilim. Genelde sadece okulda vakit geçiriyorum. İlkokuldan beri hep kendi cinsimle, yani erkeklerle takılıyordum. Kızlar beni pek sevmezdi. Liseye geçtiğimde de ilk başlarda yine erkeklerle takıldım ama sonra kızlar bana daha iyi davranmaya başlayınca kız grubuna dahil oldum. Şimdi lise sona geçtim ama kız arkadaşlıkları kendi cinsinle kurduğun arkadaşlık gibi olmuyor. Bu durum geçen sene beni biraz rahatsız etmeye başlamıştı, bu sene ise iyice batmaya başladı. Takıldığım kızların bazı hareketleri de beni rahatsız ediyor. Özellikle son 3–4 haftadır bu konulara çok fazla takıyorum. Sınıfımızda benden başka 3 erkek daha var. Bunlardan ikisi çok yakın arkadaş. Tabii hepsinin okul dışında da bir hayatı var, sevgilileri var. Benim hiç sevgilim olmadı. Ayrıca onlara göre daha çekingenim. Bu yüzden kendimi geri kalmış hissediyorum. Tipimi beğenmiyorum, özgüvenim yok. Bunlar beni çok üzüyor. Normalde bu kadar takmıyordum ama son zamanlarda içim hiç rahat değil. Son iki haftadır sınıftaki erkeklerle daha yakınız. Eskisine göre en azından. Sadece ben değil, kız grubum da onlarla yakınlaştı. Okulda kızlı erkekli karışık muhabbet etmeye başladık. İlk başta hoşuma gitti çünkü kendi cinsimle konuşmak iyi geldi. Ama yine de tam samimi değiliz. Özellikle o iki erkek çok iyi arkadaş; onları görünce hem özeniyorum hem kıskanıyorum. Çok rahat konuşuyorlar, şakalaşıyorlar. Ben onlar gibi değilim. Ayrıca okul dışında da ayrı hayatları var. Kızlar erkeklerle daha rahat ve samimi konuşabiliyor. Ben eskisine göre daha rahat olsam da hâlâ o kadar değilim. Sınıfta oturduğum yer yüzünden tam bir çemberin içine de giremiyorum. Sevgili muhabbeti döndüğünde kızlı erkekli çok kaynaşıyorlar. Onları gördükçe üzülüyorum, kırılıyorum. Fiziksel olarak beni dışlamıyorlar ama arkamdan konuşuluyordur diye düşünüyorum. Yine de erkeklerle eskisine göre daha çok konuşuyorum. Aşırı samimi olmasak da muhabbetler arttı. Mesela dün okula girmedik, kızlı erkekli kafeye gittik ve bayağı eğlendik. Kendimi dışlanmış hissetmedim. Herkes ortama dahildi. Ama bugün okul çıkışı iki erkek yemeğe gidecekti. Kızlar da bir şekilde dahil oldu. Erkeklerden biri rahatsız olmuş gibi hissettirdi. Belki planı bozulduğu için canı sıkılmıştır, bilmiyorum. Diğeri iyiydi. Ayrıca kızlardan biri sürekli cıvık cıvık hareketler yapıyor, bu beni rahatsız ediyor. Erkekleri de rahatsız ediyor olabilir. Asıl konu şu: Haftam genelde bir mutlu bir mutsuz geçiyor. Eve gidince, günüm ne kadar iyi geçerse geçsin, kalp çarpıntısı, boğazımda düğümlenme oluyor. Son 3 gündür ağlama isteği geliyor. Önceden sadece gece yatakta ağlıyordum, şimdi okulda da yansımaya başladı. Kimse görmüyor ama gözlerim doluyor. Bu hisler yılbaşında başladı. O gün herkesin bir yılbaşı planı vardı. Arkadaşlarıyla ya da sevgilileriyle geçirdiler. Ben evdeydim. Kızlar da evdeydi ama özellikle erkeklerin çok sosyal ve mutlu olduğunu düşünüyorum. Onlara özeniyorum. Sosyal hayatları var gibi geliyor. Şimdi yakınlaşıyoruz ama içimde sürekli “Ya istemiyorlarsa, ya onları sıkıyorsam?” hissi var. Kızların erkeklerle benden daha samimi konuşması da beni kıskandırıyor. Benim istediğim samimiyeti onların benden daha hızlı kurması çok üzüyor beni. Çünkü ben bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum. Son iki haftadır gerçekten çok depresif hissediyorum. Daha anlatacak çok şey var ama şu an aklıma gelmiyor. Nereye yazacağımı da bilemedim.

Özgüvenimi nasıl kazanabilirim?

Özgüvenim yok ve hayatta hiç bir şey den mutlu olmuyorum sürekli baskı olarak kafamda düşünceler kuruyorum çevreden herkesden dalga geçiliyorum ve ne derlerse evet diyorum hiç birşeyde hayır diyemiyorum bu kişisel kendimi nasıl düzeltebilirim karakterim zayıf daha güçlü olmasını istiyorum sürekli düşünceler içindeyim ve evden dışarı çıkmıyorum artık böyle olmuyordum hiç kimseyle konuşasım gelmiyor ve sesiz sesiz duruyorum artık Kendimi Geliştirmek istiyorum ve böyle durumdan kurtulmak istiyorum

Kavga etmekten utanıyorum?

Küçüklüğümden beri kendimi bir kavganın içinde bulduğumda asla savunamıyorum. Söyleyeceğim cümleleri karıştırıyorum ya da gözlerim doluyor. Ama en önemlisi kendimi savunamıyorum. Sınıftaki arkadaşlarımla kavga çıkartmamak için sınırlarımı hiçe sayıyorum çünkü bağırmaktan çok utanıyorum ve kavga çıkarsa kendimi savunamayacağımı biliyorum. Ve bana istediklerini söylemelerine izin veriyorum. Eğer "bunu yapma, hoşlanmıyorum" dersem,"sende çok abartıyorsun" falan diyorlar. Karşımdaki kişiyi asla yenemiyorum kavga konusunda. Ne yapabilirim? kendimi savunmak istiyorum ve gerektiğinde hakkımı aramaktan korkmak ve utanmak istemiyorum.

kendimi herkesle kıyaslamamak düşük görmemek icin neler yapabilirim

başıma kötü bişey geldiğinde ve yanımda insan topluluğu olduğunda kendimi rezil olmuş gibi hissediyorum bir ortama girdiğimde hep arka planda kalıyorum aslında sevdiğim insanlar oluyor ama bana neden hiç konuşmadığımı neden hep tek olduğumu soruyorlar arka planda kalıyorum insanların beni fark etmesini istiyorum çünkü eğlenceli biriyim ama ortama farklı bir insan girdiğinde ben hep geri planda kalıyorum umursanmıyorum ben konuşmadığımda konuşturulmuyorum olduğum yerde öylece bekliyorum bu durum beni uzuyor ve aşırı ezik hissediyorum sınıfımda bile herkes birbirini konuştururken ben onları izliyorum bu şeyi bu durumu genelde çoğu zaman hissederim ve üzülürüm başıma sürekli gelen bir olaydır ve beni Üzer artık yaşanmasın istiyorum teşekkür ederim

Sınıfta yalnız olma durumu

Üniversitede, sınıfta genelde yalnızım. Herkes arkadaş gruplarıyla takılırken ben hem sınıfta tek oturuyorum hem de genel olarak yalnız kalıyorum. Zaman zaman havadan sudan sohbet ettiğim kişiler oldu ama hiçbirisi selamlaşmanın ötesine geçmedi. Asıl sorun da bu; sınıfta gerçekten tek olmam. Herkesin bir grubu var ve ben bu grupların dışında kalmış hissediyorum. Aylar geçti, bu durum ister istemez insanın canını sıkıyor. Okula ya da derse birlikte gidip geleceğim, sınavdan sonra iki laf edip vakit geçireceğim birinin bile olmaması insanı daha da yalnız hissettiriyor. Mesela sınavdan sonra herkes arkadaşlarıyla konuşurken ben montumu alıp çıkıyorum ve bu durumun zamanla üzerimde bir ağırlık oluşturduğunu fark ediyorum. Benim çözüme ihtiyacım var?

Çok karmaşık hissediyorum ne istediğimi nasıl bulacağım?

Ben çocuk yaşta kapandım ama sonra hep açılmak istedim ailem üniversiteye göndermez diye atanma sonrasına erteledim hep, atanma sürecindeyken de arkadaşımla tatile gittiğimizde denedim bakalım ne hissedeceğim diye normaldi o an, sonra bir kez daha aynı arkadaşıma giderken benzer şeyler yaşadım neyse şu an atandığım yere geldim, babam bilmiyor bir tek aileden o da fazla tepki verme potansiyelinde olduğu için, beni silersin falan demişti bir ara duyduğunda, ben şu an o varken eski hayatımı yaşıyorum o yokken kendi istediğim o hayata dönüyorum ama kafam allak bullak oldu, kimlik çatışması gibi oldu bu durum bende. Ne istiyorum, yıllardır ne istedim unuttum resmen. İçim huzursuz, yalancı hissediyorum, dışarıdaki ben bana yabancı geliyor. .. Aslında babama bir mektup yazmıştım ama onu vermedim. En son anneme ağzını yoklattım yine benzer tepki vermiş. Ben niye böyle hissediyorum, onay almam gereken bir yaşta değilim, ama kaybetmemek için yalan söylüyorum. Yalan söylerken iki farklı hayat yaşıyorum, ne yapmam lazım? Akışa mı bırakayım ama akışa bırakmak da tuhaf ara tatilde gelecekler kapalı olacağım yine gidecekler olmayacağım falan akış bunun neresinde, ben acaba kendimle mi çatışıyorum yani açılmak istedim heves oldu sonunda gerçekleşti ama kaçtı mı, yoksa evde ilk kez tek kaldığım için yalnızlığın buhranıyla mı böyle düşünüyorum? Büyümek zormuş biraz. ..

Sosyal ilişkilerde nasıl daha aktif olabilirim

Üniversiteye yeni başladım ve insanlarla iletişim kurmakta zorlanıyorum Arkadaşlarım var ama devamlı bir çaba halindeyim insanların beni sevmesi dışlamaması için sürekli emek gösteriyorum. insanlarla rahat sohbet edemiyorum. devamlı benden sıkıldılar mı diye düşünüyorum ve sessizlik olduğu zaman çok panik oluyorum. mesela hafta sonu evde olduğumda şu an bensiz bir şeyler yapıyorlar gibi hissediyorum ne alakaysa. yani özetle kendimi kabuk ettirmek için devamlı bir efor halindeyim

İlgi alanım, gönülden istediğim bir meslek yok

Hiç bir hedefim, ilgi alanım ya da canı gönülden olmak istediğim bir meslek yok. Bu sene lisedeki son senem, denemelerde netlerim kötü geldiği için kesin mezuna kalıcam. Kalıcam kalmasına ama herhangi bir hedefim yok ki, ne için çabalayayım? Türkiye'de geleceğimi görmüyorum. Yaptığım gelecek planlarımın hiçbiri de Türkiye de geçmiyor. Kafayı yurtdışına taktım, o yüzden öyle ya da böyle gideceğim ama nasıl? Belli bir hedefim olsa o doğrultuda hareket ederim ve daha emin adımlar atarım ama yok. Sayısalım çok kötü ve o alandaki mesleklerde ilgimi çekmiyor zaten. Diğer mesleklerde de para yok o zaman ben napıcam? İçine kapanık, sessiz, sakin ve asosyal biriyim, daha önce hiç iş deneyimim olmadı. Çalışmaya çekiniyorum çünkü ezilmekten korkuyorum. Böyle hassas bir karakterim varken ben nasıl iş hayatına atılabilicem ya da kendime yurtdışında yeni bir hayat kurabilicem???

Odaklanma problemim var sizce ne yapmalıyım?

MERHABLAAAAR, Öncelikle şuan anlamlandıramadığım bir enerji var üstümde o yüzden AŞIRII MUTLUYUM. Neyse. . bu sene yks senem ve benim için önemli. Ama ne derslere ne de başka bir şeye full odak olabiliyorum. Aklıma sürekli başka şeyler geliyor, bir süre odaklansam bile hemen bozuluyor ve bıktım bundan. Arkadaşlarım ve ailemin de farkındalığı üzere yazıyorum. Bazen ilgilendiğim bir şeye full odak yapabilsemde bazen yapamıyorum. Yaptığım işler sürekli yarım kalıyor (özellikle çizimlerim. ) veya başka bir işi yapmam gerekiyorsa da annemin dediğine göre erteleme huyum var (yani benim için belirli bir saatte o işi yapmam lazim). Bu erteleme işi tüm sosyal hayatımı etkiliyor. Gerek ders olsun gerek sosyal hayat. Ve yerimde duramıyorum. Sürekli bir hareket halindeyim. Olmasam bile huzursuz oluyorum. BÖYLE İÇİMDEN KOŞMAK, ZIPLAMAK GELİYOR. genellikle sessiz ve sakin bir insanım, içe döndüğüm yani. Ama neden böyle oluyor bilmiyorum. Bir huzursuzluk oluşuyor hareket etmezsem. Özellikle sallanma veya bacak sallama var. VEYA ÇOK GARİP AMA SANKİ RUHUM İÇİMDE ZIPLIYOR GİBİ hissediyorum. (Çok utandım şuan. 😔). NEYSE. . ara sıra böyle enerji patlamaları geliyor. Biri ile konuşurken veya bir şey anlatırken ellerimle veya başka şeyler ile oynarım. Ya saçım ya da yüzüm sürekli ellerim oralarda. Bazen karşımda ki insanın anlattığı şeylere de odaklanamıyorum. Çok fazla bir yerlere dalıyorum. Ve fark ettim ki deneme sınavlarında hep dikkatten kaçırıyorum. HAA BİRDE mesela bu yazıyı yazmak için sabah derste (dershaneye gidiyorum) kendi kafamdan kendi kendime konuştum. Anlatmak istediğim bir şey yapacaksam olayım ileri tarafını aklımdan planlıyorum.