Sosyal Hayat Kategorisi

Kilo takınıtımı nasıl yenerim

Kilo yüzünden artık su diyeti yumurta diyeti yapamama ramak kaldı , herkes yaşıtlarım zayıf ben tek şişkoyum , hep kilom dan vurdular herkezden çevremdeki herkezden tavır gördüm zorbalandım artık dayanamıyorum sürekli kendimi kıyaslamaktan zayıf kızlarla bıktım bana olan bakışlardan çevremden aldığım tepkiden son çare sağlıksız diyetse yapmayı düşünüyorum artık bıktım yoruldum bunaldım bu olaylardan yoksa bu gidişle kendimi iyice dışarıya izole edeceğim

Sürekli düşünüyorum.

Sürekli endişeleniyor ve düşünüyorum. Özellikle yeni bir ortama ve yeni bir insanla tanışacaksam vay halime benim. O kadar stres oluyorum ki inanamazsınız. Asla ortama adapte olamıyorum. Sürekli benim hakkımda ne düşünüyorlar acaba diyorum. Normal de olduğum gibi davranamıyorum. O yüzden dershaneyi bile bıraktım,evden dışarı çıkıp yeni insanlarla tanışmak istemiyorum. Benim hakkında ne diyecekler, beni nasıl yargılayacaklar diye düşünüyorum. Gülümsemek bile suç gibi hissettiriyor dışarda sanki. Beynim susmuyor durmadan konuşuyor. Sanki bütün insanların bana bakıp içten içe alay ettiklerini ve dalga geçtiklerini düşünüyorum. Nefret ediyorum artık. Yaşamak çok zor. İnsanlarla göz teması kurmakta bile zorlanıyorum. Beynim durmadan 'acaba şimdi senin hakkında ne düşünüyorlar 'diyip duruyor. Girdiğim hiç bir ortama adapte olamıyorum ben, sorun ben de sanırım. Bende diğer gençler gibi kaygısız olmak onlarla gülüp eğlenmek istiyorum ama beynim durmadan 'şimdi bunu yaparsan pişman olacaksın en iyi sus konuşma' diyor. Ve öyle olunca çok soğuk bir insanmışım gibi gözüküyor ama aslında soğuk biri değilim yani sanırım. Neden böyle biriyim ben? Saçma sapan şeyler hakkında endişe ediyorum durmadan.

esra777

Öfke ve sinir kontrolü

İlişkim zarar görüyor karşı tarafı üzüyorum ve kırıyorum geri nasıl gönül alacağımı bilmiyorum nasıl çabalanır bilmiyorum her zaman kendi derdimi sıkıntımı düşünüyorum karşı tarafı hiç düşünemiyorum ve bu durum yüzünden ilişkim bozuluyor derdini sıkıntısını anlayamıyorum nasıl çaba gösterilir bilmiyorum ailemle karımla aram hep bozuluyor geri toplayamıyorum buna neden olan şeyin ney olduğunu bilmiyorum herşeyi düzeltmek istiyorum kırdıktan sonra ne yapacağımı bilmiyorum

Problemlerimin Üstesinden Nasıl Gelirim?

Problemlerim: Sürekli "başkası benim hakkimda ne düşünüyor" diye düşünüyorum. Derin ilişkiler kuramıyorum. İlk yüzeysel iletişimden sonra istemsizce kaçıyorum. (Karşı taraf iletisimi devam ettirmeye çalışsa bile)Sosyal bir ortamda asla sonradan açılamıyorum. Ṣu şekilde düşünüyorum: herkes beni boyle kalıplastırmıṣ ve ben bu kaliplarin disina çıkarsam çok garip duracak. Birkaç defa bunu kırmaya çalıştım fakat çok garip ve gergin hissettim. Dışarıda tanıdık biri görürsem kaçıyorum. Yani normal bir yabancıyla kurabileceğim yüzeysel basit sohbetden bile tanıdık görünce kaçıyorum. Duygularımı yansıtamıyorum. (birine sinirlenemiyorum ya da sevimli bir kediyi seveMİyorum)NOT: Bu davranışları samimi olduğum 3,4 çocukluk arkadaşımla ve çekirdek ailemle yaşamıyorum. Travmalar tarzı birşey:Ailem ve akrabalar ile kalabalık bir eve doğdum. Kürt asıllıyız evde genelde kürtçe konuşulurdu (çocukken utangaçlığımı hep buna bağlardım ama öyleyse akrabalara karşı utanmamam gerekirdi) Benimle yaşıt bir hayli haylaz kuzenim vardı. Kuzenlerimle oynadığımda annem bana bayağı şiddetle kızardı. Sonra biz ailecek uzak bir yerde ayrı eve taşındık. Annem ile babam çok sık tartışırdı. (araya akrabalar da giremeyince bazen dozu artardı. )Lise başlarında sivilceler başlayınca çok içime kapandım. Çevredekilerden çok zorbalığa uğradım. Fakat yalnız kalmayayım diye mesafede koyamadım. Problemlerim yüzünden emek verdiğim şeylerde insanlara performans gösterirken hep başarısız oldum. (Basketbol,müzik,YKS,ingilizce) Şimdi geride kalmışlık, yalnızlık, değersizlik, başarısızlık, staj bulma stresi derken kendimi burada buldum.

Herkesin benim hakkımda konuştuklarını çok düşünüyorum çok sosyalden bir anda çok yanlıza üştüm

Merhaba öncellikle sınıf arkadaşlarımla aramda bir kaç problem yaşandı ve benimle konuşmamaya karar verdiler sonra bu durum düzeldi ama yine uzaklar bana karşı şuan sadece bir arkadaşım var onada uzaklar hepimiz Aynı grupta arkadaştık şimdi işte hepimize uzaklar Her neyse sınıf içerisinde aramızın gergin olduğu Çok kişi var böyle çok fazla bakışları falan çok rahatsız ediyor ve ben hep otoriter ve sosyal bir insan olduğum için bu bana çok ters geliyor sevgilimle Ayrılırdık ama aramızda ki Konuşma devam ediyor o bu süreçte yanımda ekstra olsaydı herşey daha iyi olurdu çok takıntım var mesela o niye yaptı ben olsaydım öyle yapmazdım acaba hakkımda ne düşünüyorlar yanlış düşünüyorlar ben öyle birisi değilim yemin ederim kendimi artık askı memnu daki Bihter gibi hissediyorum sence ne yapmalıyım

Arkadaş ortamında özgüvenli nasıl olabilirim, nasıl özgüvenimi koruyabilirim?

Dürüst olmak gerekirse, bugün kendimi biraz değersiz ve dışlanmış hissediyorum. Yakın arkadaşımla aramda bir tartışma sorun olmamasına rağmen bana mesafeli davranıyor. Onun bu mesafesi yüzünden bende kendimi arkadaş ortamında istemsizce geri çekiyorum bu durum beni cok rahatsız ediyor ve yakın arkadaşlarımın arasında kendimi rahat hissetmiyorum. Belki de bana mesafeli değildir ben öyle algılamış olabilirim diye de aklıma gelmiyor değil ama beni istemiyormuş gibi geliyor. Bana neden mesafeli davrandığını düşünürken kendimi kaybediyorum hatta ara sıra kalp atışlarım hızlanıyor. Bu durumdan dolayı arkadas ortamında kendimi özgüvensiz, dışlanmış ve değersiz hissediyorum. Bu sorunu en kısa sürede çözmek istiyorum bu durum gittikçe beni depresyona sürüklüyor ben kendimi daha çok kapatıyorum yardıma ihtiyacım var

ecrn

Sosyal ortamda hep rahatsız hissediyorum.

Sosyal ortamlarda çok çabuk geriliyorum insanların bakışlarından rahatsız oluyorum ben sosyal anksiyete tarzı bir şeyim olabilir diye düşündüm çünkü yani insanların karşısında asla konuşamam panik olurum kalp atışım hızlanır elim ayağım titriyor falan ne yapıcam bilmiyorum. .bunun psikolojik rahatsızlık olduğunu hissediyorum ama kımseye kanıtlayamıyorum hepsi genelde çok utangaçsın ondandır diyor ama bilmiyorlarki ben samimi olduğum insanların yanında böyle değilim sâdece toplum içinde böyleyim.

Davranışlarım bozuldu her şeyi düşünüp takıyorum

7 yıldır hiç arkadaşım yok ondan öncede çok sosyalleşemezdim geride kalırdım. En azından arada bir güzel anım oluyordu. Canımı her şey sıkıyor takılıyorum herkese . geçen üç kişilik bi grubumuz var arkadaşım kuzenim ben arkadaşım kuzenimle grupta konuşuyordu sonra sana anlatmam gereken bi şeyler var dedi hani grup orası hep beraber konuşalım. Bildiğimiz kız kendi kendine bi şeyler yapıyor çok sinirlendim ne yazsam acaba diye düşündüm ama yazmadım çünkü kendimi savunamıyorum sürekli birinden destek almam gerekiyor yoksa sert davranırım yada kendimi savunamam. Bu arada arkadaşım yok demiştim gerçekten yok bu grubuda kuzenimde vardı öyle oldu zaten kuzenimi yakın gördüğünü dile getiriyor. Çok sinirleniyorum ama bu sefer lafımı söyleyeceğim yeter kendini bi şey sanıyor. Dara düşünce beni arıyor. Ben onlardan uzaktayım geçen gün buluştular kuzenim arıyım demiş o da aman boşver diyip geçiştirmiş sonra aradılar bana diyoki hep aklımızdaydın falan sinirim bozuldu . Yalan söylüyor. İlk kuzenimle tanıştılar ama bunun samimiyetimizle bi alakası yom sonradan da tanışsaydı yine iyi anlaşırlardı ve o günden beride sürekli yok o kardeşim gibi o yüzden çok seviyorum onu diyip diyip duruyor. Ben de dedimki beni ilk görünce ilk nasıl biri olarak gördün soğuk biriymişim ama içe kapanık anlamında yani kendi tercihim değilde işte böyle bi izlenim vermişim. 7 yıldır hiçbir şey yapmamışım sadece düşünüyorum. Her yerde dışlanıyorum.

Geçmişteki arkadaşlık travmalarım bu günümü etkiliyor

Lise yıllarımda çok yakın olduğumu düşündüğüm arkadaşlarımdan hayatımın en büyük kazığını yedim ve bugün hemcinslerimle olan arkadaşlığımda oldukça zorlanıyorum. Bu sadece benim travmam değil annemin de travması haline geldi ve etrafımdaki arkadaşlarımın en ufak hareketlerinden, bakışlarından endişe duyuyor. Anne hissi doğru olabilir diye düşünüyorum ve içime bir kurt düşüyor. Arkadaşımla olan samimiyetimi tartıyorum, sonra kendimi o ufacık şeye takılırken buluyorum. Sonra his mi anne hissine güveniş mi bilmediğim için boşluğa düşüyorum. Bir cevap arayışına giriyorum ve annemi de söylediğine pişman edebiliyorum. "Sadece dikkatli ol dedim. " Diyor ama içime kurt bir kere düşmüş oluyor. Bu süreçte kendimi yiyip bitiriyorum ve bu düşünceden nasıl kendimi kurtaracağımı bilmiyorum. ..

Nasıl özgüvenli olabilirim kimseyi kıramıyorum kimseyi tersleyemiyorum bu beni yoruyor

Bu yüzden her zaman ezilmiş gibi hissediyorum bu çok yorucu nasıl özgüven kazanabilirim kendimi sevebilirim kendime karşı nazik olabilirim anksiyete yi yenebilirim bilmiyorum sıkışmış gibi hissediyorum ne yapmalıyım bu konu hakkında bana yardımcı olabilirmisiniz nasıl kendime olan saygımı arttırabilir dışarıya daha özgüvenli olabilirim herkese değilde hak edene nazik olmak istiyorum ama bunu yapamıyorum nasıl bunu yapabilirim yardımcı olursanız çok sevinirim