Sosyal Hayat Kategorisi

Kavga etmekten utanıyorum?

Küçüklüğümden beri kendimi bir kavganın içinde bulduğumda asla savunamıyorum. Söyleyeceğim cümleleri karıştırıyorum ya da gözlerim doluyor. Ama en önemlisi kendimi savunamıyorum. Sınıftaki arkadaşlarımla kavga çıkartmamak için sınırlarımı hiçe sayıyorum çünkü bağırmaktan çok utanıyorum ve kavga çıkarsa kendimi savunamayacağımı biliyorum. Ve bana istediklerini söylemelerine izin veriyorum. Eğer "bunu yapma, hoşlanmıyorum" dersem,"sende çok abartıyorsun" falan diyorlar. Karşımdaki kişiyi asla yenemiyorum kavga konusunda. Ne yapabilirim? kendimi savunmak istiyorum ve gerektiğinde hakkımı aramaktan korkmak ve utanmak istemiyorum.

kendimi herkesle kıyaslamamak düşük görmemek icin neler yapabilirim

başıma kötü bişey geldiğinde ve yanımda insan topluluğu olduğunda kendimi rezil olmuş gibi hissediyorum bir ortama girdiğimde hep arka planda kalıyorum aslında sevdiğim insanlar oluyor ama bana neden hiç konuşmadığımı neden hep tek olduğumu soruyorlar arka planda kalıyorum insanların beni fark etmesini istiyorum çünkü eğlenceli biriyim ama ortama farklı bir insan girdiğinde ben hep geri planda kalıyorum umursanmıyorum ben konuşmadığımda konuşturulmuyorum olduğum yerde öylece bekliyorum bu durum beni uzuyor ve aşırı ezik hissediyorum sınıfımda bile herkes birbirini konuştururken ben onları izliyorum bu şeyi bu durumu genelde çoğu zaman hissederim ve üzülürüm başıma sürekli gelen bir olaydır ve beni Üzer artık yaşanmasın istiyorum teşekkür ederim

Sınıfta yalnız olma durumu

Üniversitede, sınıfta genelde yalnızım. Herkes arkadaş gruplarıyla takılırken ben hem sınıfta tek oturuyorum hem de genel olarak yalnız kalıyorum. Zaman zaman havadan sudan sohbet ettiğim kişiler oldu ama hiçbirisi selamlaşmanın ötesine geçmedi. Asıl sorun da bu; sınıfta gerçekten tek olmam. Herkesin bir grubu var ve ben bu grupların dışında kalmış hissediyorum. Aylar geçti, bu durum ister istemez insanın canını sıkıyor. Okula ya da derse birlikte gidip geleceğim, sınavdan sonra iki laf edip vakit geçireceğim birinin bile olmaması insanı daha da yalnız hissettiriyor. Mesela sınavdan sonra herkes arkadaşlarıyla konuşurken ben montumu alıp çıkıyorum ve bu durumun zamanla üzerimde bir ağırlık oluşturduğunu fark ediyorum. Benim çözüme ihtiyacım var?

Çok karmaşık hissediyorum ne istediğimi nasıl bulacağım?

Ben çocuk yaşta kapandım ama sonra hep açılmak istedim ailem üniversiteye göndermez diye atanma sonrasına erteledim hep, atanma sürecindeyken de arkadaşımla tatile gittiğimizde denedim bakalım ne hissedeceğim diye normaldi o an, sonra bir kez daha aynı arkadaşıma giderken benzer şeyler yaşadım neyse şu an atandığım yere geldim, babam bilmiyor bir tek aileden o da fazla tepki verme potansiyelinde olduğu için, beni silersin falan demişti bir ara duyduğunda, ben şu an o varken eski hayatımı yaşıyorum o yokken kendi istediğim o hayata dönüyorum ama kafam allak bullak oldu, kimlik çatışması gibi oldu bu durum bende. Ne istiyorum, yıllardır ne istedim unuttum resmen. İçim huzursuz, yalancı hissediyorum, dışarıdaki ben bana yabancı geliyor. .. Aslında babama bir mektup yazmıştım ama onu vermedim. En son anneme ağzını yoklattım yine benzer tepki vermiş. Ben niye böyle hissediyorum, onay almam gereken bir yaşta değilim, ama kaybetmemek için yalan söylüyorum. Yalan söylerken iki farklı hayat yaşıyorum, ne yapmam lazım? Akışa mı bırakayım ama akışa bırakmak da tuhaf ara tatilde gelecekler kapalı olacağım yine gidecekler olmayacağım falan akış bunun neresinde, ben acaba kendimle mi çatışıyorum yani açılmak istedim heves oldu sonunda gerçekleşti ama kaçtı mı, yoksa evde ilk kez tek kaldığım için yalnızlığın buhranıyla mı böyle düşünüyorum? Büyümek zormuş biraz. ..

Sosyal ilişkilerde nasıl daha aktif olabilirim

Üniversiteye yeni başladım ve insanlarla iletişim kurmakta zorlanıyorum Arkadaşlarım var ama devamlı bir çaba halindeyim insanların beni sevmesi dışlamaması için sürekli emek gösteriyorum. insanlarla rahat sohbet edemiyorum. devamlı benden sıkıldılar mı diye düşünüyorum ve sessizlik olduğu zaman çok panik oluyorum. mesela hafta sonu evde olduğumda şu an bensiz bir şeyler yapıyorlar gibi hissediyorum ne alakaysa. yani özetle kendimi kabuk ettirmek için devamlı bir efor halindeyim

İlgi alanım, gönülden istediğim bir meslek yok

Hiç bir hedefim, ilgi alanım ya da canı gönülden olmak istediğim bir meslek yok. Bu sene lisedeki son senem, denemelerde netlerim kötü geldiği için kesin mezuna kalıcam. Kalıcam kalmasına ama herhangi bir hedefim yok ki, ne için çabalayayım? Türkiye'de geleceğimi görmüyorum. Yaptığım gelecek planlarımın hiçbiri de Türkiye de geçmiyor. Kafayı yurtdışına taktım, o yüzden öyle ya da böyle gideceğim ama nasıl? Belli bir hedefim olsa o doğrultuda hareket ederim ve daha emin adımlar atarım ama yok. Sayısalım çok kötü ve o alandaki mesleklerde ilgimi çekmiyor zaten. Diğer mesleklerde de para yok o zaman ben napıcam? İçine kapanık, sessiz, sakin ve asosyal biriyim, daha önce hiç iş deneyimim olmadı. Çalışmaya çekiniyorum çünkü ezilmekten korkuyorum. Böyle hassas bir karakterim varken ben nasıl iş hayatına atılabilicem ya da kendime yurtdışında yeni bir hayat kurabilicem???

Odaklanma problemim var sizce ne yapmalıyım?

MERHABLAAAAR, Öncelikle şuan anlamlandıramadığım bir enerji var üstümde o yüzden AŞIRII MUTLUYUM. Neyse. . bu sene yks senem ve benim için önemli. Ama ne derslere ne de başka bir şeye full odak olabiliyorum. Aklıma sürekli başka şeyler geliyor, bir süre odaklansam bile hemen bozuluyor ve bıktım bundan. Arkadaşlarım ve ailemin de farkındalığı üzere yazıyorum. Bazen ilgilendiğim bir şeye full odak yapabilsemde bazen yapamıyorum. Yaptığım işler sürekli yarım kalıyor (özellikle çizimlerim. ) veya başka bir işi yapmam gerekiyorsa da annemin dediğine göre erteleme huyum var (yani benim için belirli bir saatte o işi yapmam lazim). Bu erteleme işi tüm sosyal hayatımı etkiliyor. Gerek ders olsun gerek sosyal hayat. Ve yerimde duramıyorum. Sürekli bir hareket halindeyim. Olmasam bile huzursuz oluyorum. BÖYLE İÇİMDEN KOŞMAK, ZIPLAMAK GELİYOR. genellikle sessiz ve sakin bir insanım, içe döndüğüm yani. Ama neden böyle oluyor bilmiyorum. Bir huzursuzluk oluşuyor hareket etmezsem. Özellikle sallanma veya bacak sallama var. VEYA ÇOK GARİP AMA SANKİ RUHUM İÇİMDE ZIPLIYOR GİBİ hissediyorum. (Çok utandım şuan. 😔). NEYSE. . ara sıra böyle enerji patlamaları geliyor. Biri ile konuşurken veya bir şey anlatırken ellerimle veya başka şeyler ile oynarım. Ya saçım ya da yüzüm sürekli ellerim oralarda. Bazen karşımda ki insanın anlattığı şeylere de odaklanamıyorum. Çok fazla bir yerlere dalıyorum. Ve fark ettim ki deneme sınavlarında hep dikkatten kaçırıyorum. HAA BİRDE mesela bu yazıyı yazmak için sabah derste (dershaneye gidiyorum) kendi kafamdan kendi kendime konuştum. Anlatmak istediğim bir şey yapacaksam olayım ileri tarafını aklımdan planlıyorum.

Kendimi sevemiyorum ne yapmalıyım

Kendimi başka insanlarla çok kez karşılaştırıyorum ve çoğunlukla kendimi yetersiz buluyorum. Yeterince başarılı, iyi, güzel değilim. İnsanlarında beni böyle gördüğünü düşünüyorum. Beni aptal olarak gördüklerini düşünüyorum. Beni kendi içlerinde kucumsediklerini hissediyorum. Ailem olsun arkadaşlarim olsun tanımadığım birisi olsun. Hepsi böyle hissettiriyor. Küçüklüğümden beri böyle hissediyorum. Babam beni çok kez başka insanların yanında aşağılardı şaka yapmak için. Küçüklüğümde de kendimi değersiz hissederdim. Hâlâ da öyle. Sanki hayatımın sonuna kadar böyle devam edecekmiş gibi hissediyorum. Bir kaç yıl öncesine kadar aynaya bakamazdim. Ciddi manada bir başka insanların yanında aynaya bakamazdim. Ne yaparsam yapayım sanki hep böyle sonsuza kadar devam edecekmiş gibi hissediyorum. Kendimi sevmeye hakkım yokmuş gibi hissediyorum. Kendim için birşey yapmaya hakkım yokmuş gibi hissediyorum. Bu durum beni çok ama çok fakza sıkışmış hissettiriyor. Ne yapabilirim? Şimdiden teşekkür ederim

Kendimi kötü birisi olarak görüyorum ne yapmalıyım?

Şu son zamanlarda kendimi kötü birisi olarak görüyorum. Arkadaşım bana otoriter ve sinirli birisi olduğumu söyledi. O günden beri böyle hissediyorum. Yanlış davranışlarda bulunmuş gibiyim sanki. Canımı sıkıyor, beynimi meşgul ediyor. Suçluluk duygumu çok daha fazla olmasına sebep oldu. İçimdeki çelişkiler de kafamı daha da karıştırıyor. Bir yanım zamanla bana olan davranışlarına karşılık ona gard aldığımı söylüyor. Diğer yanım ise benim bencil, otoriter birisi olduğumu söylüyor. Hangisine inansam bilemiyorum. Aklım allak bullak oldu. Ne yapabilirim?

Kızlar soruyor adlı siteye bağımlılığım var

Bu site'ye girince saçma sapan gercek kişiliğimle uyuşmayan biri haline dönüşüyorum ve kurtulamiyorum devamlı bu siteye giresim geliyor bundan nasıl kurtulacağım şöyle bir bağımlılık sabah aksam giriyorum her sacma soruyu soruyorum ve kişilere aynı soruyu devamlı soruyorum bundan nasıl kurtulacağım bu site beni kötü anlamda etkiliyor o siteye girince gercekte olmadiğım birine dönüşüyorum ve ben bu bağımlıliktan bunaldım cok bunaldım ne yapabilirim