Sosyal Hayat Kategorisi

yalnızlığım

21 yaşında evde 3 yıldır yksye hazırlanan psikolojisi mahvolmuş bir kızım hiç arkadaşım yok hepsi üniversitesiteye gitti bir tane tek yakın arkadaşım var çekingen olduğum için derdimi tasamı anlatamıyorum ama kendimi çocukluğumdan beri hep çok yalnız dışlanmış hissediyorum ve hâlâ bunu iliklerime kadar hissedip ağlıyorum. anksiyete bozukluğum var aşk ilişkileri konusunda yüzüm asla gülmedi sağlığım konsunda da aynı şekilde gecenlerd ebir çocukla tanıştık sosyal medyadan bana 19 yaşında olduğunu söylemişti meğerse 18 yaşındaymış yani benden3 yaş küçükmüş neyse ben bu yüzden flörtü bitirdim şimdide onu özlüyorum ona rest çekip ben hiçbir zman biten şeye dönmem dediğim için çekiniyorum dönmeye, buluşmak istedi erteledim çünkü sosoyal anksiyetemde olduğu için terleyip kızartıyorum bu durumda beni onlara karşı uzak tutuyor sonra da belki hayatımın aşkını kaçırdım diye kendime üzülüyorum en çok. neyse bu çocuk 1 hafta içinde üniversitesiye gidecek diye değişeceğini benimle sevgili olsa bile benden soguyabimeceğini diğer kızlara gözü kayabikcegini düşündüğüm için şimdiden aklımda bitirdim ve bunu acisini çekiyorum ve bana daha 2 günlük flortken bir sürü iltifatlar yağdırdı benimle ilgili merak ettiğin bişey varmı dedim bana ilk ne zaman öpüştüğümü sordu yani bir insan bunu mu merak eder diye düşündüm işte dudağım dolgumuymuş fln diye sordu bana garip geldi sizce normal mi ona dönemli miyim

Sosyal Dışlanma ve Grup İçinde Görünmez Hissetme

Üniversiteye gidiyorum. Sınıfta başka konuşacak kimse yoktu, herkes kendi grubunda takılıyordu. Önceden tamamen yalnızdım; ceketimi alıp dışarı çıkıyor, eve gidiyordum, kimseyle konuşmuyordum ve bana garipmişim gibi bakıyorlardı. Sonra sınıftan biriyle tanıştım ve onun grubuna dahil oldum. Tanıştığım arkadaşım iyiydi, dinlerdi, tavsiye verirdi, beni ciddiye alırdı. Ama o şimdi başka sınıfta, dersleri farklı olduğu için sadece teneffüslerde grup olarak konuşabiliyoruz. O olmadığında diğerleriyle teneffüste yokmuşum gibi hissediyorum. Yanlarında sanki yokmuşum gibi gidip geliyorum. Birbirlerine bakarak konuşuyorlar, gülüşüyorlar. Telefona falan bakıyorum nereye kadar bilmiyorum. Bir de ağızları bozuk, çok küfürlü konuşuyorlar. Ben normal ciddi bir şey sorsam hemen küfürlü cevap geliyor, özellikle birinden. Böyle kalesiz gibi, garip bir cins. Konuşmayı kessem çok tuhaf olur. İllaki grup ödevleri olacak, dışarda kalmak istemem. Stratejim grubu tamamen en yakın arkadaşlarım olarak değil, sınıf içi bir sosyal ağ ve ödevleri garantiye alma alanı olarak görüyorum. Onlardan duygusal bir yakınlık beklemiyorum, sadece pratik bağları koparmıyorum. Böylece o manzarayı çekmek zor olsa da en azından gelecekteki projelerde dışarıda kalmamış oluyorum. Bu durumda ben kendimi daha fazla hırpalamamak için tam olarak ne yapmalıyım? Görünmez hissettiğim, ciddiye alınmadığım, küfürlü bir üslupla karşılaştığımda nasıl idare edebilirim? Tamamen kopmak yalnızlık ve ödevler yüzünden riskli, ama katlanmak beni çok yoruyor. Dengeyi kurarken bana ne tavsiye edersiniz?

Arkadaşlik

kendimi cok yalniz hissediyorum arkadaslik kurmayi cok seviyorum sevecen ve arkadas canlisi biri oldugumu dusunuyorum ama hep sonunda yalniz kaliyorum birseyler tera gidiyir surekli ve kendimi savunmaya geçiyorum cogu zaman kavga edincede yalniz kaliyorum birisiyle kavga ettigimde onunla sorunum olmayan arkadasim benden soguyor halbuki onunla bir sorunum olmasa bile cok fazla bu durunu yasadim kendimi sakinlestirmeye de calistim ama hep kendimi ayni durumda buluyorum bi huzursuz hissediyorum kendimi sanki kucuk gorulmus gibi bu yuzdende agzimi tutamiyorum ve sonrasinda yalniz kaliyorum okul hayatim boyunca hic yalniz kalmadim ama sosyal ortamlar bitince okul kapaninca hicbirkimse kalmiyor

Kendimi ezik gibi hissediyorum, nasıl kurtulabilirim?

Geçen sene üniversitede bir fake hesap olayı yaşandı ve ben, arkadaşım sandığım birinin beni suçlamasına ağlayarak ses kayıtları göndererek karşılık vermiştim. Bu bile başlı başına bana kendimi çok ezik hissettirmişti. Ertesi gün yanına gittiğimde yanında iki arkadaşı daha vardı. Ondan bu hesabı göstermesini istedim. Biraz ayaküstü konuştuktan sonra, onların yanında öylece dikilirken kendimi inanılmaz derecede ezik ve fazlalık gibi hissettim. Benimle konuşmuyorlar, sanki beni görmüyorlardı bile. Onlar aşağıya inerken ben de arkalarından indim. O an kendimi öylesine ezik, öylesine muhtaç hissettim ki… Aradan bir yıl geçmiş olmasına rağmen, bu olayı hatırladığımda hâlâ benlik saygımı kaybediyormuş gibi hissediyorum. Ondan birkaç ay sonra beni toplum içinde, ailevi bir sırrımdan vurdu. Herkesin içinde beni psikolojik olarak hasta, psikolojisi bozuk biri gibi damgaladı. Nasıl kendimi bu kadar ezdirdim, nasıl o an sesimi çıkaramadım gerçekten bilmiyorum.

Kişiliğimi kaybediyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum

Merhaba. Okuduğum okullar sebebiyle pek güzel sayılmayacak bir çocukluk geçirdim ve 12. sınıfım yksden sonra güzel üniversite hayatı yaşayacağım düşüncesiyle geçti, üniversitemi 2 sene boyunca ailemden uzak bir şekilde ve çok eğlenerek geçirdim. Tek yaşıyordum. Bu sene ailem bir sebepten dolayı benim okuduğum şehre taşındı. Ama artık hiç ne özel alanım ne de kendi kişiliğim ortada kaldı. Eşyalarım evin her yerinde, hiçbir şeyimi bir arada göremiyorum. Kitaplarım kolilenmiş balkonda duruyor. Ailemi çok seviyorum ancak evdeyken hiçbir şey yapamıyorum. Heveslendiğim her şey için şuan hiçbir şey hissetmiyorum. Evin büyük kızıyım. Dışarıdayken, arkadaşlarımla çok farklı çok özgün ve hayatı seven, her anın tadını çıkaran biriyken evde çok depresifim ve bazı günler hiçbir şey yapamıyorum bile. Çok yorulmaya başladım. Kendi kişiliğimi kaybettim, sanatla yoğun bi şekilde ilgileniyorum. Normalde masam dolu, eşyalarım renkli ve duvarlarım postitlerle ve çizimlerimle dolu olurdu, kendime ait hoş rutinlerim vardı. Evde bunları sürdüremedim. Biraz zorladım ama artık yapacak gücü hiçbir şekilde bulamıyorum. Masam şuan gereğinden fazla boş. Ailemin taşınmasına çok sevinmiştim ama şimdi sönüyorum. Okulların açılmasını bekliyorum. Evdeyken ne kadar farkındalık kazandığımı gördüm. Kimseye anlatamadım. Ailemin yanındayken dışarıdaki yetişkin ben olamıyorum. Denedim ama olmuyor. Ailem aslında seküler bir aile ama olmuyor. Nasıl bir yol izlemeliyim? Şimdiden çok teşekkürler.

Neden bu kadar ezik, saf, salak, güçsüzüm ve özsaygım yok?!

15 yaşımdayım. Lise 3'e geçtim. Büyüdükçe daha da berbat bir duruma geliyorum. Özellikle liseye başladıktan sonra bazı manipülasyonlara ve insanların saçma nasihatlarına maruz kalıyorum. . Daha önce kızlarla bir takım problemler yaşadım ve yaşıyorum. Bunların hepsi kızların beni kışkırtmaları yüzünden yaşandı. Bu kışkırtmalar da hep dalga geçme,zorbalama ve dışlamalar oluyor. Ben de bunların anca 3 4 tanesine cevap verebiliyorum. Geri kalanlarında da sadece mazlum gibi başımı eğip geçiyorum. Verdiğim tepkilerde abartı tepkiler değil. Bazen tıkandığım da oluyor ki o zaman da bana acıyarak konuşuyorlar ve bunlar onların yanına kâr kalıyor. İşte böyle ezik birisiyim. Sonra o tepkilerimi sanki onalara zarar vermişim gibi müdür yardımcusına ve psikolojik danışmanımıza şikayet ediyorlar. Sonra onlarda benim üzerine geliyorlar, beni köşeye dıkıştıtıyorlar, öğle arasında yazı yazdığım defterimi karıştıtıyorlar, bana aynı anda bağırıyorlar, brni korkutuyorklar, benim ilgi alanlarımla alay ediyorlar, bana saldırıyorlar bile ama ben hala onlara güvenmeye devam ediyordum çünkü hiçbir şey olmamış gibi bana nazik davranmaya çalışıyorlardı. 2 güldüler fiye yaptıklarını unutuyordum. Beni tekrara tekrar yıpratıp zedeleuip parçalarken onlara hiç sesini bile çıkartamıyordum. Çünkü eziğim, özgüven ve saygıdan acizim. Bana hep ****** et diye altı defa küfür ettiler. Yine sessiz kaldım. Bana hep saçma tavsiyeler verdiler ve tamam dedim. Çünkü acizim. Nasıl özgüven kazanırım? Daha çok şey var ama sığmadı.

agbulakisa4

Çevreme Karşı Aşırı Güven Problemim Başladı

Bundan 1. buçuk yıl öncesine kadar kafam biraz daha rahattı ama 2026 başında aile Ve arkadaş ortamına karşı aşırı bir güvensizlik başladı. Beni bu duruma getiren neydi bilmiyorum hatırlıyorum diye bilirim,onlara karşı sevgim saygım azaldı sevdiğim insan hayatımdan aldatarak çıktı yakın zamanda sevgilim bu artık garip bi hale dönmeye başladı insanlardan uzaklaşmaya başladım kafamda sürekli ses var durduramıyorum Anlaşamıyorum Sessizliği Sağlamak için adrenaline İhtiyaç duyuyorum sanırım motor sürerken hız yapmak veya araba sürmek yüksek sesle arabada şarkı dinlemek . Saygılarımla Teşekkür Ederim

İnsanları sevmek için ne yapmalı

Sağlıklı günler bir süredir insanlardan uzaklaştım izlediğim haberler duyduğum şeylerin etkisi ve sokakta dışarda gördüklerimin etkisi var youtube da gördüğüm bazı yorumlara baktığımda sosyal medyada yorumlara baktıkça gözlemledikçe aklıma o yorumların bazıları geliyor geldikçe üzüntü sarıyor unutamıyorum bir ara kötü yorum var mı diye de baktığım vakitler oldu bazı insanlardan gördüğüm duyduğum şok olduğum şeylerden o tepkilerine soğudum o hareketlerine soğudum o insanları tanımıyorum gördüğüm o anki tepki ile insanlardan uzaklaştım sevmekte zorlanıyorum sevmek istiyorum ama zorlanıyorum bazı insanları dışarda küfürlü konuşana tepki verdim bana hoş olmayan tepki verdi benim kalbim hassas bazı insanları hor gören,canlılara eziyet ve toplumun bazısında bazı durumlara duyarsızlık ve şok olduğum şaşırdığım durumlardan dolayı insanlardan uzaklaştım ama bazılarından acaba bu insan da böyle midir değil midir istemsizce bu düşünce aklıma geliyor ama öyle değildir diye düşünüyorum elbette milyarlarca insan var ve tanıdığımız insan sayısı az sayıda herkes aynı değil kimseye iftira atamam gördüğüm haber ve yorumların etkisinde kaldım sevgim azaldı her insan aynı değildir habere çıkanı da yorumlardakini de tanımıyorum o anki tepki ile buğz ediyorum bazı gözlemlediğim duyduğum şeylerden o hareketlerine stres oluyorum toplumda bazı kesimleri övüyorlar ve sonra haberde görünce şok oluyorum hepsi öyle değil azınlıktır diye düşünüyorum insanları sevmek icin ne yapmalı hepimizin hataları var inkar etmiyorum hafife almıyorum!

nasıl mutlu olabilirim , kendime iyi davranabilirim

kendime nasıl daha iyi davranmalıyım , mutlu hissetmeyliyim . arkadaşım yok , çok yalnız hissediyorum . kimse beni sevmiyor . kendime bile faydam yok mutsuzum , tatil yapamıyorum keyif alamıyorum hiçbirşeyden. insanlara kolay ve gerektiginden fazla güveniyorum bu bana zarar veriyor . bunu nasıl yenebilirim , çok yalnızım , kendimi hayat bitmiş gibi hissediyorum . kötü bir dönemdeyim , bana lütfen ama lütfen yardımcı olur musun , buna çok ihtiyacım var lütfen

Kendi kendime yetebilmeyi nasıl öğrenebilirim? Yalnızlık hissiyle nasıl mücadele ederim?

kısa süre önce ilişkim bitti. Yani biteli çok olmuştu ama kısa süre önce iletişim tamamen koptu. Aşk acısı anlamında bayağı yara almıştım . Ve sonrasında arkadaşlık ilişkilerimde de sorun yaşadım. yakınım sandığım insanların o kadar yakınım olmadığını gördüm . Ya da iyi biri sandığım insanların başkalarının arkasından konuşup sonra o başkalarına guldugunu gördüm . Tüm bu üst üste olan olaylar beni yalnızlaştırdı Ve ben ne yapacağımı bilemiyorum. İnsanların ne kadar cikarci olduğunu gördükçe ya da bana iyi gelmediklerini gördükçe onların hayatından çıkıyorum ne de onları kendi hayatımdan çıkartıyorum ama bunlar beni duygusal anlamda çok yoruyor. Ve uzuyor. Kendimi çok yalnız kalmış hissediyorum. Ve bu durumdan bu duyguyla nasıl başa edeceğimi çevremdeki insanlara nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum