Sosyal Hayat Kategorisi

Her yerde dışlanmak

Merhaba, ben sürekli dışlanıyorum. O kadar dışlandım ki, görmezden gelindim ki ben artık bittim. Bunu yaşamayan hiç kimse anlayamaz. Artık kimseyle iletişim kuramıyorum, istemiyorum da. Düşünün, o kadar düşündüm ki bunu yaklaşık 7 yıldır bittim. Sizce bende bir sorun mu var, bunu demek hiç istemiyorum kendime ama yeter. Ben artık yeni bir ortama girince dışlanacağımı ezberledim. Şimdi bana siz öyle düşünüyorsunuz demeyin, çünkü bir insan olumsuz düşünür, ama bu kadar da olmaz. Psikologlara bile kafanızda kurduğunuz şeylerin sadece küçük bir kısmı gerçek olur diyorsunuz. Niye iyi bir şey yaşadığı için birisi. O yüzden ne yaşadığımı soruyorum size bi de bu yazdığım mesajda karışık mı yazıyorum yani karışık mı iletişim kuran biriyim sizce nasıl iletişimim

Bu arkadaşlık bana iyi gelmiyor

Bir arkadaşım var 2 yıldır arkadaşız. onun geçmişinde bazı sıkıntılar var eskiden intih@ra kalkışmış falan depresif bir dönemi olmuş ama üstünden yıllar geçmiş artık düzelmiş ve bunu ben de farkedebiliyorum. Şu an daha mutlu bir hayatı var ancak o çok sosyal ve hiperaktif bense asosyalim çok gezmeyi sevmem ve daha oturaklı biriyim ama o sürekli bana bişeyler yaptırmak için israr ediyor ne biliyim beni milletin içinde dans ettirmeye çalışıyor (karakterim buna engel oluyor herkesin içinde aşırı hareketler yapamıyorum) ya da gitmek istemediğim ve gidersem rahatsız olacağımı bildiğim yere zorla götürmeye çalışıyor ve ben bu durumdan çok sıkıldım artık. Karakterlerimizin birbirinden çok farklı olduğunu biliyorum bazı sohbeti sarmıyor bile ve davranışları bana fazla gelmeye başladı. En basitinden birşey anlatıyor asla komik değil ama kendisi katıla katıla gülüyor. Okul bittikten sonra acaba ilişkimi kessem mi diye düşünüyorum ama onun kalbini de kırmak istemiyorum çünkü iyi bir insan olduğunu biliyorum ve zamanında zaten çok zor şeyler yaşamış bunu da bildiğimden çekiniyorum biraz irtibatı kesmeye. Napsam bilemiyorum bu durum beni strese sokuyor bir de şöyle bişey var zaten fazla arkadaşım yok onunla iletişimi kesersem dışarı çıkıp gezemicem de yani ben de iyice içine kapanıcam. Off, kendimi mi düşündüm yoksa onu mu bilemedim?

Dünyaya abimin gözünden bakıyorum

Merhaba benim çok sevdiğim bi abim var gerçekten en sevdiğim insan olabilir çok iyi anlaşıyoruz çok benziyoruz evet yollarımız aynı aslında yollarımız kesişiyor o da varoluşsal sancılarla kendini kendinden doğurdu bende öyleyim herşeyi sorgulamak duygularımı anlamlandırmaya calismak iyileştirmek yaklaşım şeklim onunkine göre daha yumuşak çünkü ben onun bastırılmış versiyonu gibiydim küçükken sinirlenmeme izin verilmemisti ama o çok sinirlenebilmis ve siniriyle herşeyi yapabilecek tipten ve onunla konuştuğumda gerçekten çok huzurlu hissediyorum kendi duygusal zekama uygun insanlarla iletişim kurmak aşırı mutlu ediyor beni eskiden daha farklıydı ilişkimiz ben ondan korkardım aynı zamanda toksikte biriydi ama şu an o korkuyu sevgiye güvene dönüştürdük rüyalarımin anlaminda bile güveni temsil eder çok muhteşem birşey hayatımdaki tüm şansım diye de söylerim ama şöyle birşey var ki birşey yaparken acaba o olsa nasıl davranırdı şu an diyerek verdiğim cevabı uygularım biriyle iletişim kurunca aynı onun gibi konuşurum tamam benzemem güzel de ben verdiğim kararın konustugum soyledigim sözlerin sadece bana ait olmasını istiyorum ne biliyim bişe yapacaksam bana nasıl tepki verir diye düşünür öyle yaparım bu beni rahatsız etmeye başladı artık çok iyi anlaşıyor olmam çok seviyor olmam böyle davranmam gerektiği anlamına gelmemeli yanii buna nasıl bi çözüm yolu bulabilirim

Kötü hissediyorum çok kötü

Ben 25 yaşındayım. Sanki olduğum kişi değilim. Yani çocukluğumdan beri “bu olmaz, o olmaz, terbiyeli olursan daha iyi olur” denile denile, ailemin gözünde ve başkalarının gözünde iyi biri olayım diye belki de bambaşka birine dönüşmüşüm. Ve 25 yaşımda ilk kez sorgulamaya başladım: belki de benim karakterim bu kadar ciddi ve katı olmazdı, belki daha enerjik olurdum, daha çocuk gibi olurdum. Çünkü çocuk olduğumu hatırlamıyorum. Hep büyük olmuşum sanki; bedenim çocuk ama ruhum büyüktü. Sürekli “bunu yapma, bu kötü olur, yanlış anlaşılır” denildiği için hayatımı yaşayamadım. 25 yıl az bir zaman değil, gençliğimin yarısı gitmiş ve artık bunun düzelmeyeceğini biliyorum. Her yerde otururken bile “bu ne düşünür, o ne düşünür” diye düşünüyorum. Şimdi de korkularım başladı; ne yapacağımı bilmiyorum, çalışamıyorum, adım atmaktan ve başarısız olmaktan korkuyorum. Mükemmel olacağım diye bu hayatta hiçbir şey olamadım. Bir yandan aile problemleri var, çok yoruluyorum; ayağa kalkmaya çalıştıkça ailevi sorunlar beni tekrar aşağı çekiyor. Sanki anne-baba rolü bana kalmış, herkes çocuk gibi davranıyor. Bana bu hayatta çocuk olma, çocukça davranma şansı hiç verilmedi. Bu yüzden artık yaşayamıyorum, güç bulamıyorum. Sanki bu hayata hiç ait olmamışım ve olmayacağım. Sanki herkes bir yolunu bulmuş, herkesin eline bir harita verilmiş gibi; herkes kendi yolunu kolayca buluyor ama ben karanlık bir yoldayım gibi hissediyorum. Gücüm yetmiyor. Yani tutunacak hiçbir şeyim yok. Ne güzelim, ne düzgün bir işim var, hem de kilolu biriyim. Karakterim de çok sevilen biri değil. O zaman kendime soruyorum: ben nasıl yaşıyorum? Ben 25 yaşımda ölümü arzuluyorum. Kendimi öldüremem, çünkü korkuyorum. Bir de cehenneme düşerim diye korkuyorum; hatta bilmiyorum, belki de zaten cehennemdeyim. Ama yaşamayı da beceremiyorum. Sürekli kafamda senaryolar kuruyorum: “bana şöyle bir şey olur, kaza geçiririm ya da başka bir şey olur ve ölürüm. ” Etrafımdaki insanların pişman olmasını istiyorum, bana karşı pişman olmalarını… Hep böyle senaryolar kuruyorum. “Şöyle hasta olurum, böyle hasta olurum” diye düşünüyorum. Biliyorum ki bunlar sevilmediğimi hissettiğim için. Sanki hasta olursam daha çok sevilirim diye düşünüyorum. Her şeyin farkındayım ama hiçbir şey yapamıyorum

Hayatımı çok etkiliyor.. ne yapmam lazım?

Merhabalarr. . öncelikle nasıl gireceğimi bilmiyorum ama lise öğrencisiyim ve son sınıfım yani hayatımın önemli bir sınavına gireceğim yaklaşık 3-4. 5 ay sonrada 18 olacağım. Yakın zamanlarda ailem ile bu durum yüzünden tartışma yaşadık. Asıl konuya girmek gerekirse kendimde bir şeyler fark etmeye başladım. Mesela bu odaklanma ve dikkat problemi ile başladı ve cidden ders dışında sosyal hayatımı da etkilemeye başladı ve ne yapacağımı bilemiyorum. . biraz da kendimi ifade etmekte zorlanıyorum. Şimdi söylemem gerekirse derslere odaklanamadığımı fark ettim. . hani bir süre hocayı dinliyorum ve anlamadığım şekilde odağım kayıyor ve sonrasında kendime geldiğimde ne ara başka konuya geçtiğimizi anlayamıyorum ve bu cidden istemsiz olan bir şey. Sürekli aklımda bir şeyler var , düşünceden düşünceye atlıyorum bunu kafamdan atamıyorum. Bunun yanında arkadaşlarımın fark etmesi aşırı bir hareket (sallanma, bacak sallama yürüme vs) , karşımda ki insani dinleyemiyor ve çok çok sözünü bölüyorum. .ve ardından mahcup hissediyorum. başka bir şeylerden bahsetmek gerekirse tekrardan kuzenim fark etmesi ile anlam veremediğimiz bir depresif ruh halim var ve belli dönemlerde daha sık oluyor, genelde çok çabuk sinirlenip çok çabuk sakinleşirim. . ve bunun getirmiş olduğu şeyle anlık sinirle ve fevri düşünceler ile istemediğim laflar ediyor ve ardından pişman oluyorum. Yani başka ne diyebilirim ki annemin demesi ilede işleri sürekli yarım bırakırım veya tam vaktinde başlayamıyorum , bir işi birinin kontrolü altında olmadan da yapamıyorum. Sonrasında aşırı sabırsız bir insanım. Hemen her şey olsun isterim. Hızlı konuşur hiç düşünmeden söylerim. Erteleme huyumda çoktur veya işleri son ana bırakma. başka. . dediğim gibi aslında başka ne diyeceğimi bilemiyorum. . aklımda bir sürü şey var ama hangisini yazmalıyım anlayamadım. Haa mesela ses hassasiyetim de var ne alaka bilmiyorum. Aşırı bi dalma huyuda var. Bazı şeyleri aklımdan çok çok önce düşünürüm sonuçlarını vs. Bir şeylerden çok çabuk sıkılıp başka bir şeye yönelirim ve bu yüzden yarım kalıyor. . Yani ne yapacağımı bilemiyorum. hem eğitim hemde sosyal ve kişisel hayatım çokca etkilenmeye başladı. Ya da ben kendi kafamda kuruyorum

Sosyal İzolasyon, İkincil Utanç ve Eyleme Geçme Felci ile Nasıl Başa Çıkabilirim?

Merhabalar, bir öğrenciyim. Uzun zamandır "sosyal tıkanıklık ve yabancılaşma" durumu yaşıyorum. İlkokuldan beri süregelen bu izolasyon, şu an akademik ve sosyal hayatımı ciddi şekilde bunaltıyor. Kendimi bedenimi içeriden yöneten görünmez bir "pilot" gibi hissediyorum; bu durum beni gerçeklikten koparıp devasa bir yalnızlığa itiyor. En büyük krizim, karşı cinsle iletişim kurma isteğim ile eyleme geçme felcim arasındaki çatışma. Birine "Naber?" demek bile bana inanılmaz yapmacık geliyor. Bunu yaparsam insanların beni oyunlardaki ruhsuz figüranlar (NPC) gibi görüp yargılamasından korkuyorum. Bu eylemsizlik o boyutta ki, bazen okulda sadece "Biri beni fark etsin" diye içimden yalvarırken dışarıya hiçbir adım atamıyorum. Buna ek olarak, başkalarının utanç verici hareketleri karşısında, onlar utanmazken ben yerin dibine giriyorum (ikincil utanç). Veya birini utandırmaktan utanıyorum, bu yüzden kimseye hayır diyemiyorum ve sınırlarımı koyamıyorum. Bu aşırı empati mekanizması sosyal ortamlara girmemi daha da zorlaştırıyor. Sorum şudur: Bu "görünmez pilot" hissini, komik duruma düşme korkusunu ve aşırı ikincil utancı kırmak için nasıl bir yol izlemeliyim?Sahte hissetmeden o ilk adımı atacak cesareti nasıl bulabilirim?

amansizkont

Nasıl daha mutlu olabilirim ailemle işsizlik ile yalnızlıkla hepsiyle nasıl mücadele edebilirim

Nasıl daha mutlu olabilirim? Yalnızlıkla, işsizlikle, ailemle, sevgilimle, boşluk hissiyle ve daha bir sürü şeyle mücadele etmeye çalışırken uyuyamıyor, hep ağlıyor, düşünüyor ve içinden çıkamıyorum. Bu işin, o yüzden de ne yapacağımı bilmiyorum. Bana bir yol gösterir misin, mutlu olabilmem ve tüm hepsini atlatabilmem için ? Hayatım çalkantılı, karışık ve evden çıkmadan hep aynı döngüde, halsizlikle, ruhsal yorgunlukla, isteksizlikle geçiyor. Bunların hepsi nasıl geçer ? Rutinlerim: ev işi yapmak, atanmayı istemek ama ders çalışmamak, çalışmak istemek ama iş bulamamak. Aile baskısı, sevgilimle yaşadığım sorunlar da ayrı canımı sıkıyor. Bazen kendimi değersiz ve ne yapacağımı bilemiyor gibi hissediyorum. O konuda da karar sürecindeyim. Hayat bu aralar çok karmaşık ve üzücü…

İnsanlarla nasıl iletişime geçebiliriz

Sağlıklı günler,İnsanlardan uzaklaşmış gibi hissediyorum. Arkadaşım kalmadı, birkaç tanesi var ama konuşmuyoruz. Ailemle de sorunlar yaşıyorum. Çalışamıyorum diye baskı var. Çalışmak istemiyorum. İnsanlarla nasıl iletişim kurulur bilmiyorum, dilimi bazen tutmuyorum, yanlış davranışlarda bulunuyorum, istemsizce insanlara kin gütmek istemiyorum (kin duyulması gereken davranışlar hariç). Kin gütmek istemiyorum. Ailem beni zorluyor bazen çökmüş gibi hissediyorum kırgınlıklarım var iyi geçinemediklerim de oldu sorunlu olmayanlar da oldu.

Nasıl özgüvenli olurum

Kendimi beğenemiyorum. Hiçbir şeye cesaretim yok. Biriyle tanışıp buluşmaya, yeni şeyler yapmaya yeltenemiyorum bile. Kalabalık ortamlar beni geriyor, herkes bana bakıyormuş gibi hislere kapılıyorum. Aynada kendime bakınca bir sürü kusur buluyorum kendimde, çevremden güzel olduğuma dair sözler alsam bile bu değişmiyor asla. Biriyle diyalog kuracağım zamanlar aklımdan geçenle dilimden dökülen cümleler kelimeler bir olmuyor asla. Cesaretim yok hiç bir şeye kendimi sevemiyorum

arkadaşsızlıktan evden çıkmamaya başladım

son 4 yıldır hiç real bir arkadaşım yok hepsi sanal kendi arkadaşlarımla hep kavga ettim haklı da oldum haksız da oldum fakat hep kötü taraf ben oldum hiç benim açımdan bakan biri olmadı. sosyal anksiyetem olduğu içinde ne tek başıma dışarı çıkıyorum ne yürürken önüme bakıyorum sadece sevgilimle buluşursam dışarı çıkıyorum. tek başıma bi şey yapmak bana korkunç geliyor yürürken kimsenin yüzüne bakamıyorum bile aslında güzelim de ama bu olaylardan dolayı kendimi çirkin göstermeye çalışıyorlar