Sosyal Hayat Kategorisi

Arkadaşımin hoşlandığı çocuk benden hoşlanıyor

Merhabalar yakın arkadaşım bi çocuktan hoslaniyodu bi zamanlar çocukta ondan hoslaniyomus flört gibi oldular sonra olmadi zaten sevgili falan hiç olmadilar arkadas olarak kalmaya devam ettiler ama kiz cocuktan vazgecemiyor ve cocuk galiba su an benden hoslaniyor ama ben ondan hoslanmiyorum. Kiz durmadan benim hareketlerimi kontrol etmeye calisiyo cocugu kontrol altinda tutmaya calisiyo her hareketim izleniyo gibiyim ve rahat hissetmiyorum kiz cocukla konusmami istiyo bu konu hakkinda ama ben cocuk bana absürt bisey yapmadigi sürece konusmak istemiyorum cunku cocugu arkadasim olarak goruyorum ve bi arkadas grubumuz var bozulsun istemiyorum. Kiz cocukla konusmam konusundan israrci su anlik konusmicam dedim ama cidden ustumde cok büyük bi baski var hani yapicagim her harekette kizin tepkisini düşünerek yapiyorum bana kızar mi yanlis anlar mi falan diye. Şu an dedigim gibi çocukla konusmami istiyo ama hani konussam ne dicem bilmiyorum cocukla konusmali miyim bu konu hakkinda bilmiyorum hani çok sıkıştım cidden napicagimi bilmiyorum

Neden bana bunları yaptı ?

Merhabalar ben 7 senedir ilişkimiz olan sevgilimden 7 aydır ayrıyız ilk 3 ay ayrıl barış olaylarımız oldu işi bırakmasını istedim ilk başta yok dedi sonra tamam dedi bugun bırakıcam yarın bırakıcam ama bırakmadı bana dedi sen hep kafanda kuruyorsun yok sen böylesin sonrada direk bitirdi bizi önceden bi lafımı iki etmeyen kız umursamaz oldu sonrada bi anda ayrılmak istiyorm dedi seni sevmiyorum dedi ayrıldı ben niye niye defalarca sordugumda cevap yok iş yerine defalarca gittim 3 gün öncede iş yerindeki çoçukla yakaladım bunu kendime yediremiyorm deli gibi hep düşünüyorum ben ne yaptımda bunları bana yaptı çünkü bu kız 6 sene böyle bi kız değildi resmen bana karşı tapıyordu zaten öyle bi kız olmasaydı bu ilişki bu kadar devam etmezdi ona karşı öfkem nefretim çok büyük ama bu beni çok yıpratıyor ne yapacagımıda bilmiyorum kafayı yicem resmen kaç aydır

''Mükemmel ol'' baskısı

Çocukluğundan beri ailenin "mükemmel ol" baskısını içselleştirdin. Şimdi bu baskı kendinden geliyor - her şeyde iyi olmak zorunda hissediyorsun. Bu yüzden herkesle kontrollü, sakin ve yalan bir versiyonu gösteriyorsun. Sonuç: kimseyle gerçek ilişki kuramıyor, hiç kimse seni tanımıyor, ve sadece yalnız olduğunda kendini gösterebiliyorsun. Basitçe: Kendini hapse almışsın. Reddedilme, yargılanma korkusuyla. Ve çok yalnızsın. Sadece yalnızken kendim ola biliyiroum. Bu sorunu nasıl çöze bilirim?

Sosyal ortamda sessiz kişi olmak

Merhaba . Ben sosyal ortamlarda genelde sessiz kişi olurum. Sosyal ortamda sıkılır, bunalırım. Bazen bilinçli olarak insanlara katılmam, uzak dururum. Konuşasım gelmiyor. Arkadaş edinmeye çalışmam. Sanırım insanlar bunun için beni önemsemiyor ve küçük görüyor. Bazen kendimi çok silik, pasif, özgüvensiz hissediyorum. Fotoğraflarda bile farkında olmadan duruşumdan belli ediyorum. Sonradan fark ettiğimde moralim bozuluyor. Benim fıtratım, yapım böyle. Sizce bu durum değişmesi gereken bir durum mu ? Değişmem mi gerek ? Kendimi konuşmaya zorlamalı mıyım ? Ne yapmamı önerirsiniz ?

Yaşamayı öğrenememek mümkün mü ?

Her şeyi geç anlıyorum insanlar konuşurken hem dinliyor hem cevap veriyor mesela ben dinlersem cevap vermek için biraz zamana ihtiyaç duyuyorum. Aynı şekilde sınavlarda da bu sorunu yaşıyorum. Okuyorum bir kerede anlamıyorum ikiye okuyorum bu sefer şıklarda zaman kaybediyorum bilgiyi biliyorum ama beynim o bilgiyi yerleştirmede çoğu zaman sorun yaşıyor. Beynim kelimeleri bulmakta zorlanıyor iletişim kurmak korkunç bir hal alıyor benim için. Hatta bu yüzden bir şeyi anlatmaya çalışırken çoğu zaman benzetme kullanıyorum. Bir şeyi hatırlayamadığım için benzettiğim şeyle anlatmaya çalışıyorum ama çoğu zaman insanlar anlamıyor haliyle. Beynim hem ağır çalışıyor hem de tepki verme açısından yani eyleme dökme) geç kalıyor. Daha önce herhangi bir zeka testi vs yaptırmadım. Hastalık hastası ya da kendimi etiketleme gibi bir derdim yok ama bir sorunum varsa bunu bilmek ve hayatımı kolaylaştırmak istiyorum. Tek isteğim diğer insanlar gibi olabilmek. Zeka seviyemi ölçtürmek için bir yol var mı çünkü gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyorum. Annem ve babam kuzen olduğu için akraba evliliğinden doğan biriyim bu durumda kafamı kurcalıyor. ben şaka yapamıyorum hatta şaka yapabilen insanlara gıpta ediyorum Çoğu zaman yapılan şakalarıda anlamıyorum. genelde çevremdeki insanlar hızlı bir şekilde iletişim kuruyor ve ben geç kalımca kendime yükleniyorum panik ve kaygıyla yaşıyorum. Galiba yaşamayı öğrenemedim.

Neden sürekli yalnız ve sıkışmış hissediyorum?

Kendimi bildim bileli beni seven bir ailem ve küçük de olsa bir arkadaş çevrem olmasına rağmen kendimi çok yalnız hissediyorum. Birkaç yıl öncesine kadar yakın çevremde anlaşıldığımı ve sevildiğimi hissettiğim zamanlarda bu hissi tamamen unutup hayattan keyif alabiliyordum. Ancak bir süredir hem birileri bana yakınlaşıp bir şeyler paylaşmak istediğinde hem de başka insanlar tarafından istenmediğimde aynı yalnızlığı ve kaygıyı yaşıyorum. Bu durum kafamı oldukça karıştırıyor çünkü aynı insan yakın davrandığında kafamda onu nasıl uzaklaştırabileceğimi planlıyorum ancak durumu belli etmemek için çabalayıp açık vermediğim halde bana farklı zamanda mesafeli davrandığında ise çok bozuluyorum. Bu durumda kendimi onun peşinden koşarken ve sevgisini kazanmak için çaba sarf ederken buluyorum. Kendimi çok suçlu hissediyorum. Ek olarak depresif ruh halim için uzun süredir psikiyatrik destek alıyorum. Hem yakın arkadaşlıklardan hem de aşktan mahrum kaldığımı düşünüyorum. Bu durum günlük hayatımı çok etkiliyor ve kendimi çok çaresiz hissediyorum.

Her şeyi baştan yazabilirim. Ama, yazabilir miyim?

Kalmayı olan sadakatim ve gitmeye olan arzum arasında sıkışmış durumdayım. Gitmek her zaman en iyisidir derler, öyle midir? Drama ve gözyaşı hiç bana göre değil ben daha çok yarattığım trajedimin bendeki yansımalarının seyri halindeyim. Freudumsu bir sapkınlık mı? Delirmiş bir biyolojik dönemin iktidarını mı yaşıyorum. Yanıt istiyorum. Yetkinlik ya da sadık kitaplara duyulan bağlılıkla doğan sözcükler değil. Beni inandırın istiyorum. Konforuma küfredip galaksimi değişeyim mi ?

olmasamda olur gibi hissediyorum

çevremde sadece belirli kişiler var onlarda benimle değil en yakın arkadaşımsa sanki benden utanıyor benimle zaman geçirmiyor senelerdir arkadaşız bir tane bile fotoğrafımız yok babam beni hiç aramıyor annemse cogunlukla benden sinirini çıkartıyor birinden hoşlanıyordum ama sonra ilişkimizi arkadaşlığa dönüştürdü sesimi çıkarmadım duygularımı bastırmaya çalıştım ama işin sonunda anladığında her şey berbat oldu sanki tek suçlu ben mişim gibi davranıyor herkes sadece hayatımsa düşündüğüm her şeyi rahatça söyleyebileceğim beni yargılamayacak birini istiyorum mesela kitap okumamı dinleyecek birine ya da benimle gerçekten zaman geçirmek isteyen birine beni merak eden birine 1 aydır yemek yiyemiyorum doğru düzgün hep kusuyorum ama bunu bile kimse bilmiyor çünkü kimse sormuyor hapşurduğumda bile çok yaşa demiyor kimse o derece her şeyin bu kadar kötü olmasını kaldıramıyorum

Yeterince iyi bir arkadaş değilim. Ne yapmam gerek

Bir arkadaşlık ilişkim üzerine uzun zamandır dusunuyordum. Nerede hata yaptığımı cozemiyordum. Daha bugün arkadaşımın bana söylediği şey ile bazı şeylerin farkında vardım. Daha önceden yaptığım yanlışlardan sadece birini söyledi daha bugün kim bilir başka nerde hatalar yaptım ve bunun Farkında varmadan yapmaya devam ettim ve kalbini kırdım. Daha önceleri de bana otoriter ve baskın birisi olduğumu söylemişti. Kafama takılıp düşünmüştüm bu konu hakkında ama ona yaptığım davranışların hiç bu yönde olduğunu düşünmemistim düşünememistim. Daha bugün bir konu hakkında konuşurken bu konu da ona gaddar davrandığımı söyledi. Gerçekten öyle davranmisim galiba. Gerçekten bu kadar farkında olmamam ve bunu kim bilir ne kadar süre yapmaya devam ettiğimi düşündüğümde utanıyorum. Herzaman arkadaşlıklarimin gerçek olmadığını düşünmüştüm ve bu durum benden kaynakliymis meğerse. Keşke daha önceden o bana söyleme gereği duymadan farkına varsaymisim hatalarımın. Kalbini kırmadan ve onu yersiz yere kendi içimde suçlamadan coook önce farkına varsaydim. .. Belki de bu zamandan sorna iyi bir arkadaş olmam pek bir etki etmez. Ve bu da beni çok korkutuyor. Bilmiyorum iyi bir arkadaş olmak için fazla mi bencilim, baskınım ya da sorumsuzum. Artık sorun neyse çözmek istiyorum. Daha fazla insanları üzüp kırmak istemiyorum. Arkadaşlık nedir? Gercek arkadaş nasıl olunur? Nasıl kötü davranışlarımı değiştirebilirim? Nasıl daha iyi hâle gelirim bilmek isterim. Şimdiden teşekkür ediyorum ve iyi günler diliyorum.

boşa yaşıyormuş gibi hissediyorum

liseden mezun olduktan sonra çevremde ailem dışında kimse kalmadı. şimdi ise günlerim birbirini tekrarlıyor ve artık gerçekten boşa yaşadığımı hissediyorum kimseye bir faydam yok kendime bile. sınav senemde 4 duvar arasında evde kaldım sosyallesmeye calısırken bile yalnızım artık onu bile yapmak istemiyorum. çoğu arkadaşıma hiçbir kötülüğüm dokunmamasına rağmen hep kötülük gördüm onları hayatımdan cıkardım ama böylesi daha mı iyi bilmiyorum. kendimi çok bunalmış hissediyorum geçen sene ailemle ilgili sınandım şimdi ise sosyal hayatımla ilgili ve gerçekten yoruldum hiçbir şey yapmak istemiyorum