Sosyal Hayat Kategorisi

Kendimi yetersiz buluyorum hiçbir konuya hakimiyetim yok bilgim yok

toksik bir ilerleyişin içindeyim aşk hayatında deli dolu olamıyorum hiçbir konuda bir bilgim yok hiç bir konuya hakimiyetim yok kendimi nasıl geliştirmem gerektiğini bilmiyorum temel bilgilerden bile yoksun bir hayatın içinde gibi hissediyorum kendimi öğrenmem gerek tanımam gerek türkiyeyi dünyayı bilgiye bilime ihtyacım var espri anlayışımın olmaması bana yük oluyor hayatı amaçsız yaşıyor hissi bana yük olmaya başladı sıkıldım kişisel gelişime ihtyacım var

Fatih_450

Konuşacak konu bulamıyorum artık komik değilmişim gibi hissediyorum.

Kendimi bu konu hakkında çok kötü hissediyorum. Bu aralar bu sorunu bir arkadaşımla yaşıyorum günde 8 saat falan beraberiz. Biliyorum fazla ama zaten çoğunlukla beraber ders çalışıyoruz sohbet ettiğimiz zamanlar 3 veya 4 saat. O zamanlar içerisinde bazen başkalarıyla oturuyoruz ancak çoğunlukla beraber oluyoruz ve ikimizin tek olduğu zamanlarda, çok kötü çok sıkıcı geçiyor. Beraber sıkılmak en iyi şeydir derler bence de öyle ama onun için değil bence benimle o kadar sıkılıyor ki başkalarının yanına gitmek zorunda kalıyoruz yani hep işte gel bunun yanına gidelim gel şunun yanına gidelim falan diyor bende kabul ediyorum çünkü sanki o da çözüm bulmaya çalışıyor gibi ama bilmiyorum bu konu beni gerçekten çok kötü hissettiriyor ve bu sadece onunla yaşanıyor bazı arkadaşlarımla rahat konuşuyorum sohbet akıyor yani ama onunla olmuyor ve bende en çok onunla sohbetin akmasını istiyorum ama nedense yanında sanki beynim duruyor. Aslında kendimi çok komik biri sanıyordum herkes bana çok komiksin derdi hatta biri benimle sadece komik olduğum için tanışmak istemişti ama artık öyle değil yani o arkadaşım ile beraberken neredeyse hiç gülmüyoruz yani o bana gülmüyor en azından bu da beni çok sıkışmış hissettiriyor ne yapmam gerektiğini bilmiyorum sadece başta böyle olmadığımızı biliyorum bu da aklımdan çıkmıyor. Saatlerce konuşurduk, benimle eğlendiğini hissederdim. O duyguyu çok özlüyorum.

aydoos

Sosyal ortamda gerginlik yaşıyorum

Merhaba hocam yaşım 34 arkadaş ortamında sürekli susmaktan yana hakkimi kullanıyorum özellikle sohbet edecek konu bulamıyorum ve bana neden içine kapanıksin diye sorular soruluyor cevap olarak bilmiyorum sanırım hata yapacagimdan korkuyorum genelikle evet hayır diyerek cevap veriyorum nasıl asarım bunu hiç bir fikrim yok kitap okuyarak asabilecegimi söylediler ama nafile bir arkadaşım hariç kimseyle doğru düzgün sohpet edemiyorum üç kişi olduğumuz da yine susuyorum yardımcı olursanız sevinirim simdiden çok tşk ederim

Arkadaşlarla ilgili kaygı, akşamları artan çarpıntı, yalnızlık hissi ve böyle kalma korkusu.

Ben küçüklüğümden beri çok sosyal bir insan değilim. Genelde sadece okulda vakit geçiriyorum. İlkokuldan beri hep kendi cinsimle, yani erkeklerle takılıyordum. Kızlar beni pek sevmezdi. Liseye geçtiğimde de ilk başlarda yine erkeklerle takıldım ama sonra kızlar bana daha iyi davranmaya başlayınca kız grubuna dahil oldum. Şimdi lise sona geçtim ama kız arkadaşlıkları kendi cinsinle kurduğun arkadaşlık gibi olmuyor. Bu durum geçen sene beni biraz rahatsız etmeye başlamıştı, bu sene ise iyice batmaya başladı. Takıldığım kızların bazı hareketleri de beni rahatsız ediyor. Özellikle son 3–4 haftadır bu konulara çok fazla takıyorum. Sınıfımızda benden başka 3 erkek daha var. Bunlardan ikisi çok yakın arkadaş. Tabii hepsinin okul dışında da bir hayatı var, sevgilileri var. Benim hiç sevgilim olmadı. Ayrıca onlara göre daha çekingenim. Bu yüzden kendimi geri kalmış hissediyorum. Tipimi beğenmiyorum, özgüvenim yok. Bunlar beni çok üzüyor. Normalde bu kadar takmıyordum ama son zamanlarda içim hiç rahat değil. Son iki haftadır sınıftaki erkeklerle daha yakınız. Eskisine göre en azından. Sadece ben değil, kız grubum da onlarla yakınlaştı. Okulda kızlı erkekli karışık muhabbet etmeye başladık. İlk başta hoşuma gitti çünkü kendi cinsimle konuşmak iyi geldi. Ama yine de tam samimi değiliz. Özellikle o iki erkek çok iyi arkadaş; onları görünce hem özeniyorum hem kıskanıyorum. Çok rahat konuşuyorlar, şakalaşıyorlar. Ben onlar gibi değilim. Ayrıca okul dışında da ayrı hayatları var. Kızlar erkeklerle daha rahat ve samimi konuşabiliyor. Ben eskisine göre daha rahat olsam da hâlâ o kadar değilim. Sınıfta oturduğum yer yüzünden tam bir çemberin içine de giremiyorum. Sevgili muhabbeti döndüğünde kızlı erkekli çok kaynaşıyorlar. Onları gördükçe üzülüyorum, kırılıyorum. Fiziksel olarak beni dışlamıyorlar ama arkamdan konuşuluyordur diye düşünüyorum. Yine de erkeklerle eskisine göre daha çok konuşuyorum. Aşırı samimi olmasak da muhabbetler arttı. Mesela dün okula girmedik, kızlı erkekli kafeye gittik ve bayağı eğlendik. Kendimi dışlanmış hissetmedim. Herkes ortama dahildi. Ama bugün okul çıkışı iki erkek yemeğe gidecekti. Kızlar da bir şekilde dahil oldu. Erkeklerden biri rahatsız olmuş gibi hissettirdi. Belki planı bozulduğu için canı sıkılmıştır, bilmiyorum. Diğeri iyiydi. Ayrıca kızlardan biri sürekli cıvık cıvık hareketler yapıyor, bu beni rahatsız ediyor. Erkekleri de rahatsız ediyor olabilir. Asıl konu şu: Haftam genelde bir mutlu bir mutsuz geçiyor. Eve gidince, günüm ne kadar iyi geçerse geçsin, kalp çarpıntısı, boğazımda düğümlenme oluyor. Son 3 gündür ağlama isteği geliyor. Önceden sadece gece yatakta ağlıyordum, şimdi okulda da yansımaya başladı. Kimse görmüyor ama gözlerim doluyor. Bu hisler yılbaşında başladı. O gün herkesin bir yılbaşı planı vardı. Arkadaşlarıyla ya da sevgilileriyle geçirdiler. Ben evdeydim. Kızlar da evdeydi ama özellikle erkeklerin çok sosyal ve mutlu olduğunu düşünüyorum. Onlara özeniyorum. Sosyal hayatları var gibi geliyor. Şimdi yakınlaşıyoruz ama içimde sürekli “Ya istemiyorlarsa, ya onları sıkıyorsam?” hissi var. Kızların erkeklerle benden daha samimi konuşması da beni kıskandırıyor. Benim istediğim samimiyeti onların benden daha hızlı kurması çok üzüyor beni. Çünkü ben bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum. Son iki haftadır gerçekten çok depresif hissediyorum. Daha anlatacak çok şey var ama şu an aklıma gelmiyor. Nereye yazacağımı da bilemedim.

Özgüvenimi nasıl kazanabilirim?

Özgüvenim yok ve hayatta hiç bir şey den mutlu olmuyorum sürekli baskı olarak kafamda düşünceler kuruyorum çevreden herkesden dalga geçiliyorum ve ne derlerse evet diyorum hiç birşeyde hayır diyemiyorum bu kişisel kendimi nasıl düzeltebilirim karakterim zayıf daha güçlü olmasını istiyorum sürekli düşünceler içindeyim ve evden dışarı çıkmıyorum artık böyle olmuyordum hiç kimseyle konuşasım gelmiyor ve sesiz sesiz duruyorum artık Kendimi Geliştirmek istiyorum ve böyle durumdan kurtulmak istiyorum

Kavga etmekten utanıyorum?

Küçüklüğümden beri kendimi bir kavganın içinde bulduğumda asla savunamıyorum. Söyleyeceğim cümleleri karıştırıyorum ya da gözlerim doluyor. Ama en önemlisi kendimi savunamıyorum. Sınıftaki arkadaşlarımla kavga çıkartmamak için sınırlarımı hiçe sayıyorum çünkü bağırmaktan çok utanıyorum ve kavga çıkarsa kendimi savunamayacağımı biliyorum. Ve bana istediklerini söylemelerine izin veriyorum. Eğer "bunu yapma, hoşlanmıyorum" dersem,"sende çok abartıyorsun" falan diyorlar. Karşımdaki kişiyi asla yenemiyorum kavga konusunda. Ne yapabilirim? kendimi savunmak istiyorum ve gerektiğinde hakkımı aramaktan korkmak ve utanmak istemiyorum.

kendimi herkesle kıyaslamamak düşük görmemek icin neler yapabilirim

başıma kötü bişey geldiğinde ve yanımda insan topluluğu olduğunda kendimi rezil olmuş gibi hissediyorum bir ortama girdiğimde hep arka planda kalıyorum aslında sevdiğim insanlar oluyor ama bana neden hiç konuşmadığımı neden hep tek olduğumu soruyorlar arka planda kalıyorum insanların beni fark etmesini istiyorum çünkü eğlenceli biriyim ama ortama farklı bir insan girdiğinde ben hep geri planda kalıyorum umursanmıyorum ben konuşmadığımda konuşturulmuyorum olduğum yerde öylece bekliyorum bu durum beni uzuyor ve aşırı ezik hissediyorum sınıfımda bile herkes birbirini konuştururken ben onları izliyorum bu şeyi bu durumu genelde çoğu zaman hissederim ve üzülürüm başıma sürekli gelen bir olaydır ve beni Üzer artık yaşanmasın istiyorum teşekkür ederim

Sınıfta yalnız olma durumu

Üniversitede, sınıfta genelde yalnızım. Herkes arkadaş gruplarıyla takılırken ben hem sınıfta tek oturuyorum hem de genel olarak yalnız kalıyorum. Zaman zaman havadan sudan sohbet ettiğim kişiler oldu ama hiçbirisi selamlaşmanın ötesine geçmedi. Asıl sorun da bu; sınıfta gerçekten tek olmam. Herkesin bir grubu var ve ben bu grupların dışında kalmış hissediyorum. Aylar geçti, bu durum ister istemez insanın canını sıkıyor. Okula ya da derse birlikte gidip geleceğim, sınavdan sonra iki laf edip vakit geçireceğim birinin bile olmaması insanı daha da yalnız hissettiriyor. Mesela sınavdan sonra herkes arkadaşlarıyla konuşurken ben montumu alıp çıkıyorum ve bu durumun zamanla üzerimde bir ağırlık oluşturduğunu fark ediyorum. Benim çözüme ihtiyacım var?

Çok karmaşık hissediyorum ne istediğimi nasıl bulacağım?

Ben çocuk yaşta kapandım ama sonra hep açılmak istedim ailem üniversiteye göndermez diye atanma sonrasına erteledim hep, atanma sürecindeyken de arkadaşımla tatile gittiğimizde denedim bakalım ne hissedeceğim diye normaldi o an, sonra bir kez daha aynı arkadaşıma giderken benzer şeyler yaşadım neyse şu an atandığım yere geldim, babam bilmiyor bir tek aileden o da fazla tepki verme potansiyelinde olduğu için, beni silersin falan demişti bir ara duyduğunda, ben şu an o varken eski hayatımı yaşıyorum o yokken kendi istediğim o hayata dönüyorum ama kafam allak bullak oldu, kimlik çatışması gibi oldu bu durum bende. Ne istiyorum, yıllardır ne istedim unuttum resmen. İçim huzursuz, yalancı hissediyorum, dışarıdaki ben bana yabancı geliyor. .. Aslında babama bir mektup yazmıştım ama onu vermedim. En son anneme ağzını yoklattım yine benzer tepki vermiş. Ben niye böyle hissediyorum, onay almam gereken bir yaşta değilim, ama kaybetmemek için yalan söylüyorum. Yalan söylerken iki farklı hayat yaşıyorum, ne yapmam lazım? Akışa mı bırakayım ama akışa bırakmak da tuhaf ara tatilde gelecekler kapalı olacağım yine gidecekler olmayacağım falan akış bunun neresinde, ben acaba kendimle mi çatışıyorum yani açılmak istedim heves oldu sonunda gerçekleşti ama kaçtı mı, yoksa evde ilk kez tek kaldığım için yalnızlığın buhranıyla mı böyle düşünüyorum? Büyümek zormuş biraz. ..

Sosyal ilişkilerde nasıl daha aktif olabilirim

Üniversiteye yeni başladım ve insanlarla iletişim kurmakta zorlanıyorum Arkadaşlarım var ama devamlı bir çaba halindeyim insanların beni sevmesi dışlamaması için sürekli emek gösteriyorum. insanlarla rahat sohbet edemiyorum. devamlı benden sıkıldılar mı diye düşünüyorum ve sessizlik olduğu zaman çok panik oluyorum. mesela hafta sonu evde olduğumda şu an bensiz bir şeyler yapıyorlar gibi hissediyorum ne alakaysa. yani özetle kendimi kabuk ettirmek için devamlı bir efor halindeyim