Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Eşimle sürekli kavga ediyoruz
Henüz 1,5 yıllık evliyim. Ve 9aylik bir kızım var. Son zamanlarda aşırı kavga etmeye başladık. Hemen her seyime takar oldu özellikle ben ise başladıktan sonra. Ben boşanmak istediğimi söyledim. Daha dayanamıyorum dedim. Aileler ikna etmeye çalıştı devam ediyoruz ama bende artık çok bıkkınlık var. Bu gece hasta oldu ambulans çağırdık ama ben çok aşırı üzülemedim. Ben eşimi seviyor muyum bilmiyorum. Ruh halim çorba kazanı gibi. Lütfen yardımcı olun. Soğudum mu yoksa kırgınlık mi anlamaya çalışıyorum. Eve gelmek istemiyor aynı yatakta yatmayı bile istemiyorum şuan.
Her şeyden anlam çıkarıyorum
Ayrılalı 1 sene oldu ilişki içerisinde bir çok hatalar yapıldı ayrılırken ağlayarak umarım pişman olmam bu kararımdan diyerek ayrıldı ve beni gizli numaradan aradı bunun üzerine ben bir beklentiye girdim aslında o zamana kadar onu tamamen hayatımdan çıkarmıştım, geçen de bir yazı beğendiğini gördüm hatalarımdan ders aldım hatalar öğrenmek için var şeklinde, şimdiyse acaba dönse her şey düzelir mi ders almış hem, ona şu konuşmaları yaparım diyerek kafamın içerisinde sürekli ona konuşmalar üretiyorum. Kendini tuttuğunu ve dönerse varlığımın onun canını acıtacağına dair sözler beğeniyor. Bunları gördükçe acaba döner mi diyerek ona iyice tutunuyorum ne yaptığına bakıyorum vs. çünkü eğer bırakırsam (unutmaya başlarsam) ve dönerse sanki güzel olacak bir şeyi kendi elimle mahvedecekmişim gibi hissediyorum ve hatalarından bu sefer ders almış işte şimdi işte daha güzel bir ilişki bizi bekliyor asıl diye düşünüyorum. Ama bunun tam tersini yaşayıp kendimi beklentiye sokup üzülmekte var günün sonunda. Sevgim var hala ama bu durumu kabullenip sanırım en doğrusu kendi yolumda ilerlemek olacak çünkü bir adım vs yok ve ben üzülmek istemiyorum artık ne yapmam lazım bana somut şekilde yazarsanız çok mutlu olurum. Artık bu duygusallıktan çıkıp gerçekçi bakmam lazım, 1 sene sonra bile aşamamış olmak çok yorucu aynı duyguları taşımak çok yıpratıcı
Engellemeyle başlayan pişmanlığım
Hayattan her şeyden çok sıkıldım artık sanki hiç mutlu değilim bundan 3 ay öncesinde bir çocukla konuşuyordum oda olmadı ama bende etkisi çok büyüktü çünkü ilk aşkımda yada ben takıntılıyım bilemiyorum ama 6 ay geçti ve ben hala onu seviyorum engel olamıyorum kendime ama her şey 3 ay öncesi benim engellimle bitmişti. . o an fevri ve ani bir karar verdiğimi düşünüyorum ama yine biz sevgili olamazsın içimde yarım kalmışlık hissi ile dolaştım tüm gün nasıl kurtulabilirim bundan.
Yeni kararlar almakta zorlanıyorum
Sınıfıma 5 ay geçmesine rağmen alışamadım. Sınıfta çok yalnız hissediyorum herkes teneffüste arkadaşıyla çıkıp gezerken benim birlikte gezecek arkadaşım olmadığı ve gidecek yerim olmadığı için yanlız başıma kalıp dersi beklemek çok can sıkıcı ve beni çok bunaltıyor dışlanmış hissediyorum. Sınıfta genel bir gruplaşma var ama öyle böyle bir gruplaşma var kendimi sevdirmek için elimden gelen her şeyi yaptım ama yine ne yaptımsa beni gruplarına almadılar ki zaten alsalardı bile ben onlara uyum sağlayamazdım onlar zenginler paraları var istedikleri zaman kahve içebiliyorlar mesela birlikte sohbet edecek arkadaşları var derste teneffüste dışarıda her yerde arkadaşları var benim ne param var ne bi güzelliğim ne beni onlardan ayıracak bir özelliğim vs vs Sınıfta fiktimi söylemekte cok güçlük çekiyorum hatta söylemiyorum bile çünkü biliyorum ki hemen atlayıp zorbalayacaklar küçük düşürecekler kendi kendilerine espri yapıp gülecekler çünkü onlar bir grup. ama her şeye rağmen sevdiğimbir arkadaşım vardı o da onlar gibi oldu o da onlara kendini sevdirmeye ve bbeden uzaklaşmaya başlıyor,ve bu beni çok üzüyor. Genel olarak bu sebeplerden sınıf değiştirmek istiyorum ama geçeceğim diğer sınıfta hiç bir tanıdığım yok sıfırladan başlayacağım o sınıfta nirde beni sevmezler mi aralarına kabul etmezler mi korkusu var çünkü o sınıfta olanlar 5 aydır aynı sınıftalar bir brn gelince ben çok yeni olmuş olacağım bu sebepten ne yapacağımı bilmiyorum
Aileme yük olduğumu hissediyorum
Merhaba ben 11. sınıfım özel okula geçtim ve orta gelirli bir aileyiz ben bana ödedikleri ücreti kendime yediremiyorum bana ağır geliyor ve çok stres oluyorum yemek bile yiyemiyorum midem bulanıyor stresten galiba bide ben toplum içinde konuşamıyorum kendimi açıklayamıyorum ve hatta insan içine çıkarken bile bir tereddüt ile çıkıyorum anksiyetem var bununla nasıl başa çıkabilirim 11. sınıf bittikten sonra 12. sınıfta özele gitmek istemiyorum ailem gideceksin diyor ama istemiyorum benim yakın çevremde ki kişiler anaokulu bile özelde okurken onlar kendilerine yediriken ben nasıl yediremiyorum kendimi anlamıyorum beynim istemsizce çalışıyor her ne kadar unut düşünme sen elinden geleni yap desemde beynim de sürekli aynı şeyler paraya yazık gibisinden bir çok şey var bu düşünceler de istemsizce oluyor unutamıyorum boşveremiyorum ve nerden başlayacağımı bilmiyorum
Takıntılı bi insanım, bundan nasıl kurtulabilirim?
Olumlu olumsuz bütün konuları içimde fazlaca büyütüyorum. Çok fazla detaylara takılıyorum bu durum beni ve sevdiklerimi çok olumsuz etkiliyor. Bütün konuları çokça düşünüp kendimi çok fazla sıkıştırıyorum. Çok fazla sinirli bi yapım var ve yaşadığım bütün sorunlarda en son söylemem gerekeni en başta söyleyip kendimi çok zor bi durumun içine çekiyorum. Sakinleştiğim zaman keşke yapmasaydım ,keşke demeseydim diye düşündüğüm çok şey oluyo ve bu durum beni mahvediyo artık . Stresli ve kaygılı bi insanım kurtulmak istiyorum bu durumdan
Yalnız kalmayı neden istiyorum?
Sadece gün boyu uyumak ağlamak istiyorum. Çevremdeki insanların beni gerçekten sevdiğini düşünmüyorum. Evet yalnız kalmayı tercih ediyorum ancak bir o kadar korkuyorum nedeni yok. İnsanlardan nefret ediyorum ancak bir o kadar da onlarla ilgileniyorum. Ailemin beni sevmediğini düşünüyorum çünkü hep beni başkalarının çocuğuyla kıyaslama yapıyorlar ve ben kıyaslanmaktan nefret ederim. Bir kere bile iyi misin demediler hep eğitim eğitim ve başarı başka bir şey yok
Yurtta yaşamak zor geliyor
Merhabalar lise yurdunda kalan 10. sınıf bir öğrenciyim ve sömestri tatilinden yeni döndük ve dün yurda dönmek benim için çok zor oldu. Aileme çok düşkün biriyim ve bu seferki evden ayrılışım çok zor oldu benim için. Bugün sık sık ağladım çünkü kendimi durduramıyorum. Bir yandan da ders çalışmaya başlamam lazım çünkü buraya gelmemde bir sebep var. Bu durumu nasıl daha kolay atlatabilirim?
Kaygı ileride kalp hastalığı oluşturur mu?
Ben küçüklükten beri kaygılı bi insanım hemen heyecanlanıyorum kalbim hızlı çarpıyor yemeklerden sonra çok yediysem yine kalbim sanki daha hızlı atıyor ekg çektirdim ama birşey yok dediler hastaneye gittiğimde tansiyonumu ölçerken çok heyecanlanıyorum kendime engel olamıyorum ve internetten araştırmaya başlıyorum internette kalp krizi geçirme ihtimali yüksek kaygılı kişilerin yazıyor bunları okudukça daha kötü oluyorum şuan 27 yaşındayım ileriki zamanlarda kalp hastalığım olurmu diye çok korkuyorum Gittiğim psikiyatri hayır öyle birşey yok dedi ama ben yine düşünmeden edemiyorum Heyecan kaygı bunlar kalbimizi etkiliyormu?
Hayattan nasıl tad alırım?
Merhaba hemen konuya gireyim ben hayattan tad alamıyorum her şey için kendimi yetersiz hissediyorum üstümde sürekli bir ölü toprak var hiçbir şey yapmak istemiyorum kendimi yetersiz görüyorum anneyim iki çocuğum var çok hayalim var çok şey istiyorum ama hiçbirisini yapamıyorum başaracağımı daha doğrusu inanmıyorum bu hayatta hep böyleydim bu yaşıma kadar hep bir şeyler istedim bunun için azda olsa çaba gösteriyorum ama bir anda bırakıp veriyorum hayatta güzel yerlere geleceğimi inanmıyorum inanamıyorum daha doğrusu okb hastasıyım Bunun verdiği hastalık da etkiliyor olabilir bilmiyorum ama gerçekten hayata dönmek istiyorum mutlu olmak istiyorum bir şeyler yapmak istiyorum bir şeyler yapabildiğime inanmak istiyorum ama nasıl yapacağımı bilmiyorum yardımcı olur musunuz bu konuda neler yapabilirim