Aile Kategorisi

aileme karşı olan öfkemle ne yapmam gerekiyor?

Merhabalar. Ailemle yaşıyorum. Evimiz kalabalık ve psikolojik olarak rahatsız tanılı aile bireyleri ile yaşıyorum sınırlarımı çok ihlal ediyorlar Öfke patlaması yaşayıp pişman oluyorum Kendini çok acındırıyorlar Evde çok öfkeli iken iş yerinde çok sakinim İş yerinde kızmam gereken yerlerde de sesimi çıkarmıyorum. Hayattan keyif alamıyorum Çünkü aile kavramına çok önem veriyorum Başka şehirde yaşamaya çalıştım yapamadım ailemi özledim fakat geri geldiğimde pişman oldum tekrardan ailemle yaşadığım için İş yerinde bir şeye kızarsam aileme yansıtıyorum. Ne yapmam gerekiyor

sürekli eleştirilmek beni yoruyor.

kendimi bildim bileli etrafımdaki kişilerden sürekli eleştiri işitiyorum, Nasihat elbette dinlemek sorun değildi fakat yaptığım en ufak hareketler hayatımdan uzaklaştıramayacağım kişiler tarafından (Ailem gibi) eleştiriliyor. sanki hata yapmam için bir çift göz beni izliyor. oturduğum yerde dizimi sallamaya bile korkar oldum, hata yapmaktan korkuyorum her şey mükemmel olmak zorunda ama ben mükemmel değilim onlar da değil. en kötüsü de bu kişilerin eleştiriye katlanamaması bu yazdıklarımı dile getirmem mümkün olmuyor, bu kadar eleştirilmekten rahatsız olduğumu dile getirmeme, kusurlu olduklarını söylememe katlanamadıkları belli. bu insanların yanında rahat hissedememe kendim gibi davranamama sebep oluyor rahat olamadığım için insanlarla doğru düzgün iletişim kuramıyorum hemen hemen her şeyden kaçıyorum.

Sevgilim benimle ilgilenmiyor gibi hissediyorum

Ben bekarım hiç evlenemedim kız arkadaşım evlenmiş boşanmış ve iki çocuğu var ben onu seviyorum onunda beni sevdiğini biliyorum ama yeterli ilgi göremiyorum onun çocukları var ilgisi o tarafa kayıyor aktiviteleri var ilgisi o tarafa kalıyor bana yeterli ilgi kalmadığını düşünüyorum ve şöyle ben onunla arama girecek herşeye nokta koydum yani ona vakit ayırmak onunla ilgilenmek için ama o yaptığını düşünüyor aslında bana yetmiyor ben ise fazlasını istiyorum ama bu defa haksızlık edecek gibi düşündüğüm için susuyorum ve içime atıyorum arayıp dışarı çıkalım dediğimde çocuklarla ilgilenmem gerekiyor dediğinde çok sinir oluyorum evlilik düşünüyoruz ama işte yanımda olmasını istiyorum sürekli o güne kadar böyle gidecek gibi duruyor bırakmak istemiyorum ayrılmak istemiyorum onu seviyorum ama ilgisini daha fazla bana versin istiyorum ve çok kıskanıyorum resmen hayatımın merkezine aldım onu ama ben onun için neredeyim bilmiyorum ne yapmam gerektiği konusunda hiç bir fikrim yok

Aile bağımlılığımdan nasıl kurtulabilirim?

21 yaşımdayım aileme çok bağımlıyım onlarsız hiçbir şey yapamıyorum onlara bir şey olursa diye çok korkuyorum. 1 gün bile onlardan ayrı kalma düşüncesi çok korkunç geliyor bana . Kendimi yargılıyorum 21 yaşına geldin çocuk değilsin artık diyorum kendime ama bir yol bulamıyorum Gerçekten bu beni çok yoruyor ve üzüyor. Sürekli kafamda kuruyorum ve ağlıyorum. Bu durumdan nasıl kurtulabilirim yardım ederseniz gerçekten çok mutlu olurum?

Eşimde gördüğüm şeyler tam olarak nedir?

Eşimle üç aylık evliyiz. Eşim içine kapanık biri ama bana karşı güç gösterisinde bulunuyor. Gerçek olmayan şeyler söylüyor. Basit şeylerde bile aşırı tepkiler veriyor. Söylediğim hiçbir şeyi ciddiye almıyor. Değer algısı yok gibi davranıyor. Tutarsız ve dengesiz davranışlarda bulunduğu oluyor. Onunla bir gün iyi diğer gün kötüyüz. Bu sebepler bizi istemeden de olsa boşanma sürecine sürüklüyor. Birbirimizi severek evlendik. Neden böyle oldu hiç anlamıyorum. Çift terapisi almayı teklif ettiğimde sen hastasın, seni götürelim gibi karşılık veriyor. Beni sürekli baskılıyor.

Eşimle aynı evde yabancı gibiyiz

Eşimle 13 yıldır evliyim iki tanede çocuğumuz var kendisi çok iyi bir insan ve iyi bir babadır ama bana iyi bir eş midir bunu bilmiyorum eşim çok ilgisiz bana karşı bunu dile getirdiğimde sevgisini belli edemediğini söylüyor düzeleceğini söylüyor ama yine aynı biz oturup sohbet edemiyoruz mesela aynı saatte uyumaya gidemiyoruz ben uyurum sonra o istediği saatte gelir evde ortak hiçbir noktamız yok önceden bunları dert etmiyordum ama son zamanlarda artık bende bir kadın olduğumun farkına vardım normal ilişkimiz olsun istiyorum birbirimize yetmiyoruz artık bir konu olduğu zaman tartışma bile olmuyor ben konuşurum kendisi cevap bile vermeden dinler ve susar böyle evlilik olmaz eşimle vakit geçirmek benim hakkım ama bu evde sadece iki yabancı gibiyiz boşanmayı düşünüyorum arada ama bu sefer ailemin evine de dönmek istemiyorum eşim ve ben birbirimizi sevdiğimiz için mi yoksa beraber yaşamaya alıştığımız için mi ayrılamıyoruz kafam çok karışık

Eşime karşı nasıl bir yol izlemeliyim?

Merhaba. Benim eşim ailesi ve benim aramda kaldığı için 2 sene önce yurt dışına gitti ve şu an gelemiyor bazı kağıt işleri yüzünden. Ailesi sürekli beni eleştirir yüzüme karşı da arkamdan da beni pek sevmezler bende bundan rahatsız olduğumu her zaman dile getiririm “benimle ilgili konuşmayın konuşurlarsa da müsaade etme diye “ama malesef eşim bazen saka bazen kızarak konuştuklarını bana anlatır. Şu an yine böyle bir olay yaşadık rahatsız olduğumu söyledim eşim benimle konuşmuyor hem gurbette olması hem 2 küçük çocuğumuzun olması üstüne birde küsmesi beni çok yordu. Üzerine gidince kaçıyor benden konuşmak istemediğini soyluyor ne yapacağımı bilmiyorum artık. Onu cezalandırmak pişman etmek istiyorum ama ne yapacağımı nasıl bir yol izleyeceğimi bilemiyorum. Ve ayrıca eşime sorumluluk yüklediğim zaman benimle yine küsüyor. Araba ihtiyacım olduğunu ve araba almasını söylediğimde benimle haftalarca konuşmadı. Şu an aile apartmanındayım ve kira veya ev sahibi olarak çıkmak istediğimi belirtiyorum ev buluyorum eşime yine sorumluluk yüklediğim için yine küstü benimle 1 haftadır konuşmuyor. Nasıl bir yol izleyebilirim?

Uzlaşmaz Babayla Nasıl Birlikte Yaşanır?

Merhaba, ben 25 yaşında ve üniversiteyi bitirip aile evine dönen bir erkeğim. Yaklaşık bir senedir iş bulmak için sınavdan sınava, orada oraya dolanıp duruyorum. Anne, baba ve benim gibi iş bulmaya çalışan kardeşimle beraber yaşıyorum. Daha önce de kavga ederdik, ancak 6 ay önceki son kavgamızdan bu yana net bir çizgi çektim ve babamla olan iletişimi kopardım. Aynı evdeyiz ancak zorunlu olmadıkça ne konuşur ne de yüzüne bakarım. Peki neden bunu yaptım? Kavganın çıkış noktası basit. Bir olay sonrası benim ani ve yüksek perdeden savunmaya geçmemle başladı. Babamın kişiliğinden kaynaklı böyle bir savunma mekanizması geliştirdiğimi düşünüyorum. Devam edeyim. Babam bir kavga anında ağzına geleni söyler, asla sakince yaklaşmaz ve uzlaşmaz. Sonuncuda da yine böyle yapıp kişiliğime, hocalarıma, arkadaşlarıma, terbiyeme vs demediğini bırakmadı. Haftalar içinde pişman olup yanıma gelerek "şirinlik" yaparak barışmaya çalışsa da reddettim çünkü biliyorum ki bir sonraki olayda yine aynı tavırlar içinde beni geceleri uyutmayan sözler söyleyecek ve kıracak. Yine haftalar geçti. Üzüldüğünü görüyordum ve son bir kez yanına gidip neden bu şekilde iletişimi kestiğimi ve barışmak istemediğimi sakince ve dilim döndüğünce anlattım. İkimiz hakkında konuştum ama bu sefer sorunu çözmek için değil, neden kızdığımı, kendini yıpratmamasını istediğimi, barışmayacağımı ve araya zaman ve uzaklık girince bir nebze daha iyi olacağını söylemek için konuştum. -Hep ben böyle oturur konuşurdum. O sarılıp öpmeyle halletmeye çalışır. - Bu konuşmada hata yaptığını bildiğini söyledi, özür diledi. Değişmeyeceğini bildiğimi söyledim. Değişmek için önce yanlış yaptığına samimi şekilde inanmalı insan çünkü, ben böyle düşünüyorum. Onun özrü, bir sonraki kavgaya kadar yalnızca. Devam edeyim. O söz aldığında konuma kısa sürede ikimiz arasındaki olaydan çıkıp başka insanlarla olan olaylara/cümlelere gitti. Anlattı alakalı alakasız konuları/kişileri. Ben dinledim ama bir noktadan sonra özür dileyerek sözünü kestim. Bir süre sonra konuşmayı bitirip ayrıldım odadan. Bunları konuşmak için gelmemiştim çünkü. Bu son uzun konuşmamızın özetiydi. Benim babam, bir davranışa odaklanır ancak onun sebebine inmez. Örnek: "Sen, senin hiçbir akrabanı görmek istemiyorum!" dedin. Niye dedim? Orası babamı ilgilendirmiyor maalesef. O, bu lafı aldı ve her tartışmada kullanacak artık. Benim babam, yıllar önceki bir şeyi bir tartışma esnasında getirir önümüze koyar ama benim her şeyime küfür edildiğini unutmamı ister, barışalım der. Benim babam, yalnızca kendisini insan gibi görür. Onun öncelikleri/istekleri sizin de ilk önceliğiniz değilse, siz kötü olursunuz. Oysa değer vermiyor değildim isteklerine, bunu söyledim de ama hayır, sizin, onun bir parçası olarak hareket etmeniz gerekir. Diğer türlüsünü bilmez o. Benim babam, ölümle çok ilgilidir. Onun ölümünün ardından onu çok arayacağımızı, anlayacağımızı söyler başını sallayarak. Yaşarken bir şeyleri çözmek lügatinde yoktur. Belki sırma saçlı olmak istemektedir ancak benim için sırma saçlı olmanın bir anlamı yok. Uzatmak istemiyorum daha fazla. Babamla aramızdaki gerginlik bitmiyor. Onu gördüğümde geriliyorum, benimle konuşmaya çalıştığında tüylerim ürperiyor neredeyse. Ancak bu durum annemi ve kardeşimi ve elbette yine beni etkiliyor. Zaten stresli bir dönemdeyiz. Ne yapmak gerek? Kendimi korumak istiyorum. Şimdiden teşekkür ederim.

Annemi ikna edemiyorum ne yapmalıyım?

Merhabalar. Ben 18 yaşındayım annem ise 51. Annem çok tatlı çok iyi birisi onu çok seviyorum ama onu bazen anlayamıyorum. İstediğim çoğu şeyi büyük bir istek olmamasına rağmen asla izin vermiyor. Örneğin kulağıma piercing deldirmeği çok istiyorum fakat asla izin vermiyor. Ve sadece sol kulağıma bir tane normalde piercing meraklısı biri değilim. Bir çok istediğim de göbek adımı kimlikten sildirmek. Göbek adımı dedemle babaannem koymuş. Ancak biz kullanmıyoruz baba tarafını da sevmediğim için nerde tam ismimi gördüğümde ya da biri göbek adımla seslendiğinde çok sinir oluyorum. Herkes asıl ismim ile sesleniyor bu yüzden anneme göbek adımı sildirmek istediğimi söylediğimde “benim de göbek adım var, çok dalga geçtiler göbek adımla, benim zamanında aklıma sildirmek gelmedi, baban duysa kıyamet koparır” vb. cümleler kullanıyor ya da başkalarını örnek veriyor. Ona beni anlamasını istiyorum ama asla kendimi dinletemiyorum. Bu yüzden çoğu şeyi ondan gizli yapmak istiyorum çünkü izin vermiyor. Mesela kulağımda ki küpeleri ondan habersiz deldirmiştim. Deldirdikten bir iki saat öğrendi ve tabii ki çok kızdı hatta “beni köpek yerine koydun” dediğinde kendine öyle dediği için çok üzüldüm. Ve bende siniri hafiflesin diye gittim ona sevdiği tatlıdan aldım. Sinirlenmesi, bu konu hakkında konuşmamız yarım saat geçmedi ve üstünden 8 ay geçti. Bana kızacağını biliyorum ama kızması gelip geçici ben ise istediğim olduğu için mutlu oluyorum. Ama şimdi benden gizli yaparsan hakkımı haram ederim diyor. Çok üzülüyorum gerçekten. Ona kendimi bir şekilde anlatmaya çalışıyorum. İkimizin zamanı aynı olmadığını, düşüncelerimizin farklı olduğunu söylüyorum. Ama hep kendinden örnek veriyor. Hatta 14 yaşından beri psikolojimi bozduğu için burun estetiği olmak istiyorum ve ben bunu anneme nasıl söyleyeceğimi düşünüyorum. Vereceği tepkiyi çok iyi biliyorum. Ne istersem izin vermiyor ne yapacağım. Sırf bu yüzden yaşamak istemiyorum bazen. Kulağa saçma geliyor farkındayım ama insan bir kere geldiği bu dünyada istediğini yapamadığı ya da istediği gibi yaşayamadığı zaman yaşamanın ne anlamı kalıyor? Ne yapacağımı bilmiyorum daha kendimi nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum. Şimdiden yardımınız için teşekkürler.

Eşimle aramızdaki mesafe için ne yapabilirim?

Eşimin cinsellikte sorunları var tedavi olmuyor video izliyor ne yapmalıyım. tedaviyi bir türlü kabul etmiyor hep bahanesi var ve ben de kendimde suç bulmaya başlıyorum neden beni istemiyor mu acaba diye ruhen bedenen artık ne yapacağımı bilmiyorum zor bir durum evet ama kendimi suçlamadan duramıyorum hata sanki ben de gibi biraz kendime bakım yapsam vs diye düşünüyorum ama kendisi de çok bakımsız ne yapmalıyım