Aile Kategorisi

Çocukluk Travmalarımı Unutamıyorum

26 yaşındayım 26 yıldır aynı evde yaşıyorum evimiz küçük hiç kendi odam olmadı abimle aynı odada kaldım hala da böyle. Ben küçükken 2 amcam bizde kalıyordu odamızı bir nevi onlarla da paylaşıyorduk. Amcamlar sertti babam da sert ve ilgisizdi benimle çok konuşmazdı babam sadece yaramazlık yapınca azarlardı ve sürekli içerdi. Bir defasında annemle kavga ederken anneme kültablasını fırlattı anneme gelmedi ama kırılınca bir cam parçası kafama isabet etti o zaman çok korkmuştum yerler kan olmuştu. Bugün o kısımda hala saçım çıkmıyor. Annem sürekli ev işi yapardı. Hiç yaşıtım arkadaşım yoktu beni hiç gezdirmediler de. Doğru düzgün evden çıkmazdım. Arada dışarı çıkıp mahalledekilerle oynamaya çalışırdım ama benden büyük oldukları için genelde beni aralarına almak istemezlerdi. Anaokuluna gitmek istedim annemle babam göndermedi. Bi keresinde resim çizmek için şövale istemiştim babam tamam dedi almadı. Sonra ilkokula başladım 1. Sınıfta folklor ekibine katılmak istedim göndermediler. İlkokulda milli bayramlarda hep şiirleri ben okurdum. Annem hiçbirinde beni izlemeye gelmedi. Okulum evimizin hemen yanındaydı evden ben senin sesini duyarım derdi. Çok fazla çocukluk fotoğrafım yok. Benim ergenlik dönemimle abimin ergenliği aynı zamanlara denk geldi benimle hep dalga geçer ve üstünlük kurmaya çalışırdı. Ailem muhazakardı onu giyme açık bunu giyme rengi kırmızı buraya gitme bu müziği dinleme vs vs arkadaşımla görüşmeme izin vermezdi. Ortaokulda bir gün bir akrabam bana iftira attı ve anneme şikayet etti kendimi savunamadım annem sonrasında kısmen bana inandı ama yine de bana sahip çıkmadı. Ve o zamanlar tek arkadaşımla okulda dahi görüşmemi konuşmamı yasakladı. Dinlemedim bu yüzden hep kavga ettik. Arkadaşımı o zamanlar çok severdim o benim her şeyimdi ondan başka kimsem yoktu. Okulda dersten sonra ücretsiz resim dersi verilirdi arkadaşımla oraya giderdim sırf onunla görüşmeyeyim diye annem beni oradan da aldı. Tüm akrabalarım beni aykırı ve asabi olmakla annemi üzmekle suçlardı. İlkokulda derslerim hep iyiydi sınıfta ikinciydim ama hiç ödüllendirilmedim hiç takdir edilmedim. Ortaokulda bu bahsettiğim olaylar yaşandıktan sonra içime kapandım ve notlarım çok düştü notlarım yüksekken hiç takdir görmedim ama düşünce bana tepki gösterdiler matematiğim 5 ten 4 e düştüğü için resim dersim 2 olduğu için eleştirildim. Sürekli annemle bir çatışma halindeydim ve herkes beni nankörlükle annemi ezmekle suçladı. 15 yaşımda babam başka bir şehre taşındı. Annemle boşanmadılar ama ayrı şehirlerde yaşamaya başladılar. Sizce ben zor bir çocukluk geçirmiş miyim yoksa abartıyor muyum ailem beni rahat yetiştiğim için şımarık olmakla suçluyor. Bunu soruyorum çünkü bazen ben de kendimden şüphe ediyorum acaba abartıyor muyum diye. Bugün onlara karşı yoğun bir öfke duyuyorum ve tahammül edemiyorum. Aradan kaç yıl geçti eski şeylere öfkelenmemi benim kindar bir insan olmama bağlıyorlar. Ve eğer bu yaşadıklarım ciddi sorunlarsa bunlar yetişkin olarak kişiliğimde ne gibi etkilere sebep olur?

gigi

ailemin sürekli olumsuz yorum yapmasıyla nasıl mücadele edebilirim

ben 18 yaşındayım, ailem beni büyütürken hep sorunla büyüttü yani mesela bir olay olduğunda birkaç ihtimal vardır sonuca ulaşmak için, ben bu ihtimallerden hangisini seçsem yine laf edicek bir şey bulabiliyorlar, örnek olarak anneme mutfakta içimden gelip yardım etsem neden şunu da yapmadın diyebiliyorlar, bunu onlarla paylaştığımdaysa asla dinlemiyorlar, sürekli maddi bakıp neyini karşılamadık diyorlar onlara nasıl derdimi anlatabilirim, dediklerini nasıl sineye çekip umursamayabilirim bilemiyorum.

Eşime karşı kendimi nasıl daha iyi ifade edebilirim?

Ben 26 yasındayım lisans mezunuyum. 53 gün önce dogum yaptım. Farklı sebeplerden ötürü 1 yıldır esimin ailesi ile yaşıyorum. Istanbulda evim varken memlekete döndük evim hala istanbulda duruyor surekli bir ertelemeyle memlekete yerlesicez dedi esim ve simdi bir işi cıktı istanbula dönücez diyor. Ben ailesiyle daha 1 gün bile gecirmek istemiyorum. O kadar bunaldım ki ama bunu esime söyledigimde sana naptılar diyor. Mutlu degilim diye defalarca dile getirdim. 1 sene oldu ve ben artık kimseyi istemiyorum. Memlekette oldugumuz süre boyunca anneme gitmem cok sınırlıdır. Eşim kendi ailesini benim ailemin üstünde tuttuğunu düsünüyorum. Bunu onada söyledim inkar etsede öyle kendi ailesinden birine gidecegimiz de asla sorun yaratmıyor ama beni aileme götür dedigimde bir sürü bahane üretiyor. Istanbula dönücez diyor ben madem gidicez biraz ailemle vakit geciriyim istiyorum. Zaten 1 senedir onun ailesiyle yasıyorum. Annemde kalma sayim 15 günü gecmez bile. Ben çok fedakarlık yaptıgımı düsünüyorum. 2 gün önce artik dayanamayıp valizimi falan topladım bosanmayı bile göze aldım. Ama terk etmedim esim her ne kadar kavga esnasında kırıcı konusup azarlasada sonunda "tamam buradan gidicez,iş yerinden haber gelse de gelmese de gidicez "dedi. Acaba hormonlardan mı bu kadar asırı tepki veriyorum diye düsündüm ama aile konusunda bencil bir esim var . Sadece bu konuda normalde esim kendinden bile daha cok düsünür beni kendine bir sey almaz bana istedigimi alır. Ama ailesini ön planda tutması benim sinirimi bozuyor. Sabahtan aksama kadar da yanımda degil ben evde ailesiyle oturuyorum o gec saatlere kadar bazen calısıyor bazen arkadaslarıyla oturuyor. Ben sadece onun ailesini görüyorum ve zerre keyif alamıyorum.

Ailem erkek arkadaşımı istemiyor

Ailem özellikle annem çok baskıcı erkek arkadaşımla tanışmak istemiyor kendi bulduğuyla tanıdığımız biriyle evlenmemi ve şehir değiştirmemi istiyor çok üstten bakıyor statüye çok önem veriyor baskılanmış hissediyorum ilişkime de yansıyor her şeyi annemle konuşmak istiyorum ama ister istemez bazı şeyleri saklamak zorunda kalıyorum artık kimseye karşı tahammülüm yok susamıyorum çok tepki gösteriyorum karşımdaki kişileri çok kırıyorum ama çokta üzülüyorum engel olamıyorum

Ailem bana bir şey aldığında onlara yük oluyormuşum gibi hissediyorum

Öğrenciyim ve bir işte çalışmıyorum. İhtiyaçlarımı ailem aldığında kendimi onlara karşı mahçup hissediyorum. Onlara bu yaptıklarının karşılıklarını da parayla ödeyemeyeceğimden başarılı olarak vermek zorundaymışım gibi hissediyorum. Derslerde notlarım biraz düşük geldiği zaman çok moralim bozuluyor kendimi kötü hissediyorum. Onlara karşı full masrafmışım gibi geliyor. Bir keresinde babam 5. sınıfın ilk dönemi teşekkür alamadım diye bana çok kızmıştı benimle neredeyse hiç konuşmamıştı bununda etkisi olabilir diye düşünüyorum.

Aileme karşı olan öfkemi dindirmem için ne yapmam gerek?

Ben, bütün aileme karşı aşırı çok öfke dolu bi çocuğum bundan kendimde rahatsız oluyorum onlar bana iyi veya kötü herhangi bir şey söyledikleri anda direkt onlara içimde olan bütün öfkemi kusuyorum sonradan çok pişman oluyorum ama onlara bunu belli etmek istemediğim için gidip herhangi bir şey diyemiyorum kendi içimde kendimi yiyorum sürekli ve artık bu benim için aşırı can sıkıcı bi durum olmaya başladı.

Abimin beni çekemediğini düşünüyorum

Merhaba hocam bir sorum olacaktı 2022 yıl senesinde Ben akrabamla sosyal medyadan konuşup derdimi anlatmıştım yorum da dedim ki biraz canım sıkkın Konuşalım mı dedim taman konuşalım dedim sonra mesaj kutusuna mesaj attım söyleyeceğim ama konuştuklarımız aramızda kalsın dedim her neyse sonra Abim bana dedi ki geçen sene Sen Şüheda ile mi konuştun dedi bende evet dedim Sen nereden biliyorsun diye sordum ben biliyorum dedi Meğersem şüheda'nın hesabına bakmış geçen sene yorumlarıda Okumuş abim hem geçen sene Hem bu sene abimle tartıştık hatta dün Bu konuyla alakalı Ben de abime dedim ki Ben derdimi sıkıntımı anlattığımda benim ki si niye sorun oluyor da kardeşimde derdini sıkıntısını anlattığı zaman niye onun ki si sorun olmuyor Benim ki si sorun oluyor anlamış değilim Bunun sebebi ne olabilir hocam abim bunu sorun yapıyor ama kardeşim anlatınca onunki sorun olmuyor Abim beni çekemiyor bence Bir de yetmezmiş gibi abim kardeşine yapmadığını bana yapıyor Bunu da fark ettim şüheda'ya gelince konuştuklarımız aramızda kalsın dedim hemen gidip babaannesine söylemiş bir daha asla ama asla akrabama derdimi sıkıntımı anlatmayacağım Bu arada benim derdimi sıkıntımı anlatacak arkadaşlarım ve çevrem yok

Anne ve babalarımız, aile yaşantımız

Merhaba benim annem kilolu biri, babam ise evin dışındaki herkese iyi ama kendine ve evin iç kısmındakilere kötü yeri geliyor iyi yeri geliyor ani öfkeler ve kırıcı cümleler, ben 30 yaşındayım ve evliyim, iki tane de evladım var, kendime baktığımda çoğu kez babamı, görünüş açısından da annemi görüyorum, ama bunu hiç istemiyorum, ben korktukça, istemedikçe daha çok benziyorum sanki, hep aklımın bir köşesinde ailemin yaptığı doğru gibi geliyor ama biliyorum ki doğru değil , nasıl bir yol izlemeliyim bilemiyorum hep bir ikilem içindeyim

Sürekli Annemle ve Eşim Arasında Kalıyorum

Esimle annem arasinda kalmaktan biktim. Annemin 4 yil once yanlış kelime kullanarak kocamın gönlünü kirdi. 4 yil sonra aciklik getirmesini istedim. . konuya aciklik getirdi ama Suan benimle konusmuyor. Devamli alinganlik yapiyor. Anneme ve esime yaranmaya calismaktan ikisini mutlu etmeye calismaktan yoruldum. Su anki durumda annemle nasil iletisim kurmaliyim kendimi nasil ifade etmeliyim bilmiyorum

Babamı affedemiyorum ne yapmalıyım

Babam annemi aldattı ve ben yakaladım mesajlarını. Daha sonrasında da boşanma sürecinde saçma sapan hareketler yaptı. Şu an aramız ne kadar iyi gözükse de benim için öyle değil. İçimde bi yerde hala affedemiyorum onu eskisi gibi ona yakın hissedemiyorum ona sarılmayı çok özledim ama içimden gelmiyor istemiyorum. Bi gün onu affedebilir miyim ve onu affettiğimi nasıl anlarım?