Aile Kategorisi

Yorulduğumu nasıl anlatabilirim?

Ben bugün 33 yaşına girdim. Annem de her zaman pek iyi bir ilişkimiz yoktu ama kötüde değildi. Benim 1,5senedir bir sevgilim var, ilk ailemi anlattım bu durumu kendisi aynanın köyden olduğu halde Hristiyan. Ve adam bunu kabul etmek istemiyor hiçbir şekilde konuşmuyoruz. Ben çok yoruldum, ağlamaktan, aynı evde oturup kimseyle konuşamamaktan. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bize acil yardım lazım. Ama hepimize

Ebeveynlerin öfke problemi nasıl geçer?

Ebeveynler baskıcı olmakla birlikte çocukla çocuk oluyorlar benim ergen, henüz gelişmemiş olduğumu unutuyorlar. Ebeveynler Özellikle öfkelendiğinde hiç kimseyi görmüyor. Bir şeyleri anlattığımda hem yanlış anlayıp hem de daha sinirleniryorlar. Kendine geldiğinde de üzülüyor. Gene yine sinirlendiğinde yine aynı şey oluyor ve ebeveynin öfke problemi var Ne yapmalıyım? Bu durumda benim psikolojim kötü etkileniyorum ayrıca bu göndereceğiniz cevabı onlara nasıl anlatmalıyım? Ve Cevap verdiğiniz için teşekkür ederim.

Evliliğimde çok sıkıntılı durumlar yaşıyorum. Şu an ayrılma kararı almalı mıyım

Kendimi şu an çok çaresiz, yalnız, aşağılanmış ve terk edilmiş hissediyorum. 3 yıldır evliyim ve şu an eşim ailesinin yanında bende kendi ailemin yanındayım. Kendimde bağımlı kişilik sorunu olduğunu düşünüyorum. Eşimin de narsist kişilik bozukluğu olduğunu düşünüyorum. Ayrılık kararı almalı mıyız? Aslında bu kararı zaman zaman ben ya da eşim istemiş oluyor birbirimizi vazgeçiriyoruz. Ailesi yüzünden ve eşimin ailesinin hatalarını hiçbir zaman kabul etmemesi yüzünden onlar olmadan kendi kararlarını alamıyor oluşundan annesinin her istediğini yapıyor olmasından çok rahatsızım. Kavga sebebimiz hep onun ailesi oluyor benden onları ilişkimize karıştırmamamı istiyor fakat beni hep kendisi ve annesi tetikliyor yuvamıza karışarak her şeyi yönetmek isteyerek ve buna eşim izin veriyor. Hiçbir zaman karşı çıkmıyor bana karşı sevgisinin az olduğunu düşünüyorum. Benim ona çok fazlayken kendisi bana sevgi ilgi değer göstermiyor. Psikolojik şiddet uyguluyor zaman zaman ailesi yüzünden de fiziksel şiddet uyguladı. Hiç güzel kelimeler kullanmaz bana karşı ben hep ona saygılı davranmaya çalışırken o hep hakaret edici kelimeler kullanır. Özür kolay kolay dilemez ben haklı olduğum da bile evim içinde beni yok saymasına rağmen görmezden gelmesine rağmen gider alttan alır özür dilerim. Beraberliğimiz boyunca onu çok sevdim çok aşık oldum ama o bana sadece başlarda o şekilde öyleydi sanki sonra hiç beni kaybetmekten korkmadı incitmekten korkmadı benim için mücadele etmedi bizim için çaba göstermedi şu an benden boşanmak istiyor ikimizin de mutluluğu için bunun doğru olduğunu söylüyor bende bunu biliyorum ama bu duyguyu kabullenemiyorum. Onunla yaşadığım güzel anlar evimizin içindeki iyi anılarımız hep aklıma geliyor. Sürekli ağlıyorum onu düşünüyorum annesi yüzünden bu noktaya geldiğimizi düşünüyorum uzaktayken kimse yokken iyiyiz diye düşünüyorum. Beni hiçbir zaman anlamıyor derdimi kaygımı dinlemek istemiyor çözüm bulmak istemiyor anlattığımda önemsemiyor bana hiç hak vermiyor hep itiraz ediyor hep bir bahane buluyor evliliğimiz için çabalıyorum halen ama doğru bir şey mi yapıyorum yanlış mı bilmiyorum çok kararsızım kafam karmakarışık duygularım karışık ama bir sonuca ulaşamıyorum ne yapmalıyım ayrılıp hayatıma devam mı etmeliyim yoksa bu evliliği sürdürmeli miyim ?

Aileme karşı sürekli suçlu hissediyorum

Merhabalar:) ben aileme karşı sürekli suçlu ve yetersiz hissediyorum. Kendi karakterimi sevemiyorum. Bu düşünceyle baş edemiyorum. Aslinda cok mutlu olduĝum bi iliskim var ve Ailem beni sevgiyle büyüttü ama hep sorunlarını bana yansıttılar ve aralarında iletişim eksikliği vardı. Genel olarak sevgiyle büyümüş biriyim ve çok fazla kısıtlanmadım ama onlara karşı sürekli bir şey yapmak sorundaymisim gibi hissediyorum. Kendim için bir şeyler yapınca kendimi suçlu hissediyorum. Yaptığım bi hata yüzünden kendimi affedemiyorum. Ve bunu ailem bilmiyor. Çok iyi bi ailede büyüdüm çok suçlu hissediyorum ve sürekli ağlıyorum. Kendim için hedeflediğim şeyleri yapmiuorum. Kendimi hiç bir şeye değer göremiyorum. Günümün çoğunluğu onlarla yoğunlukla geçiyor. Kendimle bazen ilgilenmekte zorlandığım zamanlar oluyor. Ama bi kaç gün yalnız tek başıma kalsam kendimle olduğum içinde suçlu hissediyorum. Bazı işlerde onlara yardım edemeyecek gibi olsam bile yardım etmek zorundaymışım gibi oluyor ve kendi işlerinin sorunlarını benimle konuşuyorlar. Kendi aralarında yönlendirmiyorlar aralarında kalmış gibi hissediyorum yapamayacağım bir iş için bile adım atmaya çalışıyormuş gibi hissediyorum bu da bana kötü hissettiriyor. Çalışmam gereken bi kpss sınavı var ama su an üstümdeki bu durum ve bulunacağım ortam bunu etkiliyor. Lütfen her günümün böyle çok düşünerek geçmesini istemiyorum. Eğer yardımcı olursanız içtenlikle teşekkür ederim.

Daha sakin ve anlayışlı olmam için ne yapmam gerekiyor?

Merhaba, ben 33 yaşında 2 çocuklu bir anneyim. Yurt dışında ailemden uzak yaşıyorum. Eşim psikolojik olarak iyi değil, bazı alışkanlıkları yüzünden. Sürekli kavga ediyoruz. Kendimi çok yalnız hissediyorum, hiç arkadaş edinemiyorum. (İnsanlar beni genelde sevemiyorlar). Çabuk sinirlenip bazı günler fazla agresifleşebiliyorum. Bu durum çocuklarımada yansıyor. Ani sinir yükselmelerimden sonra vicdan azabı çekiyorum. Kötü bir anne olmayı istemiyorum. Sürekli ağlayan mutsuz bir insan olmak istemiyorum. Bunun için ne yapabilirim? Bana yardım edin lütfen.

Aşırı Sinirleniyorum Öfkemi Kontrol Edemiyorum Neden?

Bu sorunu annemle tartışırken daha çok yaşıyorum bağırmaya başlıyorum kendime vuruyorum duvarlara vuruyorum hemen pişman oluyorum ama iş işten geçmiş oluyor ve ben hiç böyle bir şey yapmamışım gibi hemen unutulsun hayatımıza devam edelim istiyorum ve dikkatimi çeken şey bunu en çok annemle yaşıyor olmam anneme böyle yapmak istemiyorum çok üzülüyorum ve ben dışında kimse de anneme bunu yapmasın istiyorum başkalarının mesela kardeşimin anneme bağırdığını karşı çıktığını gördüğümde kardeşime karşı da aynı siniri yaşıyorum

Evlilikte aldatıldım, bu durumu nasıl atlatırım?

Eşim Instagram hesabından başkaları ile görüşüp tanışıyor ben de tesadüfen telefonundan gördüm üstelik ilk değildi her defasında yapmayacağım diyip aylar sonra yine yapması bu durumdan sonra sürekli teledonuna bakma isteği ozguvensizlik karşıya güvensizlik sürekli o süreci düşünüp tekrar tekrar aynı olayları yaşamak ona sorsan cinsellikte eksikliklerimizmis bu beni aldaticagi anlmaminami geliyor nasıl atlatacagimi bilmiyorum çocuklarımla ilgilenememe evi bile toparliyamiyorum içime sıkıntı giriyor kalbim sıkışıyor lütfen yardım edin bilginize ihtiyacım var.

Evliliğimi Nasıl Kurtabilirim?

Kendimi cok cikmazda hissediyorum. Aglamaktan icim disima cikti artik. Annem gecmiste bi yanlis bi cumle kurdu. O an esimi savunmadim sustum. Susmaktan baska bisi gelmedi elimden cunku ben anneme hep sustum. Ben hep susuyorum. Esim 3 yil boyunca konuyu kapamadi evliligim zora girdi. 3 yilin sonunda anneme konuyu acip esimden ozur dilettim. Annemlede aram acildi bu sepepten. ,( esimin haberi yok annemle aramin acik oldugundan ) Esim ozuru de kabul etmiyor. Sen benim yanimda hic bir zaman olmadin sana guvenmiyorum diyor. Senin arkani yasliycak bi kocan var ama benim karim yok diyor. Ben nasil kanitliycam yaninda oldugumu. Nasil ikna edicem. Surekli konu buralara cikiyor. Surekli bi tartisma. Bana catir catir her turlu istedigi gibi konusuyor. Susup kaliyorum. Konussamda bisi fayda etmiyor zaten. Nedenlerle ilgilenmiyor . Sonuca bakarim ben diyor. Annemin gozunde hep hayirsiz evlattim. Yaranmaya calistim. Kocamin gozunde de hep hayirsiz oldum. Ne yaptidysam yaranamadim. Bi basima yasayip gidiyorum kimseye karismiyorum . Kendi basimayim. Herkes huzurlu olsun. Kimsenin huzurunu kacirmiyim. Tartisma cikmasin dedikce hersey beni buluyor. Napicam ben artik nolur akil verin . Saygisiz olmamak icin ugrasirken hep saygisiz konuma dusuyorum. Cok yoruldum artik. Evliligimi nasil kurtaricam

Çocuğum sürekli hasta olacak gibi düşünüyorum

Merhaba. çocuğumu sürekli hastaneye götürmek istiyorum, doktorları test yapmaları için baskı uyguluyorum ama sonuçlar hep temiz çıkıyor. Evde sürekli çocuğun nefes alış verişini dinleyip bi sorun var ya da bi sorun çıkacak diye bekliyorum ve uyumuyorum uyumaya çalışınca sanki ben uykudayken bir şey olacak gibi hissediyorum. Çocuğum 6 aylık ben fe 27 yaşında ilk anneliğimi yaşıyorum. Eşim destek oluyor olmuyor desem yalan olur ancak yeterli olmuyor, onu da bıktırdım sanırım biraz. Bu özelliğimi nasıl kontrol altına alabilirim?

Eşimle aramizdaki mutluluğu tekrar nasıl kazanabiliriz?

Eşimle ailesi yüzünden çok büyük kavgalar ettik. Kendilerinin bircok manipülasyon ve toksik davranislarina maruz kaldim. İlk başlarda beni yalnız bıraktı ve bu yuzden eşimede çok kirilmistim. Büyük yalnızlar ve uzuntuler yaşadım. Daha sonra bana kim nasıl davraniyosa o şekilde olacağımı söyledikten sonra bana yavaş yavaş haklı olduğumu ve yanimda olacagini soyledi. Yanımda olduğu yerler oldu fakat bunun acisini benden yine geldi çıkardı benim kendisine karşı zaten inancım olmadigi gibi bu durumlar ilişkimizi daha da çok etkiledi. Allahtan uzak başka sehirdeyiz. Ama ne zaman gitsek hep bir sıkıntı yasiyoruz. Ne yapmalıyız ben eşimle aile olmak mutlu olmak istiyorum?