Çocuk ve Ergen Kategorisi

Çocugum anaokulunda gitmek istemiyor

Merhaba oğlum 4 yaşında anaokuluna verdik 2 gün gitti 3. Günden beri sürekli beni yanında istiyor sınıfa girmek istemiyor hiç bir şekilde ben gitmeye yeltensem sürekli ağlıyor bu sefer diğer arkadaşlarıda etkinelip ağlıyor öğretmen Le konuştum pdr ile görüştüm çözüm bulamıyoruz bir türlü güven problemi oluştu çocukta ne yapabilirim o kadar fazla ağlıyor ki okul da herkes Mustafa'yı tanır oldu yardımcı olur musunuz lütfen ne yapabiliriz şuana kadar sınıfa girip etkinliklere bile katılmadı çok üzülüyorum bu konuda mücadele edilmiyor çocugum için ablasıda okulda 1. Sınıf o yüzden mecbur oraya verıyoruz

15 yaşında ki kızım bizi neden manipüle eder?

15 yaşında 10. sinifa giden bir kızım var 12 yaşına kadar derslerinde başarılı sorumluluk sahibi ailesine karşı da saygılı bir çocuktu 2 senedir cok değişti odasindan hiç çıkmıyor sosyal medyada çok fazla zaman geçiriyor hem ailesini hem de derslerini çok ihmâl ediyor kural koyamiyoruz hiç dinlemiyor eleştiri kabul etmiyor tatlı dille nasihat vermeye çalıştığımizda bizi odasından kovuyor çağırıp bagiriyor bizi bastırıyor öfke krizlerine giriyor herşeyi yapmamiza rağmen alttan alip anlamaya çalışmamıza rağmen her seferinde her konuda bizi suçluyor hiç bir türlü yaranamıyoruz izin almadan hazirlaniyor ve ben dışarı cikiyorum diyor sormadan çok fazla özgür olmak istiyor engel olmaya çalıştıkça kavga ediyoruz biz sadece onu korumaya çalışıyoruz anlamiyor bizi çok baskıcı değiliz belli ölçüde izin veriyoruz zaten,ama dediğimiz saatte gelmiyor disarida arkadaslarinin ailesi ile tanıştığı da oluyor hepsi çok seviyor kizimi çok saygili kiz diyorlar ama gelin görün ki evde bambaşka biri oluyor anneligim gururum ayaklar altinda resmen,kendini hep birilerine ispat etme çabası güzellik algisi yaşına göre giyinmiyor anlatiyoruz olmuyor arkadaşları tarafindan da dışlanma ve yalnizlik korkusu var 1 aydir da flörtü var(flörtünden önce de ayni davranışları vardi)çok endişeleniyorum nasıl davranmaliyiz artik çok yorulduk denemedigimiz yol kalmadı duygularını yok saymadığimi söyledim ama yaşı gereği doğru karar veremeyeceği fikrinin degisecegi böyle şeyler için de çok erken okuluna ve geleceği için cabalamasini söylüyorum ona zarar gelmesinden üzülmesinden korkuyorum. Bir yerden destek almak istiyorum ama kabul etmiyor kendisi en azından biz bir aile danışmanına mi başvuralim yada ergen polikliniği? Bize ne önerir siniz ne yapalim nereye gidelim yardımcı olursaniz sevinirim teşekkürler

Tepki gösteriyorum nasıl aşarım?

17 yaşındayım ve bir arkadaşım veya herhangi bir insan bana zarar verirse ya da kötü niyetli olduğunu farkedersem kızmam için sınırları çok zorlaması ve beni yıpratması gerekiyor. İnsanlara kızamıyorum ama kızmazsam da çok öfkeleniyorum ve huzurlu olamıyorum. Kızınca da rahatsız hissediyorum. Kırdım gibi geliyor. Geçenlerde bir arkadaşımın bana hesap sorar gibi bir mesaj attığını gördüm ve tepki gösterip kızdım ama kötü hissediyorum ve bunu sürekli anneme veya yakın bulduğumu kişilere anlatıp takıntı haline getiriyorum. Olayları da takıntı haline getiriyorum. Napmalıyım?

Bu durum tam olarak ne oluyor? Kendimle nasıl barışık olabilirim?

Merhabalar. . ben 17-18 yaşlarında olan bir genç kızım. . yaklaşır 7-8 yıldır diyet denilen bir sistemle uğraşıyorum. . tabikide sorun yaratabilecek hastalıklar geçirdim (hâlâ da bu hastalıklar ile savaşıyorum). Her neyse. . sadede gelelim. Kendimde sürekli kusur buluyorum. . kusur denemeyecek şeyleri bile kafama çok takıyorum. . ilk başlarda aynalardan sürekli kaçırıyordum. .kilomu kafama çok takıyorum. . ki hâlâ taktığım oluyor. . kendimi çok izole ediyor ve içe kapatıyorum. Özellikle bulduğum kusurları kendimce makyaj, saç veya kıyafetlerle kapatıyorum. . Şuan tabiki de en sonunda yaptığım diyet olumlu sonuç verdi. . yaklaşık 15 kilo verdim ve devam da ediyorum ama bu sefer. . yeme korkularım ortaya çıktı. . veya nedense bu kilo değişimini kendimde pek göremiyorum. .sanki hâlâ aynı gibiyim. . Cidden bazen kontrol altına alamadığım oluyor bu düşünceleri. .ama pek olumsuz düşünmemeye çalışıyorum. Bedenim ile çok ilgilenirim. .ve her bir defasında bir kusur bulup kıyaslama yapıyorum. .istemeden. . ve sanki hayatımın sonuna kadar böyle kalacakmışım gibi hissediyordum. . yani bir türlü kendi vücudum ile barışık olamıyor. . tiksinip korkuyorum. ayna önlerinden gözümü kapatıp geçmişliğim bile var. Birileriyle sanal ortamdan konuşurken. . stres oluyorum. . gerçek beni görünce konuşmayı kesecekler diye. Yani demek istediğim. . kendi bedenimde ki kusur denemeyecek kusurlardan korkuyorum.

Kimseyi sevemiyorum

17 yaşındayım ve eskiden tanıştığım herkesi çok sever kötü davranılırsa uzaklaştırdım. Herkese önce çok güvenir bana yalan söylerse güvenmeyi bırakırdım. Şimdi kimseyi çok sevemiyorum kimseye başta güvenmiyorum. Daha içim sevgi doluydu. Şimdi herkes gitse çok da umrumda olmaz gibi. Kimseyi arkadaş olarak çok sevemiyorum ve gıcık oluyorum. Kimse de beni çok sevmiyor gibi geliyor eskisi kadar hissetmiyorum ve bu durumdan rahatsızım

Ben birine bağlandım her anlamda nasıl unutacağımı düşünmeyeceğimi bilmiyorum

8 aylık sevgilim cuma günü sıkıldığını devam edersek hayatını yaşayamicağını sürekli depresif üzgün olduğumu söyledi açıkçası oncekı süreçlerde de tatile gideceğimi söylediğimde bile benı alkolle tehdite ediyordu ağlayarak yanına gittim sürekli ona yalvardim giyme dediğini giymedim gitme dediği yere gitmedim nerede ne yanlış yaptım bilmiyorum artık kendimi bile tanıyamıyorum nasıl böyle biri oldum cok üzülüyorum gece yatamıyorum nerdeyse sürekli onu düşünüyorum bi dönem yine sıkılıp ayrılmak istediğini söylediğinde yemek yıyemedım 44 kiloya düştüm kusuyordum sürekli sonra barıştı yine benimle her gün çıkmak istediğinde kendisiyle çıkıyordum nerede ne yanlışı yaptım beni yine bıraktı umurunda bile değilim cok ağır şeyler söyledi her yerden engelledi nasıl düzelticem kendimi nasıl bu olanları aşacağım bilmiyorum onu çok özlüyorum ailemden de öyle sevgi görmedim hayatımı ona bağlamış gibiydim o olsun nolursa olsun

Güvenemiyorum napmalıyım

17 yaşındayım daha önce zorbalığa uğradım. Sonra bunu aşabilmek için bir sürü arkadaş edindim. O kadar çok oldu ki bir arkadaşım sürekli birilerine selam verip konuşuyorsun bundan hoşlanmıyorum dedi. Şimdi biri mesajıma 3 saat sonra cevap verse acaba sevmiyor mu diyorum. Yakın arkadaşımı daha bulamadım. Ben mi çok takılıyorum yoksa cidden farklı bakış açısına sahibiz ve o dostu gerçekten bulamıyor muyum? Ve şimdiki arkadaşlarım da beni o kadar umursamıyor galiba hatayı nerde yapıyorum?

Ergenlik dönemi

Benim 18 yaşında kızım geçen sene üniversite sınavına girdi . Bu sene mezuna kaldı tekrar girecek internet üstü biriyle tanıştı. 24 yaşında meslek sahibi biri bütün gününü onunla sohbet ederek geçiriyor ve çok az ders çalışıyor . Bu az sürede bile ders çalışırken sürekli telefon elinde mesajlasiyor bu sene her şeyden önce derslerine odaklanmasını çok isterdim. Elden gelen bir şey de yok mecbur oluruna zamana bırakmaktan başka çarem de yok.

İlişkilerde denge kuramıyorum galiba

Gülüyorum insanlar niye bu kadar gülüyorsun diyor. Normal duruyorum bir şey mi oldu diyorlar. Değer veriyorum ama o ona değer vermeyeni seviyor. Samimi davranıyorum ya kullanıyor ya da fazla buluyor. Hepimizin hataları var ama en çok benimkiler eleştiri konusu. Güler yüzlü olunca safmışım gibi davranırlar. Her şeyin farkında olduğumu belli etsem bu da çok açıksözlü derler. Tek amacım kibarlığımı bozmadan küfür etmeden yaşıtlarımla neşeli ve mutlu bir ilişki.

Duygularımı nasıl anlarım?

Bazen eskiden yaşadım hayat yüzünden sınırlı miyim yoksa atlattım mi anlayamıyorum. Yani yaşadıklarım bir travma bıraktı mi yoksa ben sadece düşünüp geçiyor muyum kestiremiyorum çünkü hatırlayınca veya tetikleyen birşey olduğuna ağlamıyorum ama garip bir his geliyor belli edemediğim kendim bile tarif edemedigim ne iyi ne de kötü karmaşık bir ruh hali nasıl bilmiyorum anlatmak çok zor ne yapmalıyım anlamak için