Çocuk ve Ergen Kategorisi

Tepki gösteriyorum nasıl aşarım?

17 yaşındayım ve bir arkadaşım veya herhangi bir insan bana zarar verirse ya da kötü niyetli olduğunu farkedersem kızmam için sınırları çok zorlaması ve beni yıpratması gerekiyor. İnsanlara kızamıyorum ama kızmazsam da çok öfkeleniyorum ve huzurlu olamıyorum. Kızınca da rahatsız hissediyorum. Kırdım gibi geliyor. Geçenlerde bir arkadaşımın bana hesap sorar gibi bir mesaj attığını gördüm ve tepki gösterip kızdım ama kötü hissediyorum ve bunu sürekli anneme veya yakın bulduğumu kişilere anlatıp takıntı haline getiriyorum. Olayları da takıntı haline getiriyorum. Napmalıyım?

Bu durum tam olarak ne oluyor? Kendimle nasıl barışık olabilirim?

Merhabalar. . ben 17-18 yaşlarında olan bir genç kızım. . yaklaşır 7-8 yıldır diyet denilen bir sistemle uğraşıyorum. . tabikide sorun yaratabilecek hastalıklar geçirdim (hâlâ da bu hastalıklar ile savaşıyorum). Her neyse. . sadede gelelim. Kendimde sürekli kusur buluyorum. . kusur denemeyecek şeyleri bile kafama çok takıyorum. . ilk başlarda aynalardan sürekli kaçırıyordum. .kilomu kafama çok takıyorum. . ki hâlâ taktığım oluyor. . kendimi çok izole ediyor ve içe kapatıyorum. Özellikle bulduğum kusurları kendimce makyaj, saç veya kıyafetlerle kapatıyorum. . Şuan tabiki de en sonunda yaptığım diyet olumlu sonuç verdi. . yaklaşık 15 kilo verdim ve devam da ediyorum ama bu sefer. . yeme korkularım ortaya çıktı. . veya nedense bu kilo değişimini kendimde pek göremiyorum. .sanki hâlâ aynı gibiyim. . Cidden bazen kontrol altına alamadığım oluyor bu düşünceleri. .ama pek olumsuz düşünmemeye çalışıyorum. Bedenim ile çok ilgilenirim. .ve her bir defasında bir kusur bulup kıyaslama yapıyorum. .istemeden. . ve sanki hayatımın sonuna kadar böyle kalacakmışım gibi hissediyordum. . yani bir türlü kendi vücudum ile barışık olamıyor. . tiksinip korkuyorum. ayna önlerinden gözümü kapatıp geçmişliğim bile var. Birileriyle sanal ortamdan konuşurken. . stres oluyorum. . gerçek beni görünce konuşmayı kesecekler diye. Yani demek istediğim. . kendi bedenimde ki kusur denemeyecek kusurlardan korkuyorum.

Kimseyi sevemiyorum

17 yaşındayım ve eskiden tanıştığım herkesi çok sever kötü davranılırsa uzaklaştırdım. Herkese önce çok güvenir bana yalan söylerse güvenmeyi bırakırdım. Şimdi kimseyi çok sevemiyorum kimseye başta güvenmiyorum. Daha içim sevgi doluydu. Şimdi herkes gitse çok da umrumda olmaz gibi. Kimseyi arkadaş olarak çok sevemiyorum ve gıcık oluyorum. Kimse de beni çok sevmiyor gibi geliyor eskisi kadar hissetmiyorum ve bu durumdan rahatsızım

Ben birine bağlandım her anlamda nasıl unutacağımı düşünmeyeceğimi bilmiyorum

8 aylık sevgilim cuma günü sıkıldığını devam edersek hayatını yaşayamicağını sürekli depresif üzgün olduğumu söyledi açıkçası oncekı süreçlerde de tatile gideceğimi söylediğimde bile benı alkolle tehdite ediyordu ağlayarak yanına gittim sürekli ona yalvardim giyme dediğini giymedim gitme dediği yere gitmedim nerede ne yanlış yaptım bilmiyorum artık kendimi bile tanıyamıyorum nasıl böyle biri oldum cok üzülüyorum gece yatamıyorum nerdeyse sürekli onu düşünüyorum bi dönem yine sıkılıp ayrılmak istediğini söylediğinde yemek yıyemedım 44 kiloya düştüm kusuyordum sürekli sonra barıştı yine benimle her gün çıkmak istediğinde kendisiyle çıkıyordum nerede ne yanlışı yaptım beni yine bıraktı umurunda bile değilim cok ağır şeyler söyledi her yerden engelledi nasıl düzelticem kendimi nasıl bu olanları aşacağım bilmiyorum onu çok özlüyorum ailemden de öyle sevgi görmedim hayatımı ona bağlamış gibiydim o olsun nolursa olsun

Güvenemiyorum napmalıyım

17 yaşındayım daha önce zorbalığa uğradım. Sonra bunu aşabilmek için bir sürü arkadaş edindim. O kadar çok oldu ki bir arkadaşım sürekli birilerine selam verip konuşuyorsun bundan hoşlanmıyorum dedi. Şimdi biri mesajıma 3 saat sonra cevap verse acaba sevmiyor mu diyorum. Yakın arkadaşımı daha bulamadım. Ben mi çok takılıyorum yoksa cidden farklı bakış açısına sahibiz ve o dostu gerçekten bulamıyor muyum? Ve şimdiki arkadaşlarım da beni o kadar umursamıyor galiba hatayı nerde yapıyorum?

Ergenlik dönemi

Benim 18 yaşında kızım geçen sene üniversite sınavına girdi . Bu sene mezuna kaldı tekrar girecek internet üstü biriyle tanıştı. 24 yaşında meslek sahibi biri bütün gününü onunla sohbet ederek geçiriyor ve çok az ders çalışıyor . Bu az sürede bile ders çalışırken sürekli telefon elinde mesajlasiyor bu sene her şeyden önce derslerine odaklanmasını çok isterdim. Elden gelen bir şey de yok mecbur oluruna zamana bırakmaktan başka çarem de yok.

İlişkilerde denge kuramıyorum galiba

Gülüyorum insanlar niye bu kadar gülüyorsun diyor. Normal duruyorum bir şey mi oldu diyorlar. Değer veriyorum ama o ona değer vermeyeni seviyor. Samimi davranıyorum ya kullanıyor ya da fazla buluyor. Hepimizin hataları var ama en çok benimkiler eleştiri konusu. Güler yüzlü olunca safmışım gibi davranırlar. Her şeyin farkında olduğumu belli etsem bu da çok açıksözlü derler. Tek amacım kibarlığımı bozmadan küfür etmeden yaşıtlarımla neşeli ve mutlu bir ilişki.

Duygularımı nasıl anlarım?

Bazen eskiden yaşadım hayat yüzünden sınırlı miyim yoksa atlattım mi anlayamıyorum. Yani yaşadıklarım bir travma bıraktı mi yoksa ben sadece düşünüp geçiyor muyum kestiremiyorum çünkü hatırlayınca veya tetikleyen birşey olduğuna ağlamıyorum ama garip bir his geliyor belli edemediğim kendim bile tarif edemedigim ne iyi ne de kötü karmaşık bir ruh hali nasıl bilmiyorum anlatmak çok zor ne yapmalıyım anlamak için

Çocuğuma ders çalışta desek çalışmıyor

Geçen sene lise mezunu oldu kızım bu sene tekrar üniversite sınavına girecek geçen sene 4 ay kala çalışmayı bıraktı. Bu sene koçla ilerlemek istedi fakat Koç'un verdigi ders programına uymuyor tamamlamiyor hiç çalışmıyor . Okumak istemiyorum da demiyor fakat ders çalışma isteği hiç yok ne yapmalıyım hocam ne yapsam olmuyor. Ders çalışta desek çalışmıyor her türlü desteğe hazırım ama çocukta istek yok. Bana yol gösterirseniz uygulamak isterim önerileriniz benim için çok önemli

Bu durumu nasıl aşarım?

Merhabalar. . öncelikle ailem yüzünden gördüğüm terapiler yarım kalıyor veya ailem tarafından önemsenmiyor bende en son çare olarak burayı keşfettim. Her neyse soruna gelecek olursak ben uzun zamandır veya ara ara kendi bedenimi kabul edemiyorum. . nasıl anlatsam sanki bu beden bana ait değilmiş gibi veya bu hayat bana ait değilmiş gibi hissediyorum. Çok çok duygusal boşluklar ve garip ruh hâlleri geçiriyorum. Ve bazende (aslında bazen değil ama. .) çok sık hayâl kuruyorum. Dediğim gibi ruhum sanki bedenimi kabul etmiyor gibi bu bedende tam güvende hissedemiyorum. .sanki bu yaşam bana ait değil. . sanki başka bir yer beni bekliyor gibi. .ne yapacağımı da tam bilmiyorum. . dediğim gibi önceden psikolog yardımı ile terapi görüyordum ( genellikle anksiyete ve başka sebeplerden dolayı. ) ama maalesef iş ciddi noktaya geldiğini için ailem buna pek izin vermemeye kendi kendime iyileşebileceğimi söylüyor. Belki haklılar bilmiyorum. Ama ara sıra kafam çok karışıyor. . ve zihnim otomatik olarak kendi kendime abarttığımı söylerken bir yandan da bunlar olabilcek durumlar diye avutuyor. Bunu yazarken bile. . utanıyorum kendimden :(. . yazacak çok şey var ama yazıya dökemiyorum.