Eğitim Kategorisi

Mutlu olmak istiyorum fakat göğsüm daralıyor.

Henüz 25 yaşındayım fakat en küçük bir düzene bile sahip değilim. Bunlar iş ve aşk. Bu zamana kadar hep sınav çalıştım en son 2025’te iki mülakat geçip atamaya ramak kalmıştı fakat gelmeyecek yedeğe koymuşlar. Yoğun bir stres yaşadım fakat örgü gibi şeylerle uğraşarak stresi hafifletmeye çalıştım. Ardından evliliğe girecek olursak çevremdeki çoğu insan evlenmiş olduğu için ve benim de ciddi ilişki denememe rağmen hayatıma yanlış insanların girmesinden dolayı bu konuda da bir düzene ulaşamadım. Her şeye geç kalmış hissediyorum. Bir süreden sonra beklentilerim azaldı yani sanki hiç olmayacakmış gibi hissediyorum bunlar. Şu anda ruhumu toplayıp tekrar sınava bakmaya karar verdim ama bu sefer yeni ilgi alanım örgü kitap vb. şeylerle uğraşarak kendimi çok strese sokmayarak . Fakat yatağa girdiğimde uykum gelmiyor ardından göğsümde yoğun bir stres yaşıyorum. aslında psikoloğa gitmeyi düşündüm fakat memuriyette engel olduğu için ilaçlar adım atamadım. Ailem ve ben çok emek verdik bu sınava ve sonucu başkalarının insiyatifine kaldığı için kontenjanda olmama rağmen sözlü mülakatta elediler. 2025’te hem bir ilişki kaybettim ailecek arkamızdan sır sakladıkları için ( tam bana değer veriyordu çok mutluyduk derken) ayrılmak zorunda kaldım. İki tane onlar için koştuğum arkadaşımla saçma sebepten aramız bozuldu( ama bu dostluk bitince rahatladım verici taraf benmişim) . En sonda aralıkta işte yedeğe düştüm mülakatta. Anlatmak istediğim iyileşmek istiyorum mutlu olmak istiyorum fakat göğsümdeki sıkıntı geçmiyor. KPSS’den sonra farklı bir işe yönelmeyi de düşünüyorum fakat o zamana kadar ruhum acı çekiyor. Kısıtlı bir yerde olduğum için de çok kafamı dağıtamıyorum . Sanırım içsel olarak kendimi tatmin etmem gerekiyor. Bunu nasıl başarabilirim hayatım düzene girene kadar.

Sizce ne istediğimi biliyor muyum yoksa kaçış noktası mı arıyorum?

Ben hep sporda başarılı ve okçuluk dalında federasyona bağlı lisansı olan biriydim aynı zamanda voleybol, dans ve atletizm alanında da ilkokul öğretmenim tarafından yetenekli olduğum düşünülürdü ve beni yarışmalara sokmak için çabalardı fakat o günler hep hasta olurdum:). Kısaca hep sporla ilgilenen biriydim ama ailem beni uzak tutmaya çalışırdı ortaokulda ders kursları olurdu, beden dersi de dahil, başta sürekli annem derslerime odaklanmamı istediği için kayıt yapmazdım sonra ise görünce dayanamaz bazen kendi kursumu asar bedene giderdim hatta LGS zamanı da ortaokul hocam spor lisesine gitmediğim için kızmıştı. Geçen sene Almanca hazırlık okudum ve bu sene 1. sınıfım bölümüm beni çok zorluyor ve bunun içinde pek çabaladığım söylenmez. KYK da açılan pilates kursuna gidiyordum okullar açıldığından beri gidiyorum şu an 5. ayım:) hocayla da samimi olduk, derslerinde ne kadar hırslı, enerjik olduğumu, BESYO okuyabileceğimi, gitsem hiç sırıtmayacağımı söyledi, 5 dakika plank rekorum olduğu için bana mayo bile hediye etti. Bunlar beni hem düşündürdü hem de daha motivasyonumu arttırmıştı. Kampüste de voleybol oynamaya başlamıştım insanlar o kadar tekrarladı ki artık ben de hırslı biri olduğumu düşünüyorum ama aynı hırsı derslerde göremedim. Potansiyelimi anlamak için kendime hangi soruları sormalıyım? Teşekkürler şimdiden.

protenisplayer

Kendimi kabul ettirme kendimi sevdirme ihtiyacımla nasıl bas edebilirim?

Kişilik olarak sessiz ve sakin biriyim belki de bu yüzden insanlar beni görsün istiyorum bu yıl mezuna bıraktım ve cok iyi bi seviyeden mezuna bırakmadım daha gelismemis duzeyde mezuna bıraktım ve dershaneye gidiyorum gecen sene gittigim dershaneye cok fazla uyum pronlemi yasamadım dershanenin duzenini ve hocaları tanıyordum zaten ama arkadaslarıma alısamadım kendimi onlara kabul ettirmeye calısıyorum iyi niyetli yaklaşıyorum onlara ama onlarda bu ters tepiyor herhalde arkamdan iste zehra cok kotu sınıftan dusmesi gereken kisilerden biri netleride kotu muhabbeti donmus bunu guvenlır bi kısıden duyduhum icin inanıyorum beni üzmemek için su ana kadar soylemedigini soyledi aslında hiç soylemeyecrkmis ama laf arasında soyledi iste bu da beni uzdu cunku ben onların yanlıslarında hatalarında nasıl gormezden gelip onlara iyi niyet gösterdiysem benim arkamdanda boöyle demeleri beni üzdü ayrıca hepimizde aynı seviyedeyiz bazı denemelerde onlar yüksek yapar bazılarınsa ben. bu konunun yanında bi geometri ogretmenimiz var onun dersinde normalde hic soru sormam ama dun sordum koklu ifalerde alakalı cevap verdi sonra ogrermen arkadmdan gidip be kadar saçma sorular soruyor falan diyip beni asagılamıs bi ohrencisi yanına gelmis biraz basit bi soru sormus ogrermende simdi senin zehradan ne farkın kaldı bu soruyu okumadın mı falan demis boyle seylerde beni etkiledi dun erkenden yattım ama uyuyamadım saatlerce dusundum bunu hem utamdım hem üzüldüm ve bu iki olayda aynı gün yasanınca dayanamadım sanırım

Odağımı nasıl iyi tutabilirim? Tam oldu dediğimde yeniden döngüye giriyor ve başa dönüyorum.

ders yapmak istiyorum ama kendime bir sürü bahane bulup kaçıyorum. yalnızım. doğru düzgün bir tane arkadaşım yok. hayata karşı da umutsuzluğa kapıldım. artık ben böyle olmak istemiyorum. habire düşüp kalkmaktan yoruldum çünkü kalkışlarım hep kısa sürüyor. döngüye girdim çıkamıyorum. diyorum kendime çalışırsan olur fakat aklıma dün dediğim halde yeterince çalışmadığım geliyor. nasıl kurtulacağım? şimdiden teşekkürler. 5 tane daha kelimem yok maalesef.

Okulda çok dışlanıyorum ve sürekli tuvalete gidiyorum

hic arkadasim yok anlayacagin ne okula ne disarda kuzenim bile yok yani kisaca oturup dertlesebilecegim yada mesajlasacagim hadi onuda gectim gulup eglenebileceim biri bile yok assiiri dislaniyorum lutfen bana bir yol goster he bide iletisim kuramiyorum yani sohbetim sarmiyor kisaca bundan da kurtulmak istiyorum ama olmuyor kac kez denedim ailem le de bir sey konusamiyorum benim tt izlememe bahane buluyorlar evde bu yuzden surekli kavga var mutlu degilim. ..

başarı, disiplin, kendine kızma

Hedeflerim konusunda ciddi ve baskıcı bir tarafım var. Disiplinim bozulduğunda sinirleniyorum ve kendime karşı daha katılaşıyorum. Kendime güveniyorum ama bu güveni sürekli aynı seviyede tutmak kolay değil. Hata yaptığımda duygusal çöküş değil, daha çok kendime kızma hali yaşıyorum. Bu iç baskının sağlıklı olup olmadığını merak ediyorum. Kendimi bu kadar zorlamam ilerlememe yardımcı mı oluyor yoksa fark etmeden beni geriye mi çekiyor? Bu enerjiyi daha verimli kullanmanın bir yolu var mı, bunu anlamaya çalışıyorum.

İlac kullanmadan dikkatimi nasil toparlayabilirim

Ben aşırı dikkat dağınıklığıma sahibim 54 mg'lık concerta kullanıyorum ama o bile bazen bana yardımcı olmuyo, sürekli düşüncelere dalıyorum bişiler dikkatimi çekiyo ve işimi bırakıp ona 5 dk yönelip geri dönüyorum. Sürekli şunu yapayım bunu yapmalıyım derken o an yaptığım şeyi ya durduruyor ya da erteliyorum ya da verim almıyorum. İlaç kullanırken bile dikkatimi toparlıyamıyorken ilaç kullanmadan bunu nasıl yapabilirim. Hayatımı bir ilaca bağlı yaşamak istemiyorum. Ne yapmam lazım

talha33

Okul okuyorum ve çok stresliyim sınıf içerisinde çok utanıyorum

Okul okuyorum ve sınıfta çok utanıyorum hoca bir şey sorunca bile utancımdan zar zor cevap veriyorum yerimden kalkarken bile edişleniyorum çok panik yapıyorum hoca bu metni oku diyince bile heycandan okuyamıyorum kekeliyorum terliyorum ve titremeye başlıyorum napacağımı bilmiyorum yardımcı olursanız çok mutlu olurum ve teşekkür ederim allah razı olsun hepinizden sağolun varolun teşekkür ederim tekrardan sağolun sağolun sağolun sağolun sağolun

Akademik kaygı sorunu

Merhaba ben 12. sınıfım ve YKS sınavına çalışıyorum yani tam anlamıyla çalışıyor denmez ama olsun ben hemşirelik istiyorum ama yani deliler gibi istiyorum hemşirelik okumak yani dün bir rüya gördüm ben hemşirelik kazanamıyordum ve kazanamama hissi dünden beri benimle okula gidiyorum bu his ya çok korkuyorum kazanamazsam yani neden böyle hissediyorum şuan tam çalışmıyorum diye olabilir mi çünkü ilk seneden kazanmam lazım birde ben oturmuş bir ders çalışma sistemim yok bunu nasıl geliştirebilirim?

Çalışmamaktan dolayı vicdan azabı çekiyorum, karamsarlığım artıyor, hayallerimden vazgeçmiş gibiyim

Yks ye çalışan bir öğrenciyim ama Düzenli çalışamıyorum ve vicdan azabı çekiyorum çalışmak istiyorum ama sanki birşeyler beni tutuyormuş engelliyormuş gibi hissediyorum okulun açılmasına bir hafta kala konularım fazla kaldığı için stresliyim ve ne yapacağımı bilmiyorum. Yetişemem, başarısız olurum, herkes benden daha iyi, zamanım yokmuş gibi hissediyorum. Karamsar kişiliğim de üstüne eklenince hayallerimden vazgeçmişim onlara layık değilmişim gibi hissediyorum sizce ne yapabilirim?