İletişim Kategorisi

Toplumda konuşmamak ve savunmasız nedeni?

Merhaba 19 yaşındayım,ben bir toplumda konuşamıyorum aklıma gelmiyor ne konuşacağıma dair,böyle yapınca da kendimi dışlanmış hissediyorum,aile içerisin de ya da başka bir yerde kendimi savunamıyorum kendimi güçsüz hissediyorum bana bir şey söylendiğinde donup kalıyorum aklıma söylenecek hiç bir şey gelmiyor ya gülümsüyorum ya da evet diyorum,çok kısa kelimeler kullanıyorum, bu durumumdan sıkılıyorum bende diğer insanlar gibi olmak istiyorum bol bol konuşmak.

Ben kendimi çirkin buluyorum

Ben kendimi cirkin buluyorum okulda da ölü gelin diyorlardı instagram da bir erkekle konusuyorum bana yazma diyolar tipim çok mu kötü artık foto bile atmıyorum instaya ölü gelin diyolar göz altım mor diye ne zaman bir erkekle yazıssam hemen kesiyorlar sohbeti özgüvensizim ve cirkinim kabulleniyorum babam saçımı bağla diyo erkek gibi yetistiriyor makyaja kızıyor giyinisime hatta ilerde de kapatır beni kendimi cirkin gibi hissediyorum erkekler de yazma diyolar

Bazen hayır diyememek çok sinirimi bozuyor

Gitmek istemediğim bir yere gitmek zorunda hissediyorum ama aslında değilim. Sadece karşımdaki kişiyi kırmamak ve ona yardımcı olmak istiyorum. Ama bulunacağım ortam da hiç benlik değil. İnsan ilişkileririnin bu şekilde ilerliyor olması sinir bozucu. Hayır gelemeyeceğim desem dünyanın sonu değil evet ama arkadaşıma yardım etmemiş olucam ve bu beni içten içe rahatsız edecek sürekli ama gidersem de ben yine rahat olmayacağım. Etkinlikte işten bir arkadaşımın istemesi. Gidip yapmam gereken şey süreçte yardım etmek getir götür vs işler yapmak. Bi yandan buna ihtiyacı var ama ben de aşıırı nefret ediyorum bu tip ortamlardan.

Sinir sorunlarım ilişkimde sorun oluyor nasıl çözebilirim

Çok basit sorunlar beni sinirden delirtiyor ve sevgilime çok kırıcı konuşuyorum o an üzülmesi kırılması umurumda olmuyor ve bu geri dönüşü olmayan bir yere gidiyor sadece sevgilime bu kadar sinir oluyorum nedenini bilmiyorum onu ortamda terk edip arkama bakmadan gidiyorum bu sinir sorunumu nasıl çözebilirim eğer böyle devam ederse ilişkiyi bitirmek istediğini söyledi ve ben yıllarca sinirimi yönetmeye veya uzaklaşmaya çalıştım fakat kalıcı bir çözüm bulamadım bana kalıcı bir çözüm önerebilir misiniz

Yaşça büyük kişiler ile konuşurken ağlamak.

Yıllardır nedenini bilmediğim şekilde,ebeveyn ve okuldaki hocalarımla dahi konuşurken aniden gözüm dolar,ve ağlamaya başlarım. O an biraz konuşmayı durdurup göz yaşlarımı engellemeye çalışsamda,bir kez ağlamak isteğim geldiği an içli şekilde ağlamadan rahatlayamıyorum. Hani ailemle aram iyi,ne baskıcılar ne de sertler ama nedense ben sürekli ağlıyorum. Yıllar önce bu durumu fark edince ailemle yüz yüze konuşmak yerine mesaj atardım hatta. Problemlerimi öyle anlatmaya çalışırdım. Annem geçici olduğunu söylüyor bu durumun ama ben kendimi bildim bileli bu problemle yaşıyorum. Gelecekte katılacağım bir mülakat olacak ve orda da ağlamamam gerek. Ki mülakatına gideceğim yeri çok istediğim için adını düşününce dahi ağlarım,orda iken kesin ağlarım. Bu yüzden sorunumu önümüzdeki birkaç ay içinde en aza indirmem gerekiyor. Rica ederim yardım edin.

Sinir halimde ağzımdan herşey çıkıyor

Merhaba ,Ben sinir anında karşımdaki insanı kim olduğuna bakmadan herşeyi söylüyorum sonra bir pişmanlık hissi geliyor ama ben karşımdaki insanı çoktan kırmış oluyorum. Küçük bir konu bile olsa yada anlaştığımız konuda küçük bir detayı bile yapmasa karşımdaki kişi , ben hemen sinirlenip ağzıma geleni söylüyorum . Bunun üstesinden nasıl gelebilirim karşımdaki insanı çok kırar hale geldim bununla nasıl başa çıkarım bilemiyorum lütfen yardımcı olun .

Kendimi çok sorguluyorum

Kendimi bir türlü rahat hissetmiyorum. İnsanlarla ilişki kuramıyormuşum gibi geliyor. Etrafımda bir sürü insan var ama samimiyet yok gibi. Yakın olduğum insanlar var ama onlarla da hep vakit geçirebileceğim konumda değil. Onlarla bile çok yazışmıyorum. Konuşsam da tam ne konuşacağımı bilemiyorum bazen o dengeyi kuramıyormuşum hissi var içimde. İnsanların benim hakkımdaki düşünceleri de beni yoruyor. Çoğunlukla unutulan, değer görmeyen biri gibi hissediyorum. Bana da öyle yazan, soran çok olmuyor. Ben de mi sorun var diye düşünüyorum çünkü bunu hep düzeltmeye çalışıyorum. İlişki kurmaya çalışıyorum, yazıyorum, ediyorum, arıyorum, hep ilgileniyorum. Mesela bir arkadaşıma yazdım. İzlemek istediğim bir anime filmi vardı. Onun afişini attım. O da o animeyi seviyordu. “Birlikte gidelim” dedi, tamam dedim. Sonra “ben sana döneceğim” dedi ama üstünden 1 hafta geçti mesela, dönmedi. Bunlar beni çok düşündürüyor. Çok mu düşünüyorum acaba, insanları böyle davranmam mı onları itiyor. Şu an insan ilişkilerine kafayı çok takmış durumdayım çünkü bu konuyla alakalı çok eleştirildim. Hep bir yorum yapıldı, hâlâ yapılıyor. Erkek arkadaşım tarafından bile yapılıyor. Yok nemrut suratlisin, yok mimiksizsin, yok anlaşılmayacak bir insansın. Yok sen kimseyi sevmiyorsun. Tepkilerin yok. Senden korkuyoruz. İnsanlara duygun geçmiyor. Gülmek için gülüyor gibisin vs. vs. Ekstra olarak çok lider ruhlu, disiplinli olduğumu düşünüyorlar. Asker mesleğine de yakıştırma yapıyorlar. İnsanlara kök söktüreceğimi düşünüyorlar. Kendimle alakalı da olabilir sorun; yaptığım her hareketi sorguluyorum. Bu da dışarıya yansıyor olabilir mimiklerimden, ruh hâli değişimlerimden. Artık yoruldum bu konulardan. Ne yapmam lazım? Ve bu ilişkilerin de çoğu şu anda iş ortamlarından. Dışarıda şu an pek bir ortamım yok. Ortaokul ve lise döneminde de çok zorbalık yaşadım, belki onların da etkisi olabilir. Bilmiyorum işte, durum böyle.

İlişkilerimizde ne zaman mesafe almalıyız?

8 senelik arkadaşım sohbet ederken beni geçmişte yaptıklarımla yargıladı. Sen zaten şöyle yaparsın, şunları seçersin benzeri bir tavırla konuştu. Kavga anında söylese belki göz ardı edebilirdim. Ve bu beni çok yaraladı öyle demek istememiştir dedim. Kırgınlıklar geçmişte de oldu ben ona hak etmediği şekilde davranmıştım hala da pişmanlığını yaparım. İntikam aldığını düşündüm çünkü kırılacağımı düşünmeliydi. Geçmişte arkadaşlarım tarafından iyiliğim için söylenen tavsiyeleri dinlemedim. Kendisi evli ve artık açık sözlülüğü düşüncesizliğe evrildi sanki. Bilemiyorum bu konuyu konuşmadım ve mesafe aldım. Konuşsam da mesafeliyim. Hatta fark edip sordu. Yine de söylemedim yüz yüze konuşmak istiyorum. Şehir dışında olduğu için mesaj ile de yazmak istemedim yanlış anlaşılma olmasını istemedim. Amacım bir kaos ve kavga çıkartmak olsaydı tepki verirdim. Ama yapmadım çünkü benim de evlilik hazırlığında olduğum biri var ve onu bu olaya dahil etmek istemedim.

Özgüvenimi nasıl geliştirebilirim

Sosyal anksiyetem var ,özgüvensiz bir kızım Diğer insanlar gibi bende özgüvenli ve insanlı ortamlara girebilmek konuşabilmek istiyorum,kendimi çok kasıyorum ortamlarda Kendimi açıklayamıyorum konuşamıyorum konuşursam yanlış konuşurum diye korkuyorum ve çok çekiniyorum konuşmadan önce çok düşünüyorum ne diyeceğimi bilemiyorum ,insanlar bana laf söylediğinde onlara içimden geleni söyleyemiyorum sonradan hep aklıma geliyor bunu deseydim keşke diye, bunun için ne yapmam gerekiyor bana yardımcı olabilirmisiniz

Kendimi ifade etmek, birisinin hoşuma gitmeyen davranışını ona söylemek bana çok zor geliyor..

Başlıkta dediğim gibi kendimi açıklamak, rahatsızlık duyduğum bir davranışı söylemek, bana çok zor geliyor. Kendimi açıkça ifade edemediğim için kendimi yanlış bir şekilde ifade etmeye çalışıyorum. Bu durum benim hiç hoşuma gitmiyor. İnsanlar benim zihnimi, duygularımı anlayamaz, okuyamaz. Ben söylemeden beni anlayamazlar. Ama işte çok zor geliyor. Bir şeye üzüldüğümü, beni kırdığını söylemek, yüz yüze özür dilemek, çok zor geliyor. Sorunu çözemediğimde ve aynı şekilde devam edince sinirleniyorum çokça. Oysaki sorunu açıkça söylesem herşey hal olucak. Her seferinde kendimi zorluyorum ama dilim tutuluyor sanki. Söyleyemiyorum. İçim içimi yiyor. Günlük hayatta da çokca zorluk yarstiyor benim için. Arkadaş ilişkilerim olsun, aile arası ilişkilerim olsun. Her bakımdan yoruyor beni. İnternette beni tanımayan insanlara kolaya anlatıyorum ama gündelik hayatta olmuyor. Ne yapmam gerekiyor? Şimdiden teşekkürler 💗💗