Psikoloji Kategorisi

Depresyonda mıyım dinlenmeye mi ihtiyacım var

Merhaba ben uzun zamandır kendi kişisel gelişimine odaklanmış biriyim ve aslında tek istediğim şey iç huzurum çünkü beni hayatta bağlayan şey bu kendine ebeveynlik yapmış biriyim ama öncesi bi depresyon dönemim vardı ve kimse bunu farketmemisti ben de küçüktüm baya ergenliğe geçiş dönemi falan yataktan asla çıkamıyordum herseye üşeniyordum uzun zaman duş almadığım zamanlar vardı dışarı çıkmak falan çok ekstra birseydi ve hep kaçardım bazen yemek bile yemeyi unuturdum tek yaptığım şey telefonla oynayıp kafamı susturmak kendimi oyalamak bu bi süre sonra beynimi ve vücudumu dondurmaya başladı fiziksel bi hastalik olduğundan şüphenmisti ailem bi cocuk doktoruna götürmüştü ama alakası yoktu onunla psikiyatri psikolog falan hiç düşünmemişler ve ben bunu bayagi geç farkettim psikolojiye yönelikten sonra anladım ki ben depresyon süreci atlamışım neyse bi iyileşme sürecim kişisel gelişimim farkındalığım kendimi tanıma sürecim falan derken ben baya bi geliştirdim kendimi artık eski benden eser yoktu tabii ki içimdeki çocuğu unutmamıştım ama eskiden çok özenerek baktığım insanlardan birine dönüştüm artık kimsenin beni kurtarmasini beklemiyordum çünkü o kahraman bendim artık kendi sınırlarımı çizdim sevmediğim şeyleri belirledim kötü hissettiren şeylere tepki vermeyi öğrendim bayağı da sessiz bi çocukluğum vardı benim çocukken de yetiskindim aslında ben kimseyi üzmemek kimseye yük olmamaya çalışan biriydim beni buraya iten aile bireylerim vardı bunları farkettim iç sesimi düzelttim en yakın arkadaşım oldu o benim artık eleştiren değil şefkatle sarılan bi ses oldu bunları yapmak kolay değildi çünkü altında yatan birsuru detaylar travmalar vardı kendi içimde halletmeye çalıştım hallettim de geçmişle yüzleştim affettim sadece biri var yine aileden biri onu affedemedim galiba ben onun yüzünden hep diken üstündeymisim gibi hissettim bana kendimi sevmemeyi öğretti hep değersizlik aşıladi şimdi bana yakın olmak konuşmak istiyor ama ben ona biraz yakinlastigimda içimdeki çocuğun sesini duyuyorum ona ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum ve hemen uzaklaşıyorum hep böyle oluyor bu aralar da duygularına çok önem veren ben duygularımı bastırmaya başladım kendimden uzaklaştım bana zarar veren şeylerle arama mesafe koymaya çalıştıkça yapamadım günlerim evde geçiyor çoğunlukla bunun sebebi havalar da biraz aslında ama sıkıntı şu ki bundan şikayetçi değilim sanki tüm Gün yatmaya ihtiyacım varmış gibi hissediyorum telefonla oynuyorum sürekli ve beynimin dondugunu konuşmadığını hissediyorum uzaklaşmaya çalışıyorum ama kendime dönemiyorum bi türlü eski iç huzurumu yakalayamıyorum kendim için yine birseyler yapıyorum evet ama ondan sonra yine yatağıma dönüyorum günümün büyük Bi kısmı yatağımda geçiyor buna ihtiyacım varmış gibi hissediyorum ama bi yandan da bunun eskiden yaşadığım depresyonla bağdaştiriyorum artık öyle biri değilim bambaşka biriyim farklı düşünüyorum farklı davranıyorum ama aynı gibi görünüyorum buna beni biraz ailem de itiyor olumsuz şekilde ama eskiden olsa bunlarla çok dirençli şekilde baş edebilirdim ve bu kadarda etkilenip duygularımı bastırmazdim ama artık eskisi kadar güçlü duramıyorum kendimden kaçıyor gibiyim ama bunu istemiyorum da depresyon mu bu yoksa gerçekten dinlenmeye ihtiyacım mi var

Geceleri çok düşünmekten uyuyamıyorum napmaliyim

Geceleri çok düşünmekten uyuyamıyorum ne yapmalıyım, bunu nasıl aşabilirim? Kafamda devamlı farklı düşünceler dolaşıyor kendime engel olamıyorum. Meditasyon denedim uyku müzikleri denedim mindfulnes denedim ama olmadı yine de kafamdaki sesler susmak bilmiyor, bu sebeple sabahları yorgun bir zihin ile uyanıyorum. Gün içinde de zihnim çalışmaya devam ediyor ama en çok geceleri yastığa başımı koyunca bir anda sanki tüm enerji beynimde birikmiş gibi düşünmeye başlıyorum

Çok takıntılıyım ve temizlik hastasıyım

Arabama kirli binemiyorum kirli bir şekilde evden çıkamıyorum elime krem sürsem kendimi kirli hissediyorum çok takıntılıyım aklıma koyduklarım bana çok zarar veriyor şiddet bağımlısıyım çok küfür ediyorum çok sinirliyim çok takıntılıyım her gün duş almadan evden çıkamıyorum gusül abdesti almadan evden çıkamıyorum arabaya benden başkasının binmesi arabamı kirletiyor gibi hissediyorum ne yapıcam bilmiyorum

Amigdala işlevsizliği

Merhabalar,Doğuştan mı yoksa sonradan mı olduğunu bilmediğim bir rahatsızlığım var. Beynim de amigdala zayıf. Sadece vicdanım yok, bilişsel empati kurabiliyorum ancak duygusal olarak kesinlikle yokum. Eğer birisi karşımdaysa ne hissettiğini veya düşündüğünü anlamak için gözlerinin içine bakmak benim için yeterli gerisi zihnimde canlanmaya başlıyor. Bazen gerçekten insanları araç gibi görüyorum yani umurumda olmuyor onlarla bir oyuncak gibi oynadığım sadece hedefime ulaşmak istiyorum ve bunun için kendimi kötü hissetmiyorum. Arkadaşlarıma kötü davranmam veya aileme karşı sorumsuz değilimdir ancak onları sevip sevmediğimi bilemiyorum sanki içimde hep bir boşluk varmış gibi. Hayatımı kimseye açmam nerede ne yaşadığımı asla kimseye anlatmam çünkü içimde her zaman bir güvensizlik vardır. Ancak şöyle ki benim gibi olanlarda olduğu gibi benim de ihtiyaçlarım var. Etrafımdakileri manipüle etmeye, kontrolü ele almaya, detaylı akıl oyunlara oynamaya ve kesinlikle efendilerinin ben olduğumu benim asla ama asla yenilmeyeceğimi anlamalarını hissetmeye ihtiyacım var. Eğer dürtüm eksik kalırsa bu sefer sinirli olabiliyorum. Çünkü içimde ki boşluğu sadece bunlar dolduruyor. Ancak ben böyle olmak istemiyorum. Diğerleri gibi sıradan, belki çok değil ama sessiz, her şey yolunda giden hayatta ki sıkıntılar ile uğraşan biri olmak istiyorum.

chambo

Hayatıma herkes müdahale ediyor ve ben onlara nasıl cevap vermem gerektiğimi bilmiyorum

Hayatıma müdahale eden çok kişi var ve ben kendi sınırlarımı nasıl çizip koruyacağımı bilmiyorum. Ve kendimle ilgili doğru kararlar versem bile dış etken beni çok etkiliyor ve doğru karar verdiğimi düşünsem bile böyle kötü bir şey yapmışım gibi hissediyorum başka bir şey odaklanamıyorum sadece içimdeki o korkunç duygunun geçmesini bekliyorum. Ve kendimi hiçbir yere ait hissedemiyorum sürekli kendimle yüzleşmek yerine kendimden kaçıyorum. Yoruldum kendimden yoruldum içimin sürekli bir şey olacakmış hissine kapılmasından yoruldum

Şuanda sana yazacak halim bile yok o kadar mutsuzum

Şu anda size yazacak halim bile yok iyi değilim kendimi çok kötü hissediyorum ve eşim ile ayrıyız kendime çok kızıyorum kafam çok yoğun ve hiç bir şey kaldırmıyor ayrı yaşıyoruz ve ben bu duruma dayanamıyorum ne yapmam gerekiyor çok sinirli ve uyumsuzum hiç bir şeyden zevk almıyorum hiç bişey beni mutlu etmıyor iyi değilim çok bunalımdayım eşimi de hiç birseyden memnun olmadığım gibi kendimden soğutuyorum

Gelecek kaygısı taşıyorum

param yok işim yok becerim yok networküm çok sınırlı gelirimden çok fazla harcamam var ve bunu kısamam tüm bunlara rağmen iyi hissetmek istiyorum. bu konuda benimle sohbet etmeni, bana yol göstermeni ve beni rahatlatmanı istiyorum. bir de sen konuşabiliyor musun? yazmak bana ağır geliyor. sen robot musun yoksa gerçek psikolog mu? görüşlerin sana mı ait olacak yoksa nesnel ölçütler var mı. kimden besleniyorsun yani

Eminn

Duygusal bağlanmadan kurtulmak

Merhaba Ben anonim kalmak istiyorum. Uzun süredir sosyal medyada bir kişiye karşı duygusal olarak bağlandım. Ama bu kişiyle hic bir gerçek iletişimim olmadi. Bu durum 5 yıldır devam ediyor. son zamanlarda ilgim daha da arttı. Ailemden sakliyorum Bu durum beni yipratiyor. Duygusal bağlanmaktan kurtulmak için ne yapa bilirim? Bana yardımcı olabilir misiniz? Önceden teşekkür ederim Ben çok zor durumdayim Kendimi günahkar hissediyorum

Kendimi sabote etmekten kurtulmak istiyorum

Merhaba ben 2 sene önce ayrıldım. Ayrılıktan sonra bu kişinin paylaşımlarını görünce benimle alakalı diye ben de karşılık vermiştim arkadaşı da benim paylaşımlarımı ona attı ve kimse kimseye dönmedi. Konu fedakarlıklar ve beklentiler üzerinden ayrıldık diye düşünüyor ama kendisi yalanlar söyledi çok büyük hatalar yaptı ben bunlara tepki gösterince beklentilerim karşılanmıyor diye bu ayrılığı istemişti. Ben her şeyi kabul edip sessiz kalacağım sandı. Aylarca bana paylaşımlarına baktığımı bildiği için göndermeler yaptı. Fedakarlık yapmayacağımı belirttiğim bir paylaşım yaptım. En son vazgeçtim tarzında bir şey paylaştı. Onu aradım yüzleştim ama bilmeden bir şey mi yaptım diyerek hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Doğrusu bu dedi. Çünkü çok iyi biliyordu artık kendisinin de fedakarlık etmesi gerektiğini. Uzaktan kendi vicdanını rahatlattı yaptığı hataları yüzüne varmadığım için şu an kendini haklı konuma soktu. Şimdi de hayatına hobilerine kendini geliştirmeye adamış kendini ben yaşadıklarımdan sonra enkaz gibiyim onun nasıl bir karakter olduğunu unuttum ve aradım. O kadar pişmanım ki ona tekrar inandığım için. Şu an hayatındaki tüm tuşlara basıyor resmen hobiler ortamlar vs. Şok yaşıyorum. Bir kaç ay önce bana göndermeler yapan insan hiçbir şey olmamış gibi davranıyor ve artık paylaşımlar yok. Ben de kendi hayatıma odaklanmak istiyorum artık bu yaşadıklarımdan sonra onu böyle gördükçe kendime üzülüyorum.

garipten sesler duymaya başladım bir yıl içinde adım sesleri gibi tıklatma sesi gibi

Garipten sesler duymaya başladım adım sesi gibi felan tıklatma sesi gibi en çokta adım sesi oluyo banyo yaparken felan psikolojik sıkıntılarım zaten var ama artık kaldıramıyorum kime anlatsam inanmıyor nası olacak bilmiyorum bana yardım edermisiniz ederseniz çok sevinirim anlat mak istediğim bir çok şey var ama anlatamıyorum sonum nolur bilmiyorum ama hiç iyi olacakmış gibi değil burda kar yağıyor yeter