Psikoloji Kategorisi

Ayrılmak üzere olduğum nişanlım

Ben nişanlımla ayrılmak üzereyim bir suçum yok ailesinin bana iftira atması üzerine oldu bu ve nişanlım bitti demiş ama bana demiyor konuşmuyor bu ilişkiyi sen bitirdin diyor. Bitsin istemiyorum yalvarıyorum resmen aileler bile birbirine girmiş ama bu çocuk beni sevse bile arkamda duramadı zoruma gidiyor aramızda şehirler var ama gelmiyor da napcam bilmiyorum ya yardım edin bana nolursunuz çok kötüyüm

Sorunumun ne olduğunu bulamıyorum

Merhaba ben çok içe dönük biriyim. Genelde hayatımı kimseye kolay kolay açmam çok büyük arkadaş çevrelerimde yoktur. Ama şimdi kimse kalmadı çevremde. Stresli olaylarda çok midem bulandığı için iş ve sosyal hayattan uzağım. Hayatıma biri girdi ve ben geçmişte ilişki yaşadım yalnız kalacağım korkusuyla ona çok bağlandım ve bana ne hata yaparsa yapsın affettim. Ama mutsuz içe kapanık hemen bir olay yaşayınca suratı asılıyor diye terk edildim. Yaşatılan olay büyüktü. Yani bu kırık cam teorisi gibi mi öne atılıyor yoksa ben hiçbir ilişkiyi yürütemiyor muyum anlamıyorum. Arkadaşım beni hergün arıyordu ee haliyle sürekli biten ilişkimden 6 ay boyunca konuştuk sonra bana hep derdini anlatıyorsun diyerek bitirdi arkadaşlığımızı ben ona çok yazdım o ben dengeyi kuramıyorum insanlarla ya çok yakın ya çok uzağım dedi. Tüm suçu üstüme almalı mıyım bilmiyorum şimdi. Diğer grup biten ilişkimin olduğu grup bu durumu öğrendiler sonra arkadaşım bana alttan alttan laf sokmaya beni denemeye başladı ayrıldığım ortak arkadaşlarla neden görüşmüyorum diye o çocuk uzun zamandır bana göndermeli şarkılar yolluyordu dönmüyordu. Dönmeyince dalga geçiyorlardı. Arkadaşım bana kafada kuruyorsun dedi ve o çocuğu arayınca yoo bilmeden bir şey mi yaptım dedi arkadaşım bana sen herkesi yıpratıyorsun diyip kendi hatalarını görmeyip kırık cam teorisi gibi hayatından çıkardı beni. En zor günümde yanımda bile değildi. Eski arkadaşımın söylediklerini kullandı sen zor günümde bana bunu yapıyorsun diye Oysa ki onlar yapıyordu yanımda bile olmuyordu ama herkes beni suçlu biliyor ya onlar da beni suçlu hissettirdi.

Hayır demek için ne yapmalıyım

Hocam ben iş yerindekilere özelikle hayır diyemiyorum görevim olmayan işleri bile verdiklerinde tamam diyorum ama bu sevilmeme ve dışlanma korkumdan değil tartışma çıkar korkumdan tartışma çıkar cevap veremem diye korkuyorum ben yardımcı öğretmenim üstüm olan öğretmenler mesela elimde bir iş varken bile şunu getirir misin dediğin de bile küçük bir iş de bile yapıyorum korkuyorum kızarlar diye bana ne isteseler emir kulu gibi yapıyorum onlarda bunun farkında olduklarından nasıl olsa hayır demez her şeyi ne istesek yapar diye korktuklarından kullanıyorlar kendimi salak gibi hissediyorum yardımcı öğretmenden çok mesela fotoğraf çekmek için bile çağırdıklarında gidiyorum nasıl aşıcam bunu

Karar vermekte zorlanıyorum

Karar vermekte zorlanıyorum, her konuda ne yapmam gerektiğinden emin değilim. Kararsızım, hep destek almalı mıyım? Bu neden kaynaklanıyor? Kendimden emin olamıyorum. Nereden destek almalıyım? Psikolog mu, PDR mi, koç mu? Sebepleri neler olabilir?

Cinsel yönelim

Bazı sıradışı şeylerden hoşlanıyorum ve bu beni etkiliyor bunu nasıl çözüceğimi bilmiyorum. Fetişlerim konusunda sorunlarım var bundan kurtulamıyorum. Bundan nasıl kurtulabilirim ne yapmam lazım yaşım 23 bazı fetislerimi deneyimle firsatim oldu deneyimlediklerimden rahatsiz degilim ama yeni cikan fetislerimden rahatsizim level atladı sanki oyle hissediyorum. Ne yapmam lazım bunun için pskiyatriye basvurmaya ve anlatmaya cekiniyorum cunku ben kendim bile bazen kabullenemedim birseyle karsi karsiyayim. Cevabınız icin simdiden tesekkur ederim

Geçmişi unutamama problemi

Ben hep geçmişe takılı kalan biriyim önüme bakamıyorum eski hayatım, eski ortamlar eski arkadaşlarım hep aklıma geliyor yeni sayfalar açamıyorum, hayatımdan çıkan insanları bile çok özlüyorum yerlerini dolduramıyorum. Yeni insanları alabiliyorum ama onlar eskilerin yerini doldurmuyor. Bu kadar geçmişte yaşamak bana zarar veriyor beni unutmuş olabilecek insanları bile düşünmek beni takıntılı, küçük duruma düşürüyor gibi geliyor. Rüyalarıma giriyorlar ben istemesemde geliyorlar, belkide o insanları değil yaşanılan şeyleri özlüyorumdur bilmiyorum ama daha çok gencim 19 yaşında bir kızım belkide o yüzden böyle geliyordur. Geçmişi silip atmak düşünmemek istiyorum ne yapabilirim

Yaşadığım sorunlar ne anlama geliyor

Merhaba, ben çok sessizim, hep evdeyim ve kaygı bozukluğu yaşayan biriyim. Kendimi zor durumlarda ifade edemeyip bazen içime kapanıyorum, hakkımı savunamıyorum. Sosyal bir ortamım olmadığı için de sessiz kalıyorum. Arkadaş ortamından biri doğum günü planı yaptı bana, ama hesabın hepsini erkek arkadaşım ödedi ve bana da 3 kere söyledi. Ben arkadaşımdan teşekkür etmesini istedim, arabulucu olmak için, ama bu o kadar yanlış anlaşıldı ki bunu siz aranızda halletmeliydiniz diyerek beni suçladı; suçlu ben oldum. Ben para istemiş durumuna düştüm. Erkek arkadaşım çok önemli değildi. Neden böyle bir şey yaptın? dedi. Bütün suç doğum günümde bana kaldı. Sonra ben hepsinden uzaklaştım, ayrıldık ve ben iyice içime kapandım, dönmedim o ilişkiye, hakkımda çok şeyler konuşulduğunu hissediyordum. Arkadaşımın düğün vs. her şeyinde yanındaydım, ona hediye almıştım; kalitesine bakıp alttan alta laf sokmaya başlamıştı. Güya doğum gününde ona bunu yaptım diye, o da bana karşılığında bu hediyeyi veriyor diye düşünüyordu. Bunun üzerine defalarca beni denemeye başladı; ortak arkadaşımız üzerinden neden görüşmüyorsun, kıskanıyor musun, tarzında laflar ortaya attı. Kırık cam teorisi gibi herkes o an bana yüklendi. Ben yönümü kaybetmiştim. Herkes bana yükleniyor ama kimse yanımda olmuyor. Aksine, beni yargılamaya başladılar. Hepsini çıkardım hayatımdan. Benim o kişiyle beraber olmak için arkadaşımı öne attığımı ileri sürdüler. Yönümü kaybettim. Bunları tasarladığımı ileri sürdüler. Ben bile kendimi sorgular hale geldim. Eksiğim yanlışım diye şimdi sosyalleşemeye korkuyorum

Sevilme konusunu nasıl çözerim

Ben hep başkaları tarafından çok sevilmek istedim; herkes beni sevsin. Ailemden yeterince ilgi ve sevgi alamadım, belki de bundandır. Ama ne yazık ki bu kadar istediğim şeyi bir türlü elde edemedim. Sevdim, sevilmedim; beni seveni sevemedim; hep bir yerde sıkıntı oldu. Sevilmeye, aşka olan inancım yok oldu çünkü hiç sevilmedim. Çevremdeki kızların ilişkileri var ve benim olmayınca ben de eksik diyorum. Asıl sıkıntı, bu zamana kadar hiç sevgilim olmadı. 20 yaşındayım, illa olması gerekmiyor yani. Ama insan başkasında olup kendinde olmayınca acaba ben sevilmeyecek biri miyim, diyor. Kendimi yeterince beğenip sevmiyorum; dış görünüş olarak bundan da kaynaklı olabilir. Ama o sevilme duygusunu çok tatmak istedim; sırtımı yaslayabileceğim biri olsun. Ben kendi evimde bile kendime yük hissettim; belki de bu yüzden insanların kalbine girebilmeyi çok istiyorum. Olduğum hâlimle sevilmek, ama nasip olmadı; bazen hiç olmayacak gibi geliyor. Dışarıdan bakılınca bunlar çok saçma sorunlar gibi gelebilir, ama bence sevilmek insanın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biridir. Hayatta sevilmeye olan inancımı kaybettim; hayalini kurduğum hiçbir şeyi yaşayamadım; sanki hiç yaşayamayacak gibi hissediyorum. Ne yapabilirim?

Depresyon

Yaklaşık 2 yıldır redepra 30mg gece yatmama yardımcı olması için 50. mg misol kulanıyordum gündüzleri son 1 yıldır iki ilacı da yarıma düşürdüm çok harika gidiyordum her şey yoluna girmişti iyileşmiştim kamu dairesine atandım falan benim yılım oldu öyle diyeyim. Sonra Ailem artık sen iyileştin dediler bende kendime inanıyordum iyileştim diyordum misolu gündüz yarım kulandığım ilacı tam kestim son 1 buçuk aydır içmiyorum ardından 1 hafta sonrada redeprayı 1 gün iç bir gün içmeme usulüyle azaltım şu anda kendimi çok kötü hissediyorum şöyle diyeyim içimde ve yüzümde mutluluk adına bir şey kalmadı yüzüm sürekli kasılıyor sanki sinirlerim alınmış gibi uyuşuk bir yüzüm var bazen nefes alamıyorum geceleri tam uykuya dalarken aniden yataktan zıplıyorum uykuya bazen hiç dalamıyorum redeprayı içmediğim günler gün içinde hep içimde sıkıntı kaygı var hep of çekiyorum yüzümde kuruluk iştahsızlık kafamda hep bir ağrı her şeye sinirleniyorum uykudayken istemsizce hareketler yaşım 25 ben ne yaşadığımı bilmiyorum bana bir yol gösterin lütfen içime çok kapanığım ilaç içtiğim zaman ailem diyor iyileştin o ilaçlar zararlı kalp ritmini bozuyor vs. Diyorlar soldurtuyorlar içme diyorlar şimdi bu halimide böyle görünce ilacını içmeye devam et diyiyorlar bu sefer ben inatlaşıyorum içmiyorum ben eskiden çok neşeli yerinde durmayan enerjisi hiç bitmeyen birisiydim çok mutluydum şu anki mutsuzluğum beni bitiriyor

bir insan hayatında kendısını bır yere neden koyamaz?

Kendimi hiç bir yere ait hissetmiyorum. Okulda ve evde sanki bir uçurumun kenarındayım. Elimden tutan kimse yok, tutmak isteyen de ben değilim. Artık böyle bir yaşam sürüyorum; duygularıma anlam veremiyorum. Her şeyle başa çıkmak beni yordu; bedenimi ve ruhumu tüketti. Artık duygularımı hissetmek istiyorum, bunları bastırmak istemiyorum. Peki, bunun için nasıl bir yöntem deneyebilirim? Hayatımı nasıl daha yaşanabilir hale getirebilirim? Ben de mutlu olmak, duygularımı hissetmek istiyorum. Bazı şeyler ile yüzleşmek istiyorum; ama nasıl?