Psikoloji Kategorisi

Vesvese fazla ve benim ağzımdan sesli şekilde çıktığını hissediyorum

Vesvese ve evham aşırı fazla geliyor dışarı çıkınca sanki düşünceleri sesli olarak bağırarak söylüyorum buda korku kaygı yapıyor genelde okb hastasıyım ve OKB kaygı takıntı korkaklık diye devam ediyor deprex 40 mg kullaniyorum şuan ama maalesef düşünceler derinliginden çıkamıyorum buda hayatımın kötü geçmesini sağlıyor birde bir insanda bu kadar kötü düşünceler olamaz diye düşünüyorum OKB nin basit örnekleriyle başladı ve 10. Ayın sonunda çıkılmaz bir hastalığa yakalandım başıma hergun binlerce kötü şeyler geliyor halbuki 10 ay öncesiyle şimdinin arasında pek yok ama düşüncelerim sesli olarak duyuluyor olduğunu hissetmek dışarıya çıkamıyorum ve işyerinde giderken çok aşırı zorlanıyorum

Ne hissedeceğimi bilemiyorum duygu durum bozukluğu yaşıyorum

Merhaba 30 yaşında çalışan bir kadınım çocuğum olduktan sonra eşimden yetersiz destek gördüğüm için evliliğim ters gitti ve bunun sonunca boşanmaya karar verdik ama şu anki eşim hala bizimle aynı evde yaşıyor bu duruma karşı nasıl haraket etmem gerektiğini çözemedim nasıl davranacağımı bilemiyorum eşim çalışmıyor yakında bana maddi açıdan destek olamayacak bu duruma nasıl yaklaşmalıyım? Cevaplarsanız çok sevinirim. Kolay gelsin.

Nedenini bilmediğim karamsarlık mutsuzluk

Merhaba hayatımın hangi döneminde olursam olayım sonrası bi mutsuzluğa düşüyorum karamsarlığa ben sınav öğrencisiyim 1 yıl sonra gireceğim hayatım boyunca eğitim hayatımda hiç başarılı bi öğrenci değildim sınıf tekrarı bile yapmış bi öğrenciydim ama şu an gerçekten çalışıyorum gerçekten o sınavda istediğimi almak istiyorum bunun için çalışıyorum da cabaliyorum da ama başarılı olamayacakmisim gibi hissediyorum Ankara'da okumak istiyordum ilk 10k yapmam lazımdı inanıyordum buna bunun için çalışıyordum daha 1 yılım var önümde ama içten içe yapamayacakmisim gibi geliyor şimdiden kendimi olmayacagini inandirmisim bide olmazsa da en kötü bunu yaparım diye motive etmeye çalışıyorum ama daha uzun bir süre var istersem yapabilirim biliyorum ki çabalıyorum her gün erken uyanıp kütüphaneye gidiyorum çalışmaya çalışıyorum 3 4 saat çalışıyorum iyi hissettigim zaman ve bu bana çok uzak birşey arkadaşlarım falan şaşırıyor şu anki çalışma hırsıma azmime ve disiplinime bugün hiç iyi hissetmedigim halde hiç motive değilken bile 3 saat çalıştım da ama çok uzak gelmeye başladı hedefim son zamanlarda sadece bu da değil kendimi çok kötü hissediyorum mesella şu an dersle de pek alakalı değil özgüven eksikligini de yaşıyorum bu dönemde aslında dünden kaynaklanıyor olabilir dün evdeydim kütüphaneye gitmedim sebebi de kardeşime bakıyordum normalde benim odamda kalmaz ama hasta olduğu için annem benimle kalamazsin demiş kardeşime çocuk ağlayarak yanıma geldi benimle kaldı ama gece uyutmadi gecenin bi vakti kalkıp ilaç verdim iyi gelecek şeyler yaptım yanii aslında bu da düşündürdü beni yaşıma göre erken büyümemin yaşına göre çok olgunsun lafını çok duymamin sebebi de annem ben tüm hayatım boyunca onu büyütmeye çalıştım anneme ebeveynlik yaptım ama ben hastalandığımda kalkıp kendi ilacımı yine ben içmek zorundaydım dün bunu fazlasıyla hissettim bide o kadar dengesiz davranıyor ki kavga ettik sonra gidip bana hediye almış sonra babama şikayet etmiş beni üzerimde baskı kurmaya çalışıyor yanii anlamıyorum amacını toksikligi beni o kadar zehirliyor ki özgüvenimi düşürebilecek bi sağlık problemim var aslında hastane randevumu bekliyorum ondan da kaynaklanabilir sürekli karamsarlık döngüsünden kurtulmak istiyorum ben kendimle tekken çok huzurluyum gerçekten bireysel yaşıyorken kafamda herşey net ne yaptığımı biliyorum ne istediğimi biliyorum çok düşünmüyorum gerektiği kadar düşünüyorum huzurluyum yanii ama bireyselligin bencillik olarak görüldüğü bi evde yaşıyorum maalesef ki bide kedim var iyi olmadığım zaman onu da aksatiyormusum yeterince ilgilenmiyorum gibi hissediyorum bideee çok sevdiğim biri var hayatımda erkek arkadaşım son zamanlarda en iyi gelen tek şey olabilir

ailemle aramı nasıl düzeltebilirim

ailemle hep sorunlar yaşıyorum genel olarak kendi hayatımda da herşeyi içime atarak dolduruyorum kendimi çünkü beni kimsenin anlamıyor bunu biliyorum ailem ne kadar beni çok sevse de hep onların istemediği şeyleri yapıyorum neden yapıyorum kendim de bilmiyorum herkesi kendimden fazla düşünüyorum hiç bir zaman kötü insan olmadım ama en sonunda kırılan taraf ben oldum dinlemiyorum insanlar bence anlatamadım gerisi boş

Korku stres panik atak

Panik atak korku stres kafaya takma sorunlarını nasıl çözerim öfke kontrolü de var kendimi ifade etmek için bağırıyorum beni kimse anlamadigini zannediyorum umursamaz olmak istiyorum lütfen bana yardımcı olursanız çok mutlu oluyorum teşekkür ederim böyle bir uygulama sayesinde içimi dokebiliyorum kafaya takmamak için neler yapabilirim bana yardımcı olursanız sevinirim teşekkürler araba sürme korkumda var işyerinde bir adamla kavga ettim korkularım o yüzden çoğaldı

Murat75

Yas surecindeyim nasıl atlacağımı bilmiyorum

Ben 31 yaşındayım bir yıl önce boğulma sebebiyle 28 yaşındaki erkek kardeşimi kaybettim. Başlarda kardeşlerimin yanında olmaya çalıştım eşiyle çocuğuyla ilgilendim yas nasıl yaşanılır bilmiyorum sonra hep başkalarını teselli etmeye çalıştıkça kendi yas hakkımı kaybetmeye başladığımi hissettim o benim de bir parçamdi dedim ilk zamanlar da kabullenemedim hala bir yerlerde gibiydi. Zaten evde değildim bir telefonla haber aldım eve geldim mezarı hazırdı saatler sonra getirdiler son kez görmeye cesaret edemedim ona dair hatırladigim son şey kefenli halı olsun istemedim ilk zamanlar mezarına çok giderdim zamanla uzaklaştım onu suçlamaya başladım yaşarken de bana böyle hissettiriyor du şimdi de aynı hayata dair hevesim kalmadı mutlu olunca bile suçluluk hissediyorum kardeşleri olarak hiçbirimiz de istek kalmadı hayatlarımızı askıya aldık bu sürece nasıl devam edeceğimi bilmiyorum herşeyimiz yarım kaldı ölümün gerçekliğini kafamda nasıl oturtacagimi bilmiyorum aslında hiç bir şey bilmiyorum. Bu konuda kimseyle konuşamıyorum herkes in sıradan düşünülmemiş teselli cümleleri beni rahatsız ediyor. Yas nasıl yaşanılır nasıl kabul edilir zihnimde oturtmak istiyorum.

Yönelimim hakkında..

Benim yönelimim bisexual ama ben çoğunlukla kızlardan hoslanıyorum ve bi kızdan aşırı aşırı derecede hoslanıyorum ama ailem psikolojimi bozuyor yok yanarsın cehennemde yok topluma aykırı yakarsın kendini falan diyor gerçekten kalbim o kadar sıkısmıs durumda ki hem ailem desteklemiyor hemde bi yandan günah diye korkuyorum o kızda benden hoslanıyo ama sırf ben bu korkular yüzünden istemediğim için olamıyoruz gerçekten hergunum mutsuz geçiyor sevdiğim biriyle neden olamıyorum olmalı mıyım olmamalı mıyım bilmiyorum ne yapmam gerektiğini soyler misinz bu konuda çok yalnız ve mutsuz hissediyorum teşekkür ederim 💕

Çocuğuma nasıl davranmalıyım.

Merhabalar 8 yaşında erkek çocuğum var. Sürekli "kimse beni sevmiyor, keşke ben olmasaydım . "falan diyor. Ne yapmalıyım. Ayrıca evde aşırı sinirli ve kaygılı. Evde değil ama başka ortamlarda , okulda utanıyorum diyor. Derse kalktığında kalbim çarpıyor , utanıyorum diyor . Çekingen ,arkadaşları çok yok oynadığı sadece 1 arkadaşı var. Okulda tek konuştuğu arkadaşı bazen zorbalıyor . O arkadaşınla oynama başka arkadaşlar bul dediğimizde kimse benle arkadaş olmazki diyor. Aşırı empatili küçüklükten belli , okumayı kendi kendine 4 yaşında öğrendi . 3 yaşına kadar ekran vermedim. anını yaşamıyor birkaç hamle sonrasını düşünüyor ve kaygılanıyor söyliyeceklerim bu kadar şimdiden teşekkürler.

Kiloma rağmen sevilebilir miyim?

Çocukluğumdan beri fazla kilolarla mücadele eden biriyim. hiç sevgilim olmadı. Zayıfladığım bir dönem oldu süslü şık bulunduğum ortamlarda herzaman birileri tanışmak istedi yada arzulayıcı bakışlarıyla karşılaştım. biriyle flört ettim. Şu an hayatta en büyük derdim kilom-bedenim. Bu yüzden kimseyle birlikte olacağımı düşünmüyorum ve sevileceğimi. Artık ben sevilmek ve sevmek istiyorum. Yalnızlıktan yoruldum ilişkim olsun istiyorum. Vücudum dolayısıyla anksiyetem var.

kullanici26

artık kendime iyi gelemiyorum ve hamileyim

Ailem , eşimin ailesi tarafından zorbalanıyorum . Kendime iyi gelemiyorum önem verdiğim değer verdiğim hiç bir şeye önem verilmiyor ailem kendimden statü ve maddi açıdan iyi olmayan biriyle evlendiğim için beni suçluyor laf sokuyor eşimin ailesi eşimin arkasında durmuyor, benim önemsediğim hiçbirşeyi önemsemiyorlar hayatla baş edemiyorum hamileyim ve bebeğimi 3 aylık bırakıp çalışmak zorundayım borçlarımız var ailemin bana sağladığı imkanı ben kızıma verememekten endişe duyuyorum, yorgunum psikolojik olarak sondayım