Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Keşkelerle yaşıyorum
Hicbir sey hayatimda yolunda gitmiyor hicbir adim atamiyom hicbirsey yapmak istemiyom hep keskelerle yasiyom. is hayatina atilamiyom kendimi hep yetersiz goruyom eksikngoruyom cok kotu hissediyom beceremiyom bisey ilk adimi atamiyom hayatim hep karanlik gecmiste cok acilar yasadim unutamiyom kabullenemiyom kendimi cok yalniz hissediyom calismak istiyom calisamiyom is bulamiyomne yapacagimi bilmiyom kendimi begenemiyom sevemiyom biseyleri becerebilecegini sanmiyom evlenmekte istemiyom biri eclen dediginde sinirleniyom elimde dil
Evliliğimde kendimi kullanılmış hissediyorum
nerden başlaycm ne diyecm bilmiyorum öyle çıkamazın içindeyim ikiz bebeklerim var tek başıma bakıyorum eşimin ailesinden nefret ediyorum kendisinde bi şey olduğunda direk annesine gidiyor bna yardımcı olmuyor işi düşünce gelip sıranaşıyor kndimi kullanılmış gibi hissediyorum ve çok yurldum boş yere savaşmaktan ailemin yanına gitsem kbl etmezler boşasam iki bebeğim var kafam çok dolu napcgımı bilmiyorum öyle yuruldum ki eşimin sürekli bni suçlamazsından
Evliliğimde mutlu değilim ne yapmalıyım?
İyi calismalar diliyorum 14 yillik evliyim k. marasta ikamet ediyorum esimde bende universite mezunuyuz severek evlendik her ne kadar beklentilerim hayallerim buyuk olsada hicbirzaman gerceklesmedi evliligimizin 4 yilinda kopmalar basladi 1. cocuk oldu daha da farkli oldu 2. cocuk oldu bu demde teyzesi rahatsizdi ona beraber rafaket ettik teyze vefat etti benden uzaklasmalar basladi 3 coxuk oldu dawn sendromlu oldu ve biz son 1 yildir bosanmayi konusuyoruz ben gexistiriyordum ilk zamanlar ama is cigirindan cikmaya basladi saygi bitti hakaretler artti calistigim is yuku agir firinciym ciddi anlamda gereginden fazla efor sarfediyorum yas oldu 40 kusur ne evde hizur var ne iste nede kendimde bir kac tartismamizda bana hayatin boyunda ne evlat oldun ne koca nede baba dedi yillardir it gibi calsiiyorsun hani arabami var evmi var altinmi var ortada hicbirsey yok seklinde konustu bunlar beni dahada sessizlestirdi ve uzaklastirdisn ufak bir hatamda dag yapti kendi hatasini hicbirzaman kabul etmedi hep ben hataliyim hep ben sebep oldum hep ben kendisine sadece sunu sordum sen kadin olmaktan cikip benim rolumu ustlendin bana birgun nasilsin dedinmi hayir birgun bir kahve yapip bugun birbirimize zaman ayiralim dedinmi hayir hemen eee paranmi vardi sanki sen hep annen ne derse onu yaptin inu dinledin falan seklinde cvplar vermeye basladi be ne i istemedigini tahammul edemedigini soyledi bende cocuklarin duzenleri bozulmasin diye hep sessiz kaliyorum ama bu sessizliklerden yuz bulup dahada sinirlar asilmaya basladi beni kovmalar hat seviyede kufurler falan falan ve suan ciddi anlamda duygu karmasasi yasiyorum ne yapacagimu bilemez hale geldim bana donup daonup sen benim icin ne yaptin diyor donup donup bunu soruyor ne desem alay etmeler ne cvp versem dikkate almamalar falan falan sorun suki ben gercekten bunlarin hepsine sebepmi oldum ben gercekten menfaatci bir asalakmiyim ki bu sekilde bNa geliyor neyaparsama yapayim mutlu edemedim kuzeninin abisinin veyahur herhangi benzer bir hatasi durumund olabilir ya onemli diil ne olcak sanki bizde yapmiyormuyuz olabilr takma kafana diyen esim ben yaptigimda ortaligi ayaga kaldiriyor buda bende ciddi anlamda travmalar baslatti tutarsizliar dengesiz tavirlar herhangi bir olay karsisinda umursamamalar yani bilemiyorum ciddi manada rahatsizim ben nerde hata yaptim yada yapiyorum yada bundan sonra ne yapmaliyim bu sorunu. Cvbina o kadar cok ihtiyacim varki anlatamam tesekkurler simddiden
Kendimi ifade edemiyorum özgüvenimi nasıl arttırırım
Bilmiyorum ama babam sürekli üstüme geliyo ama ben ona kendimi ifade edemiyorum sadece tamam diyebiliyorum istemediğim bir şeye hayır diyemiyorum fotoğraf çekilemiyorum kendimi beğenmiyorum fotoğraf çekilince aslında çok istiyorum ama çekildiğimde çirkin hissediyorum anneme bişeylerimi anlatmak istiyorum çok çekiniyorum anlatamıyorum özgüvenim yok gerçekten bu yüzden kendimden nefret ediyorum ya bi insan kendini savunur demi ama ben yapamıyorum ve kendimi anlatamıyorum annemle konuşmak istiyorum çekiniyorum yapamıyorum bunun için çözüm istiyorum lütfen
İlişkimin başını sormuşsunuz anlatıyorum
Onu bir çok şeyden ben çekip çıkardım gerek yanlış arkadaşlıkları gerek madde kullanımı gerek giyimi kuşamı dışarıya gösteremediği sevgisi hepsini benim sayemde aştı ama bu süreç 2 senemi aldı ve çok yıprattı yalanlar yanlış davranışlar affetmemem gereken yerde affetmem o yüzden şimdi en ufak bir olay da kendimi başka biriyle konuşmak isterken buluyorum sanki başka birisi beni koruyup kollaya bilir gibi geliyor
Kendimi suçlu hissediyorum.
Kendimi suçlu hissediyorum . Sevgilimle sürekli kavga anında suçlanıp dinlenmiyorum . Kendimi sakince anlatırken bağırıp telefonu yüzüme kapatıyordu. En basit olayda bana sorduğu bir soruda bilmediğim bir şeyi bilmiyorum dediğimde bile bana bağırıyordu . Suçluluk duygusunu bana yükledi ben Kendimi suçlu hissediyorum. 1 haftadırda farklı nedenlerden aramızda sorun çıktı. Beni engelledi ve gitmek istediğini söyledi bu hafta mülakatı var diye ben iyi gitmek istedim iyi davranmak istedim. Benim onun psikolojisini etkilediğimi ve kilo veremediğini sınavı kaybettiğini hakkını helal etmediğini söyledi. Ben kendimi bu durumda çok kötü ve suçlu hissediyorum . 8 ay boyunca hep senin yüzünden bu şekilde diyip durdu gerçekten benim yüzümden mi bitti gerçekten benim yüzümden mi kaybetti.
Kendimi kıyaslamaktan nasıl vazgeçerim?
Merhaba Ben 27 yaşındayım ve çalışmıyorum. Bir sürü olumsuzluklar beni buluyor ya servis olmuyor ya alım yok işlerde. E sevgilim de yok. Bari birinden biri olsaydı diyorum. Bı arkadaşım var hem arabası var hem güzel bı işi ve sevgilisi. Bütün güzellikler onu bulmuş. Ama bende bı tanesi bile yok. Bu düşünceler aklıma geldikçe çok stres yapıyorum anın tadını kaçırıyorum. Bı umutsuzluk oluyo an yaşama sevincim bitiyor adetaa. Ne yapmam lazım. Kendimi kiyaslamiyorum öyle ama ister istemez bu düşünceler geliyo aklıma
Kendime nasıl daha iyi davranırım?
sinirden ağlamak istemiyorum ama elimden gelen şey de bu oluyor sert konuşup kırıcı olmamaya çalışıyorum ama kriz geliyor ve uzaklaşıyorum daha iyi hissedebilmek için yapıyorum ama biraz daha sakin relax olmayı öğrenip alışmam lazım çünkü fazla takıp sinirlenebiliyorum herhangi birşeyi ve bu hiç iyi gelmiyor kafamdaki sesler susmuyor hiç akışına bırakamıyorum kontrol isteğim var ve bu düzelsin istiyorum gerçekten yani
Komşum
Merhaba ben 27 yaşında bir kadınım evliyim oturduğumuz apartman eşimin çocukluğunun geçtiği apartman bizde evledikten sonra burda oturmaya başladık ama komşular sürekli evliliğimizi bozmaya çalışıyor karşı dairem de orta yaşlı sayılır bir kadın ve oğlu oturuyor kadın resmen benimle bozmuş kafayı her kapıya çıktığında seni göndericem yuvanı yıkıcam çirkinsin tarzı kelimeler söylüyor benden ne istiyorlar Allah aşkına yardım edin bana birde eşimde 2 gündür uzak davranıyor eşim bana uzak davranınca aklıma eski sevgilim geliyor neden oluyor çok yoruldum artık
Kendimi neden sürekli kontrol ediyorum?
Kendimi sürekli kontrol etme ihtiyacı duyuyorum bu alışkanlığı nasıl yönetebilirim. Aşırı düşünüyorum detaylara çok takılıyorum ve bu beni çok yoruyor. Kendime sürekli bakıyorum vücuduma sağlığıma normal bisey olsa bile detayara bakıp kaygılanıyorum. Bunu sürekli yapıyorum. Ailemde takıntılık öyküsü var annem evin temizliğine takıntılı çok fazla hemde. Bende kendime takıyorum annemden geçmiş olabilir mi. Ellerimi sürekli yıkıyorum. Sürekli aynaya bakmak istiyorum neden yapıyorum bunu. Nasıl düzelticem yardımcı olur musunuz