Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Peki sorunlar nasıl çözülebilir
Öncelikle psikolog İrem Hanım size teşekkür ederim, psikolog olsanız dahi birileri tarafından anlaşılmak oldukça hoş, ben bu sorunları eşimle konuşamıyorum yani daha doğrusu konuşsam da anlaşılamayacağımı biliyorum, bir yandan annesi söz konusu ve ben önceki sorumda eşimin bana o ortamda tam olarak aslında s…git yazdığını yazmamışım, bu şekilde bir söylemde bulundu ve bu gerçekten saygı zedeleyici, bana eşim saygı göstermediği sürece ailesinden saygı beklemeyi zaten doğru bulmuyorum, evlendikten sonra aslında toplumsal ahlak anlayışının, sosyal anlayışın ve terbiyenin eşimde olmadığı kanısına varmış oldum bu durumla birlikte. Ben eşimin bu konuda ağlayarak ben de ikiniz arasında sıkıştım kaldım dediğinde çaresizliğini gördüm, ancak eşim hala mesela benim kendisi ile inatlaştığım görüşünde, benim ona göre inat yaptığım konu ise uğramak istedikleri bir akrabalarına gitmek istemememdi, bunu aşamadığımız için o gün inatlaşmış gibi olduk ve annesi de geleceği için bizimle bu duruma müdahil oldu, annesi gitmek istiyor ise kendisini oraya bırakıp dışarı çıkabileceğimizi ya da eşim ve annesinin yalnız yola çıkmasını illa oraya uğramak istiyorlarsa benim gitmek zorunda olmadığımı da dile getirdim ancak bunlar dahi fayda etmedi, ben yapılan saygısızlığı aşamadım kendi içimde ve ben kendimi net bir birey olarak tanımlıyorum, yani bir yere gitmek istemediğimi dile getirmiş olmak beni inatçı yapmıyor ben bunu inatlaşmak adına yapmadım, amaç ve netlik arasındaki farkı eşime aktaramıyorum, ben onu bir yere davet ediyorsam her zaman istersen gel istersen gelme diyorum çünkü birini bir yere zorla götürmenin insanın kişisel tercihlerine saygısızlık olduğunu biliyorum, bunu ona anlatmalı mıyım? Hoş anlatsam da gerçekten başladın psikolog gibi konuşmaya şeklinde yargılanıyorum, gerçekten çift terapisti işe yarayacak mıdır?
Gizli Kullanıcı
Bakış açımı nasıl değiştirebilirim?
Merhaba Betül Hocam Bazı olumsuz düşüncelerim var her şeye karşı. İşsizlik ilişki aile vs tarzı. .. Olumsuzluklara genelde kapılıp olumlulari geçersiz kiliyor zihnim. Nasıl bakış açımı değiştirebilirim sizce? Daha olumlu esnek bir zihne sahip olmak mümkün mü? Her şeye kaygı stres yapıyorum. . zihnim negatif düşünce döngüsüne sıkışmış kalmış adeta ki böyle de zaten. Hayattan nasıl zevk alırım ?? ♥️🦢 Şimdiden teşekkürler 🌸🐇.
Gizli KullanıcıKorkarak yaşamak kaygılı hep ölümün aklıma gelmesi
Merhabalar nasıl ve nerden başlıycam bilmiyorum hiç ama hiç iyi dglim Bnmde söyle bir sorunum var bekarken 18 yaşlarında ölüm korkusu geldi bana bunu zamanla bi şekilde atlatmıstım çok korkardım o zamanlarda da evlendim 2 çocuğum var hamileliklerimdede oldu şuanda ikiz gebeyım ve şuanda da öyleyim sanki bu sefer daha bi kötü geldi bu korku bi başka hep senaryolar gözümde canlandırmalar ölümle ilgili herşeyi canlandırmak kendim için kalbim nefesim tıkanıyor resmen sürekli aglıyorum çok neşeli bi insandım şuanda çok suskun içine kapanık biri oldum herşeyden korkuyorum ikna edemiyorum kendimi hiçbir olumlu düşünceye psikyatriye gittim lustral verdi bana 4 gün oldu kulllanalı iyi gelirmi gelecek kaygısı kuramıyorum hiç çok kötüyüm ya bana gerçekten mi bişey olucak acaba yav olursa gerçek diye düşünmek korkmak ağlamak sürekli elimde dğl bu nasıl bişey lütfen bana yardımci olun bu düşüncelerim neden oluyor
Gizli KullanıcıAşık oldum çok seviyorum yasak aşk ama
Evliğim ve evli birisine aşık oldum 4 yıldır sürekli onu düşünüyorum sürekli onunla hayaler kuruyorum nabıcamı bilmiyorum artık bunu onunla paylaşmak istiyorum ama ne tepki vericek bilmiyorum yakın arkadaşız ayle doslatımız diyebilirim ama benimle bir konuştugu yok ben karısınla konuşuyorum oda eşimle arkadaş oyle işte bundan 3 yıl önce gelip kapıya pil istemişti bende yalnızdım evde verirken pilleri elimi tuttum sıkmıştı ben korkup kapiyi kapatmıştm ozamandır önüne bakıyor yüzüme bile bakmıyor
Gizli KullanıcıFlört dönemi
Merhaba, 20 gündür konuştuğum flörtüm var yaklaşık 10 kere görüştük yüzyüze. Birbirimizi tanıdıkça daha da yakın olmaya başladık. Sarılıyoruz, öpüyoruz. Yan yanayken güzel sıfatlar da kullanıyor. Telefon üzerinden de sürekli iletişimdeyiz ama daha sevgiliyiz demedik. İkimizde yaralı bir ilişki geçmişi yaşadık. ben aldatıldım güven problemi oluyor bende ya giderse, ya öyleyse vs. O da benden etkilendiğini, özlediğini, huzurlu hissettiğini söylüyor ve yorgunlukla değil iyi gelmek istiyorum sana. Eski iliskisinde değersiz hissetmiş yaralı. Bağlanmaktan korktum evet ama bağlanıyorum anlamlisin diyor. Ben sorguluyorum çoğu zaman yanyana sevgiliyiz baya neden hâlâ daha sevgiliyiz biz demiyoruz falan diye o da bana diyor akışa bırakalım zaten her şey oluyor olmuyor muyuz sence baksana diyor. Son bir haftadır daha çok görüşmek istiyor daha sık sıfatlar kullanıyor değişimi görüyorum ama bana çok ağır düşünüyorsun ve sen sorguladikca bende kötü oluyorum senin rahatlamani istiyorum biraz bu yüzden akışa bırak diyorum diyor. Yanımdayken çok heyecanlı hissediyorum çok mutlu. Bende öyleyim ama daha önce ki iliskim altı sene sürdü ve normal ilişki nasıl olur unutmuşum ve şu an bu süreç normal mi bilmiyorum sürekli sorgulamak istemiyorum çünkü boğucu bir tavır oluyor bu süreci hızlandırmam için nasıl davranmalıyım ve onun düşüncesi sizce nedir lütfen yardımcı olur musunuz
Gizli KullanıcıKız kardeşim neden böyle davranıyor
Kız kardeşim daima agresif ve sinirli bana karşı diğer insanlara karşı gayet anlayışlı bana sürekli akıl veriyor hayatımda söz sahibi olmak istiyor insanların içinde beni hor görüyor ona bunları söylediğimde bağırıyor küsüp konuşmuyor hiç bir zaman hatalarını kabul etmiyor onun ilişkisi var benim yok bana nispet yapıyor sen aşk konusunda şanssızsın diyor ne yapmalıyım gerçekten bilmiyorum depresyona giriyorum bu durumdan dolayı
Gizli KullanıcıEski sevgilimle aileler istemiyor diye ayrıldık ama
Ben daha önce de psikoloğa yazmıştım. Tekrar yazmak istedim. Ben 2 ay önce erkek arkadaşımla benim ailem istemiyor diye ayrılmıştık fakat bizim de çok sağlıklı olmayan bir ilişkimiz vardı erkek arkadaşım biraz toksik ve biraz da narsist birisiydi ona çok değer vermeme rağmen bir türlü yetemedim hep eksik hissettirdi beni kendine. Oda bana çok değer verir hediyeler alır uzak mesafe olmamıza rağmen yanıma geldiği falan da oldu ama ne kadar iyi olursa o kadar kırıyordu. Neyse biz ayrıldık ama ayrılmamız biraz ağlamaklı ve baya üzgündük ikimizde. Ayrıldıktan 2 gün sonra aradı dayanamıyorum sensiz yapamam dedi bende alışman lazım dedim o şekilde bitirdik. 2 tane kız arkadaşımda ekli. Ve numarası var hatta biriyle bazen konuşur bana ulaştırması için ders notları atar veya geçen gün bana kitap yollamıştı kargoyla ailem öğrendi tabi. Bişey demediler. Bende hala onu çok seviyorum çok özlüyorum hatta bazen kötü anıları hatırlamaya çalışıp kendimi avutuyorum yoksa diğer türlü canım çok yanıyor. Ben hala resimlerimizi silemedim onun aldığı hiç Bişeyi atamadım hala kolyemi Bile çıkaramıyorum. Namaz kılıp çok dualar ediyorum ama geçmiyor kalbim acıyor. Sosyal medya kullanmazdım geçen gün açtım. Kafam dağılsın diye ama nasıl olcak bilmiyorum. Gönderdiği kitaplar için de sadece teşekkür mesajı attım oda hiç uzatmamış rica etmiş. Hala bana bu tür şeyler gönderip arkadaşlarıma bana ulaştırması için ders notu atmasını anlamıyorum sizce onun amacı ne ben ne yapmalıyım nasıl devam etmeliyim hayatıma?
Gizli KullanıcıGeçmişte yarım kalmışlıklar
Merhaba, iki yıl önce bazı arkadaşlıklarımı aniden bitirdim. O dönemde anksiyete yaşıyordum ve bir vedaya hazır değildim. Şimdi geriye dönüp bakınca keşke farklı davransaydım diyorum: keşke baştan tanışmasaydım, keşke o zamanlar anksiyetem olmasaydı ve bana daha uygun insanlarla tanışsaydım, keşke adam gibi veda edebilseydim. İki yıl geçmesine rağmen bu durum hâlâ beni rahatsız ediyor. İçimde pişmanlık, suçluluk ve yarım kalmışlık hissi var. Ve o insanların benim hakkımda ne düşündüğünü düşünüyorum. yanlış anlamamışlardır umarım. siz olsanız ne düşünürdünüz? hiç bir şey demeden bir anda bitirdim. Bu duyguları nasıl bırakabilirim ve geçmişle barışabilirim?
Gizli KullanıcıYalnızlıkla nasıl başa çıkacağım
Merhaba çok uzun süredir yalnızım ailemle yaşıyorum ama gün boyu evdeyim işsizim kaygı bozukluğum var en ufak stres heyecan üzüntü durumlarında veya sabah uyandığımda öğürme mide bulantısı yaşıyorum. Öğürürken bazen kusuyorum. Bu lisede kalmamla başladı. O dönem de yalnızdım kimseyi tanımıyordum ve sınıf tekrarı yapmak çok zordu. Üniversitede de böyleydi. Evden ayrılmıştım yalnızdım. Arkadaşlarım oldu ama hep bir nedenden yollarımız ayrıldı. Zaten çok arkadaş edinen çevre yapan hayata karışan biri değilim. Çok tedirgin diken üstünde yaşıyorum hayatı. Hassas bir yapım var ama hep dışarıya soğukkanlı soğuk bir yapım vardır. Genelde sessiz biriyim. 10 yıllık bir ilişkim vardı o çok içe kapanık biriydi. Onunla takıla takıla o bana ben ona benzedim. O kendi ortamını buldu. Ben yapayalnız kaldım ondan sonra da toparlanmam zor oldu. Çünkü işten biriyle tanıştı. Benden ayrıldı onunla devam etti. Benden ayrılmadan öncede hep onunla konuşuyordu. Şüphelerim doğru çıkmıştı. Sonra biriyle tanıştım. 4 sene sonra o da uzaktan bir arkadaş grubumun önerdiği biriydi. O da eski ilişkisini unutamamıştı bende unuttuğunu çabalayacağını söylemesine inanıp devam ettim kıyafetlerimden ödün verdim ama her seferinde bambaşka farklı konularda da tutarsızlık gördüm hep. Hep arkadaşının sözünden ilerledi ben ne hissediyorum ne istiyorum önemi yoktu. Yanıma geliyordu arkadaşıyla vakit geçiriyordu. Sürekli o arkadaşlarıyla beraberdik. Ben onların yakında sessiz kalıyordum çünkğ çok yeniydik ve patavatsızca üzerime geliyorlardı ben sessizim diye sürekli şaka adı altında nabız ölçüyorlardı. Kendimi çok yalnız hissediyordum o ortamda. Erkek arkadaşım onlar bir şey dese hep onları savunur durumdaydı. Onların ağzının içine bakıyordu resmen. En son biz ayrıldık o günde onlar da vardı ben artık eski ilişkisinden kalan mesajları notları gördüm. O gün gülemedim eğlenemedim başka bir arkadaşıyla da ben çok kız arkadaşı var rahatsız oluyorum diye mesajlarını silmişti bunları görünce o gün hiç eğlenemedim gülemedim. Onlarda çok abarttığımı günlerinin berbat geçmesinden dolayı bunları arkadaşıma anlatmışlar. Her zaman her şeyin suçlusu benmişim gibi oldum. O gün erkek arkadaşım sürekli onların günü güzel geçsin diye uğraştı ama benimle de onların yanında çok ilgilendi yani öyle davrandı. Sonra bana olanlara tepki gösterme şeklimden dolayı sen ilerde ailemin yanında da böyle yaparsın hep içe dönüksün diyerek ayrıldı. Ben yaşadıklarımı taşıyamamayı geçtim suçlu durumuna ben düştüm. İnsanlar benim o halimi görünce bir de onun benimle çok ilgilenip benim durumu uzatıyormuş gibi algılanmasına sebep oldu. Ama bunalr 8 aydır devam eden şeylerdi ve defalarca görmek istemediğimi dile getirmiştim. Bu hayatta iyi niyetle yaklaştığım kim ne varsa hepsi bana sırtını acı biçimde döndü. Şimdi hiç biriyle görüşmüyorum. Samimiyetsiz biçimde bana yaklaşımları var. Alttan alta eee sende tertemiz bir sayfa açmış biriyle olursun bundan sonra diyorlar. Sanki ben başkasına yara bandı olmayı kabul etmiştim gibi. Oysa o insan hep bana unuttuğunu söylemişti. Yaşanan şeyler sadece bir ilişki değil iç içe geçmiş sınırları belli olmayan arkadaşlık ilişkileri sürekli yalan dolan gizli saklı durumlar. Alttan alta laf sokmalar göz önünde yaşanan ilişki yüzünden . Hayatımdaki insan bana değer vermediği için ya da bunu davranışlarıyla göstermediği için diğer insanlarda bana istediği gibi üzüp laf söylediler. Bu ilişkiye hadleri olmadan karışıp şaka adı altında laf söylediler. Günün sonunda yalnız kalan ben ilişkileri güzel devam eden onlar oldu. Arkadaşlıklarımda da böyle zamanında her şeyini bildiğim insan şimdi bana kendi yaptıklarının üzerini kapatıp laf sokmaya çalışıyor. O zaman yanında olmayan arkadaşları şimdi kıymete biniyor kendini temize çıkarıyor çünkü diğerleri bilmiyor her şeyi ben biliyorum. Zamanında neler yaptığını ben biliyorum. Şimdi herkes kendini temize çekmiş durumda beni eleştiriyor çok yoruldum bu iki yüzlü insanlardan herkese dürüst samimi içten oluyorum saf halimi gösteriyorum ama kullanıyorlar. Şimdi kimseye kendimi açamıyorum. Evde yalnızım iyice kaygılarım yükseliyor. Gerçekten samimi insanlar var mı bu dünyada bilmiyorum. Dostluk insanlık gerçek aşk bazıları için sadece menfaat üzerine.
Gizli KullanıcıSorunlu olup olmadığımı nasıl anlarım?
Merhaba, 35 yaşıma geldim ve hala çocukluğumdan beri annemden şu lafları duyuyorum sorunlusun, takıntılısın, komplekslisin. Niye sen böylesin, bir tek sen böylesin. .. En ufak birşeyde bile bu sözleri duymaktan bıktım. Benim ne demek istediğimi anlamaya çalışmayıp gözümün içine sen problemlisin diyerek bakmasına tahammülüm kalmadı ve artık kendimi sorunlu hissediyorum. Beni anlamamasına veya anlamaya çalışmamasına hayret ediyorum. Bunları dile getirdiğimde kabul etmiyor sanki ben abartıyormuşum gibi davranıyor. Çocukluğumda, kimse seni sevmez böyle çekmez derdi sebebi ilk uyandığımda gülmezmişim. Evet hiç sevilmedim bu zamana kadar hep terkedildim ama sebebini anlamadım, anlaşılmadım. Anneme, beni hiçbir zaman beğenmiyorsun diyorum kabul etmiyor. Sonuca baktığımda ben kendimi yalnız, değersiz ve problemli hissediyorum. En kötüsü artık bu laflara dayanamadığım için bende onun kalbini kırıyorum istemeden ve bu defa kırdığım için dahada üzülüyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Dinlenmediğimi, anlaşılmadığımı hissediyorum ve kendimi artık sorunlu kabul ediyorum. Çözüm bulamıyorum. Hayata karşı yaşam enerjim kalmadı. Bunun için nasıl bir yol izlemeliyim?
Gizli Kullanıcı
