Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Eşimin ailesine karşı tutumu
Eşimin annesi ile eşimin annesinde otururken inatlaştık bir kaç konu üzerinde, eşimle aramızdaki başka bir tartışmaya müdahil oldu ve bizim aramızdaki bir soruna lütfen karışmayın dedim, ben annesiyim karışırım dedi; ben a desem b diyor, eşimin iyiliği için söylediğim araçta hız yapmaması konusunda dahi yap oğlum canım oğlum hız yap dedi düşünün, eşimle bir konu üzerinde tartışırken asla nefes almadan sürekli hakkımda olumsuz söylemleri ve eşimin de bana yükselmesi ile ben ortamı terk ettim esim arkamdan git dedi annesi bırak gitsin dedi abisi git peşinden dedi, ben de eşime bu kelimeyi kullandığın birinin peşinden gelmemelisin dedim; geldiğinde ise bu iş bitti vs şeklinde konuştu olur tamam dedim ama ertesi gün geldi yanıma ağlamaya anlatmaya başladı, eşimin annesi bana söylediklerini şu an inkar ediyormuş eşim ve ailesi dedin duyduk demesine rağmen, hastalığının arkasına sığınıyor eşim de, beyni pıhtı attı hatırlamıyor ne dediğimi bilmiyor diyor ama ben bunu asla düşünmüyorum çünkü her şeyi gayet bilinçli yaptığı belli; her şeyi gayet de hatırlıyor normal başka konularda da ancak ben demedim öyle bir şey deyip duruyormuş, ben ise eşime kendisi de aynı fikirde olduğundan kendisinden ayrılmam gerektiğini söyledim, ailesi ile görüşmememi önerdi bu şekilde sorunun çözüleceğine inanıyor ki evlilik olmadan da bu vaatte bulunmuştu ancak bunu uygulamadı sonra sonda, ve de bundan sonra da bu kararı alsak dahi yarın bir gün çocuk olduğunda illa ki tekrar iletişim zorunlu hale gelecek, eşim ise annesinin manipülasyonuna her seferinde kanıyor, eşim ayrılmak da istemiyor anladığım kadarı ile, ruh sağlığımı korumak için ne yapabilirim? Ve eşim diyor ki ailemle görüşme ben de senin ailenle görüşmeyeyim, hala da yarış peşinde bir yandan da…
nurefk
Yetersizlik duygusundan nasıl kurtulabilirim?
27 yaşında bir anneyim. 2 ve 3 yaşında 2 oğlum var. Tek başıma bakıyorum, eşim çalışıyor. En büyük isteklerimden biri anne olmaktı ama 2. hamileliğimi öğrendiğimden beri kabullenemiyorum. Bebeğimi çok seviyorum ama yetemiyorum. 13 yaşımdan beri depresyon ve kaygıyla mücadele ediyorum. Kaygılarım son zamanlarda üstesinden gelemeyeceğim bir hale geldi, bayılıyorum, kriz geçiriyorum ama yardım alabileceğim kimse yok. Eşim işte olmadığı zamanlarda çocuklarla ilgileniyor, yardım ediyor ama ben bu histen kurtulamıyorum. Çocuklarımı çok seviyorum ama onlar beni sevmiyorlar sanki hiç dinlemiyorlar, beni duymuyorlar sanki. Benimle oyun oynamıyorlar birbirleriyle de oynamıyorlar. Veteriner teknikeriyim, bekarken çalışıyordum ve hedeflerim vardı sürpriz hamileliklerle kendi hayatıma da onlara da ihanet etmişim gibi hissediyorum. Ben olmasam daha iyi olurlardı gibi hissediyorum çoğu zaman. Bazen eşimden boşanmak istiyorum tek sorun evliliğimmiş gibi hissediyorum. Yapayalnızım hiç arkadaşım yok, birilerine sorunlarımı anlattığımda kimse anlamıyor ailem bile anlamıyor. Haşimato tiroidim, bel fıtığım ve bitmeyen ağrılarım var son bikaç aydır dışarı çıkmak bile istemiyorum. Kilo aldım, hayatım mahvoldu sanki. Enerjim hiç yok. Ne ev işi yapmak ne de yaşamak istiyorum. Bu histen kurtulmak istiyorum eski neşemi çok özledim.
Gizli KullanıcıGerçekten seviyor muyum?
Merhaba ben 22 yaşında bi kızım. Benim 4 yıllık çok toksik bir ilişkim bitti. İlişkide aldatmalar güvensizlikler çokçaydı ve saygı yoktu. 3 yıl boyunca beraber yaşadık. Daha sonra bu ilişkim bitti ve ben hayatıma birini almak istemezken 2 hafta gibi kısa bi süre sonra hayatıma bana her anlamda çok iyi davranan beni çok seven mutlu etmek için çabalayan çok düşünceli biri girdi. Bana o kadar mükemmel davrandı ki ben onu ilişkiye hazır değilim diye ona da bunu söylememe rağmen hayatımdan çıkaramadım. Bu kişi benim hayatıma giren 2. Kişi yani birinden ayrılınca yeni kişiyle ilişki nasıl olur ne hissedilir duygularımı anlayamıyorum. En çok şunu anlamaya çalışıyorum eski sevgilimde küçük kötü bir şey beni aşırı üzerdi aynı şekilde küçük güzel bir şey de beni aşırı mutlu ederdi sürekli bi heyecan olurdu içimde. Şu anki ilişkimde ise normal mutlu olup normal üzülüyorum aşırı heyecanlanmıyorum. Ama baktığımda onunla vakit geçirmekten keyif alıyorum mutluyum özlüyorum. Aynı zamanda da çok tahammülsüzüm ama. Onu seviyor muyum bu duygularımı uç noktada yaşamam normal mi yoksa sadece bana çok iyi davranıyor diye mi onunla beraberim anlayamıyorum. Duygularımı anlamama yardımcı olursanız çok sevinirim. Şimdiden çok teşekkür ederim.
Gizli KullanıcıBulantımı beynimden nasıl silebilirim?
Bulantımı beynimden nasıl silebilirim ve rahatlaya bilirim . Rahat hissedebilirim. Mesela hiç bir şey yokmuş gibi rahat huzurlu. Beynimden silemiyorum ağlamak istiyorum rahatsız hissediyorum midemin bulantısına iştahsızlığıma sinirim bozuluyor ne yapabilirim bana lütfen bir şey söyler misin ilaca ihtiyacım var mı veya psikoloğa kendi kendimi iyileştirebilir miyim sence yardımcı olur musun bana lütfen rica ediyorum 😽❤️ sağol
Gizli Kullanıcıİlişkiler ve sorunlar
Hayatıma 2022 yılında giren kişiyi unutamıyorum en başlarda normalde kabul edilmemesi gereken tavırları aramız bozulmasın güzel gidiyor diye hep alttan alıp konuyu açmadım memnun etme gibi tavırlarım oldu hayır diyemedim sınır koymadım aslında öyle bir durum da denk gelmemiş olabilir beni birkaç yıldır ilişkiyi netleştirmeyip belirsiz bırakmasını hep sorunu kendimde aradım baştan sevgi ilgi değerimi belli etmemden mi yoksa kabul edip etmeyeceğim şeyleri netleştirmeyip duruşumu bozduğum için mi bilmiyorum ama ondan başkasını istemiyor düşünemiyordum o kadar zor süreçlerden geçtim ve üzüldüm geçti hepsi ama hala aklıma geliyor ne olursa olsun önüne bakan ve daha iyi güzelliklere sahip olan biriyken neden hala onu düşünüyorum ve özlüyorum ne kadar çabalasam netleştirmek içinse bile olmadı yazdığım son yazıya bile dönüş yapması duygularından bahsettirmek istediğimde,ne zaman yazar ararsa ozaman iletişime geçtik 2 kez görüştük ve hiç vakit geçirmedik bir şeyler paylaşmadık kendimi ona karşı rahat hissedemedim rahatça yazamadım gurur yaptım çünkü hiçbir zaman ne olduğumuzu bilemedim ben netleştirmeli miydim ya da daha fazla çabalayıp ilişkiye döndürebilir miydim bilmiyorum çok istiyordum ama bu kadar sürede ne kadar çok şey olma ihtimali varken hiçbir şey olmadı çok üzülüyorum bir dönem bu durum hayatımı bile etkilemişti fakat suan yeni şeyler istiyorken neden hala geçmişten özlediğim tek şey o bilmiyorum narsist mi yoksa manipülatif mi bilmiyorum ama bana çok fazla şey uyguladığını biliyorum ondan soğuyamıyorum veya kızamıyorum bu takıntı mı yoksa aşk mı bilmiyorum ama benden çok ilgiliyken neden suan yanımda değil gerçekten içimde kalmış çok şey var ve beklentilerim planlarımız hiçbiri olmadı benim tavrım sözlerim yaptıklarım mı etkiledi emin değilim belki de güven vermedim bilmiyorum ama bu durumda ne yapmam gerekiyor? Kendimi gerçekten yeniledim kendime geldim planlarım var fakat o varken olsun isterdim hayatta yapabilecek çoğu şeyi yaptım başardım yarım kalmış hissediyorum boşluğumu kendim doldurdum ama onun varlığı farklı hissettiriyordu gerçekten hiç bunlara okeyleyecek biri değildim ama o kişi benim için farklıydı ve biriyle konuşurken bile ne diyeceğimi bilmiyorum sıkılıyorum yeni insanlarla tanışırken ben degismedim çünkü ne zaman o yazsa kendim oluyorum ve sohbetten çok keyif alıyorum ama bir sorun mu var bende acaba ne yapmalıyım?
Gizli KullanıcıNe yapacağımı bilmiyorum ilişkim hakkında
Merhaba ismim Dilara , 3 senelik bir ilişkim var ve son zamanlarda artık dayanamıyorum en ufak bi tartışma da başkasıyla konuşma ihtiyacı duyuyorum benimle başkası ilgilensin istiyorum o kadar yoruldum ki karşımda ki insanı değiştirmeye çalışmaktan , artık başkalarının verdiği ilgi hoşuma gitmeye başladı ama ondan da vazgeçemiyorum, değiştiğinin farkındayım ama hala aşamadığımız konulur var be bu beni çok yoruyor ne yapıcam bilmiyorum:(
Gizli KullanıcıHeyecanla anlatacağım şeyi dinlemek istememeleri
Merhaba arkadaşımla konuşuyordum ve aklima bugün yaşadığım güzel bir an geldi ona anlatmak istedim anlatiyim mi dedim birden heyecanlanıp heveslendim o da anlatma dinlemek istemiyorum gibi bir tepki verdi ama ben kendimi kötü ve değersiz hissettirdi evet aslında dinlemek istememesi normal birseydi ama ben zaten öncesi ona konuyu söyleyip anlatırım demiştim bunu bile bile aradı beni ve o an hevesim kırıldı bunu ona da yansıttım çünkü duygularımı içimde tutmayı sevmem ben ama işte onun sınırlarını zorluyor gibi mi oldum bilemedim aslında dinlemek istememesi normal kimse kimseyi dinlemek zorunda değil evet ama o an ben o kadar hevesliyken istemiyorum demesi kötü hissettirdi sonrasi kırıldığımı anlayınca zaten lütfen anlat dedi ama öncesi o da ne yaptım kötü birsey mi yaptım dedi normal gelmiş ona yanii onun sınırlarına saygı duymamış mi oluyorum ama ben kendimi kötü ve değersiz hissettim
Gizli KullanıcıYaşadıklarımı atlatamıyorum
Yaklaşık 8 ay süren bir ilişkim vardı. Ondan öncesinde de 4 sene önce 10 senelik bir ilişkim tarafından aldatılarak ayrıldım. Ayrıldıktan sonra öğrendim. İnsanlara güvenim bitmişti. 10 sene olduğu için hayatlarımız iç içe geçmişti. Sadece onunla geçen 25 yaşa kadar olan anılarım vardı. Ne arkadaş ne başka bir şey. Üzerinden 4 sene geçti. Kaygı bozukluklarım mide bulantılarım lisede sınıfta kaldığından beri devam etti. Üniversitede de bu sürdü. Hayatımda ne zaman stresli heyecanlı ayrlık üzüntü yeni başlangıçlar veya hiç bir şeye gerek yok mide bulantısı öğürme yaşıyorum. Artık ailem alıştı bu duruma. Sabahları kalkınca bir şeye başlayacaksam bir yere gideceksem hemen öğürmeye başlıyorum. Kusmuyorum ama refleks olarak yerleşmiş bana. İşimden de bu sebeple ayrıldım. Şimdi herkes beni evde oturan pısırık biri sanıyor. Oysa hayat bana adil davranmadı. Bende bir şeyleri aşmış böyle sakin kafayla bırakmak bitirmek başlamak isterdim ama olmuyor. Yaşadıklarım çok ağır. Son 2 senedir ne yaşadım ben diyorum. Bu aldatılmamın üzerinden 4 sene geçmişti. Bir arkadaş grubum bana birini söyledi. Meğer onlar dalgasına söylemiş. Ben ciddiye aldım. Çünkü tam böyle neşeli dolu dolu hayatı olan biriydi. Tanımak istedim. Tanıştım telefonda 1 ay konuştuk uzak mesafeydi. Bir önceki ilişkisi bu kişi muhafazakar olduğu için kıyafet yüzünden bitmiş kız kabul etmemiş ayrılmış. Bana anlatılan buydu. Daha doğrusu herkese anlattığı buydu. 1 ay sonunda biz görüştük çok güzel vakit geçirdik. Ben kendimi yanında çok iyi hissettim. Ama içimde oturmayan bir şeyler vardı. Kalbim hissetti anladı. Sonra ben onun yaşadığı şehre gittim. 1 hafta kaldım. Ona içimi kalbimi tüm dürüstlüğümle açtım. Kıyafet konusunda fedakarlık yaptım. Çünkü gerçekten hissettiklerim kıyafet için benim bunun ötesindeydi. O da benim eski ilişkimde yaşadığım beraberlik için fedakar oldu. Biz böylece anlaşmıştık. Ama ben onun yanından dönmeden 1 gün önce telefonunda başa sabitli eski ilişkisinden kalan mesajları gördüm. Resimler her şey duruyordu. Ben o gün çok ağladım. Ama bir yandan da o çok pişman oldu. Senden hoşlanıyordum. O sadece orada duran bir alışkanlıktı dedi. Bir şey hissediyormuşum dediğimde hayır dedi. Baya konuştuk o gün unuttuğunu çabalayacaksan bunları unutmaya hazır olduğumu söyledim. Çünkü bu konu dışında çok iyiydik. Bu konuda ona çok güvenmek istedim. O da gerçekten çabalayacağını belli etti. Ama zamanla bana yapma dediği şeyleri yaparken buldum. Bu süreçte ben arkadaş buluşmalarında çok sessiz çekingen kaldım. Karakter olarak da böyle biriyim ama olanlar beni iyice içime kapattı. Sürekli eski ilişkisinden kalan fotoğrafları notları bulmaya başladım telefonunda. Bunlardan rahatsız olduğumu defalarca dile getirdim. Kız arkadaş konusunda ben sakin o sosyal biriydi. Hayatlarımız farklı ritimdeydi. Çok fazla kız arkadaş çevresi olması beni rahatsız ediyordu. Bunları konuştuğumda bana uyum sağlamak istediğini söyledi. Ama en sonunda kız arkadaşıyla mesajlaşıp bunları siliyordu gözümle gördüm. Aynı gün eski ilişkisinden kalan mesajları videoları notları sakladığını da gördüm. Evet bir yerde belki ben bu konuda artık çok tetiklendiğim için görmek inanılmaz rahatsız etti. Ama bir yerde de gördüğüm şeyler o kişiye duyduğu sevginin yarısını bile bana göstermediğini gördüm. O kişiden sonra terapi aldığını duygularını bastırdığını daha çok mantıklı davranmak istediğini söyledi. O kişiden sonra mantık yönünü kullanmayı seçmiş. Ama öyle değil işte içinizde bir yerde anlıyorsunuz böyle candan kalpten o sevgi gelmiyordu. Her şeyi sorguluyordu sürekli ona uyup uyumadığımı anlamaya çalışıyordu. Ama ben çok tükenmiştim. İnsanların günü o gün mahvoldu. Ben gülemedim eğlenemedim bunları gördüğüm gün böyle kalakaldım. Ama düşünmem anlamam için fırsatım bile yoktu. Akşamına o insanlar geldi. Ben iyice içe kapandım. Seviliyor muyum sevilmiyor muyum anlamıyordum. Onlar da benim böyle olduğumu görünce rahatsız oldular. O kişi sen ilerde aileme de böyle davranırsın dedi. Bir şey olunca çok içine kapanıyorsun ben sana sürekli telefonu vermeye korkar oldum artık dedi. Ayrıldı benden. Ne hissetmeliydim bilmiyordum. Birkaç ay ağlayarak ama hayata devam ederek geçti. Arkadaşlarım vardı. Ama yaşadıklarımı atlatacak gücüm yoktu. Ayrılıkla mı baş etmeliyim yoksa yaşadıklarımı anlamlandırmalıyım bilmiyordum. Bir de üstüne arkadaşlarımızla buluşunca bizi tanıştıran kişiler bana demez mi sen de eski ilişkisini unutamamış biriyle devam etmeyecektin. Bundan sonra temiz sayfa açan biriyle olursun diye. Olaya böyle bakıyorlardı. Ben sanki tüm bu planları kabul etmiştim. Yara bandı olmayı kabul etmişim gibi. Ben sadece ona inandım. Daha sonra arladaşıö dediğim insan bu süreçte bana hep bunları anlatıyorsun diye benimle konuşmayı kesti. Tamamen yalnız kaldım bu süreçte ona bakmaya başladım sürekli ne yaptığını merak etmeye başladım. O da bunu görüde şarkılar paylaşmaya başladı. Pişman olduğunu dönmemi istediğine dair ben de dönmeyeceğime dair şarkı paylaştım ama kıyafetlerime geri döndüğümü anlasın diye fotoğraflar paylaştım arkadaşlarımız bunları ona yetiştirdi hemen. Bu arkadaşlarla hiç görüşmedim hayatımdan tamamen çıkardım onları. Çünkü anladım ki onlar sadece konuşacak konu arıyorlar. Ben gerçekten üzülürken ama yine de dömmemek için kendimi zor tutarken sevgime yenilmemek için yaşadıklarımı sessizce atlatmaya çalışırken onlar alaycı şarkılar paylaştırdılar bunu görünce neden böyle söylüyorum çünkü ben bu şarkıyı görünce ona her şeyimi kapattım numarasını tamamen sildim. Sonrasında pişman olduğuna dair şarkılar paylaşmaya başladı. Zaten ilişki içinde de böyleydi sürekli o arkadaşı ne derse onun dediği tarzda yaşıyordu hayatı. Güya ben yemek yapmayınca benimle alaycı şekilde hergün dışardan yersiniz artık sen yandın diyordu ona. Sürekli o kişi hizmet ediyor sen hiç kalkmıyorsun demişti o kötü olduğum gün. Hep bir ima vardı. Beni sürekli çözmeye çalışıyorlardı. Ben sadece sevdim. Kimseye kendimi ispatlamak için derdim yoktu. Sevmeseydim tüm olanlara katlanmaz giderdim. O kadar sevdim ki çoğu hatasını yargılamadan anlamaya çalıştım. Ama şimdi kıyafetlerime döndüm diye alay konusu oldum. Suçlu ben oldum birden. Artık istemiyorum. Yalnız kalsam da kimsem olmasa da benim arkamda durmayacak insanlar için kendimden ödün vermek istemiyorum. Sırf sakin sessizim diye herkesin her şeyi söylemeye hakkı olmasını beni zayıf görmelerinden bıktım. Güya yanımda görünüp o gün bir kez bile beni teselli etmediler. Sürekli kendi üstelerine alınıp bize karşı çok ayıp oldu demeye getirdiler. Oysa ben sonra arayıp anlattım kusura bakmayın dedim onlara. Ama güç savaşına çevirdiler olayı. Nispet yapar gibi paylaşımlar. O kişide onların aklına uyup alaycı şarkı paylaştı sildi sonra. Bu insanlar bizi iyi niyetle bir araya getirmedi. Şu an daha iyi anlıyorum. Ama ben tüm iyi niyetimle kendimi açtım onlara. Şimdi buluşuyorlar birlikte resim atmıyorlar ama ben anlıyorum. İnanılmaz derecede yoruldum bu insanlardan ne zaman görsem bir laf etseler hep bir üstünlük kurma peşindeler. Benim bir salak arkadaşım var o da bunları sürekli savunuyor. Oysa bilmiyor yanımda onunla bile dalga grçtiler. İşte insanların gerçek yüzlerini birbirine gösteremiyorsun. Ama hiçbir şeye karışmıyorum artık kendimi öyle bir geri çektim ki. Herkesin iki yüzlülüğünü izliyorum. O insana da sırtımı döndüm. Çünkü eğer bu hayatta birine güvenmek gerekirse hep yanımda olduğunu bildiğim bir insan olmalı bu. Başkalarının ne dediğiyle değil benim ne hissettiğim önemli olmalı. Çok yoruldum artık. Kimseye güvenim kalmadı. Kimseye kötü demiyorum ama kimse beni düşünmedi. Sadece benimle o kişiyle olduğum zaman görüştüler. Kendimi kullanılmış hissediyorum. Arkadaşlık ilişkileri bu kadar iğrenç olmamlı ya. Herkese anlam yükleyip sonra yalnız kalmaktan yoruldum.
Gizli KullanıcıDuygularım yoğun, ailemle çatışıyorum, kaygım çok. Nasıl baş edebilirim?
Ben duygularımı çok yoğun yaşıyorum; öfke, kırgınlık, yalnızlık, değersizlik gibi hislerim oluyor ve bunlarla baş etmekte zorlanıyorum. Ailemle de sık sık çatışıyoruz. Özellikle annem bana çok fazla sorumluluk yüklüyor, bu da beni yoruyor. Onlarla iletişim kurmakta ve kendimi doğru şekilde ifade etmekte zorlanıyorum. Bazen kendimi değersiz hissediyorum, özgüvenim düşüyor. Okul ve sınav stresi de eklenince sürekli bir kaygı içindeyim. Bir de geçmişte yaşadığım bazı ağır şeyler var, onlar hâlâ aklıma geliyor ama nasıl açacağımı, beni incitir mi diye endişeleniyorum. Size sorum şu: Bu hislerle nasıl baş edebilirim? Kendimi daha güçlü hissetmek ve hayatımı dengeye sokmak için nasıl bir yol izleyebiliriz?
Gizli KullanıcıHer şeye karşı kararsızlığımı nasıl değiştirebilirim?
Kendime iyi davranmam için sevdiklerimle bir yerde olmam gerkir istedigimi ala bilirsemde kendimi mutlu ede bilirim ama bilmiyorum ben kendimi ifade edemiyorum genellikle çoğu zamn çünki yazmakta zorlaniyorum hiss ettiklerimi keske ifade ede bilsem ama maalesef olmuyor ne yapsamda bunu nasil atlata bilirim cok degisken ruhlu kararsiz biriyimdir bu huyumdan mefret ederim genellikle çünki beni cok zorluyor bu olay yani boyle
Gizli Kullanıcı
