Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
yarı yolda bırakıldım ihanetlere uğradım tamamen terk edildim
Yarı yolda bırakıldım ihanetlere uğradım yaşama sevincim bitti umut kalmadı öfke problemim başladı kontrol edemiyorum öfkemi ağlama isteği geliyo inandığım güvendiğim yıllarımı kaybettim sürekli mutsuzum anılar aklıma geldikçe mahvoluyorum hiç iyi hissetmiyorum bi anda öylece bırakıldım kullanılmış hissediyorum değersiz hissediyorum psikolojik olarak hiç iyi değilim düşünceler bi an bile zihnimi terk etmiyor hep düşünüyorum neden diye çok fazla yoruluyorum bitkin ve halsizim
Gizli Kullanıcı
sevgilimle iletişim sorunları yaşıyorum
Öncelikle merhaba, bugün konuşmak istediğim konu 9 aylık sevgilimle olan iletişim sorunları vs. Sevgiliyiz güya ama bana göre ortada hiçbir sorun yokken 10 gündür konuşmuyoruz bana göre bu ilişkinin sonlanması . Son konuşmamızdan bahsetmek istiyorum, dışarı çıkacaktı haber verirsin falan yaptım vermemişti akşam 9 da dayanamadım ben yazdım hani neden yazmaz bi insan diye yolda olduğuna dair bir video attı ben de sabahtan beri yolda mısın dedim çok kısa bi sohbet geçti orda hani belli trip atıyorum ve bence nazlanmak benim hakkım bi ilişki içindeyim hani bekliyorum bir şeyler. Neyse sohbet kısa oldu dedim ya hani gönül alma çabası da yok bende iyi geceler yazmadım doğal olarak. Kendisi yazmıs neyse işte diğer gün neden yazmadın dedi bende durumu anlattım "sana yolda olduğuma dair video attım saçma sapan trip atıyorsun"dedi. İnsan bazı şeyleri görmezden geliyor ne yazık ki durumu açıklıyordum oysaki aksamdı trip. Orda ben bi foto attım kendisi attı kısa bi sohbet en son "hee ya" (Samimiyetsiz) bam göre sohbet bitti iletişim yok 10 gündür. Ev kalabalıktı açıkcası hani çok düşünmedim ama bu birkaç gündür sakin kalma zamanım oldu ve düşündüm ki ben çabalamayınca o yokmuş. Bu yüzden adım atmıyorum bana göre ilişki bitti. Daha önce ona gittiğim zamanlar oldu evet ama şimdi düşününce ben haklıymışım orda o an öyle bi manüpüle etmeye çalışıyor ki hani farkındaydım bunun ama sanırım o zamanlar kaybetmek istemedim şimdi hiç öyle bi kaygım yok. Spor yapıyorum yeni şeyler ögreniyodum deniyorum umarım hep böyle devam eder bir de özle günde bile çiçek almamıştı kendim istedim yine almadı bundan sonra gerek yok bir defasında bu kadar çok istiyorsan kendin al demişti kırıcı öyle değil mi kendime kızdım ilgi dilencisi değiliz daha iyisini hak ediyorum biliyorum . Teşekkürler okuduğunuz için.
Gizli KullanıcıTakıntıyı takmak istemiyorum ama çözüm arayan bir beynim var
Kisilik bozukluğum oldugunu dusunuyorum belirtiler var yada beynim savunma mekanizmasına geçiyor neden olur bu ve nasıl iyi davranırım kendime kendim gibi göremiyorum makyaj yaparken yada kıyafet giyiyorum kendim gibi göremiyorum nedenn küçükken olay yaşadım ergenliğe girdiğimde travma oldu bence bundan dolayı boyle diye dusunuyorum sakin ol diyorum beynime öfke patlamaları oluyor ve evde ailem umursamıyor beni psikologa götüren yok (:
Gizli KullanıcıEvli erkekler neden tanışma sitesine girer
3 yıllık evliyiz çocuğumuz var, evlenmeden öncede 8 yıla yakın birlikteydik tabi çocukluk zamanlarından geliyor bu birliktelik evlendiğimizde 25 yaşındaydık, evliliğin ilk başında p*rn* izlediğini görüp konuşmuştuk yapmayacağını söylemişti şimdi de bir siteye üye olduğunu gördüm kızlar açık saçık canlı yayınlar açıyor ve mesajlarını okudum aşkım reel atsana yazmış ama kızlarla konuşma yoktu tek onun attığı mesajlar vardı, bunun bir psikolojik rahatsızlık olduğunu benle alakalı olmadığını ve tedavi olabileceğini söyledi ama ben aldatılmış hissediyorum bu yaşta bana bunu yapıyorsan ilerde gerçek anlamda aldatırsın diye düşünüyorum ve seninle bir gelecek düşünemiyorum diye söyledim ona da, bana kalırsa başka uygulamalarda da üyeliği vardır suan ona karşı duyduğum güven sıfır madem bunun bir hastalık olduğunu biliyordun neden ilk başlarda p*rn* izlediğini yakaladığımda tedavi olayım demedin de şimdi sıkışınca istiyorsun dimi ama uygulamayı kullanırken gayet iyiydi yakalanınca hemen tedavi olabilirim diye atladı korkusundan. Benim gördüğüm nerdeyse 1 yıldan fazladır o uygulamayı kullanıyormuş. Ben varken neden başka birilerine bakmak ister bu nasıl bi rahatsızlık bilmiyorum madem rahatsızsın p*rn* izleseydin neden canlı yayın tanışma sitesinde bakıyorsun diyorum bana kalırsa çünkü bakmak istediği kadın vücudu p*rn*da erkeklerde olduğu için bu yöne yönelmiş olabilir. Bunu gördüğümde ve sıkıntı yaşadığımızda tatildeydik ve orda tabiki de günlük hayata dahil olmak durumunda kaldık ne kadar sinirli olsam da şimdi eve döndük ve sinirim daha bir arttı asla affedemem diye düşünüyorum başka bir kıza kim olursa olsun aşkım yazması bile beni delirtiyor napıcam bilmiyorum tedavi olması için birlikte çift terapisine mi yoksa tek mi gitmesi gerekiyor
Gizli KullanıcıNerede yaşadığımı nasıl rahat bir şekilde söyleyebilirim?
Küçükken yaşanan taciz insanın tüm hayatını etkiler mi? Mesela başka şehirlerdeki arkadaşa nerede yaşadığını söylememek bu yüzden mi?Ya da söylemek istediğinde kendini rahat hissetmemek sanki yanlış bir şey yapıyormuşsun gibi hissetmek bu yüzden mi? Taciz insanın hayatını nasıl etkiler? İnsan hayatında nelere sebep olur?Tacize uğrayan kişi nasıl davranır,ya da hayatının ileri zamanlarında nasıl olur,nasıl hisseder? 💕 Çok teşekkür ederim 💕
Gizli KullanıcıBu döngüde ne yapmam lazım?
Merhaba Betül Hocam🦢 Bir dönem sanaldan tanıştığım bir çocuk vardı. Onunla genelde cinsellik üzerine konuşuyorduk ve bu şekilde samimileştik. Ancak artık böyle bir şey istemiyorum, ciddi bir ilişki istiyorum. Aramızda bir gelecek olamayacağını biliyorum. Buna rağmen o çocuk arada bana yazıyor, hatta iki ay sonra bile yazabiliyor. Ben de her defasında ona cevap veriyorum. Normalde uzun uzun tartışıp laf sokardım ama artık kısa ve net olmaya çalışıyorum. İlginç olan şu: Onunla ilgili hiçbir beklentim yok, olamayacağını da biliyorum. Yine de bana yazınca kendimi iyi hissediyorum ve cevap vermek istiyorum. Bu his nereden geliyor olabilir ve bu döngüyü nasıl kırabilirim sizce? Yani ona bı zaafım varmış gibi hissediyorum ve her defasında onun yazdıklarına cevap veriyorum. Geleceğimiz yok bu da çaresiz hissettiriyordu bı zamanlar ama şu an öyle hissetmiyorum açıkçası. Ve ilginç tarafı o da vazgeçmiyor yazmaktan. En son ona yolumuz bir değil artık dememe rağmen. İkimiz sizce nasıl bı psikolojideyiz hocam?
Gizli Kullanıcıkendimi toparlayamıyorum çalışamıyorum hedefim çok büyük geç kalmış hissediyorum
Lgs sınavına gireceğim hedefim çok yüksek 500 tam puan almak istiyorum ama kendimi toparlayamıyorum ve okulların açılmasına 23 gün kaldı ben hiçbir şey yapamadım çok geç kalmış hissediyorum bir türlü çalışamıyorum ne olduğunu anlamadım her şey üst üste geldi bu kişi ben değilim herkes çalışıyor ben bir türlü çalışmıyorum üstelik ben çok başarılı olmak istiyorum ve zorundayım kendimi toparlayamıyorum erken kalmak istiyorum kalk mı kalkamıyorum kalkmıyorum daha doğrusu bir şeyde zorlansam hemen bırakıyorum ama bu ben değilim ben başarılıydım çalışkandım ne oldu bana birden artık şimdi herkes ders çalışıyor dersle alakası olmayan biri bile zaten bir dershanede 5 saat ders görüyor ben dershaneye gitmeyeceğim Kunduz ve doping hafıza aldım ve bazen matematik özel ders alıyorum hep evde olacağım süreci böyle yürüteceğim ama çalışamıyorum kendimi toparlayamıyorum
Gizli Kullanıcısevgilim ve ailesinin garip halleri karşısında ne yapabilirim?
Benim annem ve babam ayrı kendimi bildim bileli babamla yaşıyorum şu an hali hazırda ciddi bir ilişkim var ama sevgilimin ailesine aşırı bağlı olduğunu düşünüyorum ve bu beni içten içe rahatsız ediyor mesela ben sevgilimle özel günleri hep ya bir gün önce ya da bir gün sonra kutlamak zorundayım bu hep o günler ailesine rezerve ya da biz bir yere gidecek olsak sürekli olarak arama ve mesaj var sevgilim ailenin tek çocuğu olduğu içinde böyle oluyor olabilir saygı duyuyorum sevgilim aile şirketinde çalışıyor işine gelince işten izin alabiliyor benleyken alamıyor mesela annesini bir arkadaşına götürmek için 40km gelip tekrar işe gidebiliyorken benimle buluşmak için 1 saat erken çıkamıyor eskiden okul zamanı her gün görüşebiliyorken şu an haftada 2 en fazla 3 gün görüşebiliyoruz ve bu günlerin en az birinde ailesi de oluyor aslında ailesini çok seviyorum annesini babasını ama aşırı müdahaleler mesela bizim yazlığımız var erkek arkadaşım bizim evde banyo etti diye bile laf ettiler başkasının evinde banyo edilir mi diye ama bu söyledikleri kişi benim evim kendilerin evinde ben banyo edim veya kalim rahatsız olmazlar bilhassa isterler ama sevgilim bizde kaldı mı sorun oluyorlar çok garip hissediyorum kendimi acaba çok mu sorun ediyorum diyorum mesela bizim görüşebildiğimiz günler genelde haftasını ve hafta içi bir gün ama sevgilim hafta sonunu beraber geçirmek yerine ailesiyle beraber günübirlik tatile gitti onu kısıtlamak istemiyorum ama şu sn benle olmasını isterdim benden çok bağımsız takılabiliyorken ben onsuz yapamıyorum çünkü çok seviyorum ve ilerde bizim kendi çekirdek ailemiz olamamızdan korkuyorum annesi şaka yoluyla birlikte büyük bir arsaları var orda evleri var arkasına bize de ev yaptırmak ietediklerini söylüyorlar bu bana çok garip geliyor hatta çok üzülüyorum çünkü sevgilim ailesine hiçbir şey demiyor bende kırmamak için susuyorum genelde olur diyorum nasip diyorum normalde ailesini çok seviyorum ama oğullarının bir hayatı olduğunu kabul etmiyorlar ailelerimiz tanıştı benim üniversitem bitince yüzükler takılacak ama hala sevgilimin eve geliş saatine karışıyorlar saat 23. 00 olunca annesi aramaya hadi nerdesin demeye başlıyor mesela sevgilimin de şu an babasının işini devralması ona çok sorumluluk yüklüyor ve tek vakti artık akşam 8den sonra ve gün içinde de çok az konuşuyoruz açıkçası akşam kendine ait şeyler yapmak istiyor ama ben nedense kendiyle olmak istiyorum mesela kitap okumak istiyor bende diyorum ki beraber okuyalım tenise gitmek istiyor beraber olalım istiyorum ben mesela sevgilim yok demiyor ama evette demiyor daha bireysel takılmak istiyor sevgilimi çok seviyorum acaba ben mi çok abartıyorum
Gizli KullanıcıHayata sıfırdan başlamak
Merhaba ben uzun süredir depresyondayım yaklaşık üniversite mezuniyetimin üzerinden 5 sene geçmesiyle. KPSS çalışırken aldatılmıştım ve o sene ağlayarak ders çalıştım ve pandemi dönemiydi. Kendi şehrimde yeni arkadaşlar edinmiştim. Ama hiçbiri şu an kalmadı çünkü birisi evlendi birisiyle tartışmalı bir son yaşadık. Bir de sınıf arkadaşım vardı o da evlenip farkı şehire yerleşti. Aslında hepsiyle kafalarımız çok farklıydı. Onlar çeyiz vs konuşurken ben gezmek eğlenmek sürekli keşfetmek iyi bir iş hayali kuruyordum. Çünkü annemin bana öğüdü hep buydu. Önce meslek. Lisede kaldığım dönemde kaygı bozukluğum başladı. Kusarak öğürerek okula gidiyordum bu üniversite ve güncelde aynı devam ediyor. Kaygı depresyona tükenmişliğe sürükledi beni. Sonra biriyle tanıştım o tam benim kafadandı ama bana göre çok sosyal kalıyordu benim isteklerim böyleydi ama ne onun kadar arkadaş çevrem ne güzel bir mesleğim ne de hobim vardı. Onu zamanla sevdim ama farklılıklarda da fedakarlık yaptım kıyafetlerimden ödün verdim çünkü benim için mutlu olacağım bir hayat bundan daha fazlasıydı ama zamanla onun asla kendini değiştirmediği üstüne üstelik yaptığı tüm hatalarda onu bir şekilde anlamaya çalışıp affediyordum. Çünkü yaşadıklarını anlayabiliyordum. Biliyorum ki benim hayatım çok sıkıcı onunla güzel bir ritim yakalamıştık. Sonra ayrıldık ben yine aynı depresyona döndüm. Bu süreçte bir arkadaşlığımı da bitirdim iyice içime kapandım. Bulunduğum çevre veya gireceğim işler bana güzel bir çevre vermiyor. Bende evde oturarak bunu sağlayamıyorum. O ilk adımı atamıyorum. Bunun için ne yapmam lazım bilmiyorum. Onunla olsam hep düşünüyorum bu kişiyle olan diyaloğum standartlarım asla başka ilişkide olmayacak ama onunla olmak için de bedel gibi kıyafetlerimden ödün vermişim meğerse bilmeden. Fedakarlık şemasına girmişim. Şu an her şeyi daha net anlıyorum. Gittikçe idealize ettiğim hayallerim benden uzaklaşıyor. Kendimi geliştiremiyorum kendime ben kimim diye sorduğumda sessizliği sakinliği seven ama bir o kadar da hareketli konuşmayı çok sevmeyen ama yerime göre susmayan ya çok gezen ya depresyona girip kapanan hep böyle biriyim. Kendimi bulamadım kendime o doğru soruları nasıl soracağım
Gizli Kullanıcıdehb sorunumu nasıl düzeltebilirim
panik atağım var ve dehb olduğunu düşünüyorum ailem psikoloğa gitmeme hoş bakmaz ve sınav yılımı iyi geçirmek istiyorum psikolojik sorunlarım ile uğraşmak istemiyorum hep bir şeyler eksikmiş gibi hissettiriyor içimde ve babamla anlaşamadığımı düşünüyorum 40 gün boyunca şehir dışındaydım ve bir kere bile arayıp sormadı beni çok dokunuyor bu bana sınavı kazanacağıma inanıyorum ama olmayacakmış hissi var içimde kimseninde inandığını düşünmüyorum bu beni çok üzüyor ailem ortamında kendimi fazlalık oraya ait değilmiş gibi hissediyorum
Gizli Kullanıcı
