Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
İlişkiler ve bağ kurma
Nasıl sağlıklı bir ilişki kurarım ve hatalarımı fark edip tekrarlamam? Birini takıntı mı yaptım seviyor muyum nasıl ayırt ederim? Yaşadığım son durum belirsiz ve git gelli birinin 2-3 yıldır sürekli hayatımdan çıkartmama rağmen yazması ve kafamı karıştırması her seferinde tekrar üzülüyorum nasıl çözeceğimi bilmiyorum ve neredeyse hiç görüşmedik neden bu tarz davranıyor ve ben ilk kez bu kadar kafaya takıyorum?
Gizli Kullanıcı
Güvenemiyorum napmalıyım
17 yaşındayım daha önce zorbalığa uğradım. Sonra bunu aşabilmek için bir sürü arkadaş edindim. O kadar çok oldu ki bir arkadaşım sürekli birilerine selam verip konuşuyorsun bundan hoşlanmıyorum dedi. Şimdi biri mesajıma 3 saat sonra cevap verse acaba sevmiyor mu diyorum. Yakın arkadaşımı daha bulamadım. Ben mi çok takılıyorum yoksa cidden farklı bakış açısına sahibiz ve o dostu gerçekten bulamıyor muyum? Ve şimdiki arkadaşlarım da beni o kadar umursamıyor galiba hatayı nerde yapıyorum?
Gizli KullanıcıHayatın merkezine sevgiliyi koyma
Merhaba ben 22 yaşındayım. Hep hedefleri idealleri olan bir kızdım. Hayalim güçlü kendi ayakları üzerine basan bir kadın olmaktı. Fakat sonra hayatıma bir insan girdi. Ben onu seviyordum ama aşık değildim. Yavaş yavaş ona bağlanmaya başladım. Aşık oldum. İlk başlarda bana çok ilgi gösteriyordu 11 ay sonra yavaş yavaş ilgisi azalmaya başladı. Ben kendimi ona vermeye başladım. Hep ondan ilgi istemeye basladim. Huysuzlanmaya basladim. Bambaska birine dönüştüm. Bazi zamanlar beni o kadar kötü etkiliyoduki okula bile gitmiyodum. Sonrasında ayrıldık. Tekrar baristik. Ayrilip baristiktan sonra onu kaybetmekten daha cok korkan ve ilgisini daha cok isteyen bi kiz haline geldim. Ilgisini yeterince alınca cok rahatım ama ilgisini alamayınca o günüm simsiyah oluyor kendim icin hiçbir şey yapasım gelmiyor. Biliyorum kendim icin bişeyler yapıp kafamı dağıtmam lazım ama yapamıyorum. Ona kafayı takmış durumdayım. Bu neden oldu bilmiyorum. Onu hayatımın merkezine almamıştım. Hayatimin merkezine onu almam icin cok uğraştı. Ve sonunda başarmıştı. Tabi gördüm sonra ne olduğunu ayrıldık. Daha fazla degersizlestim. Ben hayallerimi hedeflwrimi unuttum. Hicbir şey istemiyorum o hariç. Ve bunu söylemekten çok utanıyorum. Bu hale nasil geldim bilmiyorum. Ne ara hedefim iyi bir kariyer sahibi güçlü bir kadin olmaktan evlenmek istemeye onsuz yapamamaya kaydı bilmiyorum. Ben galiba bağımlı oldum. Yani onsuz nefes alamıyorum. ben ne yapacagim bilmiyorum. Kendimi unuttum ve tek istediğim kendimden çok o. Kendimi çok çaresiz hissediyorum. Guclu olup kendi alanimi kurarsam kendimi ona adamazsam bana daha cok değer vereceginide biliyorum mesela. Neden böyle oldum bilmiyorum. Babam narsistti. Onunda narsist olmasından korkuyorum sosyal medya sağolsun. Çünkü ilk başta ilgiyi cok yoğun verdi yavaş yavaş azaldı ve bazı zamanlar benle dalga geçiyo. Sakayla karisik. Bi cümleyi anlamadın dimi diyerek mesela. Yada kara mizah izlemezsin bilmezsin sen diyerek. Hüngür hüngür aglicam gerçekten napicam ben
Gizli KullanıcıSinir krizi geçiren normal mi?
Merhaba hocam Ben bayadir işsizim 27 yaşındayım. Hiç bir baltaya sap olamadim . İş arıyorum cagiriyolar mülakata gidiyorum hevesle. Sonra döneriz deyip cagirmiyolar . Tüm hevesim kaçıyor. Kız kardeşim mesela İzmir'e gitti kendind hayat kurdu sevgilisi de var. Hayat ona güzel yanı. Böyle diyorum. Bense hala aile evinde bı isim yok sevgili hiç yok. Boş boş oturup telefonda takiliyorum. O kadar çok sıkıldım ki bu döngüden. Kurayım diyorum ama yok . Hiç mi güzel şeyler bana nasip olmaz diyorum. Oraya buraya cv atmaktan yoruldum artık. Hiçbiri mi olmaz ya delirmek üzereyim. Bugün baya ağlama krizi geçirdim. Babamlar şaşırdı üzülduler bu halimi görünce ama inanın artık çok sıkıldım ya. Hayatımda beni mutlu eden bişey yok dümdüz sıradan hayat. Çok tahammulsuzlesfim de. Bu yaşlarımı böyle hiç hayal etmezdim . Çok üzülüyorum kendime . Ne önerirsiniz?
Gizli Kullanıcıbu durumla baş edebilmek için ne yapmalıyım?
merhaba uzun süredir okb le savaşıyorum ilaçlarda kullandım fakat son 2 aydır çok tetiklenme yaşadım sürekli istemediğim düşünceler ve imgelere maruz kalıyorum en basiti erkek arkadaşıma karşı suçluluk hissediyorum sokakta bir erkeğin dış görünüşü beğendim ama bunu düşündüm diye ağlardır aldattığımı sandım halbuki normal bir şey olduğunu bilmeme rağmen bunu kendime açıklayamıyorum sadece bunla sınırlı değil arkadaşlık ilişkilerimi okul hayatımı etkileyen daha çok dürtü yaşıyorum kendime kabul etmediğim düşünceler sürekli beynimin içinde ve ben bunları saklayamıyorum söyleme gereksinimi duyuyorum hayatımdaki insanları çok zorladığımı fark ettim tek istediğim bende normal insanlar gibi düşüncelerin beni etkilememesi düşünmeden yada az düşünerek hayatımı yaşamak istiyorum.
Gizli KullanıcıKaybolma korkusu, nerede olduğumu bilememe korkusu
1 ay önce hersey normaldi ama bir gün dışarı çıkarken ya eve geri gelemezsem düşüncesi oldu o günden sonra dışarı tek çıkamıyorum hep çıkıp gelirdim şimdide ya dışarı çıkınca eve geri gelmezsem nerde olduğumu bilmezsem ailemi taniyamazsam dışarı ve ev arası ayrım yok gibi bu beni çok korkutuyor 1 aydır böyle diye şizofren oluyorum diye dahada korkuyorum en çok ailemi tanıyamam başka yere gidersem korkusu çok saçma biliyorum ama aklımdan atamıyorum deliriyorum diye çok korkuyorum dışarı çıkıp gelince doğru mu geldim diye düşünceler de geliyor çok bunaltıyor ya da işte yanlış yere gidersem haberim olmazsa gibi düşünceler aileme bakıyorum tanıyabiliyor muyum diye lütfen yardımcı olur musunuz deliriyorum diye çok korkuyorum
Gizli KullanıcıAcayip sinirliyim herseye sinir oluyorum ve kafamdan kolay beri çıkaramıyorum
Acayip sinirliyim sinirim kolay beri geçmiyor akrabalarından nefret ediyorum içimden bol bol küfür söyleyince rahatlıyorum ama öfkem kinim geçmek bilmiyor beddua ediyorum herkesten ve herseyden nefret ediyorum kusmak istiyorum onları görünce midem bulanıyor sinirden başım ağrıyor ağrısı bile geçmiyor ne yapmam lazım bana yardım edin lütfen öfkeme sinirime engel olamıyorum içim içimi yiyor sinirden görünce bile midem bulanıyor onlardan nefret ediyorum
Gizli KullanıcıKafamdaki takıntılı sesler susmuyor
merhaba,iyi günler dilerim. ben hatırladığmdan beri yani 8,9 yaşlarımdan beri her şeyle ilgili beynim takıntılı ve her sene geçtiğnde beynim bi konu seçip onunla ilgili takıntılı oluyorum ve onun dışında günlük hayatımda da farklı farklı konulara takıyorum kafayı. nasıl bu durumu hafifletebilirim ? ve ayrıca geçen günlerimin takıntıyla geçirdiğim için kendimi kötü hissedip hayatımı boşa harcamış gibi düşünüyorum. nasıl bu durumdan kurtılabilirim baazen fazla düşünmekten başımı ağır hissediyorum.
Gizli KullanıcıEşimle flörtözlüğe bakış açımız çok farkli ne yapmalıyım?
10 yıllık evliyim. 1 cocugum var. Eşim bir kadın is arkadaşıyla cok samimi. İşten gelince hep ondan bahseder. Bir gün komik bir video izliyorduk. Acaba o da biliyor mu bi videoyu ona da izleteyim gibi. Ya da o bana gömleğin cok yakışmış dedi gibi ondan bahseder. Cok kıskanıyorum ve bu sebeple kavga ediyoruz. Sınırlara olan bakış acımız farklı. Bunlar esime cok normal geliyor. Ben bunları flörtöz davranışlar olarak görüyorum ama esim hep abarttığımı düşünüyor. Ben boyle kıskançlık yapınca kendisinin yasam enerjisini bile kaybettiğini bana olan ilgisinin azaldığını soyluyor ve biz bir kısır döngüye giriyoruz
Gizli KullanıcıHangi belirtileri gösteriyorum
Merhaba ben küçüklükten beri sessiz oyuncaklarıyla kenarda bekleyen biriymişim. Ama çok şımarık olduğum dönemler varmış ama bir sustun hepten sustun derler bana. Çok şımarık olduğum dönemden sonra suskunlaşmışım sanırım. Ya da çocukların belli dönemleri vardır onları yaşamışımdır bilmşyorum. Hep oyuna dahil edilmeyi bekleyen bazen de oyunu kuran kişi olurdum. Bunun bir ucu yok gibi. Bazı ortamlarda kendini ifade eden ortamdaki kişilere göre değişiyor. Bazen akıl veren bazı ortamlarda da hiç konuşmayan sessiz içe kapanık hakkını savunamayan hep uyum gösteren biriydim. Son yıllarda psikoloji okuması yapa yapa farkındalığım arttı. Beni terapi alıp sorgulayan arkadaşlığmızı anlamlandırmaya çalışan insanlara aynı şekilde aynalamaya başladım. Onlar arıyorsa arıyor soruyorsa soruyordum. Hiçbir zaman fazlasını yapmamaya başladım aynı onlar gibi. Bende özsaygım için. Çünkü bir dönemim yaklaşık 3 senem bir ilişkiye uyum sağlayarak bir ortamın içinde bulmamla başladı kendimi. O kişiyi gerçekten sevdim. Başta fark etmeden kurtarıcı rolüne girmişim ve defalarca yapılan saygısızlıklara affedici anlayışlı yaklaştım. Bunlar farkındalığım olmadan öncesiydi. O kişi terapi almıştı. Kendi sınırlarını güzel çiziyor ama sıra bana gelince ya yalan ya gizleme ya da eski ilişkisine dair bir şeyler saklıyordu. Bu süreçte onunlayken onun hayatını yaşama şeklini de içten içe beğeniyordum. Ben uzun süre kimseyle görüşmezsem okeydi. Ya da susup bir odada otursam okeydi veya her gün arkadaşlarla buluşsam da okeydi. Adhd olabilir miyim bilmşyorum. Derslerde hocam hep dersi sadece tahtaya bakıyorsun hiç katılmıyorsun annen ölmüş gibisin aynı diye. İlkokulda da kalemi yazarken hoca elimden tutmuştu hocamın yüzüğüne takılmıştı gözüm yanlış yazmıştım o da kalemi fırlatmıştı. İş ve sosyaliği aynı anda yürütemiyordum. Aşırı kaygı bozukluğum oluyordu. Çok fazla arkadaşımı bir arada yürütmek zor geliyordu herkese farklıydım ama aslında herkese kendimimdim. Uzun süre depresyonda gibiyim hiç evden çıkmıyorum mezun olalı 6 sene oldu kpss de başarılı olamadım o dönemde 9 senelik ilişkim bitti. Onun boşluğunu yasını tuttum veya tutmadım bilmşyorum bazen gezdim eğlendim de. Arkadaşlıklarım bitti üzüldüm yalnızım şu an ama bir yandan da mutluyum yalnız olmaktan bir yandan işe girmek kaygılarımı atlatmak istiyorum midem bulanıyor hep stresli durumlarda aslında her şeyde. Son yaşadığım ilişkiden ve bir süre sonra arkadaşlıklarımın sonlanmasından sonra iyice eve kapandım. Bir arkadaşım var o da sürekli birbirleri hakkında konuşur gider yüzüne Güler bunları gördükçe tiksiniyorum bu tarz ilişkilerden uzaklaştım ondan da. Ben ne belirtisi gösteriyorum veya kendimdeki bu özellikleri nasıl yorumlamalıyım bilmiyorum. İnsanlara bakıyorum her şeyi bir arada yürütüyorlar evleniyorlar ayrılıyorlar ehliyet alıyorlar arkadaşlıkları bitiyor istedikleri gibi hayır diyorlar rezil oluyorlar ama olayları kendi kılıfına uydurup kısa süre sonra işlerine hayatılarına arkasından konuştuklarına dönüyorlar. Ben duygusal olarak fazla duyarlı ya da zayıfım sanırım. Bu çağa ait değilim hep insanlar fedakarlık bekler ama kimse taşın altına elini koymaz ben hep toparlayıcı fedakar oluyorum İşte bunlar kurtarıcı olmamdan kaynaklanan şeylermiş. Şimdi geri çekiliyorum. Ama böyle de mutluyum veya değilim bilmiyorum. Hayat devam ediyor lafı bazen benim için yazılmış bazen hiç benlik değil gibi. Yaşadıklarıma bakınca iyi ayakta duruyorum bu kadar zamandır yalnız başıma kendim üzerinde emeğim o kadar fazla ki kendimi o kadar eğittim ki manipüle edenlere karşı ama yine de hayatın içinde olmadığım için sadece teorik olarak okuyup farkındalığım artıyor. Çok sessiz biriyim bazen de çok hareketli ama doğru ortamı bulamadığım için mi böyleyim bilmşyorum. Ya da kişiliğim sosyal asosyal tarzı gibi. Yönlendirmelerinizi tavsiyelerinizi bekliyorum çok teşekkür ederim şimdiden
Gizli Kullanıcı
