Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Keşke demekten kurtulmak
Sürekli hata yapıyorum hata yapmaktan çok sıkıldım bazen hatalarımdan ders bile çıkaramıyorum aynı hataları yapıyorum sonra keşke yapmasaydim diye düşünüp duruyorum kendimi suçluyorum hatamı geri alamamak da en kötüsü geçmişte yaptığım hataları düşünüp duruyorum kendimden bıktım artık hep şöyle düşünüyorum o hatayı yapmasaydım şu an şurada olacaktım onu yapmasaydım bu olacaktı hatalarımı neden tekrarlayıp duruyorum bilmiyorum ki sınavdayken aklım başımdan gidiyor galiba doğru bildiğim şeyleri yanlış yapıyorum doğru yaptığım şıkkı önce doğru işaretleyip sonra kendime güvenmeyip yanlışa çeviriyorum gerçekten çok sıkıldım sırf bu hata yüzünden bir sürü fırsatı kaçırdım sınavda mantıklı düşünemiyorum galiba bundan nasıl kurtulmalıyım nasıl bir strateji izlemeliyim
Gizli Kullanıcı
İlişkiler ve ayrılık
Öncelikle bugün bir ilişkiyi bitirdim. Geçmişe dayalı ilişkilerime bakarsak 2 uzun ilişkim ve ikisi de büyük hevesle heyecanla başlayıp 3-6 ayın sonunda karşı tarafı tam anlamiyla tanıdıktan sonra soğuyup benim bitirmem ile sonuçlandı. Suanki iliskimde de aynı durumu yaşıyorum. Severek ve aşırı eğlenerek vakit geçirerek başladığım ilişki belli bir zamandan sonra uyusmadigimi beni taşımadığını ve karşı tarafın olgun olmadığını düşündüğümden kaynaklı bugün bitti. Kendisi beni hala çok seviyor ve değer veriyor. Bana karşı aslında bariz bir yanlışı olmadı. Ben hala bir duygu besliyorum ve özlüyorum. Ama bana uygun biri olmadığını ve bazı fikirlerinin hala bana göre oturmadigini düşünüyorum. Erkek olarak beni tasiyamadigini ve yanımda hem fiziki hem karakter anlamında bazen toy kaldığını düşünüyorum. Bundan kaynaklı sonu evliliğe gitmeyeceğini bildiğimden severken bitirdim ileride daha fazla bana bağlanıp üzülmemesi icin. Şimdi ise hem alışkanlıklar hem yalnız kalisim hem de ozleyisim ona yazmaya sürüklüyor beni. Fakat ilerisinin olmayacagini kafamda biliyorum. Ne yapacağımı şaşırdım. Geri dönmek istiyorum ama benim için doğru kişi mi değil mi anlayamıyorum. Sanırım değil ve bunu ona nasıl kırmadan anlatırım bunu da bilmiyorum. Ben de özgüvenli özgür ruhlu ve biraz gamsız ve hayatı yaşamayı eğlenmeyi çok seven biriyim. Karşı taraf aşırı detaycı kıskanç özgüveni düşük ve eğlence anlayışı benim ile uymayan fakat benim için kendini değiştirip her şeyi yapabilecek çok seven biri. Kafam çok karışık yardım edin hocam
Gizli KullanıcıKendime nasıl geri döneceğim
Merhaba 1 sene önce bir ayrılık yaşadım uzun süredir mutsuzdum bu ilişki o zamanlar bana çok iyi gelmişti onu çok merkeze koymuştum. O gidince hayatım bitti demedim elbette ama bana o kadar çok haksızlık yapıldı ki bunları hazmedemedim. O benden ayrıldı ama şu an öğrendiğim kadarıyla çok pişman tabi geri dönemiyor çünkü geri dönerse benden fedakarlık yapmamı bekleyecek ben de ondan. Ama o da bunu çok iyi biliyor ki ben geri dönersem bu fedakarlık ve beraberinde bana yapılan haksızlıkları da kabul ettim döndüm sanacak bu yüzden benim dönmemi bekliyor. Ona sunduğum bu konforu özlüyor aslında. Çünkü biri birini seviyorsa kazanmak ister kaybetmemek için değil kazanmak için çabalar. Siz ne düşünüyorsunuz bilmek isterim. Aradan 1 sene geçmiş pişman olmak yeni aklına gelmiş. Yapım gereği çok tepki vermeyen ya da tepkilerimi uzaklaşarak gösteren biriyim. Tepkimi koyarken bile arkama bakarım acaba gelecek mi diye gönlümü alacak mı diye. Kaybetme korkusu yüksek biriyim. Yani geçen seneye kadar böyleydi. Ayrılıktan sonra uzun süre yalnız kaldım arkadaşım bulunduğum şehirde hiç yok geçen sene hayatımda kalabalık bir arkadaş grubum vardı. Hatta bu erkek arkadaşımla tanıştıran beni bir arkadaşımdı. Onlar da benim en yakın arkadaşlarımın arkadaşıydı. Arkamdan konuşmalar mı dersiniz bir ilişkiye başladım sanki dünyanın en kötü insanıymışım gibi yargılamalar mı dersiniz tüm gözler üzerimizdeydi herkese bir açıklama yapmak zorunda gibiydim sanki. Şu an hayatımda sadece bir tanesi kaldı. Ama o da bana altan alta öyle laf sokuyor ki ben sorunluyum kimseyle ilişki yürütemiyorum gibisine. Oysaki eski ilişkimde ne haksızlıklar yaşadığımı o kadar iyi biliyor ki kendi grubunu savunur tarzda sanki benim ağzımdan bir şeyler öğrenmeye arıyor gibi. Şu an o kadar çok ihtiyacım varmış ki bu sakinliğe bazen onun bile telefonları açmak azap gibi geliyor. Bazen kendime diyorum sorunlu sensin de sen mi yürütemedin bu ilişkileri. Sonuçta herkes arkadan konuşuyor günün sonunda. Ama samimiyetsizlik beni o kadar itiyor ki. Geçen seneye göre çok şeyler değişti. Hayatımda kendim dışında kimseye tahammülüm kalmamış gibi. Zamanla bu kaos dolu arkadaşlıklar bitmek bilmeyen hatalar dolu sevgisini hep beklediğim ama bir türlü göremediğim ona göre ise beni çok sevdiğini söyleyen biri. Şimdi nereden başlayacağım hayatıma nasıl odaklanacağım yeni insan tanımaya zihnimde kalbimde nasıl yer açacağım bilmiyorum. Ruhum yaşlandı sanki. İçimdeki o çocuk heyecanı öldü gibi. İnsanlara içimi açmaktan o kadar korkuyorum ki. Bu saçma sapan arkadaşlık ettiğim insanlar yüzünden. Beni pasif görüp tüm güçleriyle üzerime geldiler. Alt tarafı birini sevdim. Tüm kalbimle sevdim. O kadar çok meraklılar ki burunlarını sokmadan duramadılar. Herkes bir şey söyledi. Bakışlar gülüşmeler samimiyetsiz arkadan dönen konuşmalar hatta bazen kendi aralarında bile tartıştılar. Bunu yapan benim en yakın arkadaşım dediğim insandı. Onlardan aldı bana getirdi benden aldı onlara götürdü. Şimdi de ben diğerleriyle artık bu iğrenç durumdan çıkmak için ayrıldıktan sonra görüşmedim. Arada ben masumum pozları yapıyor. Ben asla eskisi gibi değilim o da Altan alta hala bana laf sokma derdin de. Nefret ediyorum insanlardan. Benim içimdeki iyi tarafı öldürdüler. Lütfen bana yardımcı olun hatalarım eksiklerim neler bilmek isterim
Gizli KullanıcıBu dünyada mutlu olmak neden zor?
İnsanların isteklerini yerine getirmek, onların istediği gibi olmak, mükemmeliyetçi gibi davranmak vb. durumlar derken hayatta mutlu olamam gibi düşünmeye başladım. İlişkiler önemli fakat onların düşünmediği gibi düşünmek ya da onların yapmadığı eylemleri yapmak tuhaf algılanıyor. Değişik, sorunlu benmişim gibi hissettiriyorlar. Kendi duygularım, düşüncelerim yok sayılıyor. Kimseyle konuşmak istemiyorum artık. Ben değersiz miyim değil miyim anlamıyorum artık. Uzaklaşmak istiyorum. Kendimi motive edecek bir şey de kalmadı zaten. Hayat yorucu biliyorum ama artık fazla geliyor. İleride ne yapmak istediğime karar veremiyorum. Tek başıma kalmak istiyorum. Ne olacak bu gidişat bilmiyorum. Benim gibi olanlar illaki vardır. Onlar ne yapıyorlar? Ben ne yapmalıyım? Yardımcı olur musunuz? Teşekkürler.
Gizli KullanıcıUzak mesafe ilişkisi Beyza -Mustafa
Danışan Betül Canbel Merhaba, Yetebilmek anlamında konuştuğumuz durumun çocukluğumdan geldiği hususunda bir görüşüm yok, yani en azından sizin belirtmiş olduğunuz durum gibi. Çünkü ben küçüklükten itibaren ailem ve çevrem tarafından sevilen ve okul olsun çevre olsun hareket olsun beğenilen bir bireydim. Ancak zamanla gerçekten bir değişim yaşadığımı şu anda hissediyorum. Buna en basit örnek çocukken çok düzenli bir insandım. Odamı, bulunduğum yerleri hep düzenli tutmaya çalışırdım. Şu anda o kadar önemsemiyorum ki ben bile hayret ediyorum kendime. Bu vermiş olduğum sadece basit bir örnekti karşılaştırma adına. Evet yaşadığım ilçenin küçük olması sosyo kültürel anlamda çok kısıtlı bir yerde buyumemin bana çok etkisi olduğunu düşünüyorum. Benim dış dünyada pasif kalmamin ve özgüven eksikliği hissetmemin en büyük etkilerinin bunlar olduğunu düşünüyorum. Evet bu uzaklık için kararı vermesi gereken Beyza ve bununla en çok yüzleşecek olan o, bunun etkisini en çok görecek olan o , ancak onun bu kararı alırken düşüneceği çok nokta var. Kendi içinde yaşayacağı savaşla mücadeleyi düşünecek ve bunu aşıp aşamayacaguni düşünecek ve illa ki bunları düşünürken benim ona ne kadar destek olabileceğimi düşünecek. Çünkü o geldiğinde benden başka hiç kimsesi olmayacak. Ve buna gerçekten çok sorumluluk yükleyecek. Beyzanin vereceği kararina etki etmek yani onun yerine düşünmek gibi görmüyorum bu yüzden ben bu durumu. Onun iradesini yok saymak anlamında düşünmüyorum bunları. Onun vereceği bu büyük kararda ben neler yapabilirim, benim nasıl ona katkım olur nasıl daha çok yanında olabilirim ki kararı verirken de göz önünde bulunduracagi en büyük etmenin ben olacağımı düşünüyorum. Evet meslek anlamında kendi işini yapmadığı zaman mutsuz olacağını biliyorum çünkü onu tanıyorum,bunu bilirken soylememk konuşmamak daha garip geliyor bana. Onun alanını daraltmaktan ziyade gerçekleri konuştuğumu düşünüyorum. İsteyip harekete geçememe durumu konusunda, aslında ben düşünürken hayaller kurarken hep güzel şeyleri hayal ediyorum. Beyza ile hep mutlu bir gelecek olarak hayeller kuruyorum. Ancak hayallerimi kurduktan sonra beni hep durduran içsel bir güdü oluyor. Beni olumsuzluğa iten sorunlarımız aklıma geliyor. Her şey sorunlu her şey promlemli olur diyorum. Bunları nasıl aşacaz , ya sonunda mutlu olamazsak diyerek karamsarlığa burunuyorum. Bunda benim geçmişim eksikliklerim bizim ilişki temellerimiz ilişkide ki eksikliklerimiz maddi manevi bütün her şey var. Maddi kısım konusunda, ben maddiyati ilişkinin önünde tutan bir birey değilim. Beyza ile olduktan sonra maddiyatim çok iyi olmaslmasindan yakinmam. Ancak hayatta temel ihtiyaç belli ihtiyaçlar geçim sıkıntısı masraflar süreç içerisinde masraflar ki bunların çoğu borç olacak daha sonrasında bir yandan borç ödemek bir yandan temel geçirmeyi sağlamak bile matematiksel olarak imkansız hale geliyor. Bundan dolayı maddi kısma takılıyorum. Evet son cümlelerde söylediklerinize çok katılıyorum. Benim önce kendimi aşmam tanımam geliştirmem gerekiyor. Bunu istiyorum ancak sadece istiyorum ve farkındayım. Değiştirmek yenilenmek için bir şey yapamıyorum yapmıyorum. Tembellikten mi içsel olarak bunalimdan mi bilmiyorum. Bu hayatta tam olarak ne istiyorum neleri başarmak istiyorum bilmiyorum. Yaşama olan inancım umudum isteğim gerçekten yok denecek kadar az . Günlük yaşıyor olarak hissediyorum kendimi. beyzayi çok istiyorum ama harekete gecemiyorum bu da benim genel olarak hayata dair yaşadığım hayatin iliskimize etkilerinden. .. ..
Gizli KullanıcıAilemle herhangi bir bağ hissedemiyorum
Aileme karşı güçlü herhangi bir duygu besleyemiyorum. Bunun neden olabileceği hakkında az çok fikirlerim ve kendimce mantıklı gerekçelerim - yetersiz ilgi, diğer çocuklara daha fazla ayrıcalık, yaşım gereğinden fazla sorumluluk - olsa da, kendimi çok suçlu hissediyorum. Şimdiye kadar hiçbir şeyimi, maddi olarak, eksik etmediler. Fakat dediğim gibi, onlara karşı bir şey hissedemiyorum. Onlardan ne kadar uzaksam o kadar mutlu ve rahat oluyorum, ve bu beni vefasız bir evlat gibi hissettiriyor. Ne yapmalıyım? Çok yoruldum.
Gizli KullanıcıKendime yeterince değer vermiyorum neden?
Merhaba sayın psikolog. Çevremdeki insanların söylemleri ile uyandım. Kendime yeterince değer vermediğim söylendi ve şok olup inkar edip öyle bir şeyin olmadığını söyledim ancak sonrasında bana açıklamalarda bulundular. Kendi işim olsa bile başkalarının işlerine öncelik veriyormuşum, başkasına geri almamaksıxın borç veriyormuşum, insanların bana karşı incitici söylemlerini görmezden görüyormuşum. Bu açıklamalardan sonra üzerine günlerce düşündüm ve gerçekten öyle olduğuna ikna oldum. Ama ben bunları yaparken kendimden veriyormuş gibi değil de daha çok bi başkasına yardımcı oluyor gibi hissedip mutlu oluyordum bu konuda neler yapabilirim
Gizli KullanıcıÇocuğum kelimeleri ikiliyor!
3. 5 yaşındaki oğlum birden gelimelerş tekrar etmeye başladı ben ben ben gibi o o oyun gibi ne yapacağımı bilemiyorum öyle konuşurken zorlanmıyor heyecanlanıyor gibi geliyor bana konuşurken. Akıcı bir şekilde konuşuyor fakat bazen takılıyor. Çok aktif ve sosyal bir çocuk. Düşüncelerini kolay ifade edebilen bir çocuk birden kelimelerde takılınca anne baba olarak ne yapacağımızı bilemedik şimdiden yardımlarınız için çok teşekkür ederim kolay gelsin :)
Gizli KullanıcıUzun süredir hayattan zevk alamamak ve genel isteksizlik
Merhaba Ben 34 yaşındayım bekarım ve ailemle birlikte yaşıyorum. Panik atak agorafobi bipolar bozukluk atipik psikoz hastasıyım. Bu rahatsızlıklarım 15 16 yaşında başladı. Tanı almamıştım. Herhangi bir disipline giremiyorum. Mecbur kalırsam çok ağır stres oluyorum. Elim ayağım titriyor. Ağlama krizine giriyorum. Sesler duymaya, görüntüler görmeye başlıyorum. 2017den bu yana psikiyatri Dr gidiyorum. Düzenli ilaç kullanmama rağmen şikayetlerim tekrar başlayabiliyor. Hayattan zevk almıyorum genel bir isteksizlik var. Konuşulanları anlamakta zorluk çekiyorum. Çabuk unutuyorum, hatırlamıyorum. Yüksek ses ve yemek seslerin den rahatsızım oluyorum. Geriliyorum. İnsanlar dan nefret ediyorum. Basit matematik işlemini yapamıyorum. Para hesaplarını yapamıyorum zorlanıyorum. Şifreleri unutuyorum. Eşyalarımı bulamıyorum. Adres ve yön tarifin de zorlanıyorum. Yabancı bir yer de bekleyemiyorum. Bilmediğim bir yerde kayboluyorum hatta bina içerisinde çıkışı bulamıyorum. Okuduğumu anlamakta zorluk çekiyorum. Yazı yazmak da zorlanıyorum. Konuşmada bozukluk oluyor. Gün ışığı rahatsız ediyor. Geceyi seviyorum. Yaz aylarında sıcaklık beni çok rahatsız ediyor. Gergin oluyorum. Kurban Bayramı beni rahatsız ediyor. Hasta oluyorum. 18. 01. 2025 de kimyasal içtim. Hastaneye kaldırıldım polis ifademi aldı. Öfkemi kontrol edemiyorum. Ne yaptığımı ne söylediğimi bilmiyorum hatırlamıyorum 03. 03. 2025 de doktora hakaret etmişim polis ifademi almaya gelince öğrendim. Babam vasim olarak tutanağı imzaladı. Ayda 780 tl genel sağlık sigortası primi ödemem gerekiyor. Gelir testi yaptırdım genel sağlık sigortası primi ödemem gerekiyor sonucu çıktı. Bu durumda strese sokuyor beni. Babam anlayışsız. Çalışmadığım için psikolojik baskı ediyor. Mağaza da market de kendimi kaybediyorum birseyler alıyorum yada almak istiyorum izinsiz. İlaçlar ile uyuyorum. Cinsel isteksizlik var. Aradığım profesyonel desteği şuan da bulamadım. Maddi durumum yok. Ne yapacağımı bilmiyorum.
Gizli KullanıcıEvliliğimden endişe ediyorum
Eşimin işi yok kaynanam la oturuyorum eşime çok şikayet ediyorum evimiz yuvamız olsun bizde mutlu huzurlu olalım diye kaynanam la çok kavga ediyorum artık istemiyorum eşimin beni aldatacagini düşünüyorum kafamı sürekli tırmalıyor surekli olumsuz düşünceler kötü rüyalar bazen hiç iyi hissetmiyorum düzensiz uyku düzensiz beslenme maddi sıkıntı bıktım artık 5 senedir benim için bireyler yapmasını istiyorum cabalamiyor çalışmıyor ne yapmalıyım lütfen bana yardım edin düşünceler beni uyutmuyor yolda kadınlara baktığını gözümle görüyorum oda bana diyor ki bakmıyorum benim öyle biri olmamı istiyorsun diyor hep beni seviyor musun diye soruyorum seviyorum diyor ben gerçekten çok bunaldım
Gizli Kullanıcı
