Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Bir erkek aşık olmaktan neden korkar? Aşık olduğunu kabullenmesi neden uzun sürer?

Erkeklerin aşık olduklarını kabullenmeleri için neden uzun zaman geçmesi gerekiyor? Aşık olmaktan neden korkuyorlar anlamıyorum. Açıklık getirebilir misiniz lütfen. Her şey çok güzel giderken bağlandığını fark edip kaçmaya çalışıyor bazıları. Kaçıngan bağlanmaya mı sahip olmuş oluyor böyle kişiler? Peki kaçtığı anda ne yapılması gerekiyor? Onu kendi halinde bırakıp, kendisi ile yüzleşmesini mi sağlamalıyız yoksa konuşmaya çalışıp diretmeli miyiz? Yardımcı olabilir misiniz lütfen

Neden çok düşünüyorum?

1 sene önce ilişkim bitti ama her defasında öyle şeyler yaşattı ki bana defalarca konuşmama rağmen değişmedi durum. Sürekli kendisiyle çelişen davranışları oldu ve ben bunları konuştuğum için onu arkadaşlarına kötü göstermekle suçladı. En sonunda yapılan hataları konuşmak yerine benim verdiğim tepkileri konuşmaya başladık. Uzaktan ilişki yürütüyorduk yanına gittiğimde mesaj sildiğini gördüm ve yaptığı davranışı o kadar küçümsedi ki ben büyütüyormuşum gibi hava oluşturdu ama artık üst üste bu yaptıkları beni o kadar yormuştu ve güvenimi o kadar zedelemişti ki tükenmiştim Arkadaşlarımız geldi ve ben hiç eğlenemedim yaşadıklarımı atlatamıyordum çünkü ama o ortamı öyle güzel idare etti ki sanki ben her şeyi bozan insan durumuna düştüm. Evime döndükten sonra da benden ayrıldı. Asla geri dönmedim ona çünkü yaşadıklarım için bir pişmanlık değişim vs yoktu. 1 sene sonra profilime girmiş ben de kim bu diye tekrar baktığımda beni engellemiş ona döndüğümü falan düşünmüş herhalde ki, benim ona olan sevgim bitti ondan kurtuldum kendini bir şey sanmasın diyormuş. Benim aklım almıyor gerçekten kendini bu denli haklı çıkarması üstelik hatalar üzerine hatalar yapan biri ayrılırken benden özürler dileyen insan şu an ona döndüğümü düşünüp kendini nasıl bu kadar haklı bir konuma sokabilir asla anlamıyorum. Bu yaşadıklarımı hazmedemiyorum. İnsan sevgisini bunları görünce hemen de bitiremiyor. Şu an bunları duymak beni o kadar üzdü ki nasıl başa çıkılır bilmiyorum

Alıngan bir insan olmayı bırakmak istiyorum

Kendimi çok mutsuz ve yetersiz hissediyorum sürekli ağlama isteği doğuyor kimseyle ilişkim iyi gitmiyor her zaman olmuşuz şeyler düşünüyorum kafamdan çıkmıyor düşünmeyi durduramıyorum yataktan çıkmak istemiyorum sürekli yorgun bitkin hissediyorum sürekli kendimi insanlarla kıyaslıyorum tembellik yapıyorum intihar etmenin kurtulma yolu olduğunu düşünüyorum ama cesaret edemiyorum ve bu durumlardan bıktım bu sebep Benim hiç bir şeyden zevk almamı sağlıyor bilmiyorum çözüm yok

Aile

Ağır Bir Ruhsal Acı

Geçmişimle geleceğim arasında sıkışıp kalmiş gibi hissediyorum. Elimde olmayan mecburi sebeplerden geçmişime vefasızlık etmişim gibi hissediyorum ki ediyorum. Bu duygularla bugünümü geleceğimi de yaşayamıyorum. Geçmişimle geleceğim arasında sıkışıp kaldım. Ben bir tercih yapmak zorunda mıyım. Ne geçmişimden kopmak istiyorum ne de geleceğimden vazgeçmek istiyorum. Çekirdek ailemle ebeveyn ailem arasında kaldım. Geleceğime odaklansam yalnızca olmuyor, geçmişimde benim ebeveynlerim onlara ihanet ediyomuş gibi hissediyorum

Onu unutamıyor olmam

Merhaba öncelikle, nasılsınız (ben nasılım bilmiyorum) Olay 2019 senesinde 18 yaşımda iken dershanede oluyor 2. Sene aynı dershaneye gidiyorum oluyor ben ilk kez birine aşık oldum diyebildiğim bir yaştayım kızın adı X olsun ben X'i ilk kez sınıfa girer girmez görüyorum ne derler çok hakim değilim ama kalbimde bir şeyler oldu o anda aşık oldum demek abartılı olabilir hoşlandım diyelim ortak arkadaşları da dahil ederek önce X'in sevgilisi olup olmadığı sordum yok dediler. Tekrar sordurdum birini ister mi düşünür mü hayatında diye yok dedi bu sene üniversite sınavına odaklanmam gerekiyor dedi ben olumlu bir şekilde karşıladım daha sonra nasıl olduysa ben olduğumu öğrenmiş arkadaşlarım söyledi sen olduğunu öğrendi diye, daha sonra bana geliyor soru çözdürüyor mesajlaşıyoruz baya ama mesajlaşma ben 1 2 gününü sonunda dedim X ben senden hoşlanıyorum seni arkadaşım olarak göremem bunu dedim bana olumlu yada olumsuz bir cevap vermedi bende o anki duygularımla birlikte konuşmaya devam ettim (onu 2 dakika fazla görebilmek için deneme sınavı vardı o gün X kitaplarını başka bir sınıfta unutmuş dedim ki ben alır sana getiririm seni 2 dakika da olsa görebilmek için dedim oda Okey dedi aldım kitaplarını ona götürdüm verdim. ) yine bir hafta sonu deneme sınavı günü sabah günaydın yazdım cevap vermedi sıkıntı mı var diye sordum dediği cümle "ben arkadaşlarım ile her gün konuşmuyor" oldu bu olaydan sonra 1 2 kere neden ne oldu diye sormak istedim ama benden hep kaçtı. Daha sonra üniversiteye gittim kimse ile romantik bir ilişkiye hazır hissetmedim kendimi çünkü onu unutamamıştım hayatıma giren insanlara ayıp olurdu. (Ortak arkadaşım bir şey sordu bana onu görsen ne yaparsın diye bende yüzüne bile bakmam yoluma devam ederim dedim ama onu 2 ay sonra sokakta gördüğümde donup kaldım olduğum yerde. ) Onu nasıl unutabilirim ben artık onu düşünmek istemiyorum Teşekkürler

İletişim

Konuşursam strese girerim diye uzaklaşıyorum

Normalde bir insan bakmam gözüyle bakıyorum ilişki açıısndan, her hangi bir insan bana yaklaşınca ama sevince tam tersi oluyor o insana yetemeyeceğimi düşünüyorum beni böyle kabul etmez başarısız istemez ya da konuşursak beni sevmez gibi hep kaygılanıyorum, sonrasında o insan benimle konuşmak isteyince kaçıyorum eğer konuşursam strese girerim ve ben konfor alanından çıkmaya korkuyorum, yanıma bile yaklaştırmıyorum ve beni sevebilecek insanların kendimden uzaklaştırıyorum bunun sebebi ne olabilir

Yoğun zorluklarla nasıl başa çıkabilirim?

Merhaba, son zamanlarda günlük hayatımda çok yoğun bir baskı ve stres altındayım. Özellikle okul hayatımda, sürekli olarak ödevler, sınavlar, öğretmenlerin ve ailemin beklentileri gibi unsurlar arasında sıkışıp kalıyorum. Bu durum, beni zaman yönetimi konusunda zor durumda bırakıyor. Başka bir deyişle, sürekli bir şeylere yetişmeye çalışırken, bir yandan da yeterince verimli olamadığımı hissediyorum. Okul dışında ise, ailevi ve sosyal çevremden gelen baskılarla birlikte, sürekli bir 'başarma' çabası içinde oluyorum ve bunun sonunda tükenmiş hissediyorum. Özellikle son birkaç haftadır, yüksek beklentilerim ile daha fazla sorumluluk almak arasındaki dengeyi kurmakta zorlanıyorum. Bazen bir şeylere yetişmeye çalışırken, ne kadar uğraşırsam uğraşayım kendimi yetersiz hissediyorum ve bu da sürekli bir endişe hali yaratıyor. Rekabetçi bir ortamda olduğum için bu baskı daha da artıyor. Bu durum da özgüvenimi zaman zaman olumsuz etkiliyor. Bunların yanı sıra, her şeyin çok hızlı ilerlediği, sürekli bir şeyler yapmam gereken bir ortamda kendime vakit ayıramıyor ve zihinsel olarak dinlenmekte zorlanıyorum. Bu süreçle daha sağlıklı bir şekilde başa çıkabilmek ve bu yoğunluk karşısında daha verimli olabilmek adına hangi adımları atmalıyım? Zaman yönetimi, stresle başa çıkma ve içsel baskıları yönetme konusunda nasıl bir yaklaşım benimsemeliyim? Kendi sınırlarımı tanıyıp, bu zorluklarla daha sağlıklı bir şekilde baş edebilmek için psikolojik olarak nasıl bir strateji izlemeliyim?

Takıntılı düşüncelerden nasıl kurtulurum?

Ben ibadet ve dini konuda cok hassas biriyim aklıma sürekli vesveseler geliyo hem itikadi olaraktan odak problemi yasıyorum okb deniliyor bu yasadıgıma kaç kere terapi aldım ama bos sürekli cevaplıyorum aklıma gelen seyleri hayır bu şöyle degil bu boyle degil diye bu yüzden yaptıgım hic bir seyden tat almıyorum ilac tedaviside oldum ama onlar uyusturmaktan baska biseye yaramıyor bunun icin bıraktım artık

İyiyken iyiyiz kızınca çok kötü oluyoruz nişanlımla

Sevdiğim beyfendi ile yeni nişanlandık. İyiyken çok iyiyiz ama kötüyken de tam kötü ortamız yok. Yapı olarak ve bazı konulara bakış açılarımız farklı. Ben öncesinde ciddi bir ilişki yaşamamıştım ve gercekten sevmeyi sevilmeyi onunla öğrendiğimi söyleyebilirim. İlk zamanlarda cesaretli davranmadığım için insanlardan çekindiğim için bana çok kızıyor. Arkadaşları ile görüşmeye gidememiştim o bana müsait ben ona değilmişim öyle diyor ve nişan günümüzün gündüzü bu sebepten berbat geçti. Sonrasında toparladık güç oldu. Bunun dışında en ciddi sıkıntımız İş ortamındaki bir erkek arkadaşı hiç sevmiyor aynı ortamda bulunmadığı halde. Yemek bile yememi istemiyor ve bana surat yapıyor. Tartışıyoruz sürekli ben kendimden ödün veriyorum aramız kötü olmasın diye ama anlatamıyorum. Bu öğlen iş arkadaşları olarak yemeğe kalmış herkes. Bende yukarı çıktığımda o çoğunluğun kaldığını gördüm. Mecburen oturdum bi lokma yemeye nişanlım aradı carsıya çıkmış ve görmüş dışarıdan. Söyleyecek miyim diye beni yoklamak için aradı bence. Bende toplu olarak yemek yediğimizi söyledim Sevmediğimi biliyorsun git yemeğini ye dedi ve gitti. 3 kez aradım ama açmadı. Mesaj attım görmüyor ama instagrama fotoğraf atmış. Ne yapmam nası davranmam gerektiğini hiç bilmiyorum. Ben tepkilerimi sert göstermiyorum. Aynı şekilde bir konuda haklı da olsam kendimi açıklayamıyorum bu durum beni çok yoruyor. Ne yapmalıyım. Nasıl huzurlu bir ilişki yaşayabilirim bu sorunları nasıl halledeceğimi bilemiyorum. Çok seviyorum onu. Kestirip atmak değil çözmek taraftarıyım. O da kızgın olunca bazen hiç konuşmuyor ne olduğunu zorla öğreniyorum. Bu da yoruyo kendi söylemediği için. Tepkileri de sert oluyor ve bende susup ağlamaklı hale geliyorum istemsizce. Tavsiyelerinize çok ihtiyacım var. Sevgiler. .

Depresyon nasıl kurtulabilirim?

Merhaba sabahları kalktığımda zorlamalar yaşiyorum kasvetli haline geliyor yemek yiyeceğim iştah yok eskiden zevk aldığım bazı konularda şimdi zevk alamama başladım dürüst olmak gerekirse intihar etmeyi düşündüm hatta denedim bile ama başaramadım sonra ağlamaya başladım psikiyatri doktorum bunu söyleyemedim çok çekindim ya bana inanmazlarsa diye gerçi inanırlar neden inanmasınlar ki yani aklımda geçen düşünceler intihar etmek ki denedim ben düzelemeyeceğim eğitim hayatımda daha da kötüye gideceğim herşey dahada kötü olacak gibi düşünceler geçiyor lütfen yardım ediniz