Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
İliskimi anlamıyorum
1 yıllık iliskim var ve ilk 5-6 ay cok iyiydi sonra kavgalar olustu ve belli dönemlerde bi arkadaş ediniyo takıntı yapıyo ona beni unutuyor buluşmalar falan gecen haftada hayatım kötü kendin yolunu ciz ayrılalım dedi üzcem seni dedi bende çok sevdiğim icin yalvardım barıstık 1 hafta oldu iste arkadasını önüme koyuyo laf edince benim dedigim olucak diyor napıcam bilmiyorum o kadar cabalıyorum ki bosuna yani onda bi caba yok ama onunla olmak istiyorum seviyorum ama benden uzaklasmalısın diyo cok inatcı ve bencil
Gizli Kullanıcı
neden sürekli biri tarafından sevilmeyeceğimi ve beğenilmeyeceğimi düşünüyorum
Kendimi her zaman yetersiz hissediyorum . Biri tarafından sevilmeyeceğimi ve beğenilmeyeceğimi düşünüyorum ve öyle hissediyorum . Ailemle sorunlarım var ve kendimi çok yalnız hissediyorum . Kendimi seviyor muyum bilmiyorum ama sagligimi ihmal ediyorum . Kilodan rahatsizim ama istikrarlı davranamıyorum . Dağınığım sürekli ve bu beni aslında rahatsız ediyor . Gerçekten biri beni sevecek mi beğenecek mi ve bunun için uğraşmama gerek kalmadan olacak mı bilmiyorum sence
Gizli KullanıcıNe yapmam gerekiyor
Yarın sınavım var stres yapmamam gerekiyor ama annem sürekli hatalı olduğu şeylerden beni sorumlu tutuyor vede kızıyor kendimi kötü hissediyorum kimse anlamıyor beni ve ne yapacağımı bilmiyorum anlatıcak kimsemde yok zaten kendi yanlışlarından ben sorumluymuşum gibi davranıyor sürekli bir olay çıkarıyor bununla nasıl başa çıkabileceğimi hiç bilmiyorum anlatabileceğim biri yok birilerine anlatsamda beni haksız görürler sürekli suçlanıyorum ve değersizmiş gibi hissettiriliyorum
Gizli Kullanıcıkaygılarımı nasıl azaltabilirim
su an nisanliyim ve ilişkim konusunda cok kaygi yasiyorum her hareketten anlam çıkarmaya çalışıyorum ve bu durum beni inanılmaz derecede yormaya basladi her planı ben yapıyorum her görüşmeyi ben ayarlıyorum ve hayatında yeterince onemli değilim gibi hissediyorum bundan kaynaklı da sürekli kaygılı ve rahatsızım bunu nasıl asacagimi bilmiyorum kaygım sadece yan yanayken azalıyor ama tamamen de bitmiyor bu durumu asmak istiyorum
Gizli Kullanıcıherkesten suphe duymayi nasil engellerim
Arkadaslik veya sevgilik iliskilerimde herseyden ve herkesten suphe duyuyorum hic bir zaman gercekten inanamiyorum ve gercek sevgimi hoslantimi belli edemiyorum ve genelde de hoslanamiyorum surekli kendimi sogutacak seyler bulup kendimi inandiriyorum artik birisine bir sevgi duymak gercekten hoslanmak baglanmak istiyorum en kucuk olaylarda asiri tepki gosterebiliyorum uzulmekten cok korktugum icin kirginliklarimi saldirgan ve sinirli bi halime yansitiyorum ve hicbir zaman uzuldugumu de belli edemiyorum cevremden hep gamsizmisim hic duygum yokmus gibi tepki aliyorum ama aslinda her olayi her detayina kadar dusunup kendime anlam yaratmaya calisiyorum ve bu durumun icinden nasil cikacagimi bilmiyorum bosluktaymisim gibi hissediyorum
Gizli KullanıcıBu olayı nasıl yorumlamalıyım
Ben bir arkadaş ortamında biriyle sevgili olmuştum. Duygusal olarak çok zayıf dönemimdi. Bulunduğum ortamdaki en yakın arkadaşımın zamanında bütün sırlarını bilen en özel günlerinde en ön sırada olan biriydim. Bu kişi ben sevgili olduktan sonra benim hatalarımı masaya taşıyordu arkamdan konuşuyordu. Eski erkek arkadaşım da bunu bana söyledi. Ben geçmiş ilişkimi anlatmıştım dürüst bir şekilde o bunu bildiği benim de onu sevdiğimi sürekli affedici olduğumu bildiği için beni manipüle eden tavırlara giriyordu. Herhangi bir olay yaşayınca o da kabul etmeseydi eee kabul ettiyse şikayet etmeyecek aman bizim aramız bozulmasın diyerek beni yalnız bırakıyorlardı. Yine onun hata yaptığı yalanlar söylediği bir gün ben o günü kötü geçirdim herkes de kötü geçirdi. En yakın arkadaşıma beni kötü gösterir şekilde anlatmışlar. O da beni destekler gibi konuşturup diğer taraf hakkında bilgi toplayıp onlara anlatıyordu. Ben anlamıyordum ama ilişki bitip benim üzüldüğümü anladıklarında eski sevgilimin yaptığı göndermelerden bunu anladım. Başka arkadaşım olmadığı için tüm zayıf yönlerimi biliyorlardı. Bunları bana kullandılar. Bizi karıştırma rahatsız oluyoruz diyerek diğer kızın yanında oldu. Şimdi bu yapılan nankörlüğe ne denmeli. Ben güvenip içimi açarken arka planda dedikodum dönüyormuş. En kötü zamanlarımda yanımda bile olmadı. Ben zamanında onun tüm zayıflıklarını saklamıştım. Şimdi hepsini çıkardım hayatımdan. Arkadan iş çevirmeler benim üzerimden kendi egolarını tatmin etmeler. Ben hangi konuda kendimi geliştirmeliyim. Manipüle olmaya çok açığım kim benim yanımda kim değil anlayamıyorum.
Gizli KullanıcıVesvese fazla ve benim ağzımdan sesli şekilde çıktığını hissediyorum
Vesvese ve evham aşırı fazla geliyor dışarı çıkınca sanki düşünceleri sesli olarak bağırarak söylüyorum buda korku kaygı yapıyor genelde okb hastasıyım ve OKB kaygı takıntı korkaklık diye devam ediyor deprex 40 mg kullaniyorum şuan ama maalesef düşünceler derinliginden çıkamıyorum buda hayatımın kötü geçmesini sağlıyor birde bir insanda bu kadar kötü düşünceler olamaz diye düşünüyorum OKB nin basit örnekleriyle başladı ve 10. Ayın sonunda çıkılmaz bir hastalığa yakalandım başıma hergun binlerce kötü şeyler geliyor halbuki 10 ay öncesiyle şimdinin arasında pek yok ama düşüncelerim sesli olarak duyuluyor olduğunu hissetmek dışarıya çıkamıyorum ve işyerinde giderken çok aşırı zorlanıyorum
Gizli KullanıcıNe yapmalıyım ?
Biz çocukluktan beri birbirimizi seviyoruz. İtiraf edemedik yok saymak zorunda kaldık ailemden korktuk çekindik. 12 yıl sonra itiraf ettim o da ilk aşkının benim olduğunu söyledi çok güzeldi herşey sonra kaygıları arttı yakanma ailemin onu istememesi. Ağlayarak bırakmak zorunda kaldık olmadı 2 yıl geçti ne ben ne de o beni unuttu ailem öğrendi onu istemediler kıyamet koptu ben evi terkettim. Herkese her şeye rağmen onu savundum o ise işi olmadığı sınavını kazanamadığı için kendini yetersiz hissetti . Sonra düzeldi herşey özür dilendi vereceklerini söylediler ama kaygıları bitmiyor istemediler beğenmediler nasıl yüzleşeceğim diyor. Nasıl bakacağım sana iş yok para yok diyor. Ağlıyor kaygılandığı zaman gözyaşları durmuyor . Bana bakarken gözleri ışıldıyor gülüyor mutlu oluyor bunu hissediyorum bana bebeğiymişim gibi davranıyor ama ertesi gün kaygılandıysa buz gibi oluyor gözlerime bakamıyor konuşamıyor . Dün hiçbir şey hissedemiyorum ne aileme ne kendime ne sana hayal kuramıyorum dedi ağlamaya başladı sonra neden böyleyim ben diye söyledi ölümü düşünüyor sürekli ne yapmalıyım yanında olmaya çalışıyorum hissettiriyorum da ama kaygıları bitmiyor en çok kardeşimden korkuyor bende korkmuyor değilim bizi bu duruma soran aslında kardeşim bende konuşmuyorum onunla . En büyük korkusu benim ailemdi o da patladı ben rahatladım o da rahatladı ama kardeşimden ailemden kaygılanma korkusu bitmiyor ,evliliği düşündük askere gitmeden sözlenmeyi istediğini söyledi . Ne yapmalıyım ?
Gizli KullanıcıNe hissedeceğimi bilemiyorum duygu durum bozukluğu yaşıyorum
Merhaba 30 yaşında çalışan bir kadınım çocuğum olduktan sonra eşimden yetersiz destek gördüğüm için evliliğim ters gitti ve bunun sonunca boşanmaya karar verdik ama şu anki eşim hala bizimle aynı evde yaşıyor bu duruma karşı nasıl haraket etmem gerektiğini çözemedim nasıl davranacağımı bilemiyorum eşim çalışmıyor yakında bana maddi açıdan destek olamayacak bu duruma nasıl yaklaşmalıyım? Cevaplarsanız çok sevinirim. Kolay gelsin.
Gizli KullanıcıBaşımı açmak için annemi nasil ikna edebilirim?
Ben kapalıyım açılmak istiyorum. 6 sene önce ve bir anlık hevesle kapanmıştım. Ve 3 sene önce de anneme açılmak istediğimi söylediğimde ilk başta bi süre benimle konuşmadı, sonra çok kızdı hatta "Benim kızım böyle bir şey yapamaz. " demişti. Evlatlıktan red edeceğini bile söylemişti. Ve bunca yıl o benden vazgeçmesin diye ben kendi isteklerimden vazgeçtim. Şu an annemi nasıl ikna edebilirim açılmak için?Vereceği tepkiden çok korkuyorum. Ama bu şekilde istemediğim bir şeyi her gün takarak hayatıma devam etmek de istemiyorum.
Gizli Kullanıcı
