Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Kaygılı ruh halimden nasıl kurtulabilirim doğum sonrası psikolojim karmakarışık
Öncelikle merhaba. Şuan bulunduğum karmaşık ruh hali,kaygılı halim beni psikolojik olarak zorluyor. 1 yıllık evliyim ve evlilik sürecinde hemen hamile kaldığımı öğrenmem ile birlikte hamilelik dönemi yaşadım. Şuan da 40 ını dün geride bırakmış bi lohusayım. Bu süreçte heyecanla kaygıyla bazı anlarda aşırı stresle karnımda kavuşmayı beklediğim bebeğim en güzel hediyem,mucizemm. Onu tüm ruh hali dalgalanmalarımın uzağında bırakarak sıkıntılarımdan bahsetmek istiyorum. Eşimle evlenmeden öncesinde birtakım sorunlar yaşadık düğün sürecinde öncesinde vs. ama sonuç olarak onunla yola devam etmeyi ve sevgimi bırakmamayı seçtim. İlk tanıştığımda üzerime daha çok titreyen beni çok sevdiğini düşündüğüm adam bazen beni aşırı üzerken hiç umursamıyor bu durumu. Hamilelik dönemimde işleri eskisi gibi yapamadığım ve hamilelik sürecim sıkıntılı geçtiği için bi keresinde bekar evim bundan daha temizdi dedi. Yemek yapacağım zaman bunları bende yapıyordum zaten niye evlendik o zaman dedi. Yaptığım şey istediği gibi olmayıp beğenmediğinde aşağılar tarzda konuştu. Ağladığım ama içime attığım bi rabbimin bildiği bi de size anlattığım çok anlarım oldu. Ama bi şekilde diğer güne geçtik. Bazen kendime öyle çok kızdığım anlar oluyor ki. Beni sevmediğini hissettiğim üzülüp ağladığımda seni çok nazlandırmışlar nazlısın sen diyip dalga geçen birine beni kimse nazlandırmadı ben bilmiyorum o nasıl bişey diyerek üste çıkmasına bana karşı çok kızdığım şeyler yapmasına rağmen hala çok sevgi besleyebilmem canımı çoğu zaman acıtıyor. Hamilelik süreci geçtikten sonra eşimin tayini farklı bir yere çıktı ve evimizi taşıdık bu süreçte ben ailemin yanına geldim doktoruma burda olduğu ve doğumu burada planladığımız için. Sonrasında doğum oldu ve 40 gün burada kalmam iyi olacağı için ailemle kaldım. Bayram sonrasında bir aksilik olmazsa döneceğiz. Eşim ile bu süreçte telefon ile konuşuyoruz ama sabahları günaydın iş çıkışı 5-10 dk kısa görüntülü konuşma yapıyoruz. Konuşmalarımız rutine bindi napıyosun iyi sen yemek yiycem gün içinden kısa bi bilgi verirse o. Sonrada hadi canım yemek yiyip daha dinlenicem diyerek kapatıyoruz. Sonrada oyun oynayıp yatıyor yatmadan konusursak kısa bi iyi geceler diyoruz. Diyorum ki 24 saat içinde günde bi 5 10 dk mı bize ayrılan süre. Saatlerce ne konusucaz liseli ergen miyiz diyor. Zaten uzun süre konusamayız ben bebeğimizle ilgileniyorum 7 24 uykusuz kalıyorum ama hiç görünmüyor bu. Benim burada beklediğim bi şefkat bi sevgiyi hissetmek bi nasılsın demesi belki de. Ama olmuyor tabi. Bi gözüm dolsa o sinirleniyor noldu şimdi buna mı ağladın canın sıkılıyor diye. Bana olan sevgisini zihnimde evirip çevirip sorguluyorum. Ha o da çok özledi diye hissettiğim zamanlar da oluyor ama sarkıda diyor ya aşk kırıntısı gibi oluyor sanki. Al bu sana yeter fazlasını haketsen de vermeyeceğim. Eskiden bana mesajı aramayı görmedim diye kızan adam şimdi aynısını yapıyor. Beni mi cezalandırıyor sizce kısasa kısas ile. Bayram dönüşü gidince ben evde tek olacağım anne olmak çok zormuş doğum öncesi ve sonrası aile evimde herkes pervane oldu etrafımda beni dinlendiriyorlardı. Şimdi ev işi temizlik yemek en önemlisi bebeğimin bakımı tek halletmem gerekecek sanki tüm sorumlulukları yüklenmişim de altında ezilicem hissi kaygısı zihnimin beni sürekli olumsuz düşünceleri düşündürmesi kötü etkiliyor. Normalde neşeli eğlenceli biriydim ama artık zihnim sorumlulukları düşünmekle meşgul. Seviliyor muyum yine yetersiz mi hissettirilicem yoksa herşey çok iyi olacak mı bilmiyorum. Her şeyin iyi olmasına olumlu düşünmeye çok ihtiyacım var çok. Ve en önemlisi bebeğime iyi gelmem için benim iyi olmam lazım. Zihnimdeki bu düşüncelerle nasıl başa çıkabilirim
Gizli Kullanıcı
Uykum gelmiyor neden
Hiç uykum gelmiyor neden böyle oluyo 9 da kalkıyorum yoruluyorm ama uyumaya gelince hep gidiyo ve o kadar zorlanıyorum ki yeni uyanmış gibi of nası geçer bu😕 nası uykumu getiririm gün içinde kola içiyorum saat 6 da 7de ondan mıdır yoksa ne bilmiyorum telefonu da uyumadan önce bırakıyorum ama ise yaramıyo ne yapmalıyım sorun ne lütfen söyleyin çok çaresiz hissediyorum uyku problemim yüzünden
Gizli Kullanıcıneden böyle hissediyorum
2 yıldır kimseyle konuşmuyorum, flört etmiyorum. hiçbir zaman önüme gelenle flört edebilen bi insan olmadım, birinden kolay hoşlanabilirdim ama kolay da hayatımdan çıkarabilirim sınırları net bi insanım ve kendime olan saygımın yüksek olduğunu düşünüyorum. bi ilişki istiyorum ama nedense kimseye bi şey hissedemiyorum, karşımdaki insanın aptalca bi yazım yanlışı yapması bile çok fazla gözüme batıyor konuşasım gelmiyor. ama bugün düşündüm de karşımdaki insan iyi de olsa içimde bi yerde bi şey hissedemiyor gibiyim biriyle konuşma isteği gelmiyor. sorun ne anlamıyorum bi ilişki isterim istiyorum ama bi yandan neden bu kadar isteksiz olduğumu çözemiyorum. bi yandan kendimi yetersiz hissediyorum, görüntülü konuşamam fotoğraf çok zor çekinirim herkesin basitçe yaptığı şeyleri ben asla yapamıyorum yada çok zorlanıyorum çok rahatsız hissediyorum bu da sanki ilişkimde çok sorun olacakmış gibi geliyor özgüvensiz görünmek istemiyorum kendimi seviyorum beğeniyorum ama bunu asla aşamıyorum
Gizli Kullanıcıyeme bozukluğumu nasıl düzeltirim
17 yaşındayım, iki üç yıldır çok fazla yemek yiyorum, boyum kısa ve kilolu bi insan değilim ama ihtiyacımdan çok çok daha fazla kaloriyi neredeyse her gün alıyorum. bazen o kadar çok yiyorum ki akşam midem fazlasıyla ağrıyor, rahatsızlanıyor. kendimi iradesiz hissettiğim için biraz araştırdığımda bunun aslında iradeyle alakalı olmadığını kendimi ne kadar kontrol etmeye çalışsam da bi nevi faydasız olduğunu öğrendim ne kadar doğru bilmiyorum. araştırırken karşılaştığım her uzman psikoloğa mutlaka danışılması gerektiğini kendi başına çözülebilecek bi şey olmadığını söylüyor fakat ailevi sorunlar nedeniyle öyle bi imkanım yok. arkadaşlarımlayken, bi şeyle gerçekten meşgulken böyle ataklar yaşamıyorum ve çok çabuk doyan bi insanım kolay kolay acıkmam. ama genelde ne kadar tok olursam olayım kendimi tutamıyorum, o kadar bi şey yemek istemiyor oluyorum ki ama yinede zorla yiyorum. tokum, hatta o kadar çok yemişim ki midem ağrıyor fakat asla durduramıyorum. asla bi tatmin duygusu hissetmiyorum, canım spesifik bişey de istemiyor tamamen ne varsa her şeyi yiyorum. bunu nasıl aşabilirim ve bu sorun gerçekten neden kaynaklanıyor olabilir sorunum ne
Gizli KullanıcıKronik oda toplayamama sorunumu nasıl çözebilirim?
Çok uzun süredir yaşadığım kronik bir sorun hakkında konuşmak istiyorum. Benim ciddi bir seviyede oda toplayamama sorunum var. Bu yıllardır böyle. 3 veya 4 yıl diyebilirim. Bu süre zarfında odamdan hiç çıkmadım. Evin içinde bile dolaşmadım. Kendi hayatım adına büyük bir depresyon dönemi yaşadım ve çoktan atlattığımı düşünüyorum. Ruhen çok büyük değişimler yaşadım. Artık gerçekten umutluyum ve değişmek istiyorum. Ama bu değişim sadece psikolojik boyutta oldu. Somut olarak aynı değişimi hayatımda göremiyorum. Zihnim değişti, ama hayatım aynı kaldı. Artık dışarı çıkmak istiyorum, hayatımı değiştirmek istiyorum, ama odam buna engel oluyor. Odamı toplayamadığım için duş dahi alamıyorum, dışarı çıkamıyorum, yapmam gereken işlerimi yapamıyorum, hayatı erteliyorum. Manevî değil ama maddi olarak depresyondaki bir insanla hayatım aynı. Pek çok yol denedim. Her gün sadece belli bir yeri topladım, süreyle topladım, bir şeyler dinleyerek topladım. Zihnimde bir şeyler işlemiyor, işlevimi kaybetmişim gibi hissediyorum. Odam da altı adımlık küçücük bir şey bu arada. Yinede normal bir insanın yaşayabilmesi gereken seviyeye getiremiyorum. Normalde psikolojik destek almayı çok istiyorum, ama imkanım yok. Bu yüzden zihnimde bir şeyler yanlış gidiyorsa dahi bunu nasıl çözeceğim, iyileştireceğim bulamıyorum. Ne yapacak olursam olayım "odamı topladıktan sonra yapacağım" diyorum. Bu o kadar uzun süredir böyle ki, artık değişsin istiyorum.
Gizli KullanıcıMotivasyonumu nasıl arttırabilirim?
kendime haksızlık ettiğimi düşünüyorum. baskalarina kendimden bile daha iyi davranıyorum. kendimi sevmek istiyorum beni mutlu edecek şeyleri bulmak ve daima mutlu olmak istiyorum. yalniz hissetmek ve sürekli ağlama hissimin olmamasını istiyorum. kendimi sevmek kendime değer vermek ve yalnız hissettmemek istiyorum. baskalarinin da beni anlaması empati kurmasını istiyorum. baskalarina guvenebilmeyi istiyorum. belirli bir hedefimin olmasını istiyorum. heyecanla ve sinirle başa çıkabilmeyi istiyorum. aglamak istemiyorum işte tüm isteklerim bu umarım olur
Gizli KullanıcıGeçmiş pişmanlığı gelecek kaygısı
Kendimi affedemiyorum yaşadıklarımı utancımdan yerin dibine giricem lise üniversite hatalarım aşırı çok eski sevgililer keşkeler kendime şu an yakıştaramadıgım bir çok şey evliyim 6 yıldır ama vijdan azabı çekiyorum kimseyle paylaşamıyorum kendimi eleştiriyorum sürekli insanlrda yargılar söylersem evliliğim bozulur belki diyorum ya geçmiş bi gün karşıma çıkarsa ki çoğu kişi geçmiş bi gün çıkar ortaya diyor ya eskiden hayatımda olan kişilerden biri eşime bahsederse kafamda sürekli felaket senaryosu 7 yıl önce bitti üniversite ama sanki hala canlı hala gerçek herşey o zaman ki insanlar falan diyorum ya geçmiş geleceğimi etkilerse bi düzenim var eşimi seviyorum ama korkuyorum keşkelerle dolu bir geçmiş belkide çevrem beni böyle yaptı o zamanlar özentilik vardı gençlik sanki bişeyler yapınca havalı gözüküyoruz sanıyorduk nerden bilecektik ki böyle pişman olacağımızı keşke o kişileri hiç tanımasaydım o hataları hiç yapmasaydım psikolojim aşırı bozuldu yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum sürekli aklımda bu durum ya olursa ya bu olursa felaket senaryoları sürekli kalbim daralıyor sürekli uyumak istiyorum bazen diyorum kim napsın kaç yıl olmuş ama sonra diyorum ki ya tehdit olarak kullanırsan kıskançlık yaparsa biri herşeyden korkuyorum
Gizli Kullanıcıİlişkimde hep aynı şeyleri yaşıyorum
Hocam merhaba. Nişanlımla ilgili bazı konularda kendimi çok yorulmuş ve karışmış hissediyorum. Bu yüzden objektif bir fikir almak istedim. Nişanlım genel olarak çok içine kapanık ve duygularını çok belli etmeyen biri. Gün içinde bazen saatlerce yazmıyor ya da ilgisiz davranıyor gibi hissediyorum. Ben sevgi görmek, ilgi hissetmek ve küçük şeylerle değer verildiğini anlamak isteyen biriyim. Ama üzerine gidince geri çekiliyor gibi oluyor. Bu da beni bazen kırıyor ve acaba sevilmiyor muyum diye düşündürüyor. Özellikle doğum günüm gibi bazı özel günlerde beklentim karşılanmayınca içimde kırgınlık oluştu. Ben bunu direkt kavga ederek değil, daha çok ima ederek anlatmaya çalışıyorum ama yine de tam anlaşılmadığımı hissediyorum. Bir yandan onu seviyorum ve iyi biri olduğunu düşünüyorum. Bir yandan da sürekli ilgiyi ben bekliyormuşum gibi hissetmek beni yoruyor. Acaba fazla mı hassas düşünüyorum, yoksa iletişimimizde gerçekten çözülmesi gereken bir problem mi var anlayamıyorum. Bu konuda nasıl davranmam gerektiğiyle ilgili görüşünüzü almak isterim hocam.
Gizli KullanıcıArkadaş ortamında özgüvenli nasıl olabilirim, nasıl özgüvenimi koruyabilirim?
Dürüst olmak gerekirse, bugün kendimi biraz değersiz ve dışlanmış hissediyorum. Yakın arkadaşımla aramda bir tartışma sorun olmamasına rağmen bana mesafeli davranıyor. Onun bu mesafesi yüzünden bende kendimi arkadaş ortamında istemsizce geri çekiyorum bu durum beni cok rahatsız ediyor ve yakın arkadaşlarımın arasında kendimi rahat hissetmiyorum. Belki de bana mesafeli değildir ben öyle algılamış olabilirim diye de aklıma gelmiyor değil ama beni istemiyormuş gibi geliyor. Bana neden mesafeli davrandığını düşünürken kendimi kaybediyorum hatta ara sıra kalp atışlarım hızlanıyor. Bu durumdan dolayı arkadas ortamında kendimi özgüvensiz, dışlanmış ve değersiz hissediyorum. Bu sorunu en kısa sürede çözmek istiyorum bu durum gittikçe beni depresyona sürüklüyor ben kendimi daha çok kapatıyorum yardıma ihtiyacım var
ecrnGeçmişimi unutup geleceğe nasıl bakabilirim
Beş yıllık evliliğimde aldatıldım boşanma sürecindeyim bir boşlukta hissediyorum kendimi gelgitler yaşıyorum sürekli düşünüyorum bir zaman mutlu bir zaman üzgünüm ne yapmam gerekiyor hedeflerime odaklanmak istiyorum kafam allak bullak. bağırmak istiyorum ağlamak istiyorum gülmek istiyorum duygusal anlamda bir çöküşteyim bir yanım yeni geldiğim yere adapte olmaya çalışıyor bir yanım geçmişimdeki süreci evliliğimi özlüyor yeni hayatıma nasıl adapte olabilirim yardımcı olursanız sevinirim
Gizli Kullanıcı
