Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Çocuğum sürekli hasta olacak gibi düşünüyorum
Merhaba. çocuğumu sürekli hastaneye götürmek istiyorum, doktorları test yapmaları için baskı uyguluyorum ama sonuçlar hep temiz çıkıyor. Evde sürekli çocuğun nefes alış verişini dinleyip bi sorun var ya da bi sorun çıkacak diye bekliyorum ve uyumuyorum uyumaya çalışınca sanki ben uykudayken bir şey olacak gibi hissediyorum. Çocuğum 6 aylık ben fe 27 yaşında ilk anneliğimi yaşıyorum. Eşim destek oluyor olmuyor desem yalan olur ancak yeterli olmuyor, onu da bıktırdım sanırım biraz. Bu özelliğimi nasıl kontrol altına alabilirim?
Gizli Kullanıcı
İlişkimde çok belirsizlikler var kendimi toparlayamıyorum ne yapmalıyım?
Sevgilimle 1,5 seneden fazla süren bir ilişkimiz var ve yaklaşık bir ay önce benden ayrılmak istedi hatta arkadaşına ben ona karşı artık eskisi kadar sevgi hissetmiyorum demiş benim hakkımda onu öğrendim sonrasında ben de onunla konuşmak istedim sinirden ellerim titriyodu mesaj yazarken o yüzden yazamadım ses attım ona hissettiklerimi ayrılmak istemediğimi söyledim tabi o sırada da ağlamaklıydım daha sonrasında o da bana benim ağlamama kıyamadığını söyledi ve vazgeçti ayrılmaktan fakat saatler geçtikten sonra bana tekrar dedi ki bence biz arkadaş kalsak daha iyi olur dedi ve ben de hayır dedim ve aslında onun benden soğuduğunu düşünüyorum açıkçası çünkü yaklaşık son 7 aydır uzak mesafe ilişkisi gibi yaşıyoruz ilişkimizi çünkü ortak bulunduğumuz ortamdakiler bizim sevgili olduğumuzu bilmiyor. o yüzden böyleydik sonrasında en son dediğim gibi arkadaş kalmak istediğini söyledi ben de hayır dedim biz böyle sevgili kalalım ben o şekilde arkadaş olarak devam edemem çünkü onsuz yapamam gibi geliyor ama aslında onu ben de eskisi kadar sevmediğimi biliyorum ama bırakamıyorum çok bağlandım ona ama bu ayrılma işini bundan önce de yaptı kaç defa kendimi gerçekten oyuncak gibi hissediyorum normalde insan birini sever ve o kişiyle gidebildiği yere kadar gider değil mi ama bu 1,5 sene içinde o kaç defa ayrılmak istedi ve hep ben geri vazgeçirdim ve aslında ben de onu eskisi kadar olmasa da seviyorum evet ama artık onu sevmeyi sevmiyorum istemiyorum ve şu an da devam ediyoruz ilişkimize ama sanki bana kendini soğutmaya çalışıyor gibi geliyor hala ayrılmak istiyor gibi geliyor bana ve bu daha çok kırıyor onunla bu konuyu konuşmaya çalışsam beni anlamıyor eskisi gibi değil bana karşı pek ciddiye almıyor beni ancak kendi çıkarı olduğu konularda ciddiye alıyor ve diğer yandan da sadece ilgi için benimle olduğunu düşünüyorum bilmiyorum belki de yanlış düşünüyorum her şey bir belirsizlik içinde şuan o beni seviyor mu sevmiyor mu onu da bilmiyorumdavranışları bir öyle diyor bir böyle dediğim gibi onunla konuştuğumda benim gönlümü alıp hatta gönlümü almayı geçtim bana kendini güzelce açıklasa beni de dinlese anlamaya çalışsa zaten konuşurum ama böyle biri değil artık onu yapmayacağını bildiğim için konuşmaya gerek bile duymuyorum o beni kırdığında bile ben kendim kendi yaramı sarıyorum o ne yapıyorsa hep yapıyor ve daha sonra hep özür diliyor yine yapıyoralışkanlık haline getirdi hep affettiğim için ama aynı şeyleri ben yapsam süründürür beni o yüzden özellikle bu konu olduğu için hiç beni anlamaz ve eğer konuşursam daha sonrasında da ben sana arkadaş kalalım demiştim der ayrılır gider diye de korkuyorum ve şu an ki halimiz beni gerçekten çok üzüyor aklıma sürekli bana eskiden yazdığı güzel mesajlar geliyor onları okudukça fotoğraflarımıza baktıkça çok üzülüyorum panik atak geçiriyorum ağlamaktan geceleri uyuyamıyorum aileme de anlatamıyorum çünkü annem onun son ayrılmak istemesinden sonra ayrıldık diye biliyor çok kızdığı için ona öyle söyledim birkaç arkadaşım dışında kimse bilmiyor bu durumu ve çok bunaldım artık gerçekten ben onu bu durumda bile kaybetmekten korkuyorum ama o kafasında çoktan ilişkiyi bitirmiş gibi davranıyor varlığımla yokluğum bir gibi onun için öyle görüyorum ben de bu şekilde olmak istiyorum son ayrılmak istemesinden bu yana ben de kafamda bitirmeye çalışıyorum ama çok zorlanıyorum ne yapabilirim de artık kendi içimde halledip vazgeçebilirim ama vazgeçmek de istemiyorum bir yandan çok güzel yaşanmışlıklarımız var ama o düzelir gibi de değil düzeltebileceğimi düşündüm uğraşıyorum da kaç aydır değişir eskisine döner belki diye ama daha beter oldu ve o sadece bana da değil arkadaş çevresine karşı da değişti asıl nedeni de onu özendiği başka bir arkadaşı değiştirdi ona uydu hep onun gibi giyindi onun gibi konuştu her şeyini taklit etti bildiğiniz bu şekilde işte ama ilişkiyi içinde tek taraflı çabalıyorum kaç aydır ona karşı nasıl davranmalıyım ondan nasıl vazgeçip güzel yaşanan şeyleri bir yana bırakıp kafamda ilişkiyi bitirmeliyim sürekli mesaj atmış mı diye telefona bakmayı ona karşı acaba şunu yapsam trip atar mı bunu desem kavga çıkartır küser gider mi diye kaygılı olmayı nasıl atlatabilirim ufak tartışsak bile ben geceleri uyuyamıyorum ama o kızıp gidiyor mesajlarıma da bakmıyor ve haklı da olsam hep ben özür diliyorum sabah barışıyoruz hep böyle şeyler yaşıyorum çok değiştirdi beni gerçekten çok kaygılı bir insan yaptı ama dediğim gibi seviyor muyum ben onu da kendi içimde bilmiyorum ama bu şekilde devam edemem kırılan taraf sadece benim ve farkında bile değil belki de farkındadır onu da bilemem tabi ama ben onu seviyorum sanırım ama sevmeyi hiç istemiyorum ve eskisi gibi sevmiyorum aynı zamanda vazgeçemiyorum dabence hem ben hem o belirsizlik içindeyiz ama onun bana karşı davranışları beni çok kırıyor soğutmaya çalışıyor gibi ben ona onun bana davrandığı gibi davranınca da kızıp gidiyor yine ve çok kötü hissettiriyor cidden anlattığım gibi bana yardım edebilir misiniz lütfen şimdiden çok teşekkür ederim
Gizli KullanıcıEşimle aramizdaki mutluluğu tekrar nasıl kazanabiliriz?
Eşimle ailesi yüzünden çok büyük kavgalar ettik. Kendilerinin bircok manipülasyon ve toksik davranislarina maruz kaldim. İlk başlarda beni yalnız bıraktı ve bu yuzden eşimede çok kirilmistim. Büyük yalnızlar ve uzuntuler yaşadım. Daha sonra bana kim nasıl davraniyosa o şekilde olacağımı söyledikten sonra bana yavaş yavaş haklı olduğumu ve yanimda olacagini soyledi. Yanımda olduğu yerler oldu fakat bunun acisini benden yine geldi çıkardı benim kendisine karşı zaten inancım olmadigi gibi bu durumlar ilişkimizi daha da çok etkiledi. Allahtan uzak başka sehirdeyiz. Ama ne zaman gitsek hep bir sıkıntı yasiyoruz. Ne yapmalıyız ben eşimle aile olmak mutlu olmak istiyorum?
Gizli KullanıcıÇocukluk Travmalarımı Unutamıyorum
26 yaşındayım 26 yıldır aynı evde yaşıyorum evimiz küçük hiç kendi odam olmadı abimle aynı odada kaldım hala da böyle. Ben küçükken 2 amcam bizde kalıyordu odamızı bir nevi onlarla da paylaşıyorduk. Amcamlar sertti babam da sert ve ilgisizdi benimle çok konuşmazdı babam sadece yaramazlık yapınca azarlardı ve sürekli içerdi. Bir defasında annemle kavga ederken anneme kültablasını fırlattı anneme gelmedi ama kırılınca bir cam parçası kafama isabet etti o zaman çok korkmuştum yerler kan olmuştu. Bugün o kısımda hala saçım çıkmıyor. Annem sürekli ev işi yapardı. Hiç yaşıtım arkadaşım yoktu beni hiç gezdirmediler de. Doğru düzgün evden çıkmazdım. Arada dışarı çıkıp mahalledekilerle oynamaya çalışırdım ama benden büyük oldukları için genelde beni aralarına almak istemezlerdi. Anaokuluna gitmek istedim annemle babam göndermedi. Bi keresinde resim çizmek için şövale istemiştim babam tamam dedi almadı. Sonra ilkokula başladım 1. Sınıfta folklor ekibine katılmak istedim göndermediler. İlkokulda milli bayramlarda hep şiirleri ben okurdum. Annem hiçbirinde beni izlemeye gelmedi. Okulum evimizin hemen yanındaydı evden ben senin sesini duyarım derdi. Çok fazla çocukluk fotoğrafım yok. Benim ergenlik dönemimle abimin ergenliği aynı zamanlara denk geldi benimle hep dalga geçer ve üstünlük kurmaya çalışırdı. Ailem muhazakardı onu giyme açık bunu giyme rengi kırmızı buraya gitme bu müziği dinleme vs vs arkadaşımla görüşmeme izin vermezdi. Ortaokulda bir gün bir akrabam bana iftira attı ve anneme şikayet etti kendimi savunamadım annem sonrasında kısmen bana inandı ama yine de bana sahip çıkmadı. Ve o zamanlar tek arkadaşımla okulda dahi görüşmemi konuşmamı yasakladı. Dinlemedim bu yüzden hep kavga ettik. Arkadaşımı o zamanlar çok severdim o benim her şeyimdi ondan başka kimsem yoktu. Okulda dersten sonra ücretsiz resim dersi verilirdi arkadaşımla oraya giderdim sırf onunla görüşmeyeyim diye annem beni oradan da aldı. Tüm akrabalarım beni aykırı ve asabi olmakla annemi üzmekle suçlardı. İlkokulda derslerim hep iyiydi sınıfta ikinciydim ama hiç ödüllendirilmedim hiç takdir edilmedim. Ortaokulda bu bahsettiğim olaylar yaşandıktan sonra içime kapandım ve notlarım çok düştü notlarım yüksekken hiç takdir görmedim ama düşünce bana tepki gösterdiler matematiğim 5 ten 4 e düştüğü için resim dersim 2 olduğu için eleştirildim. Sürekli annemle bir çatışma halindeydim ve herkes beni nankörlükle annemi ezmekle suçladı. 15 yaşımda babam başka bir şehre taşındı. Annemle boşanmadılar ama ayrı şehirlerde yaşamaya başladılar. Sizce ben zor bir çocukluk geçirmiş miyim yoksa abartıyor muyum ailem beni rahat yetiştiğim için şımarık olmakla suçluyor. Bunu soruyorum çünkü bazen ben de kendimden şüphe ediyorum acaba abartıyor muyum diye. Bugün onlara karşı yoğun bir öfke duyuyorum ve tahammül edemiyorum. Aradan kaç yıl geçti eski şeylere öfkelenmemi benim kindar bir insan olmama bağlıyorlar. Ve eğer bu yaşadıklarım ciddi sorunlarsa bunlar yetişkin olarak kişiliğimde ne gibi etkilere sebep olur?
gigiKaygılarım için ne yapmam gerek?
Merhabalar, yıllardır bir şeyi beceremiyormuş hissiyle yaşıyorum. Üniversite sınavına girerken hep kaygılıydım. Sınavda düşüncelerle bogusuyorum. İki üniversiteyi açıktan bitirdim. Ehliyetimi aldım çeşitli kurslara katılıp kendimi geliştirmeye devam ediyorum ancak hâlâ bir şey yapamıyormuş hiçbir şey yapamamısım gibi hissediyorum. Denize gidince uzun süre suya giremiyorum. Girince de kendimi rahat bırakamıyorum dizimde olan yerde bile bogulacakmış gibi oluyorum. Artık asansöre binince bile içinde kalacakmış gibi tedirgin oluyorum. Kalabalıkta sunum yapamıyorum. Ailemden birine ulaşamayınca hemen başlarına bir iş geldi diye düşünüyorum. Bazı geceler kötü bir şey olacakmış hissi yüzünden uyuyamıyorum. Bazen kendimi seviyorum bazen kendim dahil kimseyi sevmiyorum. Eskiden ölümden korkardım ölmek istemezdim. Keşke ölsem derdim sonra iyi bir an yaşayınca onu dediğime pişman olurdum. Şu an ise ölmek benim için kötü bir şey değil. İntihar gibi bir düşüncem kesinlikle yok dinine bağlı bir insanım. İntihar etmek Allah'a isyan olduğu için öyle bir düşüncem yok. Sadece yaşamak beni çok fazla mutlu etmiyor. Hislerim karışık düşüncelerim karışık. .Çok fazla sorunum var gibi ne desem bilemedim. Umarım kendimi anlatabilmişimdir Sadece kendimi sevmek çevremi sevmek ve hayata artık pozitif bakmak istiyorum. Ki hayata bazen pozitif bakabiliyorum ama bunlar uzun süreli olmuyor. Benim istediğim sağlıklı bir ruh
Gizli KullanıcıSevdiğim insanların kalbini kırmamak için ne yapmalıyım?
Ben sevgiyi tatmadığım için beni gerçekten seven herkesin sevgisini ister istemez kullanıyorum gerçekten hiçbirini kötü niyetli yapmıyorum ama günün sonunda o sevgiyi kullanıyorum ve buda sevdiğim insanları çok üzüyor ve kırıyor sanki o sevgi bana yük oluyo altından kalkamıyorum ne yapmam gerektiğini bilmiyorum karşı taraf kırıldığını belli ettiğinde onu anlamak ve kendimi affettirmek yerine kendimi savunuyorum ve bu durum ilişkilerime çok zarar veriyo artık ne yapacağımı bunun altından nasıl kalkacağım bilemiyorum çünkü gerçekten bazı insanlara çok değer veriyorum ve günün sonunda o kişiyi kırmış oluyorum ne yapmam gerekiyor nasıl bir yol izlemeliyim?
Gizli Kullanıcıİş yerindeki mobbinge karşı nasıl tavır sergilemem gerekir
İş yerinde çalışan arkadaşımın sürekli bana sorumluluk yüklemesi ve işten kaçması beni kaygılandırdı. Baskın olması, kendisi oturup beni çalıştırması benim canımı sıkıyor şemalarım tetikleniyor ve hiçbir şekilde cevap veremiyorum karsımdaki kişiye sessiz kalıyorum hakkımı arayamıyorum iş yerinde bu durum benim özel hayatımı çok etkiliyor sürekli evde izinliyken iş yerindeki insanlar ne der diye düşünüyorum stresleniyorum bunları düşünmekten özel hayatıma odaklanamıyorum maalesef bu
Gizli KullanıcıÇocuklarda Konuşma bozukluğu
Merhabalar. Ben size yeğenim için yazıyorum. Ablam eşi ile birlikte İngiltere ‘de yaşıyor. Fakat yeğenim doğduğundan beri ablam daha fazla Türkiye ‘de kalıyor. Ablam ilk zamanlar çocuk bakımında destek almak için burada kaldı sonra İngiltere’ye döndü ama yeğenim kalabalık aile ortamında çok alıştığı için orda yapamadı tekrar Türkiyeye döndüler. 2,5 yasina kadar dede evinde yasadi belli araliklarla babasini gördü. Tekrar İngiltere’ye dönecekler fakat yeğenim de gideceklerini anladığı andan itibaren konuşma bozukluğu oluştu kekeleme başladı akıcı konusurken suan zorlanıyor 2,5 yaşında bu yaşlarda normal olabilceğini söylüyolar ailede kekemelik vs yok. Babası İngiltere’de onlar Turkiye de bu mu etkili oluyor sizce? Konusma bozuklugu ve diger sorunlari icin ne onerirsiniz
Gizli KullanıcıKendi özümü nasıl tekrar keşfedebilirim
Evlilikteki iletisim problemleri . Ailemle problemler. Diyaliz ve nakil sureci. Dogum sureci. Hatay depremine yakalanmak . Esimle buyuk tartismalar derken son 7 yilim zorlayici gecti. kendimle ilgili tek hatirladigim daha bicir bicir, konuskan, hakkini savunan, adaletsizlige tahammul edemeyen, gezme hayali kuran biriydim. Yasadiklarim bana her tartismada susmayi geri cekilmeyi hic bisi olmamis gibi gunu gecirmeyi. Hakkini savunamayan fikrimi belirtmekten korkan, esimle karsilikli sohbet edemez hale gelen. Tek hayali koltuguma uzanayim tv izliyeyim olan bi kadina donustum. Esimde benden sikayetci. Onun istedigi gibi olamiyormusum. Onun istedegi evliligi yasayamamisiz. Cok mutsuzmus. Bu saatten sonra mutlu olamazmis. En azindan senin istedigim olsun birimiz mutlu olsun diyor. Onun kurallarina uymaya calismaktanda yapamayinca yine tartisicaz dusuncesinden de yoruldum. Ben kendi ozumu hatirlamak istiyorum. Kendim olmak istiyorum. Baskalarina gore , esimin beni yonlendirmesine gore karakter olusturmak istemiyorum. Kendimi nasil hatirlayabilirim. Huyumu suyumu isteklerimi bakis acimi o kadar unuttum ki. Nasil eski halime donebilirim.
Gizli KullanıcıArkadaşlık ilişkilerinde bencillik
Birisi ile ilk tanıştığımda yada daha yabancı biriyken çok yakın davranıyorum. çok enerjik ve mutlu. Ama o kişiyle arkadaşlık evresine geldikten sonra soğuklaşıyorum. Hemen sıkılıyorum ve konuşmak istemiyorum çünkü çok sıkılıyorum. Ve onu bırakmak istiyorum. Sanki tek isteğim sürekli yeni arkadaşlar edinmek, ama asla onlarla arkadaş kalmamak gibi. Onlar kendi hakkında bahsettiğinde de çok sıkılıyorum. Sadece beni dinlesinler hiç kendilerinden bahsetmesinler gibi çok değişik düşünce.
Gizli Kullanıcı
