Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Geçmişi unutamıyorum, eşime kırgınım
Merhaba, 38 yıllık evliliğimde 3 çocuk büyüttüm ve eşim beni hep yalnız bıraktı. Hep arkadaş hep iş vs. Artık 58 yaşımdayım ve anılarım hep üzücü ona kırgınım, küsüm. Sanki bir ergen ile evliyim. Aile terapisi çözer mi sizce,?
Gizli Kullanıcı
Ani duygu patlamalarım ile istemediğim şekilde yanlış anlaşılıyorum
Çevremden insanlar uzaklaşmasın diyerek sürekli kendimden ödün verdim yeri geldi sustum ama hor görülen ben oldum bu duygu boşluğunu nasıl düzeltirim bilmiyorum istemeden insanları kırmaya başladım. Ani duygu patlamalarım ile istemediğim şekilde insanları uzaklaştırmaya başladım
Gizli KullanıcıAilem beni anlamıyor ne yapabilirim
henüz reşit değilim ve ailem beni anlamak istemiyor ergenliğe veriyorlar lakin okula adapte olamıyorum geçen sene 1yıl hastanedeydim ameliyat oldum ama hala üstünden geçmesine rağmen adapte olamıyorum ve okula gitmek istemiyorum arkadaş edinemiyorum dışarı çıkamıyorum ailem pek izin vermiyor sürekli kapalı şekilde giyiniyorum açık şeylere izin vermiyorlar kendi yaşımdakiler gibi olamıyorum sürekli ağlayasım geliyor bi ortamdayken sanki uzaktan izliyormuş gibi hissediyorum diğerleri gibi dışarda rahatça hareket edemiyorum utanıyorum biri bana bakarak arkadaşıyla konuşuyorsa dalga geçtiğini düşünüp tüm günümü kötü geçiriyorum ve gece 11 de yatıp ertesi gün akşam 6-7 gibi kalkıyorum oda ailemin zoruyla,uykumdan uyanmak istemiyorum sürekli uyumak istiyorum ve derslerden hiçbirşey anlamıyorum anladıktan sonra araya tenefüs giriyor ve diğer derste unutmuş oluyorum kendi başıma bir şeyler sipariş edemiyorum insanlarla konuşamıyorum ailem sessiz konuşuyorsun duymuyor diye dalgaya alıyorlar ve 1 yıl boyunca hastahanede kalıp sürekli ameliyat olmamda hala şuanda beni etlikiyor galibakendim gibi hissetmiyorum bir gün içindeki ayık kaldığımız 12 saatte sanki hiç bir şeye süre yetiştiremiyor gibi hissediyorum arkadaş edinmemi bile istemiyorlar dışarı çıkmayayım diye ve yardım almak istediğimi söylediğimde telefonunu bırakıp zamanında uyursan geçer diyorlar yada dersleri anlamadığım icin salak olduğumu söylüyorlar geceleri evde herkes uyuduysa onlardan sonra uykuya dalamıyorum çoğu zaman 1. 5 gün uyurken çoğu zaman uyuyamıyorum benden önceki abiminde bu tarz sıkıntıları vardı ve deli damgası vurmuşlardı ama aslında verdikleri cevaplar ve dikkate almamalarından dolayı onu deli eden onlarmış gibi hissediyorum ve hiç bir zaman düzgün bir cevap alamıyorum sürekli birşeyler alıp durdugumu neyime yetmedıgını düzgün bi hayatımın oldugunu soyluyorlar ve acık kıyafetlerden kastım askılı kıyafetler sıfır kol bile giydirtmiyorlar sadece bol tişört ve bol pantolon giyebiliyorum resmen ve daha bürsürüsü gergin oldugumda karnıma vuruyor ve ağrıyla birlikte kusasım geliyor parmaklarım bütün vucudum uyusuyor soguk terler atıyorum resmen
Gizli KullanıcıGeri çevrildim, nasıl unuturum onu?
Merhaba. Öncelikle soruma cevabınız için şimdiden teşekkür etmek istiyorum. 20 yaşında bir genç kızın duygularını size anlatmak ve yardım bulmak için buradayım. Ben bir buçuk yıldır karşılıksız olarak birini seviyorum. İlk gördüğüm andan beri etkilendiğim, ikinci üçüncü görüşümde artık hoşlandığımı anladığım ve aşık olduğum biri. Aynı universitedeyiz. Her gün derslere onu görmek heyecanı ile gidiyordum. O bana bir saniye bile baktığında bunu arkadaşlarıma yarım saat anlatıyordum. Bana baktığı günler umutlar yeşeriyordu içimde. Çok mutlu oluyordum hayaller kuruyordum. Bakmadığı, umursamadığı günler ise acaba çirkinmiyim kötü birimiyim diye karalar bağlıyordum. Bir insanı uzaktan bu kadar büyük bir aşkla sevmenin ne demek olduğunu çoğu insan anlamıyor. Fakat ben bu insanı, bu dünyada bir insan en fazla ne kadar sevile bilirse, o kadar sevdim. Çok sessiz, sakin bir insandı. Bir defa bile bir kızla konuştuğunu hiç görmedim. Hep mesafeli idi karşı cinse karşı. Bu yüzden asla iletişim kuramıyordum. Yaklaşamıyordum. Nihayet birgün, 1 yılın sonunda ona duygularımı itiraf etme kararı aldım. Biliyormusunuz, çok umursamaz, duygusuz bir insan olduğunu o anda hiss etdim. Bana bu tür ilişkileri artık istemediğini anlatdı. Fakat bir şans verip vermemek konusunda düşüneceğini söyledi. O gün artık herşeyin bitdiğini düşünmüşdüm. Kesin beni kafasından atmak için öyle söylüyor diye düşündüm. Fakat eve vardığımda mesaj atdığını gördüm. İşte o an. .. Efendim. . Hayatımın en mutlu günüydü! Deli gibi sevdiğim, Öl dese gözümü kırpmadan uğruna canımı vereceğim, gel dese, herşeyi bırakıp onunla cehennemin dibine bile seve seve gideceğim insan bana bir şans vermişdi. Çok mutluydum, umutluydum. Böylece konuşuyorduk. Sonra birgün Filme davet etdim. Gitdik izledik. Çıkışta deniz kenarında yürürken, Ben bana çok uzak mesafeli davrandığını hiss etdim. Sanki zorla gelmiş gibiydi. .. Beni üzmemek için. .. Çok soru sordum. Neden burdasın, istemiyormuş gibi görünüyorsun dedim. .. En sonunda ağzından o sözcükler döküldü efendim. .. Seni üzmek istemedim dedi. .. . Zamanla söylerim diye düşündüm dedi. .. Düşüne biliyormusunuz? Dünyam başıma yıkılmışdı!Ben hayaller kurarken. .. Onun için deli olurken, beni başından savmanın yollarını arıyormuş. Hiç birşey söylemedim efendim. Fakat gözlerim doluyordu. O gidene kadar göz yaşlarımı tutdum. . O gidince artık dayanmadım. Arkadaşımı aradım, yanına gitdim. .o gün. . Gözyaşları içinde, nefessiz kalıncaya kadar ağladım. Nasıl unutucam abi dedim. . Bu kadar sevdiğim birini nasıl unutucam dedim. .. Psikolojisi oldum olası iyi olan biri deyildim. Antidepresan kullanıyordum(doktor tavsiyesi ile)O günden sora ilacın dozunu ikikatına çıkardım. Tıp okuyorum diye biliyordum tahmini Max dozları. Aylarca kendime gelemedim efendim. 5 ay böyle ölü gibi gidip geldim derslere. Hatta gidemiyordum bazen. Yataktan kalkacak gücü bulamıyordum kendimde. Tüm derslerden devamsızlığım bitmişdi. Dayanamıyordum onu görmeye. Neyse hocam. .. işte birgün dayanamadım. Sahilde gece dolaşırken, yine acı çekerken. .. onu aradım, buluşa bilirmiyiz dedim. . Buluştuk, anlattım. .unutamıyorum seni dedim, dayanamıyorum dedim. . Bari arkadaş olalım dedim. . Kabul etmedi efendim. Sevdiğim insanın hayatının en köşesinde bile kendime bir yer bulamadım!Ne kadar kötü olduğumu anlamıştı sanırım. 2 gün sonra ben derse yine gitmediğimde arayıp neden gelmiyorsun dedi. Bende aa beni umursuyor diye düşündüm. Sonradan fark etdim ki bu sadece vicdan azabı işte. Bir daha bunu sorma, umutlandırma beni dedim. Artık herşey bitmişdi. Dayanamıyordum. Özdemir Asafın bir şiiri var ya hani"Sonra aramıza dağlar, denizler, belki dünyalar girecek. Hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bizi bir araya getirmeyecek. Sonra belki birimiz öleceğizVe diğerimiz bunu hiç bilmeyecek. ."O gün gözlerimde yaşlarda, arkadaşımın omzunda ağlarken dilimde bu sözler vardı. Sevdiğim insana bir nasılsın sorusunu bile soramayacak kadar uzakdım! Düşünsenize, herşeyden çok sevdiğiniz insana bu kadar uzaksınız. .. Yabancısınız. .. O gün işte unutmaya karar verdim. Artık yapmak zorundaydım. Çünki dayanamıyordum. Ne ders çalışa biliyor, ne insanlarla doğru dürüst iletişim kura biliyordum. Herşey gün geçtikçe kötüleşiyordu. Ve bilin bakalım ne oldu. 2 gün sonra bana yazıp bir şans vermek istediğini söyledi. Ne kadar mutluydum, tahmin ede biliyormusunuz? İşte dedim. Oldu dedim. .. Artık kavuşucam dedim. .. Allah dualarım duydu dedim. .. Bunu neden yaptı diye de düşünüyordum. Sonradan öğrendim ki arkadaşım onla konuşmuş. Aşkımı anlatmış, ne kadar üzüldüğümü dile getirmiş. Ve o da şaşırmış biliyormusunuz? Halbuki bende söylemişdim ne kadar sevdiğimi. Anlatamamışım demek ki. İşte arkadaşım ya şans ver, ya da asla yazma umutlandırma demiş. 2 3 hafta böyle konuştuk işte. Başlarda her an mesaj atan, konuşan, ilgilenen insan sonra hiç yazmamaya, umursamamaya başladı. Ben sordum ona, neden böylesin dedim. . İçimden geldiği gibi davranıyorum, olmayan birşeyi varmış gibi göstermiyorum dedi. Böyle ilişkiler için halim yok dedi. Arkadaş gibiyiz dedi. .. İşte o an sanki kafamda şimşekler çakdı. Dünyam başıma yıkıldı. Her şey o gün bitdi efendim. O günden sonra ne görüştük, ne konuştuk. Ve Ben onu unutmaya çalışıyorum. Fakat efendim. . Yapamıyorum. . Neden sevmedi. . Neden olmadı diye sorguluyorum. Güzel bir kız olduğumu söylüyor herkes. Neden sevmedi. . Neden tanımak istemedi. .. neden. .. kendimi sorgulamama sebep oluyor tüm bunlar. Dayanamıyorum efendim. Onu bu kadar severken, bu kadar aşıkken. .. Dayanamıyorum. Siyahla beyaz kadar farklıyız bir birimizden. Ben onun için değişmeye bile razıydım. Herşeyi yapardım, herşeyi!Ama istemedi. .. ve ben bu istenmeme duygusuyla, sevdiğime kavuşamamanın acısını beraber yaşıyorum. Kabul etmeye, hayatıma bakmaya çalışıyorum. Fakat aynı okulda, hergün gördüyüm birini nasıl unuta bilirim?. .. Her gördüğümde bakmamak için ne kadar çabalasamda olmuyor. . Gözlerim kendiliğinden onu arıyor her yerde. . Ayaklarım onun olduğu yerlere sürüklüyor beni. .Aşk, bu kadar acı vermeli mi insana? Etrafımda ki insanları görüyorum. Tüm kızlar beni suçluyor. Bir kız bir adama adım atarmı bu kadar çabalarmı diye. .. Ama efendim, birini bu kadar sevdikden sonra insan duygularına nasıl engel olurki?Ben tıp okuyorum. 3cü dönemim. Derslerime odaklanmam lazım. Okumam lazım. . Fakat okuyamıyorum. . Sayfaları döndürüyorum, ama olmuyor, okuduklarım kafama girmiyor. .. Yapamıyorum. Bir daha kimseyi sevemeyeceğim. .. Yapamayacağım. .Ben ne yapayım hocam? Nasıl unutayım. .. .
Gizli KullanıcıManipüle edilmek istemiyorum
Eşim tarafından demediğim şeyleri sürekli demişim gibi bazı cümleler ve kelimeler duyuyorum sonra dedim mi demedim mi diye düşünürken kendimin diyebilirimde belki de dedim haklıydı diye sorguluyorum kafamın içi karmaşık bi hal alıyo ne yapacağımı bilmiyorum yardım eder misiniz
Gizli KullanıcıSıkça sinirleniyorum
Evde eşimle normal konuşurken bir anda bir konuda anlaşamayip sinirleniyorum ve tartışıyoruz. özellikle eśim ailemden bahsettiginde daha çabuk sinirleniyorum. Haksızlıklara gelemiyorum. alttan almam gereken şeyleri bile artık yapamıyorum. eşimin ailemle arasında eskiden problemleri vardı bazan hatırlayıp konularını açiyor biraz dinliyorum ama uzayınca sinirleniyorum
Gizli KullanıcıPanik atakta ve bipolar ile yaşıyorum
Merhaba hocam. bana 3 sene önce okb teşhisi konuldu bunun yanı sıra bipolar ve panik atakta yaşıyorum aynı zamanda. Dr kontrolünde bırakmam gerekiyordu ben 2 sene düzenli kullandım sonra kafama göre bıraktım yan etkileri oluyo. bunun için tekrar baslamam mi gerekiyor arada zor durumda kaldığımda kullanıyorum. sinirlilik yapiyo bende. kullanmasam fiziksel olarak rahatsız oluyorum. yardımcı olursanız çok sevinirim. Zor durumdayım.
Gizli KullanıcıOthello sendromu
Sevgilimin davranışları hakkında ufak bir araştırma yaptım ve Othello sendromu ile karşılaştım. Belirtileri Othello sendromuna uyuyor bu şekilde kendisini harap ettiğini parçaladığını görmek beni çok üzüyor ve ona yardımcı olmak istiyorum ama bunu ben yapmak istiyorum ne yapacağımı bilmiyorum Bana yardım eder misiniz?
Gizli KullanıcıEşimin benden kısa olması sorunu
Merhaba, eşim benden neredeyse 5 cm kısa ve insanların kötü bakışlarına maruz kalıyorum çoğu zaman, çok üzülüyorum , artık bende sıkıntı etmeye başladım bu duygulardan nasıl kurtulabilirim? İnsanların düşünceleri beni çok yıpratıyor bana bakışları da aynı şekilde
Gizli KullanıcıOğlumun bana kin duyduğunu düşünüyorum
Merhabalar benim 29 yaşında oğlumla sorunlarım var bana sürekli muhalif yani dediklerimi iyide olsa kötüde olsa karşı eleştiri yapıyor ben ona söylediğim zaman sesini yükseltiyor yemekte konuşursak yemeği terk ediyor bazen bana kin duyduğunu düşünüyorum bana nasıl davranmam gerektiği hakkında bilgi verirmisiniz çıkmazdayım çok üzülüyorum teşekkürler
Gizli Kullanıcı
