Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Kendimi evlilikte ve günlük yaşamda çok ama çok yalnız hissediyorum
Kendimi evlilikte ve günlük yaşamda çok ama çok yalnız hissediyorum her seyde hemen kırılıyorum günlük yaşamda ne yapmalıyım ? Konuşacak kimsem de yok ne yazık ki En ufak başarısızlıkta kendimi suçluyorum maalesef bu konuda ne önerirsiniz ? Eşimle de konuşamıyoruz ne yazık ki İçime atmak her ortamda bana iyi gelmiyor ne yazık ki Üzgünüm çok Keyif alamıyorum hayattan :( :( :( :(
Yoncaglsvn
İlişkimde hep aynı sorunları yaşıyorum
Hocam aslında geçen bir soru sormuştum eksik bilgi var tamamlamak istiyorum . Ben iletişim problemi dedim fakat bu konudaki iletişim problemi demek istedim (konu bulamama ve mantıklı bir yorum yok ) sorunu var demek istedim aslında notmalde konuşurum ama yani kocamla konuşmak istediğim zaman konu bulamıyorum aklıma hiçbir şey gelmiyormuş gibi olup beynim kitleniyor normal konuşma olur . Başka insanlarla konuşurum, hatta kendimle de oturup konuşurum çözüm yolu bulurum sonra işe de yarar . Başkalarıyla konuşunca konu da bulurum . Hocam ben bunun üstesinden nasıl gelirim gerçekten bir çözüm yolu arııyorum. Abim psikolog ama yardım alamıyorum çok utanıyorum bu konudan acaba tepkisi ne olur bilmiyorum 🙃 sizden ricam yapabilecegim ne varsa yardımcı olun lütfen ne gerekiyorsa nasıl adım atarım ne yapılacak her şeyi söyleyin hocam rica ediyorum direk iletişime geçebiliyor muyuz? 🥲 yardıma çok ihtiyacım var . 6 yıllık evliyim ve sürekli konu bulamadığım için kaçıyorum artık bir şeylerle meşgul oluyor muşum gibi yaparım ama bakıyotum ki bugün de gün bitti tartışmalar olabiliyor kocamla o benimle oturup saatlerce sohbet etmek istiyor.
Gizli KullanıcıKendimi kaybettiğim dönemdeyim
Merhaba uzun süredir kendimi ruhumu kaybettim. Yaşadığım bir ilişki sonrası psikolojim ve çevrem bitti. Tükendim. Çabayla bir şeylerin olacağına inancım kayboldu. Hevesim bitti. O kadar çok tüketmişim ki kendimi kendime hayat kuracak enerjim kalmadı. Yeni ortamlar insanlar yeni sorunlar denemeler yanılmalar çok korkutuyor. Onun bile geçmiş ilişkideki travmalarına o kadar şahit oldum ki o kişiyi ne kadar sevdiğine ve bana ne kadar bencil olduğuna artık ne yaparsa yapsın o dönemdeki ne beni ne sevgimi bulamıyor. Bunu kabullenmeyip benden hala eskisi gibi olmamı istediler ama ben olmadıkça bambaşka yönlere çektiler arkadaşlarım bile bunu yaptı. Seküler olduğum için aşk sevgi emek çaba bunları istemiyorum sandılar. Zamanında gösterdiğim emeği hiçe saydılar ben çok konuda fedakar olmuştum. Tıpkı onun geçmişteki kişiye olduğu gibi. O zamanda kendini çok ezdirme diyordular. Şimdi de onu savunuyorlar acı çekiyormuş ben dönmüyormuşum benim gözüm paradaymış takıldığım ortamlara geri dönmüştüm diye. Ben onunda yaşadıklarımdan ders aldım. O da hayatına dönüp devam etmiş o kişi farklılıkları kabul etmemiş yalanlar varmış ilişkide ondan sonra terapi almış. Şimdi ona uyan birini bulamadığı için konuyu aşka çevirdi. Sevgimin devam ettiğini görüp biz bu yolu deneyelim istedi. Ben dönmeyince başka insanlar tanımaya başladı. Doğrusu ne bilmiyorum ama çok yıprandım. Terapi almadım ama kendimi tanımayı istiyorum. Çünkü bana sunulana tutunmak gerçeği görmemi engelliyor
Gizli KullanıcıYaşadıklarımdan sonra nasıl devam edebilirim
Merhaba 3 sene önce bir ilişki yaşadım başta gezmeyi eğlenmeyi seven biri olduğu için ona çekildim tam hayallerindeki gibiydi ama onun geçmişle bağını koparamaması devamlı geçmişe ait şeyler çıkması o kişiye olan sevgisine şahit oldum defalarca ama bana karşı acımasız olması ve hata üzerine hata ile devam eden travma gibi aslında benim sadece başlangıçta kıyafetlerimden ödün verdiğim bir ilişkiydi o da bazı konularda ona uymadığı halde kabul etmişti. Ama bitmeyen bu hatalar benim git gide mutsuzlaşan tavırlarım biten bir ilişki ve geriye benden enkaz kaldı. Arkadaşlıklarım etkilendi. O ise hayatına arınmış şekilde devam etti. Uzaktan göndermeler yaptı dönmeyince arkadaşlar arasında yanlış konuşmalar başladı. Arayınca hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Çünkü biliyordu bir araya gelirsek onun da bir şeyleri değiştirmesi gerektiğini. Arkadaşlarım arkamdan konuştu. Benim ona neden dönmediğim hakkında kendi yargılarına göre davrandılar kıyafetimden ödün vermedim çünkü gözüm yükseklerde mantık için birlikteydim diye düşündüler ben 3 senede ben insanlara karşı ürkek korkak soğuk depresif birine dönüştüm . Benim hayatım yaşananlardan sonra iyice eve kapanmamla devam etti. Olan bir tek bana oldu. Toparlanmak istesem de ne arkadaşım var ne bir çıkış yolum hayal kurmaya korkar oldum. Benden aynı fedakarlıkları bekliyorlar başkası var sanıyorlar ama ben ruhumu kaybettim. En acısı da sevgim var onarmak için gücüm kalmadı. Kendime iyi gelebilir miyim bilmiyorum
Gizli KullanıcıMutlu olmak hayatımın hersey yoluna gitmek için ne yapmalıyım
Merhaba. Ev ortamında kendimi uzun süredir mutsuz hissediyorum. Sürekli gerginlik ve tartışma yaşanıyor. Özgüvenim çok düşük ve kendimi özgür hissedemiyorum. Yetişkin olmama rağmen annemle olan iletişimimde zorlanıyorum. Küçük hatalara karşı çok tahammülsüz olabiliyor ve sık sık eleştiriyor. Bu durum bende de yoğun bir öfke ve gerginlik yaratıyor. Ben tepki verdiğimde, iletişim daha da kötüleşiyor ve kısır bir döngü oluşuyor. Geçmişte, özellikle çocukluk ve ergenlik dönemlerimde bazı zorlayıcı deneyimlerim oldu ve hatalar yaptım. Annem bu geçmişteki hataları sık sık gündeme getiriyor ve bu da kendimi yetersiz hissetmeme neden oluyor. Kendimi düzeltmeye ve daha iyi olmaya çalışsam da yeterince takdir edilmediğimi düşünüyorum. Eleştirilme korkusuyla zaman zaman dürüst olmakta zorlandığım oldu ve bu durum ilişkimizi daha da zedeledi. Son zamanlarda hem psikolojik hem de fiziksel olarak kendimi çok yorgun ve gergin hissediyorum. Öfke kontrolü, aile içi iletişim ve sınır koyma konusunda desteğe ihtiyacım olduğunu düşünüyorum. Bu durumla daha sağlıklı başa çıkabilmek için ne yapabilirim?
cagla_98herşeyi kafaya takıyorum
Kafama çok takıyorum herşeyi bi erkeğe takıntılı haldeyim iki saat düşümüyorum ne yazmam gerektiğini genelde düşünmem arkadaş cevrenden bi kişiyi çok takıyorum geleceği düşünüyorum kafamda kuruyorurum çok çabuk sıkılıyorum moral bozuyorum olumsuza bağlıyorum canımı sıkıyorum kendi kendime saatlerce ağlıyorum herlese kafaya takıyorum yarın ne olacağını şimdiden düşünüyorum şarkılarla ağlıyorum Sinir krizi geçiriyorum patlıyorum çıldırıyorum düzelmek istiyorum artık bu kadar dı
Gizli KullanıcıSevdiğim beni de seviyor mu
Benim bir flörtüm vardı ona karşı bir kaç yanlışım oldu bence çokça büyütülecek birşey değil ama kendince çok büyüttü devamlı hikayelerime yanıt veriyor söz yazıyorum üstüne alınıyor kime yazdın diyor ama hep kavga ediyoruz bazen düzgün konuşuyoruz bazen kötü oluyor geçen de bana benimle oynamasaydın seninle yemin ederim evlenirdim yazdı hala beni seviyor mu duygusu ne bilemiyorum beni affetmediğini söyledi
Gizli KullanıcıÇok özgüvensizim
Önceden okulda birisi beni zorbalardı bende sesiz bi kızdım bi arkadasım vardı tek onla yakındım o kızlar beni cağırmıstı yanına gittiğimde titremeye başlamıştım sesim titriyordu ama isteyerek yaptığım bise değil neyden kaynaklı kız zorbalıyodu bizden niye korkuyorsun diyordu konuyu çözmeğe çalışırken rehberlk le yüz yüze konusturuyodu hoca sesim ağlar gibiydi ama ağlamıyodum isteyerek böyle yapmıyodum neyden kaynaklı bana özgüvensiz muamelesi yaptı kız
Gizli KullanıcıSevgilimden ayrılalı 2 ay oluyor ama unutamıyorum
Unutamiyorum yani uzak mesafe 5 ay 6 ay da arkadastik ve 1 haftaligina gormeye gelmisti her sey cok guzeldi. Sadece kulturel ve muhafazakarlik anlamda uyusmazlik vardi o dogu anadolude ben akdeniz kiyisinda yasayan biriydim yani istedigi biri gibi olmaya calistim sac seklimi kiyafetimi degistirdim sen farklisin senin gibisi yok seni birakirsam allah bildigi gibi yapsin dedi soguklasmaya basladi birakti heryerden de engelledi cok zoruma gidiyor hayallerimin kadinisin ailen beni sevmez diyip gitti. Ben onu anlamaya calistikca o uzaklasiyordu kizdigim zamanda suclu ben oluyordum. Her seyini sevmistim. Simdi nerde oyle birini daha taniyip sevicem? Cok zor birinden hoslanan biriyim. Ona da ben acilmistim. Kimseyi kolay kolay begenemiyorum, bu devirde sınır cizince yobaz goruluyorum. Zayif narin minyon bi tipim var ama herkes sarisin baliketli istiyor bu dunyaya ait degilmisim gibi hissediyorum. Gorucu usulu tanismak sacma geliyor cunku biriyle iliski gozuyle baktigimda onu hic sevmiyorum. Tesadufen arkadas olarak tanistigimda daha mantikli buluyorum sosyal medyadan tanismayi asla normal bulmuyorum. Bu eski sevgilimle oyundan tanismistik ve cok guluo egleniyorduk. Hobilerimin ayni oldugu beraber aktivite yapabilcegim biri daha ne zaman denk gelir bilmiyorum. Nefret ediyorum bu hayattan herkes basarir ben basaramam. Bazen *lmeyi çok ama cok istiyorum. Kendimi merkeze almak icin kariyerime odaklanmaya calisiyorum. Ama icimde hep bi baba boslugu var asla gitmiyor. Cok malda mulkte gozum yok hani beni sevsin beraber guzel vakit gecirelim kafasindayim ama nedense hep hor goruluyorum. Günümüz erkeklerine de kolay kolay guvenmem yani. Ne yapicam bilmiyorum. Kendimden tiksinir oldum. Omrumde guzel 1-2 anım olmustur. Arkadaslarim nasil dertsiz tasasiz neden bu kadar hassasim anlamiyorum ya lutfen yardim edin gercekten iyi degilim terapiye gidiyorum bu arada olmasa yasamiyordum suan.
Gizli Kullanıcıeşim cinselliğin hiç bir türüne yanaşmıyor.
Ben 42 yaşındayım, eşim (karım) 40 yaşında Severek evlendik. Sevgimizin de azalmadığını düşünüyorum. Çocuğumuz şu an 13 yaşında. Eşimin babasının 12 yıl önceki vefatı sonrası cinsel birlikteliklerimiz azaldı. Ayda bire düştü o da hatırlatırsam . bıraksam hiç aramıyor. bu tamamen birliktelik değil sarılma öpme anlamında da asla sırnaşıklığa tahammülü yok. defalarca konuşuldu. Kayınbabamın vefatından etkilenmesi azalsa bile durum düzelmedi. hatta hobiler yetenekler edindiğimde beni desteklemek yerine beceremezsin diyor. en ufak şeyde aşağılıyor. Eşim her zaman tatmin oluyor numara değil zaten ben ona uğraşıyorum. . fizyoloji ve anatomiye hakimim. ben yarı yolda kalıyorum. basit olan fantazilere bile direk hayır deyip sorgulamıyor. bir gün benden cinsellik bekleme diyecek diye korkuyorum ama hovardalıkla çözmem asla. eşimi seviyorum , ayrılmak istemiyorum. kendi psikoloğuma bir kere götürdüm ama egosu öyle sağlam ki bunu bir sorun olarak görmüyor. böyle işine gelirse diyor. Sanırsınız evin kadını benim de o anlamayan erkeği. ben bilgisayar oyunu severim ama hiç aksatmadım onu ilgisiz bırakmadım. ev işlerinin de çoğu bendedir. o telefondan bir oyuna takıldı mı veya alışverişe başbaşa olan zamanımızı harcıyor. sonra da kulağım başım omzum ağrıyor zaten hastayım görmüyor musun diye beni suçlu hissettiriyor.
Gizli Kullanıcı
