Aile Kategorisi

Menfaatine düşkün insanlara karşı mesafe

Nereden nasıl başlanır bilmiyorum. İçimde bitmek bilmeyen bir yas süreci ve hayal kırıklıkları var, özellikle de kendimle ilgili. 30 yaşındayım ama bu yaşıma kadar hayal ettiğim, heveslendiğim hiçbir şey gerçek olmadı. İstediğim okullara gidemedim, bir meslek sahibi olamadım. Evlenmek planlarımdaydı ama bu kadar erken değildi. 18 yaşında evlendim, şu an 30 yaşındayım ve 4 çocuğum var. Anne olmak hayalimdi ama en büyük hayalim öğretmen ya da hemşire olmaktı. Bu hep içimde ukte kaldı. Kendimi berbat hissediyorum, sanki boşa geçmiş bir ömür gibi. Gençliğim bile boşa gitmiş gibi geliyor. Eskiden cıvıl cıvılken şimdi içine kapanık, soğuk birine dönüştüm. Çevremdeki menfaatçi ve bencil insanlar yüzünden hayattan soğudum. Eşim iyi bir insan ama hep eksik görür, hiçbir şeyden memnun olmaz. O insanlarla arama mesafe koyamıyorum çünkü yapayalnızım. Kardeşlerimle de bağım koptu. Gurbetteydim, uzaktaydım ama yaşananlardan beni sorumlu tuttular. Telefonumun bile olmadığı zamanlar oldu. Şimdi hiçbiriyle görüşmüyorum. Evliliğin ilk yılları çok zordu, ciddi bir kültür şoku yaşadım. Eşimin ailesinden çok ağır sözler duydum. Hamileliğimde bebeğimi kaybetme tehlikesi yaşadım, çocuğum yoğun bakımda yattı ve ben yine yalnızdım. Yalnız kalma korkusu yüzünden kimseyle mesafe koyamiyorum. Zaten yalnız bir cocuktum. Hep hastaydim. Annemi daha 4 yaşındayken kaybettim. Bakın mesafeyi koruyamiyorum. Beni kullanmak isteyen menfaatci insanlarla nasıl mesafe kurucam. Bilmiyorum.

Kocamla iletişim sorunu yaşıyorum

Son zamanlarda yine iyi değilim. Bunun sebebi hayat arkadaşımdır. Yaklaşık 5 yıldır evliyiz ama artık bu davranışlar beni ciddi şekilde rahatsız ediyor. Mesela nereye gittiğini söylemiyor. Ben yazıp sorduğumda “dışarıdayım, çocuklarla” diyor. “Ne oldu, niye?” diye sorunca da açıklama yapmıyor. Ben de diyorum ki: “En azından giderken haber ver, bileyim. ” Ama cevabı hep aynı oluyor: “Neden söylemeliyim? Ben sana hesap mı vereceğim?” İşte bu tavırları beni çok yoruyor.

Nergiz555

Sınır koyma konusunda ve insanlarla konuşurken sıkıntı yaşıyorum

Merhaba,Uzun süredir aile ilişkileri ve yaşadığım hayal kırıklıkları nedeniyle ciddi duygusal zorlanma yaşıyorum. Çocukluğumdan beri ihmal, hastalık ve yalnızlıkla büyüdüm. Buna rağmen insanlarla bağ kurmayı, özellikle kardeşlerimle yakın olmayı çok istedim. Ancak yıllar içinde gördüm ki bu ilişkiler çoğu zaman tek taraflı, menfaat temelli ve beni yıpratan bir hâl almış. Bugün geldiğim noktada, kardeşlerimle ve çevremdeki bazı insanlarla yaşadığım değersizlik, hor görülme ve suçlanma duyguları içimde derin bir kırgınlık oluşturdu. En zorlayıcı tarafı ise, eskiden sosyal, konuşkan ve kendini rahat ifade edebilen biriyken artık insanlarla konuşurken yoğun anksiyete yaşamam. Konuşurken donakalıyor, iki cümleyi bir araya getirmekte zorlanıyorum. İyi niyetli olmama rağmen sınır koyamadığımı, yalnız kalmamak için beni inciten ilişkileri sürdürdüğümü fark ediyorum. Bu durum özgüvenimi ve ruh sağlığımı olumsuz etkiliyor. İnsanlara nasıl sağlıklı mesafe koyabileceğimi, suçluluk duymadan sınırlarımı nasıl koruyabileceğimi ve kişisel gelişimimi nasıl destekleyebileceğimi öğrenmek istiyorum. Evli ve çocuklu biriyim. Destek alma konusunda çevresel ve ailesel kısıtlarım olduğu için bu süreci mümkün olduğunca sakin, güvenli ve bilinçli şekilde yürütmek istiyorum. Amacım kimseyle kavga etmek değil; kendimi koruyabilmek, duygusal olarak güçlenmek ve tekrar kendim olabilmek. Bu konularda profesyonel bakış açınıza ve yönlendirmelerinize ihtiyacım var. Teşekkür ederim.

Ailemle neredeyse her konuda farklı düşünüyorum ne yapmalıyım?

Dediğim gibi ahlak olsun siyasi olsun ailemle çoğu konuda uyuşmayan düşüncelerim var. Ailemle düşüncelerimin uyuşmaması da ilerde evlenirken ve benzeri konularda sıkıntı yaratacak kadar büyük bir seviyede ve bu olay beni çok bunaltmaya başladı sürekli bu konu hakkında düşünüp duruyorum. İşte diyolar ki evleneceğin kişi düzgün giyinmeli , alkol vb. kullanmamalı ama benim hiç böyle çizgilerim yok aileminse çok var ve bu konuları ailemi karşıma alıp konuşmaya da çekiniyorum çünkü hala ekonomik olarak onlara bağlıyım ve ne yapacağımı bilemiyorum.

Kendimi nasıl düzeltebilirim?

Benim annem çok kısıtlayıcı bir anne ama bana bisey olmasından korktuğundan değil bana karşı farklı bir duygusu var ve sureklı ondan kaçmaya çalışıyorum mesela suan onun baskısından kaçıp babanemlere yerleştim annem temızlık yapma zorunluluğu verıyor sureklı bana eger onu yapmasam benı dovuyor laf soluyor benı sevmıyor opmuyor bıle babam da ayrıca cezaevınde ve yokluğu koyuyor annemler ayrı ve ben annemden çok sıkılıyorum gerçekten dayanamayacak hale gelıyorum bazen kendime zarar verıyorum sureklı ve pıskolojım çok bozuldu bunu gerçekten soluyorum çok bozuk boyle birine bısey söylerken bile cekınıyorum annemden kalan bi travma kendimi oldurecek duruma gelıyorum bazen ve kendimi çok değersiz hisedıyorum nasıl duzeltıcem kendımı

Stres yapmadan alkol alan bir insanla nasıl baş edebilirim?

Yoruldum usandim artik 2 cocukla ve ona yapma demekten bunu huzurum kalmiyor bana bir zarari yok ama rahatsiz oluyorum bu durumdan kac defa soylediysem tamm diyor en fazla 2 gun sonra yine ayni gene içip sızıyor cocuklarim ve ben uzuluyoruz bu duruma yaslari on ve 6 daha cok kucukler ama herseyi anliyorlar onlarda uzak duruyor bu durum oldugu icin offfff

Çok kısıtlayan ve sürekli kavga eden ebeveyn ile nasıl mücadele edebilirim?

Annem herşeyime müdahele eden bir kadın. Yaptıklarım asla yeterli gelmiyor. Dünkü kına yüzünden tartıştık bugün kıyafetimden utanmış sadece sıfırkoldu ve uzundu. Bu yaşta hala onlarla yaşıyorum. Ağlamaktan başım ağrıyor mesajda kavga ettik. Hep aynı döngü çok da yoruldum. Annem bitse babam kavga başlatıyor. Ağlamamı durduramıyorum. Bu döngüden de yoruldum. Mesafe koyuyorum ama aynı evin içinde olmuyor. Artık herkese mesafe koydum. Yeterki evden çıkmayım kavga olmasın diye. Artık içimden bile gelmiyor dışarı çıkmak ama böyle de çok mutsuzum. Bir kez kafamı dağıtacağım birşey yapsam arkasından ağlayana kadar dürtüklüyorlar. Diyorum hiçbirşey yapmayım böyle de ağlıyorum her gece iş ev sadece. Eve maddi katlım da var ama ne versem yetmiyor onlara hep daha çok. Bir psikolog ile çalışmak istiyorum ama diyorum ki ne yapılabilir. Olgunlaşmamış ebeveynlerin yetişkin çocukları kitabını okumuştum orada da mesafe koyun diyor psikolog da böyle söyleyecek. Ama aynı evin içinde yapamıyorum. Erkek arkadaşıma anlatıyorum bence o da bunaldı. Çok çıkmazda dayanılamaz bir haldeyim ben ne yapabilirim Allah aşkına. Birinin bir yok göstermesine öyle de ihtiyacım var ki

Ailem ilişkimi istemediği için en ufak tartışmamızda sevgilimi ortak ediyor ne yapmalıyım?

Ailemle en ufak bi konu hakkında tartışsam hemen o kıza da böyle diyor musun yapıyor musun tarzında benzetmeler yapıyorlar tüm hataların yanlışların sebebi benmişim gibi davranıyorlar üzülüyorum ve içime atıp sustuğum zaman da anca kenarda çekil sus bunu yaptığımda bile o kızla tartışınca da böyle mi yapıyorsun trip mi atıyorsun diyorlar ve bu durum gerçekten çok üzüyor beni ne yapmalıyım bilmiyorum çabalıyorum didiniyorum ama her zaman konu sevdiğim kadına geliyor ve belli etmese de sevgilimde bu duruma üzülüyor ailem asla beni anlamaya çalışmıyor sürekli onların istediği olsun onların düşündüğü şekilde hareket ediyim istiyorlar ve bu durum ister istemez sinirlenip sesimi yükseltmeme neden oluyor.

croix

Kendimi nasıl düşünebilirim

kendimden çok ailemi sevgilimi düşünmekten cok yoruldum çok yıpranıyorum hıc bır ıstegım olmuyor hayat bana cok oynuyor ben cok yoruldum bı arkadas ortamım cevrem yok bı evım var ama yok bı yatagım var ama yatamıyorum babanneme bakıyorum yanında yatıyorum yukarda evım var yatamıyorum esyalarımı orda burda ama kımse benım ne ıstegımı bılmıyor ben cok yıprandım 6 senedır ben napıcam bana bı yol gosterın nolur

Nişanlım ve ailem arasında kaldım ne yapacağımı bilmiyorum.

Merhaba 2 yıllık nişanlımla annemlerin evine gittiğimiz sırada nişanlım nişanlılık sürecimizin uzadığını dile getirdi ve sinirlerine hakim olamadı ağlamaya başladı ardından annem kendisine yapıldığını düşünüp nişanlıma defolsun gitsin bu ne biçim böyle tarzında cümleler kullandı. Ben anneme yanlış olduğunu dile getirdim ancak özür dilemeyi reddetti. Bu olay geçtikten 6 ay sonra gelinlik bakmaya gidildiği sırada nişanlımın arkadaşına güzelim fıstığım görüşürüz diyip sarılırken nişanlıma sadece görüşürüz diyip gitmiş. Nişanlımda bana bunun bu şekilde devam etmeyeceğini annemle görüşmemi istemediğini kendisine ve bana zarar verdiğini düşünüyor. Çok arada kaldım ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Annemin böyle yapmış olması beni çok üzüyor. Nişanlıma da hak veriyorum çünkü istenmediğini düşünüyor.