Aile Kategorisi

Eşim ile eski konulardan ayrılamama

Merhaba 3 yıldır evliyim evlilik zamanı ailem istemedi ve bazı sorunlar yaşadık maddi manevi olarak ve arada kaldım o dönem sonrasında ailem ile bağı kestik sonrasında maddi sıkıntılar çıktı eşim yardım etti devamlı vakit geçiren bir çiftiz her zaman yardımcı olurum ama her ay eski konular açılıyor devamlı ağır kelimeler kullanıyor özür diliyorum ama yetersiz kalıyor ve kavgalar uzuyor sadece son dönemde hem maddi hem manevî olarak aşırı yıpratıyor beni bir kaç defa konuşmayı denedik tamam diyor ama sonra yine aynı konuyu açıyor bende aynı konuları duymak istemiyorum ne yapmalıyım.

Gerçekten seviyor muyum bilmiyorum.

Merhabalar 8 ay önce birisi ile ciddi bir ilişki yaşamaya başladım. İlk gördüğüm gün onu çok beğenmedim ama yine de zaman tanımak istedim. Bu şekilde 8 ay geçti her hafta yüzyüze görüşme yaptık arada sırada ona karşı içimde hoşlantı hissediyorum ama bir türlü bu sevgimden emin olamıyorum. Onun yanındayken hala onu yabancı gibi hissediyorum. Mantığıma çok uyuyor o da bana çok değer veriyor ve çok seviyor. Aklım çok karışık onunla devam etmeli miyim. İleride sevgim daha da artar mı böyle mi devam eder bilmiyorum. O bana zaman çok tanımıyor hemen benden evlenmek için cevap bekliyor. Bir taraftan onu onun beni sevdiği gibi sevmeyi çok isterdim. Ama benim sevgim o kadar büyük değil ne yapmalıyım. Şunu düşünmeden edemiyorum ben normal yaşantımda da insanlara çok fazla güvenip hemen sevemiyorum bunun olması için uzun bir süre geçmesi ve ona çok güvenmem gerekiyor. Bu böyle bir şey mi acaba yoksa insan evleneceği adama karşı çabucak bir duygu besler mi

Herkese yetişip kendime geç kalıyorum

Küçüklüğümden bu yana ailem çalıştığı için kendi başıma hallettim çoğu şeyleri sorumlulukları yüklendim en basitinden kardeşimi okula götürür kendi harçlığımdan ona yemek alırdım birinci sınıfta bile okula tek gidip geliyordum sonra büyüyünce aileme yardım ettim bir şey olduğunda koşmaya çalıştım arkadaşlarımda sınır koyabiliyorum ama ailemde bu olmuyor. Şu an çalışıyorum kendi paramı kazanıyorum ama bunda bile rahatça harcamaya hakkım yok gibi hissediyorum herkesin yardımına koşarsam var oluyorum gibi 24 yaşındayım çok yorulduğumu hissediyorum kendime gelince enerjim hiç kalmıyor bazen istedikleri şeyi yapmazsam kimse yapmıyor yine bana kalacak diye düşünüyorum tek çocuk değilim ama en büyüğü bile sorumluluklarını yerine getirmiyor evde orada burada herkesin yardımına koşmaktan yoruldum ama diğer türlü nasıl yaşanır? Kendi hakkıma girmek istemiyorum daha fazla yorulmak istemiyorum beynimin içi hiç susmuyor evde herkesin sorumlulukları birbirine girmiş durumda herkes iyisin diyor ama bilmiyorlar ruh halimi durduk yere ağlıyorum hayat akıp gidiyor gibi hissediyorum kendime kurallar koysam da uygulayamıyorum kardeşimi seviyorum ama o bile ben varım diye rahat davranıyor

öfke problemim var

ablamla sürekli kavga ediyoruz. az önce yine eşyasını görmeden yere koyduğum için bağırdı ve üzerine benim bilgisayarımı kıracağını söyledi bir daha eşyasını yere koyarsam. ve bu beni çıldırttı. evdeki birçok şeyi kırdım, kapının camı, elime geçen herşeyi. .. ve bu durumdan en çok annem etkileniyor. bu yüzden kendimi kontrol etmeye çalışsam da b u tarz patlamaları nadiren de olsa yaşıyorum. on kere sustuysam artık on birincide dayanamıyorum sınırlarımı çok zorluyor. sürekli bir hizmet bekleniyor benden. kendisi pek birşey yapmıyor. temizlik yemek vs artık bende bazen bu şekilde patlıyorum ama yine en çok üzülen ben oluyorum annemin yanında oldugu için tüm bunlar. kendime yine kızamıyorum çünkü çok sabırlıyım. bu patlamalar haklı demiyorum ama yerimde başkası olsa çeker gider diye düşünüyorum. .. bana yardımcı olur musunuz?

Eşim kadınlık gururumu kırdı ne yapmalıyım?

Üç yıldır sevgiliydik yaklaşık yedi aydır evliyiz eşim 35 yaşında ben 23 o benim ilk sevgilim ilk eşim oldu cinsel ilişkimizde defalarca yatakta bırakıldım ve üstüne bayan videoları izlemesi fotoğrafları izleyip onlarla takılması ve bana gelince sağlıksal olduğunu hiçbir duygu beslemediğini benim onu etkilemediğimi söylemişti ve annesine düşkün annesi defalarca beni rencide eder açık sözlüyüm diyerekten beni hep küçük düşürdü ona karşı hep sessiz kaldı ve eşimle bunu defalarca tartıştık aile boyutuna geldi boşanmaya karar verdim hala hatasını kabul etmiyor psikolojim altüst oldu ay başları göremez oldum çok stresliyim ne yapmalıyım hocam bana yol gösterin

sedefozturk

Kırgınlıklarımı nasıl unutabilirim?

Eşimin ailesiyle sorunlar yaşadım. Birisiyle bir şey konuştum diğerlerine anlattı. Ama onun bana onlar hakkımda söylediklerini halen kimseye söylemedim. Şu an ben hatalıyım ve kırgınlar hatta küs olduklarım bile var. Kendi söylediklerini unutup beni suçlu konumuna düşürdüler. Bir sorun mu var dediğimde de sürekli bir geçiştirme halindeler. Kendileri bir grup ben dışarda kaldım ama bazı şeyleri söylemediğim için oldu bu daha çok.

Menfaatine düşkün insanlara karşı mesafe

Nereden nasıl başlanır bilmiyorum. İçimde bitmek bilmeyen bir yas süreci ve hayal kırıklıkları var, özellikle de kendimle ilgili. 30 yaşındayım ama bu yaşıma kadar hayal ettiğim, heveslendiğim hiçbir şey gerçek olmadı. İstediğim okullara gidemedim, bir meslek sahibi olamadım. Evlenmek planlarımdaydı ama bu kadar erken değildi. 18 yaşında evlendim, şu an 30 yaşındayım ve 4 çocuğum var. Anne olmak hayalimdi ama en büyük hayalim öğretmen ya da hemşire olmaktı. Bu hep içimde ukte kaldı. Kendimi berbat hissediyorum, sanki boşa geçmiş bir ömür gibi. Gençliğim bile boşa gitmiş gibi geliyor. Eskiden cıvıl cıvılken şimdi içine kapanık, soğuk birine dönüştüm. Çevremdeki menfaatçi ve bencil insanlar yüzünden hayattan soğudum. Eşim iyi bir insan ama hep eksik görür, hiçbir şeyden memnun olmaz. O insanlarla arama mesafe koyamıyorum çünkü yapayalnızım. Kardeşlerimle de bağım koptu. Gurbetteydim, uzaktaydım ama yaşananlardan beni sorumlu tuttular. Telefonumun bile olmadığı zamanlar oldu. Şimdi hiçbiriyle görüşmüyorum. Evliliğin ilk yılları çok zordu, ciddi bir kültür şoku yaşadım. Eşimin ailesinden çok ağır sözler duydum. Hamileliğimde bebeğimi kaybetme tehlikesi yaşadım, çocuğum yoğun bakımda yattı ve ben yine yalnızdım. Yalnız kalma korkusu yüzünden kimseyle mesafe koyamiyorum. Zaten yalnız bir cocuktum. Hep hastaydim. Annemi daha 4 yaşındayken kaybettim. Bakın mesafeyi koruyamiyorum. Beni kullanmak isteyen menfaatci insanlarla nasıl mesafe kurucam. Bilmiyorum.

Kocamla iletişim sorunu yaşıyorum

Son zamanlarda yine iyi değilim. Bunun sebebi hayat arkadaşımdır. Yaklaşık 5 yıldır evliyiz ama artık bu davranışlar beni ciddi şekilde rahatsız ediyor. Mesela nereye gittiğini söylemiyor. Ben yazıp sorduğumda “dışarıdayım, çocuklarla” diyor. “Ne oldu, niye?” diye sorunca da açıklama yapmıyor. Ben de diyorum ki: “En azından giderken haber ver, bileyim. ” Ama cevabı hep aynı oluyor: “Neden söylemeliyim? Ben sana hesap mı vereceğim?” İşte bu tavırları beni çok yoruyor.

Nergiz555

Sınır koyma konusunda ve insanlarla konuşurken sıkıntı yaşıyorum

Merhaba,Uzun süredir aile ilişkileri ve yaşadığım hayal kırıklıkları nedeniyle ciddi duygusal zorlanma yaşıyorum. Çocukluğumdan beri ihmal, hastalık ve yalnızlıkla büyüdüm. Buna rağmen insanlarla bağ kurmayı, özellikle kardeşlerimle yakın olmayı çok istedim. Ancak yıllar içinde gördüm ki bu ilişkiler çoğu zaman tek taraflı, menfaat temelli ve beni yıpratan bir hâl almış. Bugün geldiğim noktada, kardeşlerimle ve çevremdeki bazı insanlarla yaşadığım değersizlik, hor görülme ve suçlanma duyguları içimde derin bir kırgınlık oluşturdu. En zorlayıcı tarafı ise, eskiden sosyal, konuşkan ve kendini rahat ifade edebilen biriyken artık insanlarla konuşurken yoğun anksiyete yaşamam. Konuşurken donakalıyor, iki cümleyi bir araya getirmekte zorlanıyorum. İyi niyetli olmama rağmen sınır koyamadığımı, yalnız kalmamak için beni inciten ilişkileri sürdürdüğümü fark ediyorum. Bu durum özgüvenimi ve ruh sağlığımı olumsuz etkiliyor. İnsanlara nasıl sağlıklı mesafe koyabileceğimi, suçluluk duymadan sınırlarımı nasıl koruyabileceğimi ve kişisel gelişimimi nasıl destekleyebileceğimi öğrenmek istiyorum. Evli ve çocuklu biriyim. Destek alma konusunda çevresel ve ailesel kısıtlarım olduğu için bu süreci mümkün olduğunca sakin, güvenli ve bilinçli şekilde yürütmek istiyorum. Amacım kimseyle kavga etmek değil; kendimi koruyabilmek, duygusal olarak güçlenmek ve tekrar kendim olabilmek. Bu konularda profesyonel bakış açınıza ve yönlendirmelerinize ihtiyacım var. Teşekkür ederim.

Ailemle neredeyse her konuda farklı düşünüyorum ne yapmalıyım?

Dediğim gibi ahlak olsun siyasi olsun ailemle çoğu konuda uyuşmayan düşüncelerim var. Ailemle düşüncelerimin uyuşmaması da ilerde evlenirken ve benzeri konularda sıkıntı yaratacak kadar büyük bir seviyede ve bu olay beni çok bunaltmaya başladı sürekli bu konu hakkında düşünüp duruyorum. İşte diyolar ki evleneceğin kişi düzgün giyinmeli , alkol vb. kullanmamalı ama benim hiç böyle çizgilerim yok aileminse çok var ve bu konuları ailemi karşıma alıp konuşmaya da çekiniyorum çünkü hala ekonomik olarak onlara bağlıyım ve ne yapacağımı bilemiyorum.