Aile Kategorisi

Kendimi nasıl düzeltebilirim?

Benim annem çok kısıtlayıcı bir anne ama bana bisey olmasından korktuğundan değil bana karşı farklı bir duygusu var ve sureklı ondan kaçmaya çalışıyorum mesela suan onun baskısından kaçıp babanemlere yerleştim annem temızlık yapma zorunluluğu verıyor sureklı bana eger onu yapmasam benı dovuyor laf soluyor benı sevmıyor opmuyor bıle babam da ayrıca cezaevınde ve yokluğu koyuyor annemler ayrı ve ben annemden çok sıkılıyorum gerçekten dayanamayacak hale gelıyorum bazen kendime zarar verıyorum sureklı ve pıskolojım çok bozuldu bunu gerçekten soluyorum çok bozuk boyle birine bısey söylerken bile cekınıyorum annemden kalan bi travma kendimi oldurecek duruma gelıyorum bazen ve kendimi çok değersiz hisedıyorum nasıl duzeltıcem kendımı

Stres yapmadan alkol alan bir insanla nasıl baş edebilirim?

Yoruldum usandim artik 2 cocukla ve ona yapma demekten bunu huzurum kalmiyor bana bir zarari yok ama rahatsiz oluyorum bu durumdan kac defa soylediysem tamm diyor en fazla 2 gun sonra yine ayni gene içip sızıyor cocuklarim ve ben uzuluyoruz bu duruma yaslari on ve 6 daha cok kucukler ama herseyi anliyorlar onlarda uzak duruyor bu durum oldugu icin offfff

Çok kısıtlayan ve sürekli kavga eden ebeveyn ile nasıl mücadele edebilirim?

Annem herşeyime müdahele eden bir kadın. Yaptıklarım asla yeterli gelmiyor. Dünkü kına yüzünden tartıştık bugün kıyafetimden utanmış sadece sıfırkoldu ve uzundu. Bu yaşta hala onlarla yaşıyorum. Ağlamaktan başım ağrıyor mesajda kavga ettik. Hep aynı döngü çok da yoruldum. Annem bitse babam kavga başlatıyor. Ağlamamı durduramıyorum. Bu döngüden de yoruldum. Mesafe koyuyorum ama aynı evin içinde olmuyor. Artık herkese mesafe koydum. Yeterki evden çıkmayım kavga olmasın diye. Artık içimden bile gelmiyor dışarı çıkmak ama böyle de çok mutsuzum. Bir kez kafamı dağıtacağım birşey yapsam arkasından ağlayana kadar dürtüklüyorlar. Diyorum hiçbirşey yapmayım böyle de ağlıyorum her gece iş ev sadece. Eve maddi katlım da var ama ne versem yetmiyor onlara hep daha çok. Bir psikolog ile çalışmak istiyorum ama diyorum ki ne yapılabilir. Olgunlaşmamış ebeveynlerin yetişkin çocukları kitabını okumuştum orada da mesafe koyun diyor psikolog da böyle söyleyecek. Ama aynı evin içinde yapamıyorum. Erkek arkadaşıma anlatıyorum bence o da bunaldı. Çok çıkmazda dayanılamaz bir haldeyim ben ne yapabilirim Allah aşkına. Birinin bir yok göstermesine öyle de ihtiyacım var ki

Ailem ilişkimi istemediği için en ufak tartışmamızda sevgilimi ortak ediyor ne yapmalıyım?

Ailemle en ufak bi konu hakkında tartışsam hemen o kıza da böyle diyor musun yapıyor musun tarzında benzetmeler yapıyorlar tüm hataların yanlışların sebebi benmişim gibi davranıyorlar üzülüyorum ve içime atıp sustuğum zaman da anca kenarda çekil sus bunu yaptığımda bile o kızla tartışınca da böyle mi yapıyorsun trip mi atıyorsun diyorlar ve bu durum gerçekten çok üzüyor beni ne yapmalıyım bilmiyorum çabalıyorum didiniyorum ama her zaman konu sevdiğim kadına geliyor ve belli etmese de sevgilimde bu duruma üzülüyor ailem asla beni anlamaya çalışmıyor sürekli onların istediği olsun onların düşündüğü şekilde hareket ediyim istiyorlar ve bu durum ister istemez sinirlenip sesimi yükseltmeme neden oluyor.

croix

Kendimi nasıl düşünebilirim

kendimden çok ailemi sevgilimi düşünmekten cok yoruldum çok yıpranıyorum hıc bır ıstegım olmuyor hayat bana cok oynuyor ben cok yoruldum bı arkadas ortamım cevrem yok bı evım var ama yok bı yatagım var ama yatamıyorum babanneme bakıyorum yanında yatıyorum yukarda evım var yatamıyorum esyalarımı orda burda ama kımse benım ne ıstegımı bılmıyor ben cok yıprandım 6 senedır ben napıcam bana bı yol gosterın nolur

Nişanlım ve ailem arasında kaldım ne yapacağımı bilmiyorum.

Merhaba 2 yıllık nişanlımla annemlerin evine gittiğimiz sırada nişanlım nişanlılık sürecimizin uzadığını dile getirdi ve sinirlerine hakim olamadı ağlamaya başladı ardından annem kendisine yapıldığını düşünüp nişanlıma defolsun gitsin bu ne biçim böyle tarzında cümleler kullandı. Ben anneme yanlış olduğunu dile getirdim ancak özür dilemeyi reddetti. Bu olay geçtikten 6 ay sonra gelinlik bakmaya gidildiği sırada nişanlımın arkadaşına güzelim fıstığım görüşürüz diyip sarılırken nişanlıma sadece görüşürüz diyip gitmiş. Nişanlımda bana bunun bu şekilde devam etmeyeceğini annemle görüşmemi istemediğini kendisine ve bana zarar verdiğini düşünüyor. Çok arada kaldım ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Annemin böyle yapmış olması beni çok üzüyor. Nişanlıma da hak veriyorum çünkü istenmediğini düşünüyor.

babam annemi aldatıyor ve bugün öğrendik

babamin annemi aldattigini bugun ogrendik ben birkac ay oncesinden suphelendim fakat bugun kanitlanmis oldu ben 20 erkek kardesim 16 yasinda henuz haberi yok ailemiz gayet huzurlu ve sakin her sey yolunda gidiyordu bu olay bize buyuk bir sok yasatti ne yapacagimiz konusunda benim bir fikrim yok annemin var mi onuda bilmiyorum belki bize yansitmamak icin konusmuyordur kafam cok karisik destek almak istiyorum babamin suratina bile bakmadim olaylar gelistikten sonra bu olay beni cok etkiledi daha baslangicta bile bosanma olursa kaldiramam diye korkuyorum ama sanmiyorum bosanmanin olacagini annem gerektigi gibi davranacaktir

Kocam sürekli kahveye gidiyor

Kocam sürekli kahveye gidiyor çocuk olduktan sonra daha fazla vurdum duymaz davranıyor. Çocuğuyla benimle hiç vakit geçirmiyor evde kumanda telefon elinde onun dışında da zaten sürekli dışarda arkadaşlarıyla kahveye gidiyor. Bu durum beni artık çok yıpratıyor. Ben sürekli konuşmayı deniyorum evliliğimizi yoluna sokmaya çalışıyorum ama hiç bir şekilde halden anlamıyor konuştuğumda azarlıyor. Boşanma davası açacam diyip çocuk ortada kalmasın diye açamadım ama çok yıprandım. Bencilce davranıyor. İş yeri açtık ama orada da düzenli durmuyor çalışan bakıyor hep. Severek evlenmiştik ama hiç beni sevmemiş gibi davranıyor. Böyle yaptığı için kendime vakit ayıramıyorum çocuğumla ve evle ilgileniyorum. O kadar tükendim ki ona hizmet etmek yemek yapmak vs. içimden gelmiyor

Babama yaptıklarının normal olmadığını nasıl söyleyebiliriz

Merhaba 22 yaşındayım kendimi bildim bileli babam dengesiz tavırlar sergiliyorNe zaman konussak bir fikir belirtsek ona başkaldırmışız hakaret etmişiz gibi davranıyor ortada birşey yokken alınganlık yapıyor günlerce küsüyor bazen keyfi yerinde ama dısarda evin tam tersi oluyor bir misafirlikteyiz veya eve biri geldi orada her fikre açık herkesi kaale alan biri oluyor biz niye böyle yaptığını sorunca ben hep hatalıyım zaten bir daha kimseyle konusmayız görüşmeyiz diyorKendi birsey beceremese bile bizi sebep görüyor her şeyi büyütüyor herkese normal olan seyler bizde kaos sebebi en ufak olayda panik yapıyor dünya nın sonu gelmiş gibi asırı uç tepkileri var bugün ne pişirelim diye sormak bile bir anda tartısma oluyor hal böyle olunca kardeşimle çok odamızdan çıkmıyor kendi işimizi kendimi hallediyoruz bu sefer konusmadığımıza sinirleniyor bizi kasıtlı yanlış anlamaya çalışıyor kac kere anlatmaya calıstım ama nafile tmm diyor iki gün normal davranıyor sonra diğer günler yine aynı dışarıya karşı mahçup tavırları varken evde zıttı oluyor hep kendini haklı görüyor o ne dese yapsa kabul etmeliymişiz gibi kendi kendine kafasında olayı büyütüyor abartı laflar söylüyor sonra bizi hatalı buluyor bazen kendi kendine somurtkan duruyor depresif şekilde sorunun ne olduğunu sorunca yok birsey diyor hep huyuna gitmeye calışıyoruz ama olmuyor bizde geriliyoruz

Evlilikte duygusal mesafe ve yok sayılma

Merhaba, 5 yıllık evliyim . Özellikle son iki yıldır eşim bana karşı çok duyarsız ,ilgisiz , duygularımı yoksayan birine dönüştü. Küsüyor ya da beni üzen bir konuyu konuşmaktan kaçıyor uykusu gelmiş gibi yapıyor. Evliliğimizin ilk iki yılında ,kayınvalidemin beklentisi olduğu için eşimin isteğiyle ben her gün kayınvalidemin evine gidip yemek ve ev işlerini yaptım. Bu süreçte kayınvslidemin hakaretlerine , küçümsemelerine maruz kalfım. Eşimle paylaşınca da "çözümü olmayan şeyler için kendini üzme " dedi. Çocuklarım olduktan sonra yüküm ağır geldiği için sürekli öfkeyle ailesini şikayete başladım. Başlar da gönlümü almaya çalışıyordu. Bu çabası bile beni iyi hissettiriyorsdu. Ancak sonrasında beni görmezden geldi. Bana yüklenilen bu "gelin hizmeti" rolü benden sonra evlenen eltime dayatılmadı. Eşi ona saygı duyduğu için aile de saygı duydu. Benim de aklım başıma geldi ve araya mesafe koydum. Kendimi kullanılmış ve değersiz hissettim. Ve bunu lohusalığımın da verdiği duygusallıktan sürekli dile getirdim. Aertık benimle sohbet etmekten kaçıyor. Kendisiyle ilgili özel şeyleri Ailesine anlatıyor. Hatta ailenin gelini olmama rağmen hiç bir ailevi konu benim yanımda konuşulmuyor. Ve en yıkıcı tarafı da ben o ortamda odaya girdiğimde "konuyu kapatın "diye uyaran benim eşim oluyor . Ama bunun benim için ne kadar üzücü olduğunu beni anlamayacağı için yine konuşamadım. Duygusal tatmin olmadan evlilik sürdürülebilir mi?