Aile Kategorisi

Kendime nasıl iyi davranırım?

Ben bu mesajı size ağlayarak yazıyorum. 25 yaşındayım ve size attığım her mesajda bu yaşımdan bahsediyorum. Çünkü 25 yaş bana hiçbir şey başaramadığım, hiçbir şey elde edemediğim ve her şeye geç kaldığım bir yaş gibi geliyor. Bugün içimdekileri ağlayarak anneme boşalttım. bana kendimi değersiz hissettirmeleriyle ilgili… Oysa ben onlara hep iyi davrandım. Her işlerini yaptım. Ev işlerinde yanlarında oldum, hasta olduklarında başlarında bekledim. Sanki bir anne gibi. . Onlara o kadar öyle oldumki artık görevim gibi sayıldı. Babamla zaten gün içinde 2-3 kelmeyi geçmez sohbetimiz. Ben ona yemek, çay ister misin diye soruyorum , o bana evet-hayır diyor o kadar. Bir kez nasılsın, kızım, saçımı okşadığı yoktur mesela. Annem bana diyor ki sanki eskisi gibi düşünmüyorsun beni. Ben de diyorum ki, eğer kendimi düşünüyorsam, buna sevinin. Demek ki artık kendimi seçmeye başlıyorum. Ama yine de diyorum ki, içim hâlâ size karşı yanıyor. Size artık göstermek istemiyorum. Keşke hissiz olsaydım, ama olmuyor. Bir de o kadar konuştum, yine anlaşılmadım. O kadar ağır ki… İnsan konuşuyor, anlatıyor ama anlaşılmamak çok zor. Ben yüz defa bir şey yapıyorum, bir kere yapmayınca o bir kere göze batıyor. Yanlış anlamayın, annem kötü biri değil . O da çok zor hayat yaşıyor, çocukluktan beri. Yetimhanede büyüdü, büyüyüp babamla tanıştı. O da ona hem psikolojik hem fiziksel şiddet gösterdi. Gün yüzü göstermedi. Şimdi de bir hiç uğruna annemi sildi. Aynı evde yaşıyorlar, ama babam annemle konuşmuyor. Annem çok değersizleştirdi. Annem çok ağlıyor, ben onu iyi yapayım diye kendimi düşünmez oldum. Sanki onun için kendimi yıpratmam hoşuna gidiyor, böyle olmasını istiyor, belki hiç böyle his yaşamamış diye. Ama yine o 4-4'lük evlat olamıyorum, ne kadar böyle iyisin, öyle iyisin dese de, bunu biliyorum. İki erkek kardeşim var, onlardan böyle şeyler beklemiyor. Ben hepsini kendimden, hayatımdan önde koydum onlar iyi olsunlar diye. Hatta ben çocuk istemiyorum; eşimle kendime hayatımı adamak istiyorum. Evlenirim; eğer onlar torun görsün diye çocuk yapmayı bile düşündüm, yine hatta onu arada düşünüyorum. En kötüsü sürekli bana vicdan yaptırıyor… O zaman ben kötü bir anneyim, kötü bir insanım, her şey benim yüzümden oluyor. Ama anlatıyorum, bunu yapmamalarını söylüyorum, yine aynı şey devam ediyor. Size Azərbaycandan yazıram. Artık gücüm kalmadı. Onları düzeltmeye çalışırken kendi hayatım mahvoldu. Bıktım.

Kayınvalidemle anlaşamıyorum

Evliyim 1 çocuğum var eşim yurt dışında çalışıyor, ben eşimin evinde kaynanam k. babam, Elti vesaire kişilerle aynı evde kalıyoruz. Ben ikinci gelin olduğum için taşınmam gerekiyor, eşim o yüzden çalışıyor, ve biz kaynanamla ev konusunda her ay bir sebeple tartışıyoruz eşim de sabretmemi söylüyor, annesiyle tartıştığımda eşime haksizlik saygısızlık diye düşünüyor o yüzden susmamı istiyor. Eşimin gelmesini ve bir an önce bu problemi çözmesini istiyorum. Problem hiç bir sekilde değişmezse annemin evine gitmeyi planlıyorum sizce doğrumu? Kaynanam evin hakimi olmayı seven bir insan hiç kimse onun hiç bir sözüne karışamaz yanlış diyemez, eşimde bu yüzden annesinden biraz çekiniyor gibi ama bana hissettirmiyor bunu ve eşim beni çok seviyorum bende onu seviyorum biz birbirimize çok saygılıyız, en acısıda evden hiç bir yere çıkmıyoruz gezmek, çocuğumla mağazaya yada bir markete gitmek annemlere giderken bile eşimden değil kaynanamdan İzin almak zorunluluğu var . Ne yapmalıyım? Ben kendi sınırlarımın olduğunu anlasınlar istiyorum. Yaşadığım yer Turkmenistan

6 haftalık hamileyim ve doğurmak istemiyorum.

40 yaşıma girmiş olacağım. 9 yaşında bir oğlum var. Sürekli kardeş istiyordu. Baba tarafında da kendi tarafımdan da çevremiz olan insanlar değiliz. Deneyelim diye gaza geldik, çocuk yalnız kalmasın ve hamile kaldım. Ama inanılmaz pişmanım şu anda. Aldırmak istiyorum, dini boyuttan dolayı korkuyorum. Ama anne olarak çok fazla yaş farkımız olacak hem kardeşiyle hem benimle. Yaşım sil baştan başlamaya yeterli değil. Ama pişman olur muyum bilmiyorum

Tartışma

Merhaba, 43 yaşındayım eşimle sürekli kavga ediyoruz ve nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum maalesefki hiç konuşmayı da beceremiyorum sürekli ozur diliyorum ama tekrar tekrar kavga edince olmuyor ya nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum ya kendimi eşime ifade edemez oldum yuvam dağılmak üzere hicbirsey yokken 0/100 cikiyorum sinirde kendimi tutamıyorum sinir patlaması yaşıyorum ve ertesi gün çok pişman oluyorum sinir stres hapı kullanıyorum 15mlg

3 buçuk yaşında oğlum var bundan 2 ay önceye kadar çok sosyal bi çocuktu

Merhaba bnm 3 buçuk yaşında oğlum var 2 ay öncesine kadar çok sosyal bi çocuktu herkesle heryere gitmek isterdi oyun evini çok severdi sürekli gittiği yerler vardır mesela eskiden gitmek için agladıgı yerlere bile şu an gitmek istemiyor market olsun evden dışarı çıkmak istemıyor sadece evin yanındaki parka gidiyoruz 2 aydır bu şekilde nasıl davranmalım biz de çıkamıyoruz asla dışarı o çıkmak istemeyince yardım eder misiniz eşimle her yolu denedik oyun evine gidelim deyince mutluluktan havaya uçardı şimdi ağlıyor çok evcimen oldu kreşe vermeyi düşünüyodum 4 yaşında ama ya oraya da gitmek istemezse ısrar edince daha da ağlıyor ne zaman geçer bu korku mu kaygı mı anlamıyorum asla çok üzülüyorum evde de mutlu bi sıkıntısı yok ama dışarı çıkalım gezelim deyince ağlıyor ve gitmiyoruz geçen avm ye gittik götürdük zorla asla oyun alanına girmedi eskiden zorla süren doldu çıkalım derdik zorla çıkardı şimdi girmeden geldi noldu çocuğuma çok üzülüyorum

Narsist eşimle boşanma sorunları

Merhaba, 2 yıllık evliyim. Hamileyken eşimin telefonunda cinsel içerikli şeyler izlediğini gördüm, birine mesaj attığını da ve hamileyken şiddet gördüm. Fiziksel ve psikolojik olarak manipüle etti. Özür diledi affettim. Sonra doğum yaptım ama tekrar şiddet ve kötü kelimeler devam etti ve bunun dışında kök ailesine çok bağlı. Beni hep ikinci plana atıyor. Bebeğim var. Ev içinde hiç yardımcı olmuyor ama ablalarına gittiğimizde mutfağa giriyor, onlara yardımcı oluyor. Benim bebeğim var, ona rağmen asla yardımcı olmaz. Hayatımı zorlaştırıyor. Ne yapmalıyım? Manipüle edip özür diliyor. Affetmeyince, senden boşanmam, sürünürsün, diyor. Bana vurduğunda sinir krizi geçiriyorum ve ben de kendime vuruyorum, ağlıyorum. Gün içinde çok öfkeliyim ama asla ona belli edemiyorum, ona hiçbir zaman sesimi yükseltemem, asla surat asamam. Bunları yapmama asla müsaade etmez. Kullandığım kelimeler bile ona ters gelirse kavga çıkarır, kızar.

Görmemem gereken bir şeye şahit oldum ne yapmam lazım?

Annemin arkadaşının kocasının telefonunda uygunsuz şeyler gördüm ve bu beni çok sarstı. Bunu annemin arkadaşına söyleyemem 2 çocuğu var ve ayrılmalarına ben vesile olmak istemiyorum. Bunun dışında aynı hafta içinde babam annemi aldattı, güvenimi çok sarstı bir daha yapar mı korkusu varken bir de bunu gördüm. Sürekli babamın telefonunu kontrol etmek istiyorum ama bir şekilde kendimi durduruyorum. Sınav senem çok kötü hissediyorum sürekli aklıma geliyor. Ne yapacağım hiç bir fikrim yok. ..

Neden bu kadar kötü birine dönüştüm

O kadar doluyum ki bu konuda… Benim iki tane küçük kardeşim var, ama onlara o kadar tahammül edemiyorum ki, küçükken onlara bakmak, onları tek bırakmamak zorundaydım. Annem çalışıyordu; yoktu. Bir tanesi okula giderken dolmuşta uyuyakalmisti onsuz dolmuştan indim o dolmuşta kaldı ve peşinden koşup durdurdum onu aldım ama o kadar korktum ki bu anıyı silip atamıyorum aklımdan daha bir sürü sorumluluk yüklendi bana onlarla ilgili şimdi ise onların yaptığı en ufak hata gözüme o kadar batıyor ki mesela yere içecek doktuklerinde ya da disarda beni rezil edicek hareket ettiklerinde bir yere giderken onlar olmasın istiyorum çok tetikleniyorum oysa onlar benden sevgi bekliyorlar bana güzel sözler cümleler ediyorlar sevgi içeren ama ben onlara edemiyorum içimden gelmiyor aslında etmek isterdim ama yapamıyorum tersliyorum istesem de istemesem de bu beni çok rahatsız ediyor onlar bana hiçbir şey yapmamisken onları sevmemek sevmemek derken onlara bir şey olsa mahvolurum ama onları da görmek istemiyorum bunun nedeni nedir ne yapacağım

Kardeşime nasıl davranmalıyım ?

27 yaşındayım. Kız kardeşim benden 6 yaş küçük. Onu çok seviyorum. Düzgün bir iletişimimiz olsun istiyorum ama güzel bir iletişim sürdüremiyoruz. Şu anda ben evliyim ve hamileyim. Kız kardeşim de üniversite okuyor. Üniversiteden döndüğünde zaman geçirmek için yanına gidiyorum. Birlikte ilk bir iki saat güzel geçiyor; sonrasında özensiz davranışlar, en ufak bir şeyde sinirlenip terslemeler. Saygısız davranışlar görüyorum kardeşimden. Bir süre sonra ben de karşılık veriyorum; bu nasıl bir konuşma tarzı diyorum, düzgün konuş diyorum. Karşılık verdiğimde iş çığırından çıkıyor ve artık büyük bir kavgaya dönüşüyor. Üstüme yürümeye başlıyor, sonrasında ben üzüldüğümde şimdide böyle ağlarsın işte deyip umursamaz bir tavır takınıyor. En son tekrar böyle bir durum yaşadıktan sonra şöyle geçmişe dönüp baktım ve son 2 yıldır hep aynı şeyler olmuş; bana karşı hep nezaketsiz davranmış, ben huyuna gitmeye çalışmışım, kardeşim demişim, barışmışım. Ama o tekrar aynılarını yapmış. Örneğin, ben güzel giyindiğimde bana çok iyi davranıyor, ama ben biraz halsiz olup kendime bakmadığımda veya moralim bozuk olduğunda çok saygısız davranmaya başlıyor. Şu an onu aramak hiç içimden gelmiyor. Uzun süredir çok nadiren arayıp kısa konuşup kapatıyorum. Çünkü aynı şeylerin olacağını biliyorum ama üzülüyorum da böyle olmasını istemem. Sonuçta kardeşiz; ona bazen çok ihtiyaç duyuyorum. Güzel bir iletişimimiz olsun isterdim. Ne yapmalıyım, ona nasıl davranmalıyım?

Kimsesizlik hissi nasıl geçer?

Hocam, 27 yaşındayım, bu yaşıma kadar hep çevremi memnun ederek geçirmişim, kendimi hep yok saymışım, hatta kullanılmışım bile. Son aylarda fark ettim bunu, beni kullanlarla, iyi niyetimi suistimal edenlerle aramı açtım, istemediğim şeylere hayır demeye başladım, bu süreçte yalnız kalma ihtiyacını çok hissettiğim için daha az sosyalleştim. Yalnız bunları yaparken fark ettim ki insanlar benden çok kolay vazgeçti, kimse "Sana ne oldu, neden böyle davranıyorsun?" diye sormadı, bazı çok sevdiğim insanlarla sebebini bilmediğiim bir şekilde aram açıldı, kimse ama kimse beni anlamaya çalışmadı, şu an hissettiğim tek his değersizlik hissi. Yakınlarım tarafından organize şekilde dışlanmışım gibi, kimse için o kadar da değerli değilmişim gibi hissediyorum. Ve bu his hiç geçmeyecek gibi geliyor. Sınav dönemindeyim, aklımı derslere vermekte zorlanıyorum. Ne yapabilirim?